Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 230

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 230

ஆசை தான்  நாசத்திற்கு விளை நிலம்

அத்யைஶைவாத்தி மாம்ஸாஸ்திருதிராதி ஶரீரகாத் 

மனோபிலவிலீனைஷா த்ரிஷ்ணாவநஶ்யநீ ந்ருணாம்!

अद्यशैवात्ति मांसास्थिरुधिरादि शरीरकात्

मनोबिलविलीनैषा त्रुष्णावनशुनी न्रुणाम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” ஆத்மா தானாகவே – எந்தவித காரணவுமில்லாமல்- தன்னை மறந்து, தன் 

சொரூபத்தை மறந்து, பிரபஞ்ச வஸ்துக்களுடனும், அவை நல்குகின்ற அனுபவங்களுடனும் 

ஒன்றிப்போய்,மாசடைகின்றது.அப்பொழுது அங்கு ஆஸக்தி உளவாகின்றது.மேலும் மேலும் 

அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஒரு உந்துதல் மாயா மயக்கத்தை ஊக்குவித்து,தீவிரமாக்குகின்றது.விசுவ 

பிரளயத்தைக் வேண்டுமென்றால் சிவன் முதலிய தேவர்கள் எதிரக்கொண்டு சமாளித்திருக்கலாம். ஆனால் 

ஆசை எனும் அக்னியை எதிர்கொண்டு வெற்றி பெறுவதற்கு யாராலும் அவ்வளவு எளிதாக இயலாது.

இராமா,இவ்வுலகில் நிகழ்ந்துள்ள எல்லா துன்பங்களும் கஷ்டங்களும் ஆசையினாலுண்டானது தான்.

” கண்ணுக்குத் தெரியாமலே இருந்து கொண்டு , ஆசை எனும் மாயப் பிசாசு,சரீரத்திலுள்ள மாமிசம் – 

இரத்தம் முதலிய எல்லாவற்றையும் கொஞ்சமும் மிச்சம் வைக்காமல் உண்டு களிக்கின்றது.”

ஒரு சில நொடிகளுக்கு அது அடங்கிவிட்டது போல் தோன்றினாலும், அடுத்த நொடியிலேயே அது மீண்டும் 

உயிர்ப்பெற்று , வளர்நது, பெரிய உருவமாகிவிடுகிறது.ஆசையின் வலையில் சிக்கி மனிதன் வலுவிழந்து, 

ஒளியிழந்து, பரிதாபமான நிலைமையில், கேடுபயக்கும் மனப்பாங்குடன் மாயாமயக்கத்தில் 

வாழ்கிறான்.ஆனால் இந்த ஆசைகள் அழிந்துவிட்டாலோ ஜீவாத்மா மாசற்றதாய் தெய்வீக குணங்கள் 

நிறைந்தவனாகிறது.

அஞ்ஞானியின் இதயத்தை மட்டும் தான் ஆசையின் மாயக்கரங்கள் எட்டிப் பிடிக்கின்றன.

விலங்குகள் உணவின் மீதுள்ள ஆசையால் வேடன் விரித்த வலையில் சிக்குவது போல் , மனிதாத்மா 

ஆசையின் பின்னால் ஓடி ஓடி நரகத்தில் வாழ்கிறான்.முதுமையில் விளையும் பார்வையின்மை கூட, 

ஆசையினால ஒரு நொடியில் உளவாகும் மயக்கத்தின் அளவு கேடு விளைவிக்காது.ஆசை அவனை சிறுமைப் 

படுத்தி மானபங்கப் படுத்துகின்றது.

பகவான் விஷ்ணு கூட மகாபலியிடம் யாசிக்கச் சென்ற பொழுது குள்ளமான வாமன உருவத்தில்த் தான் போக 

வேண்டி வந்தது.

ஆகவே ஆசயை அருகே நெருங்க விடாமல் விலக்கியே வைக்க வேண்டும்.அதை முழுவதுமாக 

கைவிடவேண்டும்.மனிதனின் வீழ்ச்சிக்கு காரணமே ஆசை தான்.

ஆனால், இந்த ஆசையெனும் உத்வேகத்தால்த்தான் சூரியன் உதிப்பதும் ஒளி உமிழ்வதும். அதே 

காரணத்தினால்த் தான் காற்று வீசுவதும் மலைகள் நிலைகொள்வதும், பூமி எல்லா உயிரினங்களுக்கும் 

பாதுகாப்பாக இருப்பதும். ஏன், இந்த மூவுலகங்களும் இருந்து கொண்டிருப்பதுடன் கூட  ஆசையின் 

உத்வேகத்தால்த்தான் தான்.எல்லா உயிரினங்களையும் இணைப்பது பாசக்கயிறெனும் ஆசை தான்.எந்த 

கயிறை வேண்டுமானாலும் அறுத்து விடலாம் ஆனால் பாசக்கயிற்றால் அறுப்பது மட்டும் அவ்வளவு எளிதல்ல.

ஆகவே இராமா, எல்லா விதமான மனோ சங்கல்பங்களையும் கைவிட்டு,சிந்தைகள் கற்பனைகள் 

எல்லாவற்றையும் கைவிட்டு,நீ இன்றே ஆசையிலிருந்து விடுபடு.கற்பனைகளும், சிந்தைகளும், 

எண்ணங்களுமில்லை என்றால் மனமும் கிடையாது… 

முதலில்,’ நான’ ‘ நீ’ ‘ அது’ என்ற எண்ணங்களை மனதிலிருந்து துடைத்தெறிந்து விடு.ஏனென்றால் 

இம்மாதிரி எண்ணங்கள் உளவாக்குகின்ற மனோ விருத்திகள் தான் ஆசைகள், ஆஸக்திகள்.அம்மாதிரி 

மனோவிருத்திகள் உண்டாகமலிருந்தால் நீயும் ஞானியாக விடுவாய்.ஆசையும் அகங்காரமும் இரண்டில்லை. 

அவை ஒன்றே! எல்லா பாப கர்மங்களுக்கும் உறைவிடம் அதுவே தான்.

இராமா,ஞானமெனும்- விவேகமெனும் வாளால் அஹங்காரத்தின் வேரை அறுத்து, பயத்தை அழித்து விடு. நீ 

முக்தனாகி விடுவாய்

 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 229

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 229

ஆத்மாவும் மனமும்

ஆத்மனோ ஜகதஶ்சாந்தர் த்ருஷ்டத்ரிஶ்யதஶாந்தரே

தர்ஶநாக்யே ஸ்வமாத்மானம் ஸர்வதா பாவயான்பவ!

आत्मनो जगदश्चान्तर् द्रिष्ट्यद्िश्य दशान्तरे 

दर्शनाख्ये स्वमात्मानम् सर्वदा भावयन्भव।

வஸிஷ்டர். தொடர்ந்தார்: புத்தி வளராதவர்களுக்கு ஆன்மீகஞானத்தை ஊட்ட நினைப்பவர்கள் ஒரு சிறிய 

குடையினால் ஆகாயத்தை மறைத்து விடலாம் என்று எண்ணுபவர்களே! ஏனென்றால் விலங்குகளைப் போல் 

வாழ்கின்றவர்களால் உயர்ந்த நிலையிலுள்ள தத்தவங்களை புரிந்து கொள்ள முடியாது என்பதில் எள்ளளவும் 

சந்தேகம் வேண்டியதில்லை.மனது என்கின்ற கயிற்றால் கட்டப்பட்டு அவர்கள் மேய

விடப்பட்டுள்ளார்கள். தங்கள் மனமென்ற மாயையில் கட்டப்பட்டு  அஞ்ஞானம் எனும் புதைகுழியில் புதைந்து 

போவதைக் கண்டு கற்களும் கண்ணீர் விடும்.ஆகவே ஞானிகள் அம்மாதிரி மனக் கட்டுப்பாடு 

இல்லாதவர்களுக்கு ஆத்ம வித்யை கற்றுக் கொடுக்க முயல மாட்டார்கள்.

ஆனால் மனக்கட்டுப்பாடு நேடி, ஆத்மவிசாரத்திற்கான பக்குவமடைந்தவர்களுக்கு துக்க நிவுருத்தி 

கிடைப்பதற்கு மகான்கள கண்டிப்பாக உதவவும்  செய்வார்கள்

இராமா, மனதிற்கு இருப்பு கிடையாது.தேவையில்லாமல் அதன் இருப்பை உண்டு பண்ணி 

துன்பபடாதே.ஏனென்றால் அது ஒரு பிசாசு.அது நம்மை அழித்து விடும்.ஆத்மாவை மறந்து விட்டோமென்றால் 

மனம் உண்டு என்று பொருளாகிறது.அதைக் குறித்து யோசித்துக் கொண்டேயிருந்தான் அது வளர்நது  

பெரிதாகிப் கொண்டேயிருக்கும்.ஆகவே அதைக் குறித்துள்ள சிந்தைகளை விட்டு விடு.

உன்னில் வஸ்து போதம் – வெளிப் பொருட்களைக் குறித்துள்ள அறிவு உதயமாகும் பொழுது நீ 

வாசனைகளுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறாய்.அது தான் பந்தம். அதுவே பந்தனம்.இந்த வாசனைகள் என்ற 

பந்தங்கள் இல்லாதாவது தான் முக்தி.அதாவது மனம் இல்லாத நிலை. 

இயற்கையின் குணநலன்களுடன் உண்டாகும் தொடர்பு பந்தங்களையும் உளவாக்குகின்றது.அந்த தொடர்பு 

அறுத்துவிட்டால் முக்தியை நோக்கி முன்னேறலாம்.

நீ எந்த வழியை வேண்டுமென்றாலும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம்.

‘ நான் அதுவல்ல ‘, ‘ நான் இதுவல்ல’,( நேதி, நேதி) என்று விசாரமார்ககத்தில் சென்று உன்னையே நீ

அறிந்து, உணர்ந்து, அனந்த ஆகாயம் போன்று சஞ்சலமேதுமில்லாதவனாக இரு.’ ஆத்மா’ ‘ பிரபஞ்சம்’ 

என்ற இரட்டை மனோபாவத்தை உண்டு பண்ணுகிற மாசடைந்த சிந்தைகளை கைவிடு.

‘ ஆத்மா என்ற திருஷ்டாவிற்கும்( காண்பவனுக்கும்) உலகம் என்ற திருசியத்திற்கும் ( காட்சிக்கும்) இடையில் 

நீ ‘காண்பது’ என்ற திருஷ்டியாக இருக்கின்றாய். இந்த உண்மையின் சாகஷாத்காரம். உன்னில் எப்பொழுதும் 

நிறைந்திருக்கட்டும்.’

அனுபவிக்கின்றவனுக்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையில் நீ நிற்கின்றாய்.இந்த உண்மை உணர்த்துவது  தான் 

ஆத்ம ஞானம்.அதில் அசையாமல் உறுதியாக நில்.

இந்த ஆத்மாவை தவிர்த்து வேறு ஒரு பொருளைக் குறித்து சிந்திக்க ஆரம்பிக்கின்ற பொழுது நீ மனமாக 

மாறுகிறாய். அதாவது ‘ விஷயி’ ஆகிவிடுகிறாய். அதனால் துன்பத்திற்கான ஆளாகிறாய். ஆத்ம 

வித்யையிலிருந்நது  மாறுபட்டது மனம். அது தான் துன்பத்தின் உறைவிடம்.

‘எல்லாம் ஆத்மாவே’ என்ற உணர்வு உண்டாகிவிட்டால்,மனமில்லை, விஷயமில்லை, விஷயி 

இல்லை.எண்ணங்களில்லை.

‘ நான் இந்த சரீரம்’ என்று எண்ணி விட்டாலோ ‘ மனம்’ உண்டாகிறது.அது துன்பமயமானதாகவும் 

இருக்கிறது.

‘ நான் ஆத்மா; நான் ஜீவனோ, சரீரமே மற்ற எந்த வஸ்துவோ அல்ல; ஏனென்றால் அவை எதுவும் உண்மையில் 

இல்லை.’

இந்த உண்மை புரிந்துவிட்டால்,மனம் காணாமலே போய்விடுகிறது; பரமானந்தம் தான் பிறகு.

‘ இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதுமே ஆத்மா தான்.’ என்ற உண்மையின் வெளிச்சத்தில் மனமென்ற இருளிற்கு 

இடமில்லை.மனமெனும் நாகம் நம்மை பிடித்துக்கொண்டிருக்கும்பொழுது தான் பயம் உண்டாகிறது.யோக 

சாதனைகளை மூலம் மனோ நாசம் சம்பவித்தது் விட்டால் பயத்திற்கும் எங்கே இடம்?
.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 236

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 236

நடுநிலைமை

மத்யஸ்தத்ருஷ்டய: ஸ்வஸ்தா யதாப்ராப்தார்தத்ரஶின:

தஞ்ஞாஸ்து பரேக்ஷகா ஏவ ஸாக்‌ஷிதர்ம்மே வ்யவஸ்திதா:!

मध्यस्थद्रुष्टय: स्वस्था यथाप्राप्तार्थदर्शिन:

तज््ज्ज्ञास्तु प्रेक्षका ऐव साक्षिधर्म्मे व्यवस्थिता:!

புண்ணியன் தொடர்ந்தார்:” காற்று வீசும்பொழுது தூசி துரும்பு எல்லாம் பறந்து போவது போல் , அம்மா, 

அப்பா, நண்பர்கள்,பந்துக்கள் என்ற பொய்யான சங்கல்பங்கள் ஞான ஒளியில் காணாமலே போய்விடும்.இந்த 

பந்துக்கள் என்பதெல்லாம் உண்மையில்லை.வெறும் வார்த்தைகள் தான்.ஒருவனை நண்பன் என்று 

நினைத்தால் நண்பன்; அவனை வேறு ஒருவன் என்று நினைத்தால் வேற்று மனிதன்.ஆனால் எல்லாமே ஸர்வ 

வியாபியான பிரம்மம்தான் என்று உணர்ந்து விட்டால், மித்திரம் ஏதும், சத்துரு ஏது!

தம்பீ, நீ உன் உள்ளேயே தேடிப்பார்.இந்த சரீரம் வெறும் ஜடமே.சதைப பிண்டம்; இரத்தம், 

நரம்புகள்,எலும்புகள் இவையெல்லாத்தாலும் உருவாக்கப் பட்ட ஒரு கூடு தான் இது. இதில் ‘ நான்’ எங்கே?

 ‘ நீ’ எங்கே? இந்த விசாரணையைத் தொடர்ந்தால் இவை எல்லாமே பொய் என்ற உண்மை 

விளங்கும்.புண்ணியன், பவனன் என்று சொல்வதெல்லாம் கூட மித்யை தான்.அப்படியிருந்தும் உனக்கு ‘ நான்’ 

இருக்கிறது என்று தோன்றினால், யோசித்துப்பார்: உனக்கு முன் பிறவிகளில் இருந்த பந்துக்களைக் குறித்து 

ஏன் துயரம் அடைய மாட்டேன் என்கிறாய்?  அவர்களை நினைத்து ஏன் அழுவதில்லை? ‘நீ’ அன்னப்பட்சியாக 

பிறந்திருந்த பொழுது  உனக்கு அந்த இனத்தில் நிறைய சொந்த பந்தங்கள் இருந்திருப்பார்கள்.’ நீ’ மரமாக 

இருந்த பொழுது பல செடிகளும் மரங்களும், ‘ நீ’ ஒரு சிங்க்கமாகவிருந்தபொழுது அனேகம் சிங்கங்களும் 

உனக்கு பந்துக்களாய் இருந்திருப்பார்கள்.மீனாகவிருந்தபொழுது நிறைய மீன்கள் உனது பந்துக்களாய் 

இருந்திருப்பார்கள்.

‘நீ’ ஒரு அரசகுமாரனாயிருந்திருக்கலாம்; எருமையாகவும் இருந்திருக்கலாம்; ஆலமரமா இருந்திருக்கலாம்; 

பிராமணனாக பிறந்திருக்கலாம்; ஈ ஆக பிறந்திருக்கலாம்; கொசு, தேள்,எறும்பு, தேனீ, இதோ இப்பொழுது 

எனது சகோதரனாய் இருக்கிறாய். அதே போல் எனக்கும் பல பிறவிகள்இருந்திருக்கலாம்.என்னால் இந்த 

உண்மைகளையெல்லாம் உணர முடிகிறது.நான் தவளை, பட்சிகள், மரம்,ஒட்டகம், அரசன்,புலி, 

இப்படி எத்தனையோ பிறவிகள் எடுத்து இதோ உன் சகோதரனாகப்  பிறந்திருக்கிறேன்.பத்து வருடம் 

பருந்தாக இருந்திருக்கிறேன்; ஐந்து மாதம் திமிங்கலம்; .நூறு வருடம் சிங்கம்; இப்பொழுது உன் சகோதரன்.

இப்படி எண்ணிக்கையற்ற பிறவிகள் அஞ்ஞானத்தின்- பிரமையின் பிடியில் அகப்பட்டு,கடந்து போய்விட்டது. 

இவையெல்லாம் இப்பொழுது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அந்த பிறவிகளிலெல்லாம் எனக்கு நிறைய உற்றார் உறவினர்கள் இருந்தார்கள்.அவர்களில் யாரை நினைத்து 

நான் அழ வேண்டும்.?எனக்கு இவர்களில் யாரைக்குறித்தும் வருத்தமில்லை. வாழ்வெனும் னும் காட்டு வழியில் 

உதிர்நது கிடக்கும்பொழுது காய்த்துத் சருகுகள் இவர்கள். இந்த உலகில் மகிழ்ச்சியடைவதற்கோ துயரம் 

அடைவதற்கோ என்ன இருக்கிறது? ஆகவே, தம்பீ, நாம் அழுகையை நிறுத்தி விட்டு 

சாந்தியடைவோம்.உன்னுள் ‘நான்’ எனும் எண்ணத்தை உளவாக்கின்ற,உலகம் என்ற ப்பிரமையை 

அழித்திடுவோம்.கீழே விழாமலும், மேலே உயர்ந்து பறக்காமலும்,சமன் நிலையில் இருப்போமாக.உனக்கு 

துன்பமில்லை, பிறவியில்லை.அம்மாயில்லை, அப்பாயிலை.நீ ஆத்மா.வேறொன்றுமல்ல.

“முனிமார்கள் நடுநிலையான வழியை பின்பற்றுகிறார்கள்.அவ்வப்பொழுது காண்பதை அவை நொடியில் 

ஏமறையக் கூடியவை என்றுணர்நது, அமைதியாக இருக்கிறார்கள்.அவர்கள் சாக்‌ஷி போதத்தில் 

உறுதியாக நிலை கொள்கிறார்கள்.”

அவர்கள் இருளில் ஒளிர்கின்ற விளக்கு. விளக்கும், எண்ணையைப் திரியும் இல்லாமல் ஒளிர்கின்றவர்கள் 

அவர்கள்.அந்த ஒளியில் தான் எல்லாம் நிகழ்கின்றது.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 235

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 235

மரணம் ஒரு மித்யை

கிம் புத்ர கனதாம் ஶோகம் நயஸ்யாந்தைககாரணம்

பாஷ்பதாராதரம் கோரம் ப்ரவ்யூட்கால இவாம்புஜம் !
किम् पुत्र धनतां शोकम् नयस्यान्धैक कारणम्

बाष्पाधारम् घोरम् प्रव्यूट्काल इवाम्बुजम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்: இராமா, அதுடன் தொடர்புள்ள ஒரு கதை உண்டு. சொல்கிறேன் கேள்.ஜம்பூ 

தீபத்தில் மஹேந்திரம் என்ற ஒரு பெரிய பர்வதம் இருந்தது.அதன் அஅடிவாரத்தில் இருந்த காட்டில் அனேகம் 

முனிமார்களும் வசித்து வந்தனர்.அவரக்கள் தங்களது தவ வலிமையால் தங்களது ஸ்நானம் மற்றும் மற்ற 

தேவைகளுக்காக, ஆகாய கங்கையைக் கூட கொண்டு வந்திருந்தார்கள்.ஆகாய கங்கையின் கரையில் 

தீர்க்க தபன் என்ற பெயருடைய ஒரு மாமுனிகள் வசித்து வந்தார்.அவரது பெயர் குறிப்பிடுவது போல் , அவர் 

நீண்டகாலம் கடின தவம் செய்து வந்தார்.அவருக்கு இரண்டு மகன்கள்- புண்யன் மற்றும் பவனன்.

இந்த புத்திரர்களில் புண்ணியன் போதம் உணர்ந்து  சத்திய சாக்‌ஷாத்காஅம் அடைந்தவனாக 

இருந்தான்.ஆனால் பவனன் அஞ்ஞானத்திலிருந்து விடுபட்டு இருந்தாலும்,சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் இன்னும் 

அடையாதவனாகவிருந்தான்.அவன் அரைகுறை ஞானி என்ற நிலையிலிருந்தான்.கண்ணுக்கு புலப்படாததும், 

புரிந்து கொள்ள முடியாததுமானதாக காலத்தினுடைய நியதி காரணம் தீர்க்க தப முனிகள் பிரபஞ்ச 

வாழ்கைகையிலிருந்து விடுபட்டார். அவர் தனது தேகத்தை விடும்பொழுது அவருக்கு எந்த விதமான 

விருப்பங்களும் ஆஸக்திகளுகம்  இருக்கவில்லை.அவர் பூரண முக்தி நிலையை அடைந்திருந்தார்.ஒரு 

பறவை எவ்வாறு எந்த வித சங்கடமும் இல்லாமல் தன் கூட்டை விட்டு பறந்து போகுமோ அது போல் முனிகள் 

தனது உடலை விட்டு மறைந்து போனார்.தன கணவரிடமிருந்து யோக முறைகளை கற்றிருந்த முனி 

பத்தினியும் அவரைத் தொடர்ந்து பரலோகம் எய்தினார்.

தாய்- தந்தையிரின் இரவு பவனனை  மிகவும் வருத்தியது… அவன் வாய் விட்டு கதறி அழுதான்.புண்ணியனோ 

தாய்தந்தையருக்கான மரணத்திற்குப் பின் செய்ய வேண்டிய கர்மங்களை அமைதியாக செய்து 

முடித்தான்.அவனுக்கு மரணத்தினால் உண்டான தாய் தந்தையிரின் பிரிவு எந்த விதமான துக்கத்தையும் 

உண்டு பண்ணவில்லை.தன் சகோதரன் பவனிடம் சென்று இப்படி கூறலானான்:’ தம்பீ, நீ எதற்கு துயரத்தை 

வருந்தி அழைத்து உன்னை கஷ்டப்படுத்திக்கொள்கிறாய? அஞ்ஞானம் தான் , உன் கண்களிலிருந்து 

இடைவிடாமல் ஒழுகிக் கொண்டிருக்கும் உன் கண்ணீருக்கு காரணம். நம் பெற்றோர் முடிவாக போயுள்ளது 

மிகவும் உன்னதமான முக்தி நிலைக்கு என்பதை உணர்வாய்.எல்லோரும் போய் சேரவேண்டியதும் போக 

விரும்புவதும் அந்த இடத்திற்குத் தான்.இந்த உலகில் வாழும் பொழுதே ஆத்ம ஞானம் பெற்றவர்களின் 

நிலைமை அது தான்.அவர்கள் அவர்களுடைய சொரூப நிலைக்குத்தாக திரும்பியதில் நீ வருந்துவதற்கு என்ன 

இருக்கிறது?அஞ்ஞானத்தின் காரணமாக, நீ, அம்மா-அப்பா என்ற பந்தங்களில் அகப்பட்டு 

அழுகிறாய்.அம்மாதிரி அஞ்ஞானத்திலிருந்து முக்தியடைந்தவர்களைக், குறித்து நீ அழுகிறாய்.அது எவ்வளவு 

அறிவீனம்?அவர்கள் எப்பொழுதுமே உன்னுடைய தாய்தந்தையராக இருந்ததில்லை. நீயும் அவர்களது 

மகனாக எப்பொழுதுமே இருந்ததில்லை.அனேகம் ஜன்மங்களில் கணக்கிலடங்கா தாய்தந்தையர்கள் 

உனக்கிருந்திருக்கிறார்கள்.அவர்களுக்கும் எண்ணிக்கையிலடங்காத புத்திரர்கள் இருந்திருப்பார்கள்.நீ உன் 

தாய்தந்தையருக்காக வருந்துகிறாய் என்றால், ஏன் ‘ சகோதரர்களுக்காக’ வருந்தவில்லை?பாவனான 

பவனன் ( மாசற்ற ), நீ உலகமாக காண்பதெல்லாம் வெறும் பாயை தான்.உண்மையில் பெற்றோர்களும் 

இல்லை, உடன்பிறப்புக்களும் இல்லை.நண்பர்களுமில்லை;எதிரிகளுமில்லை.ஆகவே மரணமும், 

வேர்பிரிதலும் மித்யை தான்.நீ  காண்கின்ற ஐசுவரியங்களும் செல்வச்செழிப்பும் எல்லாம் மாயை 

தான்.அவைகளில சில மூன்று நாட்கள்,சில ஐந்து நாட்கள் இருந்து மறைகின்றன.ஆகவே நீ உன் புத்தியை 

பயன்படுத்தி உண்மையை விசாரித்து தெரிந்துகொள்.’ நான்’ ‘ நீ’ என்ற எண்ணங்களை விட்டொழி.’அவர் 

இறந்துவிட்டார்; என்னை விட்டு பிரிந்து போய்விட்டார்’ என்ற கற்பனைகளை உதறித் தள்ளு .ஏனென்றால் 

அவை வெறும் கற்பனைகள் தான்.அவை உண்மையல்ல.”

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 234

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 234

எல்லோரும் எல்லோருக்கும் பந்துக்கள்தான்!

ஸுபந்து: கஸ்யசித்க: ஸ்யாதிஹ நோ கஶ்சிதப்யரி:

ஸதா ஸர்வே ச ஸர்வஸ்ய ஸர்வம் ஸர்வேஶ்வரேச்சையா

सुबन्धु: कस्यचित्क: स्यादिह नो कश्चिदप्यरि:

सदा सर्वे च सर्वस्य सर्वम् सरवेश्वरेचचया!

வஸிஷ்டர்தொடர்ந்தார்: ” இராமா, நீ ஞானி! அஹங்காரம் ஏதும் இல்லாமல் ஆகாயம் போல் மாசற்றவனாக 

இருப்பாய்!’ அஹம்’ என்ற எண்ணமேயில்லையென்றால் ‘ இவர்கள் என் பந்துக்கள்’ என்ற எண்ணமும் 

எழாது.ஆத்ம சொரூபத்தில் அம்மாதிரி எண்ணங்கள் முளைவிடவே  விடாது.சுக-துக்கங்கள், நல்லது-

கெட்டது என்ற எண்ணங்கள் எதுவுமே கிடையாது.இந்த திருசிய பிரபஞ்சம் உளவாக்கின்ற பயமோ 

மயக்மோ உன்னை பாதிக்காமலிருக்கட்டும்.’என்றுமே பிறவாதவனுக்கு”( அஜன) எங்கிருந்து பந்துக்கள் 

வருவார்கள்? பந்துக்களினாலுண்டாகின்ற துன்பங்கள் எங்கிருந்து வரும்? நீ இதற்கு முன் ‘ யாரோ’வாக 

இருந்தாய்; இன்று யாராகவோ இருக்கிறாய்; நாளை வேறு யாராகவோ இருப்பாய்.உன் பந்துகளும் இந்த 

நியதிக்குட்பட்டவர்கள் தான்.இந்த உண்மையை உணர்ந்து விட்டால் உனக்கு மாயாமயக்கங்களிலிருந்து 

விடுதலை கிடைத்து விடும்.இதற்கு முன் நீ இருந்திருக்கிறாய்; இப்பொழுது இருக்கிறாய்;ஆனால் உனக்கு 

முக்தி கிடைத்து விட்டால் நீ இருக்கமாட்டாய்.அதில் வருந்துவதற்கு ஒன்றுமில்லை. அதன் பொருள்  இந்த 

மாயாலோகம் இனி கிடையாது என்பது தான்.ஆகவே இந்த உலகிலுள்ள எதைத் பற்றியும் நீ கவலைப் பட

வேண்டியதில்லை.அப்படி கவலைப் பட்டால் அது முட்டாள்த்தனமே! உசிதமான கர்மங்களில் ஈடுபட்டு 

எப்பொழுதும் மகிழ்சசியுடன் இருப்பது தான் விவேகம்.

ஆனால் இராமா, மிகையான சந்தோஷத்திலோ, துயரத்திலோ நீ உன்னை இழக்கலாகாது..மனதை சமன் 

நிலையில் வைத்துக் கொள்வாய்.  மிகவும் சூக்‌ஷமமானதும், என்றும் மாசற்தும்,எனறுமே அழிவில்லாததுமான 

ஒளி நீ.இந்த திருசிய பிரபஞ்சம் உண்டாவதுதும், இருப்பதும் அழிவதும் அஞ்ஞானிக்குத் தான் 

உண்மையென்று  தோன்றும்..ஞானிக்கு அவையெல்லாம் வெறும் மாயை தான்.பிரபஞ்சத்தின் இயற்கை குணம் 

துன்பமேயாகும்.அஞ்ஞானம் அதை உரமிட்டு வளர்த்து பெரிதுபடுத்துகிறது. மேலும் 

மோசமான நிலைக்குத்தாக தள்ளுகிறது. ஆனால், இராமா, நீ புத்திசாலி.மகிழ்சசியுடன் 

இருப்பாயாக.மாயாக்காட்சி என்றால் மாயை தான். கனவு என்றால் இன்னுமொரு கனவு  

மட்டுமே.இவையெல்லாம் சர்வசக்தனான பிரம்மனின் மகத்துவமே.காணப்படுகின்ற பிரபஞ்சம் அந்த 

மகத்துவத்தின் வெறும் வெளித்தோற்றமே!

“இங்கு யார் யாருக்கு சொந்தம்? யார் யாருக்கு எதிரி? சகல ஜீவராசிகளும் பரமேசுவரனின் 

விருப்பத்திற்கிணங்க எல்லோரும் எல்லோருக்கும் எல்லாமாக எல்லாக்காலத்திலும் எல்லாமெல்லாவாக 

இருக்கின்றன.”

பந்தங்களின் நீரோட்டம் இடைவெளியில்லாமல் ஒழுகிக் கொண்டேயிருக்கின்றன தேர் சக்கரத்திலுள்ள 

ஆரங்கள் போல் மேலேயுள்ளவை கீழுக்கும் கீழேயுள்ளது மேலுக்கும் போய் வந்து 

கொண்டிருக்கின்றன. சொர்ககத்திலிருப்பவர் நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள். நரகத்திலிருப்பவர் சொர்ககத்திற்கு 

உயருகிறார்கள்.ஒரினத்தில் பிறந்து, இறந்து, வேறொரு இனத்தில் பிறக்கிறார்கள்.உலகின் ஒரு 

மூலையிலிருந்து இன்னொரு மூலைக்கு இடம் மாறுகிறார்கள்.வீரன் கோழையாகவும், கோழை வீரனாகவும் 

மாறி மாறி பிறவியெடுக்கிறார்கள்.பந்துக்களாயிருப்பவர்கள் சிறிது நாட்களுக்குப்பின் நம்மை விட்டு விலகிப் 

போய்விடுகிறார்கள்.மாற்றத்திற்கு ஆட்படாத ஒன்றும் இந்த உலகில் கிடையாது.புரிந்துகொள், இராமா.

மித்திரர்கள், சத்துருக்கள்,பந்துக்கள், அறிமுகம் இல்லாதவர்கள்,நான், நீ என்பன போன்ற வார்த்தைகளுக்கு 

உள்ளார்ந்த, நிரந்தரமான அர்த்தம் ஏதும் கிடையாது.அவை வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே!குறுகிய 

மனமுடையவர்கள் ‘ அவன் என் சினேகிதன்’ ‘ இவன் என் எதிரி’ என்பன போன்ற சிந்தைகளால் 

அலட்டலுக்கு  உள்ளாவும்பொழுது, மனம் விசாலமானவர்கள் அம்மாதிரி சிந்தனைகளுக்கு 

ஆளாவதில்லை.இராமா, எல்லா ஜீவராசிகளும் உன் பந்துக்கள்தான்.இந்த பிரபஞ்சத்தில் ஒன்றுக்கொன்று 

பந்தமில்லாத ஒன்றுமேயில்லை.முதலும் முடிவுமாக பந்தமில்லாத ஒன்றுமே இல்லை.பந்தமின்மை என்பதே 

மித்யை.ஒன்றுக்கொன்று இடைவெளியை பூர்த்தி செய்கின்றன.’ நான் இல்லாத இடமொன்றுமில்லை’ ‘ 

எனதல்லாத என்ற ஒன்றுமே இல்லை’  என்ற  ஞானத்தில் அறிவாளிகள் ஆனந்த மடைகிறார்கள்.  அவ்வாறு 

அவர்கள் எந்த வரையறைகளுக்கு ட்படாத, எந்தவிதமான நிபந்தனைகளுக்கும் வாசனைகளுக்கும் ஆட்படாத 

நிலையில் முக்தர்களாக இருக்கிறார்கள்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 233

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 233

பிரம்மத்திற்கு ஏது முக்தி?

வயம்  து வக்தும் மூர்க்காணாமஜிதாத்மீய சேதனாம்

போககர்தமமக்நானாம் ந  வித்யபிமதம் மதம் !

वयम्  तु वक्तुम् मूरखाणामजितात्मीय चेतनाम्

भोगकरदममग्नानाम् न  विदयोअभिमतम्  मतम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” முக்தனான பிறகு முனிகள் தனக்கு எந்த விதமான விருப்பமுள்ளவை 

இல்லையென்றாலும் , கடந்தகால- நிகழ்கால- வருங்கால  நிகழ்வுகளை ஆர்வத்துடன் 

காண்கிறார்.எப்போதும் பொருத்தமான கர்மங்களில் ஈடுபட்டுப கொண்டு , மகிழ்வுடன் ஒரு நடு நிலையான 

வழியை பின்பற்றி தான்  எந்த  கர்மத்திற்கும் கட்டுபடாதவனாகவனாக வாழ்கிறார்.எந்த விதமான 

வாசனைகளுக்கும் கற்பனைகளுக்கும் ஆட்படாமல் சுதந்திரமானவனாக, வாழ்கிறார்.செல்வசெழிப்பாக 

அமைகிறது  அவரது வாழ்வு.அது தன் பரமபதம். இந்த உலகில் நிகழ்பவை எதுவும் அவரை 

பாதிப்பதில்லை.அவர் அவைகளில் எந்தவிதமான மகிழ்ச்சியோ, துயரமோ கொள்வதில்லை.மிகவும் 

இக்கட்டான நிலைமைகளில் கூட அவர் எந்த பாரபட்சமான எண்ணங்களுக்கும் ஆட்படுவதில்லை.ஆனால் 

கிருபையும், கருணையும் அவரது உடன் பிறந்த குணங்களாக இருக்கின்றன.காணப்படுகின்ற உலகம் அவரை 

பாதிப்பதேயில்லை.

அவரிடம் கேள்விகள் கேட்டால் பொருத்தமான எளிய பதில்கள் கிடைக்கும்.நாம் அவரிடம் எதுவும் 

பேசாவிட்டால் கூட மௌனம் தான் அவரது இயற்கை குணமாகவிருக்கும்.அவருக்கு தேவை எதுவும் 

கிடையாது.எதனிடமும் வெறுப்பும் கிடையாது.உலகம் அவரை துன்ப படுத்துவதேயில்லை.எல்லோருக்கும் 

நன்மை விளைவிக்கின்ற கர்மங்களை மட்டுமே அவர் ஆற்றுகின்றார்.அவரது விளக்கங்கள் நம்பத் 

தகுந்தவையாக இருக்கும்.எது உசிதம், எது உசிதமில்லை என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்.மற்றவர்கள் 

எப்படி விஷயங்களை அணுகுகிறார்கள் என்பது அவருக்கு தெளிவாகத் தெரியும்.பரம சத்தியத்தில் உறுதியாக 

நிலை கொண்டு,மிகவும் சாந்தமும்,குளிர்மையுடனும்அவர் உலகை கருணாமயனாய் பார்க்கிறார்..

இவ்வாறிருக்கும் ஜீவன்முக்தர்களின் வாழ்க்கை. ( பகவான் இரமணரின் வாழ்க்கையை நேரில் 

அனுபவித்தவர்களுக்கும் மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்ட அறிந்தவர்களுக்கும் புரியும் ‘மேற்கூறிய 

இலக்கணங்களை பகவானுக்கு எப்படி மிகவும் பொருத்தமாக இருந்தன’ என்று.)

” மனக் கட்டுபாடு கைவராதவர்களுடைய- அஞ்ஞானிகளுடைய இந்திரிய சுகானுபவங்கள் எனும் சேற்றில் 

புதைந்து கிடப்பவர்ளின் மனோ விகாரங்களை நம்மால் விவரிக்க இயலாது.”

அவர்களுடைய கவனம் முழுவதும் சிற்றின்பங்களிலும் லௌகீக செல்வங்களை சேகரிப்பதிலும் தான் 

இருக்கும்.

அதே போல் இன்ப- துன்பங்கள் கலந்த அனுபவங்களை அளிக்கின்ற யாக கர்மங்களைக் குறித்தும் நம்மால் 

சொல்ல முடியாது.

இராமா, எல்லையற்ற, சமன் நிலையுடன், உறுதியாக, எல்லா வரையறைகளையும் குறைபாடுகளையும் 

கைவிட்டு, வாழ்வாய். உள்ளில் எந்த விதமான ஆசைகளும் இல்லாமல்,எதிர்பார்பபுக்களும் இல்லாமல்,புற 

உலகில் ஆற்ற வேண்டிய கர்மங்களை செவ்வனே செய்வாய். எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து, 

எல்லையில்லாதவற்றை, அழிவில்லாதவையை மட்டும் காண்பாய்.அந்த அனந்த சத்தியத்தில் மனதை 

உறுதியாக நிறுத்தி வாழ்வாயாக.

‘ உள்ளில் எதிர்பார்பபுக்கள் எதுவுமில்லாமல்’ என்றால் வெளி உலகிற்கு மற்றவர்களைப் போல் 

தோற்றமளிப்பபது ,ஆனால் தனக்குள்ளே முக்தனாக என்று பொருள்.

‘ நான் இதை செய்கிறேன்’ என்ற எண்ணங்களெதுவும் இல்லாமல் பலவிதமான கர்மங்களையும் 

ஆற்றுவாய்.அவ்வாறு ‘ அஹங்காரம்’ கொஞ்சம்  கூட இல்லாமல் வாழ்வாயாக.

உண்மையில் ‘ பந்தனம்’ என்பது சத்தியமில்லை. ஆகவே ‘ முக்தி’ என்பதும் உண்மையில்லை..அதுவும் ‘ 

இல்லாத’ ஒன்று தான்.இந்த திருசிய பிரபஞ்சமோ ஒரு மாயாவியின் கண்கட்டு வித்தை தான்.அதில் ஸத் 

இல்லை.

எங்கும் நிறைந்திருக்கும் அனந்தாத்மாவில்- பரபிரம்மத்தை யாரால்- எதால் கட்டுப்படுத்த முடியும்? 

எப்பொழுதும் சுதந்திரமாக இருக்கும் பிரம்மத்திற்கும் எதிலிருந்து முக்தி? இம்மாதிரி 

மனக்குழப்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம் உண்மையை அறியாமலிருப்பது தான்.அஞ்ஞானம் அதாவது அவித்யை 

தான்.அவித்யை நீங்கி ஞானம் உளவாகும் பொழுது இந்த குழப்பங்கள் தீரும் தெளிவு பிறக்கும்.கயிற்றில் 

கண்ட நாகம் ஒளி வந்தவுடன் காணாமலே போவது போல் மனக் கலக்கங்களும் ஒரு நொடியிடையில் 

மறைந்து போகின்றது.ஒருமுறை அது கயிறு தான் என்று உணர்ந்து விட்டால் பிறகு தாகத்தைத் காண 

முடியாது. பிரம்மசத்தியத்தை உணர்ந்து விட்டால் மாயையிலிருந்து விடுபட்டு விடுகிறோம். அது தான் முக்தி.

.

லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம் 39-47

திரு நாமம் 39

காமேஶ ஞாதா ஸௌபாக்ய மார்த்வோரு த்வயான்விதா

Kāmeśa-jñāta-saubhāgya-mārdavoru-dvayānvitā 

कामेश-ज्ञात-सौभाग्य-मार्दवोरु- द्वयान्विता (39)

தேவி லலிதாம்பிகையின் துடைகளின் அழகு அந்த காமேசுவரனுக்கு மட்டும் தான் வெளிச்சம். அது பரம 

ரகசியம்.அவ்வாறு காமேசுவரனுக்கு மட்டும் அறிவான அமைந்த துடைகளுள்ள தேவீ, உன்னை 

வணங்குகிறோம்.

தேவியின் துடைகளின் அழகைக்குறித்து ஆதி சங்கரர் கூறியுள்ளதை பார்ப்போம்.

கரீந்த்ராணாம் ஶுண்டான் கனககதலீகாண்டபடலீம்

உபாப்யாமேதாப்யமுதயமபி ந்ர்ஜித்தி பவதி

ஸுவ்ருத்த்தாயாபயாம் பத்யு:: ப்ரமது கடினப்யாம் கிரிஸுதே 

விதிஞ்ஞே ஜானுப்யாம் விபுதகரிகும்பத்வயமஸி

( ஸௌந்தர்ய லஹரி 82)  

அன்னையே, , கடைமையை எப்பொழுதும் மறக்காததேவீ, தங்கள் துடைகள் , யானைகளின் 

தும்பிக்கைகளையும்,தங்கத்தாலான வாழத்தண்டுகளையும் தோற்கடித்து விட்டு, என்றும் தங்கள் பதியின் முன் 

நமஸ்கரித்ததால் உறுதிப்பட்டுவிட்ட உருண்டு திரண்டு,  தேவேந்திரனின் ஐராவதத்தின் மஸ்தகத்தையும் 

தோற்கடிக்க வல்லவையாக இருக்கின்றன.

இது ‘சக்தி கூட’ திருநாமங்களில் முதலாவது திருநாமம். தேவீ, ஜகன்மாதாவின் சிருஷ்டி சக்தி பரம 

ரகசியமானது; யாரும் அறிந்துகொள்ள முடியாதது என்பதை குறிக்கிறது.அதற்கு ஈடு இணை வேறு கிடையாது.

திரு நாமம் 40

மாணிக்ய முகுடாகார ஜானுத்வய விராஜிதா

Māṇikya-mukuṭākāra-jānudvaya-virājitā

माणिक्य-मुकुटाकार-जानुद्वय-विराजिता 

 அன்னை லலிதாம்பிகையின் இரு முழங்கால்கள் இரண்டு பெரிய இரத்தின கற்கள் பதித்த கிரீடங்கள் போல் 

காட்சியளிக்கின்றன. மீண்டும் சிவப்புக் கல் நினைவூட்டுப் படுவதன் மூலம் தேவியின் கருணையையும் நமக்கு 

உணர்த்தப்படும் படுகிறது.

திரு மந்திரம் 41    

இந்த்ரகோப பரிக்‌ஷிப்த ஸ்மாரதூணாபா ஜங்கிகா

Indragopa-parikṣipta-smaratūṇābha-jaṅghikā

 इन्द्रगोप-परिक्षिप्त-स्मरतूणाभ-जङ्घिका 

அன்னையின் கால்கள் மன்மதனின் அம்பறாத் துணி போல் அவனது அம்புகளை தாங்கி நிற்கின்றது.அவ்வளவு 

அழகு வாய்ந்ததாகவும் இருக்கிறது .அப்படி கவர்சசியான கால்களையுடைய தேவியை வணங்குவோம்.

திருநாமம் 42

கூட குல்பா

Gūḍha-gulphā

 गूढ-गुल्फा

அன்னையின் குதியங்கால்கள் உருண்டு திரண்டு ஆனால் அவள் பட்டாடையில் மறைந்திருக்கிறது.

திருநாமம் 43.

கூர்ம ப்ருஷ்ட ஜயிஷ்ணு ப்ரபதான்விதா

Kūrma-pṛṣṭha-jayiṣṇu-prapadānvitā 

कूर्म-पृष्ठ-जयिष्णु-प्रपदान्विता

அன்னையின் பாதங்களின் மேல்பாகம் ஆமையின் புறந்தோடு போல் வளைந்து பளபளப்புடன் அழகாக 

இருக்கிறது.ஆனால் ஆமையின் கடினமான புறந்தோடோடு அன்னையின் பாதங்களை உவமித்ததில் ஆதி 

சங்கரர் கோபம் கொண்டு சொல்கிறார்:

(ஸௌந்தர்யலஹரியில் 83 ஆம் சுலோகத்தில் ஆதி சங்கரன் சொல்வார்):

பராஜேதும் ருத்ரம் த்விகுணஶரகர்பௌ கிரிஸுதே

நிஷஅங்கௌ ஜங்கே தே விஷமவிஶிகே பாடமக்ருதே

யதக்ரே த்ருஶ்யன்தே தஶஶரபலா: பாதயுகலீ-

நகாக்ரசெத்தான: ஸுரமகுடஶாகணைகநிஶிதா: 

” உலக நாயகனான பரமேசுவரனின் இதயத்தை வெல்வதற்காக, அவனை தோற்கடிப்பதற்காக, , பஞ்ச 

பாணங்களையுடைய மன்மதன் ,அவைகளை இரட்டிப்பாக்கி அன்னையே தங்கள் கால்களின் நுனியில் உள்ள 

நகங்கள் என பொய்மைத்தோற்றத்துடன், தேவேந்திரனின் கிரீடத்திலுள்ள வைரங்களை பதித்து, பத்து 

அம்புகளுள்ள அம்பறாத்துணியாக அழகு படுத்தியுள்ளான்”. பத்து அம்புகள் பத்து கால் விரல்களைக் 

குறிக்கிறது.அன்னையின் கால் விரல்களுக்கு கூட பக்தர்களை வசீகரிக்கும் சக்தியுள்ளதாக குறிப்பிடுகிறார் 

ஆதி சங்கரர்

இந் வருணனைகள் சாமுத்ரிகா லக்ஷணத்தையும் ஒத்து போகிறது.

திரு நாமம் 44

நகத்திதி ஸஞ்சன்ன நமஜ்ஐன  தமோ குணா

Nakhadīdhiti-saṃchanna-namajjana-tamoguṇā

 नखदीधिति-संछन्न-नमज्जन-तमोगुणा

‘அன்னையே, உன்னை வணங்குபவர்களின் அவித்யை போக்கி அவர்களுக்கு சத்தியசாக்‌ஷாத்காரம் 

உண்டாவதற்கு அருளுகிறாய்

தேவர்களாயிருந்தாலும் அசுரர்களாயிருந்தாலும் உன் முன்னால் தலை வணங்கும்பொழுது அவர்கள் 

கிரீடங்களிலிருந்து ஒளிரும் பிரகாசமானது ,உன் நகங்களிலிருந்து வீசும் ஒளியின் முன் நிஷ்பிரபமாகிறது..

( ஒளியிழக்கிறது.) அது மட்டுமல்ல, உன் நகங்களிலிருந்து வீசும் ஒளி ஜீவாத்மாக்களிலுள்ள தமோ குணத்தை 

அழிகின்றது.’

தேவி லலிதாம்பிகை தன் கைகளால் ஆசீர்வதிப்பதில்லை. அவள் பாதஸ்பரிசம் ஜீவாத்மாக்களோ 

ஆசீர்வதிக்கிறது.

மற்ற கடவுள்களுக்குள்ளது போல் தேவி பய ஹஸ்தமோ, வரதஹஸ்தமோ காண்பிப்பதில்லை.அன்னை 

லலிதாம்பிகைக்கும் நான்கு கைகளுள்ளன. ஆனால் ஒவ்வொரு கைகளிலும் ஒவ்வொரு  தேவி 

அமர்ந்திருக்கிறார்கள்என்று ஏற்கனவே கூறப்பட்டுள்ளதை ஞாபகப்படுத்திப் கொள்வது நல்லது.

ராகஸ்வரூபா பஶாத்யா- அசுவாரூடா தேவி ( திருநாமம் 8)

க்ரோதாகாரங்குசோஜ்வலா-சம்பத்கரீ தேவி(திருநாமம் 9)

மனோருபேக்‌ஷு- கோதண்டா- ரூப மந்திரிணி அல்லது சியாமளா தேவி(திருநாமம் 10)

பஞ்சதன்மாத்ர ஸாயளகா-வராஹி தேவி( திரு நாமம் 11)

தேவி ஆசீர்வதிப்பதில்லை அருளுவதும் பாதஸ்பஇசத்தினால் தான்.

திரு நாமம் 45

பத த்வய ப்ரபா ஜால பராக்ருத ஸரோருஹா

Pada-dvaya-prabhā-jāla-parākṛta-saroruhā

 पद-द्वय-प्रभा-जाल-पराकृत-सरोरुहा 

அன்னை லலிதாம்பிகைக்கு நான்கு பாதங்கள் உள்ளதாக சொல்லப்படுகிறது. அவைகள் முறையே ஶுக்ளா, 

ரக்தா,மிஶ்ரா, மற்றும் நிர்வாணா ஆகும். முதல் இரண்டு பாதங்கள் ஆக்ஞா சக்க்ரத்திலும்,மூன்றாவது இதய 

சக்கரத்திலும், நான்காவது ஸஹஸ்ரார சக்கரத்திலும் நிலை கொள்கின்றன.இந்த நான்கு பாதங்களும் 

முறையே பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்,மற்றும் சதாசிவன் என்ற நான்கு தேவர்களையும் ஆளுகிறாள்.இந்த நான்கு 

பாதங்கள் முதல் மூன்று  முறையே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்ற முப்பெரும் கர்மங்களையும் 

நான்காவது முக்தி தாயகத்தையும் குறிக்கிறது.

ஸௌந்தரிய லஹரி  இரண்டாம் சுலோகம் கூறுகிறது:

தனியாம்ஸம் பாஸுரன் தவ சரண பங்கேரூஹபவம்

விரிஞசி: ஸஞ்சின்வன் விரசயதி  லோகானுவிகலம்

வஹத்யேனம் ஶௌரி: கதம்பமாக ஸஹஸ்ரேண ஶிரஸாம்

ஹராதி: ஸம்ஷுகதைனம் பஜிதி பஸித்தேதுலன விதிம்

அன்னையே, தங்களின் பாத தூளிகளில் ஒரு சிறு துளியும் கொண்டு பிரம்மா இந்த பிரபஞ்சங்களை எந்த 

குறையுமில்லாமல் சிருஷ்டிக்கிறார்.விஷ்ணுவோ அந்த பாத தூளியின் பலத்தாலும் இந்த பிரபஞ்சங்களை 

தனது ஆயிரம் மலைகளிலும் தாங்கி நடத்துகிறார்.ஹரனாகட்டும் அந்த தூசு இன்னும் பொடியாக்கி பஸ்மமாக 

தன் உடல் முழுவதும் பூசிக்கொண்டு மகிழ்கிறான்.

மூன்றாம் சுலோகத்தில் ஆதி சங்கரர் கூறுகிறார்:

அவித்யாநாமந்திமிர மிஹிர த்வீபநகரீ

ஜடானாம் சைதன்ய ஸ்தபக மகரந்த ஸ்ருதீத்தரீ

தரித்ராணாம் சிந்தாமணி குணனிகா ஜன்மஜலதௌ

நிமக்னானாம் தம்ஷ்ட்ரா முரரிபு வராஹஸ்ய பவதி

தாயே, உனது பாததூளிகள் அஞ்ஞானிகளின் அவித்யை அழித்து, அவர்களது உள்ளங்களிலுள்ள இருளை 

போக்கி, ஞான சூரியன் பிரகாசிக்கும் ஒளி மிகு நகரமாக மாற்றி விடும். அஞ்ஞானம் விலகி முக்தி பெறுவர்கள் 

உன்னை வணங்குபவர்கள்.மூடர்களுக்கு, தூய புத்தியுடைய, பூங்கொத்திலிருந்து அருவி போல் கொட்டுகிற 

தேனருவி போலவும், ஏழைகளுக்கு தேவையான எல்லாவற்றையும் வழங்குகின்ற சிந்தாமணி போலவும்,சம்சார 

சாகரத்த் கிடந்து உழலுபவர்களை  தன் தமஷ்டரங்களால் தாங்கி நிற்கின்ற  விஷ்ணுவின் வராஹ அவதாரம் 

போலவும் உன் பாத தூளிகள் சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.

 த்வதினய: பாணீப்யாவரதோ தைவதகணம:

த்வமேகா நைவாஸி ப் ரகடித வராப்யதபினயா,

பயாத்த்ராதும் தாதும்  பலமபி ச  வாஞ்சாஸமதிகம

ஶரணேய லோகானாம் தவ ஹி  சரணேவவ நிபுணௌ

எல்லா தேவதைகளும் அபய – வரத ஹஸ்தங்களை காண்பித்து அனுக்ரகிக்கிறார்கள். பிரபஞ்சத்திலுள்ள 

எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் அபயம் நல்குகின்ற தேவீ, தாங்கள் மட்டும் தான அம்மாதிரி சேஷ்டைகள் எதுவும் 

காண்பிக்காமல் தங்கள் சரணங்களை அபயம் அடைகிறவர்களுக்கு,கேட்பதிலும் அதிகம் 

வரங்களைஅளிக்கிறீர்கள். அவ்வளவு கருணை உள்ளம் கொண்டவள அன்னை என்கிறார் ஆதி சங்கரர்..

திரு நாமம் 46

ஸிஞ்ஞன மணி மஞ்சிர மண்டித ஶ்ரீபதாம்புஜா

Siñjāna-maṇi-mañjīra-maṇḍita-srīpadāmbujā

 सिञ्जान-मणि-मञ्जीर-मण्डित-स्रीपदाम्बुजा (46)

பல தப்பட்டு உயர்த்த ரக் இரத்தினங்களால் அழகுப்படுத்தப்பட்டுள்ள கொலுசுகளை அணிந்திருக்கிறார், 

அன்னை லலிதாம்பிகை.

திரு நாமங்கள் 43 லிரிந்து 46 வரை தாயின் கால்களையுடைய விவரிக்கின்றன. பாதங்களை இவ்வளவு 

வருணனைகளுக்கெல்லாம்்அப்பாற்பட்டவளான பாய்க்கனூர் இருக்கும்பொழுது , அன்னையின் முழு 

உருவத்தையும் வருணிப்பதற்கு மனிதர்களுக்கு வார்த்தைகளும் கிடைக்குமோ! இவ்வாறு அன்னையின் 

பிரகாச விமரிச மஹா மாயா ஸ்வரூபிணியின் உருவத்தை வாக் தேவதைகள் வருணித்துள்ளார்கள்.
திரு நாமம் 47

மாராலி மந்த கமனா

Marālī-manda-gamanā

 मराली-मन्द-गमना

அன்னையின் நடை அன்ன நடை என்று வாக்தேவதைகள் கூறுகிறார்கள்.இருந்தாலும் அன்னையின் நடை 

எதோடும் உவமிக்க இயலாத்து என்பது தான் உண்மை.

ஸௌந்தரிய லஹரி  91 வது சுலோகத்தில் ஆதி குரு கூறுகிறார்:

பதான்யாஸ க்ரீடாபரிசயமிவாரப்தமனஸ:

ஸ்கலந்தஸ்த கேலம் பவனகலஹம்ஸா ந ஜஹதி

அதஸ்தஷாம் ஶிக்‌ஷாம் ஸுபகமணிமஞ்சீரரணித

செலாதாசக்ஷணம் சரணகமலம் சாருபரிஸ்த

நளின நடை நடக்கும் அன்னையே, தங்கள் வீட்டினுள் அன்னப் பறவைகள் தங்களைப் போல் நடக்க முயற்சி 

செய்து, அடி பிறழும்போது நடை  பயிற்சியை நிறுத்தாமல் தொடருகின்றன. அதனால் தானோ தங்களின் 

இரத்தின கொலுசுகள் அசையும்பொழுது உளவாகும் ஓசைகள் மூலம்  அவைக்கு நளின நடைக்கான 

குறிப்புகளை கொடுக்கின்றயோ?

இந்த நாமத்துடன்  பஞ்சதசி மந்தரத்தின் ‘ சக்தி கூடா’ முடிவுறுகிறது.