Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 505

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 505

மனதில்த் தான் உலகம் நிலைகொள்கின்றது!

க²வாதேந்தர்ம்ருʼதப்ராணா: ப்ராணானாமந்தரே மன:

மனஸோந்தர்ஜக³த்³வித்³தி⁴ திலே தைலமிவ ஸ்தி²தம்ʼ (6.2/18/10)

खवातेन्तर्मृतप्राणा: प्राणानामन्तरे मन:

मनसोन्तर्ॼगद्विद्धि तिले तैलमिव स्थितं (6.2/18/10)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” அஹங்காரம் ‘அசத்’ என்று புரிவதோடு, சுகம்- துக்கம், இன்பம்- துன்பம்,நல்லது-கெட்டது, என்பன போன்ற காய்-கனிகளைத் தருகின்ற மகத்தான சிருஷ்டி விருக்ஷம் இல்லாமலாகி விடுகிறது.அஹம் என்பது ‘ சத்’ இல்லை என்ற புரிதலில் சமன் நிலையோடு இருப்பவனுக்கு துக்கம் என்பது கிடையாது.

அஹங்காரம் என்ற தவறான எண்ணத்தை ஆத்மஞானம் நிராகரிக்கும் பொழுது அது நாள் வரை முற்றிலும்       ‘ சத்’  என்று உறுதியாக நம்பியிருந்த அஹம் எங்கு போய் மறைகின்றது என்று தெரியவில்லை.அதே போல் இந்த சரீரத்தை தாங்கிக் கொண்டிருந்த பிராண சக்தியும் எங்கு போய் மறைந்தது என்று தெரியவில்லை.சரீரமெனும் இலைகள் பூமியிலிருந்து ஈரப்பதத்தை இழுத்துக் கொள்கிறதென்றாலும் ஆத்ம ஞானமெனும் சூரியன் அந்த ஈரப்பதத்தை ஆவியாக்கி நீர்த்துளிகளாக மாற்றிவிடுகிறது.

ஆத்ம ஞானம் இல்லாமலிருக்கும் பொழுது அஹங்காரத்தின் விதை கண் இமைக்கும் நேரத்தில் ஒரு மாபெரும் மரமாக வளர்ந்து,அனேகம் கிளைகளுடன்,இலைகளும் பூக்களும் தாங்கி காய்களுடன் படர்நது நிற்கின்றது. சிருஷ்டி விளையாட்டுக்கள் எல்லாம் அஹங்காரத்தினால் உண்டாவது தான் என்று உணர்ந்தவர்கள் தான் ஞானிகள். மரணம் கூட அதற்கொரு முடிவு தருவதில்லை. ஒரு விஷயத்திலுள்ள சத் அல்லது பிராணன் இன்னொன்றிற்கு மாறுவது தான் மரணம்.உன் கண் முன்னாலுள்ள எண்ணிக்கையிலடங்காத உயிரினங்களை பார். அந்த உயிரினங்களினுள்ளில்  இருக்கின்ற அனேகம் பிற உயிரினங்களையும் காண்பாய்.

ஜீவ சக்தி- பிராணனில் மனம் உள்ளது. உலகம் மனதில்த் தான் நிலை கொள்கின்றது. மரண காலத்தில் பிராணன் சரீரத்தை விட்டு ஆகாயத்தை சென்றடைகின்றது.அங்கு பிராணன் அங்குமிங்குமாக அலைந்து திரிகறது. பிராணன்கள் அதாதின் உலகங்களை உள்ளே மறைத்து வைத்துக் கொண்டு ஆகாயம் நிறைந்து நிற்கின்றதையும் பார், இராமா !  என் அகக் கண்களால் அவைகளை என்னால் பார்க்க முடிகிறது.

” இறந்து மண்ணோடு மண்ணாகிப் போன பிராணன்கள் ஆகாயத்தில் நிறைந்திருக்கின்றன.அந்த பிராணன்களில் எல்லாம் மனங்களிருக்கிறது.அந்த மனங்களில்,  எள்ளில் எண்ணை என்பது போல் உலகங்கள்  நிலை கொள்கின்றது.”

பிராணன் ஆகாயத்தில் காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது போல் இந்த மனங்களில்த் தான் உலகங்கள் ஊஞ்சலாடுகிறது.பூக்களின் நறுமணம் காற்றில் பரவுவது போல்த் தான் அது! இராமா, மேதாசக்தி என்ற அகக்கண்களால் மட்டுமே இதை காண முடியும்.பௌதிக கண்களால் காண முடியாது.
இந்த உலகங்கள் எங்கும் எப்பொழுதும் இருக்கிறது.எண்ணங்களின் உடன்பிறப்புகளான சாரமானதால் அவை ஆகாயத்தை விட நுண்ணியமானது.உண்மையில் அவை ஆகாயத்தில் ஒரிடத்திலிருந்து இன்னொரிடத்திற்கு  பயணிப்பதோ , ஊசலாடுவதோ இல்லை.ஆனால் பிராண- மனோ- விசாரங்களின் சேர்க்கையால்  உருவான ஜீவனை பொறுத்த வரையில் அது உருவாக்குகின்ற உலகம் முற்றிலும் உண்மையானதே!  ஏனென்றால் சிருஷ்டியின் சத்தைக்குறித்து, அதன் உண்மைத் தன்மையை அது உறுதியாக நம்புகிறது.

வலுவான நீரோட்டம் உள்ள நதியின் கரையில் நிற்கின்ற மரங்களும் மற்றவைகளுக்கு நீரில் வளைந்து வக்கிரமாக காணப்படுகிறது. ஆனால் அது வெறும் தோற்றம் மட்டுமே! ஆனால் ஆத்மாவில், எல்லைகளற்ற அனந்தாவபோதத்தில் அம்மாதிரி எந்த அசைவுகளும் உண்டாவதில்லை. ஒரு மண்குடத்தை ஒரிடத்திலிருந்து மற்றொரிடத்திற்கு மாற்றி வைக்கும் பொழுது அந்த குடத்தில்த் காணப்பட்ட ஆகாயத்திற்கு எந்த மாற்றமும் ஏற்படுவதில்லை.அதே போல் உலகமெனும். காட்சி தோன்றுவது உண்மையைக் குறித்துள்ள  மாயாமயக்க எண்ணங்களால்த் தான். சத்தியதமாக பிரம்மம் மட்டுமேயுள்ளது.அதை சிருஷ்டிக்கவோ அழிக்கவோ முடியாது.

.

த யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 503

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 503

மாயை   சத்தியத்தை சாக்‌ஷாத்கரிக்கும்வரை இருந்து கொண்டே தான் இருக்கும்!

இதி மாயேயமாதீ³ர்கா⁴ ப்ரஸ்ருʼதா ப்ரத்யயோன்முகீ²

ஸத்யாவலோகமாத்ராதி விலயைகவிலாஸினீ (6.2/14/26)

इति मायेयमादीर्घा प्रसृता प्रत्ययोन्मुखी

सत्यावलोकमात्राति विलयैकविलासिनी (6.2/14/26)

புஶுண்டன் தொடர்ந்தார்:” அந்த பரம்பரையில் வந்த ஒருவன் சொர்க்கலோகத்தின் அரசனான பொழுது பிறப்பு-இறப்பு என்ற சக்கர சுழற்சிக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்று தீருமானித்து அதற்கான முயற்சியில் இறங்கினார்.தேவர்களின் குருவான பிரஹஸ்பதியிடமிருந்து அதற்கான கல்வியையும் பெற்றான்.தான் விரும்பாமலேயே வந்து சேர்ந்த சந்தர்பங்களை தகுந்த முறையில் பயன்படுத்தி அவர் வாழ்ந்து வந்தார்.யாக கர்மங்கள் செய்தார்.அசுரர்களுடன் போரிட்டார்.

அப்படியிருக்க , அவரின் மனதில் ஒரு ஆசை உருவெடுத்தது.’ பரம்பொருள் என்பதன் பொருள் என்ன’  என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று தீருமானித்து ஒரு நீண்ட தியானத்தில் மூழ்கினான். தானே தனிமையில் மகிழ்வுற்று அமைதியில் வாழ்ந்து வந்தார்.அப்பொழுது அவர் பரப்பிரம்மத்தைக் ‘கண்டார்’. சர்வ சக்தனும்,சர்வ வியாபியும்,எங்கும் நிறைந்து விளங்குபவரும், எல்லாவற்றின் சத் வஸ்துவாகவும் இருக்கும் பரப் பிரம்மத்தினுடையது தான் எல்லா கைகால்களும்,கண்களும், முகங்களும் மலைகளும்!

புலன்களுக்கெல்லாம் புறம்பான அதன் ‘சத்’, பிரம்மம் தான். ஏதொன்றிடமும் ஆஸக்தியில்லையென்றாலும் எல்லாவற்றையும் தாங்கி நிற்பது பிரம்மம் தான்.. இயற்கையில் சுதந்திரமானதென்றாலும், அதில் எல்லாவிதமான குணங்களும் உள்ளது.
எல்லா அசையும் அசையா பொருட்களிலும் உள்ளேயும் வெளியிலும் ,அருகிலும் தொலைவிலும், இருக்கின்ற பிரம்மம்  மிகவும் நுண்ணியமானதால் சாதாரண அறிவுகளுக்க்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டதாக இருக்கிறது!

பிரம்மம். தான் சூரியனும் சந்திரனும்!  எங்குமிருக்கின்ற பூமி, மலைகள் மற்றும் கடலின் சத் பிரம்மம்! இந்த சிருஷ்டியின் , விசுவத்தின் இயற்கை பிரம்மம்! அது முற்றிலும் சுதந்திரமானது! அதுவே தான் ஆதி போதம்!அது எல்லாமாக இருந்தும் இவைகள் எதுவும் பிரம்மமல்ல!

இந்த அரசன்- இந்த நேரத்து இந்திரன்- பிரம்மத்தை மண்பானையிலும், மரங்களிலும்,துணியிலுள்ள, குரங்கிலும்,மனிதனிலும்,ஆகாயத்திலும் ,மலையிலும் நீரிலும் நெருப்பிலும் வாயுவிலும்,பல விதமான சுபாவ விசேஷங்களுடன் கண்டான்.உலகமெனும் மாயக்காட்சியின் பின்னாலுள்ள சத்தை அவன் சாக்‌ஷாத்கரித்திருந்தான்.அவ்வாறு தன் நித்தியமான, மாசற்ற, போதத்தில் புரபிரம்மத்தை தியானித்து உறுதியாக நிலைகொண்டதால்.இந்திரனின் சக்கரவர்த்தி பதம் பிரம்மமல்லாமல் வேறல்ல என்று உணர்ந்து, அவன் விசுவமாக அதை நல்வழியில் விதமாக ஆண்டு வந்தான்.

நுண்ணிய அணுவில் இருந்து கொண்டு விசுவத்தை ஆண்டு வந்த இந்திரனைப் போல்  இன்னும் அனேகமனேகம் இந்திரர்களும் விசுவங்களும் இருந்தன!

விஷயங்களின் தோற்றங்கள் மட்டுமேயான உலகம் உண்மை என்று  எண்ணுவது வரை உலகமெனும் மாயக் காட்சி தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கும்.

” மாயை  ( உலகமெனும் பிரதிபலிப்பு) சத்தியத்தை சாக்‌ஷாத்கரிக்கும்வரை இருந்து கொண்டே தான் இருக்கும். சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் நிகழும் பொழுது மறைந்து விடும்”

இந்த மாயையின் விளையாட்டு எப்பொழுதெல்லாம் எங்கெல்லாம் வெளிப்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் அஹம்பாவத்தின் தோற்றத்தை குறிப்பிடுகிறது. அஹம் பாவத்தின் உறைவிடத்தைக் குறித்துள்ள விசாரணையின் வெளிச்சத்தில்த் தான் மாயை மறைகிறது.

அனந்தாவபோதம் எல்லா விதமான விஷய- விஷயீ  பிரித்துப் பார்த்தலுக்கும் அப்பாற்பட்டது. மிகவும் பெரிதான ஸ்தூலப் பொருட்கள் முதல் மிகவும் நுண்ணிய பொருட்கள் வரை அது தூய வெறுமை தான். பிரம்மம்  எல்லைகளில்லாத , உபாதிகளில்லாத போதம் மட்டும் தான்!.

.யோகவாஸிஷ்டம் எ்ன்ற மஹாராமாயணம் 506

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 506

அனந்தாவபோதம் தவிர எல்லாமே அசத் தான்!

ஸசேதனோ(அ)ய பிண்டோ(அ)ந்த: க்ஷுரஸூச்யாதி³கம்ʼ யதா²

பு³த்³த்⁴யதே பு³த்³த்⁴யதே தத்³வஜ்ஜீவோ(அ)ஜ்ஞஸ்த்ரிஜக³த்³ப்⁴ரமம்ʼ (6.2/18/28)

सचेतनोऽय पिण्टोऽन्त: क्षुरसूच्यादिकं यथा

बुद्ध्यते बुद्ध्यते तद्वज्जीवोऽज्ञस्त्रिजगद्भ्रमं (6.2/18/28)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” இந்த உலகம் பிரபஞ்சமெனும் ஆகாயத்தில் தோன்றியது என்றே ஒத்துக் கொண்டாலும் கூட, அதில் வசிப்பவர்களுக்கு அது அனுபவிக்க முடியப் போவதில்லை.ஏனென்றால் ஒரு ஓடத்தில் பயணிப்பவனுக்கு அது நகர்கிறது என்று புரியாது; அவனும் அதனுடன் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறானல்லவா! ஓடத்தில் ஏறாமல் கரையில் நிற்பவர்களுக்கே அதன் ஓட்டம் அனுபவப்படும்.கற்பனையும், கைத்திறனும் உள்ள ஒரு கலைஞன் காகிதத்திலோ, கல்லிலேயே சித்திரமும்,, சிலையை உருவாக்கும் பொழுது அந்தக் காட்சிகளில் காணும் தூரமும், ஆழமும், உண்மை என்று தோன்றும் விதமாக படைப்பதாலோ போல், மனம் நுண்ணிய பாகங்களின் அளவிடமுடியாத தூரத்தை தோற்றுவிக்கின்றது.பொருட்களின் அளவு பல நேரங்களில் தவறாகவுமிருப்பதுண்டு.அதே போல் இந்த உலகைக் குறித்துள்ள அனுபவமும்  உண்மை என்று தோன்றினாலும் அவை உண்மையல்ல!

இவைகளிலிருந்து உருவெடுக்கின்ற தவறான எண்ணங்கள் தான், ‘ இது எனக்கு பிடித்தது’ ,’ இது எனக்கு பிடிக்காதது’ முதலியவை! சைதன்னியமுடைய ஒரு உயிர் தனது அங்கங்களின் இருப்பை உணருவது  அதனுள்ளிலிருக்கும் இயற்கை புத்தியிலிருந்து தான்.அது போல்த் தான், விசுவ ஜீவன் தன் பல வேற்றுமை நிறைந்த அம்சங்களை புரிந்து கொள்வதும் தானே தான்.அனந்தாவபோதம் பிறவாதது; பிரிக்க முடியாதது. உலகமெல்லாம் அதன் அங்கங்கள் என்பது போல்த் தான் செயலாற்றுகின்றன.
சைதன்னியமுடைய ஒரு இரும்பு உருண்டை தன்னிலிருந்து உருவாக்கக்கூடியது அகத்தி, ஊசி முதலியவைகளை கற்பனை செய்தால் எப்படியிருக்குமோ அது போல்த் தான் ஜீவன் காணுகின்ற மாயக் காட்சிகளான மூன்று உலகங்கள் போன்றவையும் அவையிலிருந்து கிடைப்பதாக நினைக்கும் எண்ணங்களும். .இப்பொழுது சைதன்னியமில்லாத விதையில்,நிகழ வாய்ப்புக்களாக இலைகளும் காய்களும் நிறைந்த  மரமிருக்கிறது.ஆனால் அவைகளெதுவும் உண்மையில் இருப்பவையல்ல.அதே போல் எல்லா உலகங்களும் பிரம்மத்தில் நிலை கொள்கின்றன.அசையும் அசையா ப் பொருட்கள் எல்லாமே தனித்துவமுடைய  பொருட்கள் என்று கூற முடியாது. கண்ணாடியில் பிரதிபலிக்கும் நகரம் இருக்கிறது என அறம் இல்லை என்றோ நாம் கூறினால் அதற்கு எந்த மாற்றமும் வரப்போவதில்லை.மூவுலகங்களுக்கும் பிரம்மத்திற்கும் இடையிலுள்ள பந்தமும் அப்படியே!

உலகம் என்பது கால- தேசங்களும்,ஆகாயமும், அசைவுகளும், இருப்பும் எல்லாம் சேர்ந்தது தான்.அஹங்காரம் என்று சொல்வதும் அதையே தான்.ஏனென்றால் அவை ஒன்றையொன்று சார்ந்தேயிருக்கிறது.தான் எந்த மாற்றங்களுக்கும் ஆட்படாமலிருக்கிறது என்றாலும், உலகமாக தோற்றமளிப்பதும் பரமாத்மாவே தான்.ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட நேரத்திலும், தேசத்த்திலும் நாம் உலகை கற்பனை செய்கிறோம். மனதில்த் தான் நாம் காணும் வேற்றுமைகளெல்லாம் எண்ணங்களாகவும் எழுப்புகிறது.மனம் என்பது போதமே தான்! அதனால், நாம் காண்பது எதுவும் சத்தியமில்லை.அது அசத்.

கற்பனை ( சங்கல்பம்), வாசனைகள்,ஜீவன்,இவைகளெதுவுமே அனந்தமான- எல்லைகளற்ற- அவபோதத்திலிருந்து வேறல்ல!  அவைகளை நாம் உணருகிறோமென்றாலும் அவைகள் எல்லாம் அசத் தான்.அனந்தாவபோதம் தவிர மற்றெல்லாமே அசத் தான்.

எல்லா அசத் எண்ணங்களின் அழிவு தான் முக்தி அல்லது மோக்‌ஷம்.இருந்தாலும் இந்த உலகம் காற்றில் அங்குமுஇங்குமாக ஊஞ்சலாடுகிறது என்று சொல்லவும் முடியவில்லை.இவையெல்லாமே பொய்யான – கற்பனையான- எண்ணங்களே!அவைகளின் அடிப்படை அவபோதம் தான்.அனந்தாவபோதம் தான்

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 504

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 504

வித்யாதரன் முக்தியடைந்தான்!

ஜக³த³ஸ்த்யஹமர்தே²(அ)ந்தரஹமஸ்தி ஜக³த்³த்⁴ருʼதி³

அன்யோன்யபா⁴வினீ த்வேதே ஆதா⁴ரதே⁴யவத்ஸ்தி²தே (6.2/15/12)

जगदस्त्यहमर्थेऽन्तरहमस्ति जगद्धृदि

अन्योन्यभाविनी त्वेते आधारधेयवत्स्थिते (6.2/15/12)

 

புஶுண்டன் தொடர்ந்தார்:” அந்த நுண்ணிய அணுவினுள் விசுவம் முழுவதும் தோன்றியது இந்திரனின் கற்பனையினால்த் தானே! அங்கு நிஜமாக எந்த சிருஷ்டியும் நடை பெறவில்லையே! எங்கெல்லாம் அஹம் துடிக்க ஆரம்பிக்கிறது அங்கெல்லாம் சுயம்புவாக- தானாகவே உலகம் தோன்றுகிறது.விசுவத்தின் மூல காரணம் அஹங்காரம் தான்.அதை ஆகாயத்தின் நீல வண்ணத்துடன் ஒப்பிடலாம்.பிரம்மம் என்ற மலையிலே விசுவம் என்ற உலக மரம் செழித்து வளருவதும் வாசனைகளும் மனோ விருத்திகளும் உள்ளதால்த் தான்.அதன் விதை தான் அஹம் – நான் என்ற எண்ணம்.

நட்சத்திரங்கள் அதன் பூக்கள்.நதிகள் அந்த மரத்தின் நாடி நரம்புகள்.மலைகள் அதன் இலைகள். எண்ணங்களின் சத்தும் குறைபாடுகளும் அதன் பழங்கள். இந்த மரத்தின் இருப்பைக் குறித்துள்ள கற்பனை தான் அதை வளர்த்து பெரிதாக்குகிறது.

பரந்து விரிந்து இருக்கும் நீர் நிலைகளை போல் தான் உலகமெனும் காட்சி .கடலலைகள் போல் உலகம் உருவாய் அழிகிறது.  மனப்பிரமை தான் அதன் வளர்ச்சிக்கு காரணம்.ஆத்ம ஞானத்திற்கு தடையாகவும், முக்திக்கு இடைஞ்சலாகவும் இருப்பது இந்த மனப்பிரமைகள் தான். இடைவிடாமல் உயிரினங்கள் உருவாகி, வளர்ந்து, அழிகின்ற அழகிய காட்சிகள் மனதிற்கு ஆனந்தமுண்டாக்குபவையாகவும் எல்லாரையும் ஈர்க்கக் கூடியவையாகவும் இருப்பதால் உலகமும் அப்படியே காணப்படுகிறது. .

வித்யாதரா! இந்த சிருஷ்டியை காற்றின் அசைவோடும் ஒப்பிடலாம்..அஹங்காரம் தான் காற்று.அதன் அசைவோ,இந்த காணப்படும் உலகம்! பூவிலிருந்து பூமணத்தை தனியாக பிரித்து பார்க்க முடியாதது போல்த் தான் காற்றும் அதன் அசைவும்.அதே போல்த்தான் அஹங்காரமும் இந்த நாம் காணும் உலகமும்.

” அஹங்காரம் என்ற சொல்லின் சத்( உட்பொருளாக) ஆக உலகம் நிலை கொள்கின்றது. உலகம் என்ற வார்த்தையின் சத்தாக அஹமும் நிலை கொள்கின்றது. இவை இரண்டும் ஒன்றையொன்று சார்ந்து நிற்கின்றன.”

ஆன்மீக சாதனமார்க்கத்தில் உறுதியாக நிலை கொண்டு தன் உள்ளேயிருக்கும் மேதா சக்தியை விழித்தெழ வைத்து அஹங்காரத்தை அழிக்க முடிந்தால்,உலகமெனும் மாசை சாதகனின் போத மண்ண்டலத்திலிருந்து அறவே ஒழிக்க முடியும். உண்மையில் அஹங்காரமும் சத்தியமில்லை.அது யதேச்சையாக, ஒரு மாயா சக்தி என்பது போல், காரணம் ஏதுமில்லாமல், ஒரு அடிப்படையுமில்லாமல் தானே தோன்றி மறைகிறது.

எங்கும் நிறைந்து நிற்கிறது பிரம்மம் மட்டும் தான். அஹங்காரம் சத் இல்லை! அஹம் உண்மையுமில்லை! அப்படியிருக்கையில், அது உண்மை என்று தோற்றமளிக்கும் உலகை தன்னுடன் நிறுத்தி வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றதென்றால் அந்த உலகம் எப்படி உண்மையாக முடியும்? அதுவும் அசத் தான்.அசத்தாக உள்ளது அசத் தான்! மீதமிருப்பது அமைதியானதும் அழிவில்லாத்ததுமாக இருக்கிறது.அது தான் பிரம்மம். ‘ நீ அது தான்!’.

 ‘ நான்  இப்படி வித்யாதரனிடம் சொன்ன உடன் அவர் தியானத்தில் மூழ்கி விட்டார்.அவர் பரமபதத்தை யடைந்தார்.

( வஸிஷ்டர் இராமனிடம் சொன்னார்,’ தகுதி படைத்த சாதகனின் இதயத்தில் விழுகின்ற ஞானவிதை மேதா சக்தியின் சக்தியால் வளருகிறது.ஆனால் தகுதியில்லாதவர்களிடம் அகப்படுகின்ற அந்த விதை பயனற்றதாகிவிடுகிறது.அஹங்காரத்தில்இருந்து தான் ,’ இது எனது’ என்ற எண்ணமும் அதன் தொடர்ச்சியான இந்த உலகமும் உருவாகிறது)

அவ்வாறு மகா முனியவர்களே, மிகவும் அறிவிலியான ஒருவனுக்கும் வித்யாதரனைப் போல்  அழிவின்மை நேடமுடியும்.சத்திய சாக்‌ஷாத்காரத்தினால் மட்டுமே அழிவின்மையை அடைய முடியும்.வேறு வழிகள் ஒன்றும் கிடையாது.

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” இராமா, இது நடந்து முடிந்த பிறகு மற்ற மாமுனிகள் எல்லாம் இருந்த ஒரு அவைக்கு போனேன்.பரமபதம் அடைந்து முக்தி நேடின வித்யாதரனின் கதையை நான் சொல்லி விட்டேன். புஶுண்டனிடமிருந்து இந்த கதையை கேட்டு பதினொன்று உலகங்கள் கடந்து போய் விட்டன!.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 502

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 502

உலகம் என்பது ஒரு கனவு மாளிகை !

யம்ʼ ப்ரத்யுதே³தி ஸர்கோ³யம்ʼ ஸ எவைனம்ʼ ஹி சேததி

பதா³ர்த்த²: ஸன்னிவேஶம்ʼ ஸ்வமிவ ஸ்வப்னம்ʼ புமானிவ (6.2/13/4)

यं प्रत्युदेति सर्ॻोयं स ऎवैनं हि चेतति

पदार्त्थ: सन्निवेशं स्वमिव स्वप्नं पुमानिव (6.2/13/4)

புஶுண்டன் தொடர்ந்தார்:” ஆகாயத்தில் கற்பனையில் உருவாக்கின மாளிகைக்கு தூண்கள் தேவையில்லை. அதே போல் கற்பனைகளில் உருவான உலகக் காட்சிகளுக்கும் கால தேச நிபந்தனைகளின் ஆதரவு தேவையில்லை.

காலம், தேசம், உலகம் எல்லாமே கற்பனைகள் தான் என்று தாங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மிகவும் நுண்ணிய உலகம் எனும் மாயக் காட்சி நிற்பது மனோ விவகாரங்கள்,அல்லது மனோ விசாரங்கள் எனும் எண்ணங்கள் காரணமாகத்தான்.அது காற்றிலுள்ள நறுமணம் போல்த்தான்.ஒரே ஒரு வித்தியாசம் காற்றில் வரும் நறு மணத்தை எல்லோரும் அனுபவிக்க முடியும்.ஆனால் உலகமெனும் மாயக் காட்சிகளைக் காண்பது அவைகளை கற்பனை செய்கின்ற மனதுகள் மட்டும் தான்.

“கனவு,கனவு காண்பவனின் அனுபவம் மட்டும் தான்.அதே போல் இந்த உலகம் அனுபவமாகின்றது யார் இந்த உலகம் எனும் மாளிகையை எழும்ப அனுமதிக்கிறார்களோஅவர்களுக்கு மட்டும் தான்”

இதைக் குறித்து மிகவும் பழமையான ஒரு கதை நிலவிலுண்டு.அதில் தேவர்களின் அரசனான இந்திரன் எவ்வாறு ஒரு நுண்ணிய மூலப் பொருளின் உதரத்தில் மறைந்து வாழ நேர்ந்தது என்று விவரிக்கப் படுகிறது. எங்கோ ஒரிடத்தில்,ஏதோ ஒரு காலத்தில்,, ஏதோ ஒரு விதமான மரம் இருந்தது.விருப்பங்களையெல்லாம் தேடித் தருகின்ற காம தேனுவாகவிருந்தது அந்த மரம்.அதன் உச்சியில் விசுவம் எனும் ஒரு பழமுண்டாயிற்று.இந்த பழம் பல சிறப்புகளையுடையதும் மற்ற பழங்களிலிருந்து வேறு பட்டதாகவும் இருந்தது. பழத்தினுள்ளே புழுக்கள் போல எல்லா விதமான உயிரினங்களும்  தேவர்கள், மனிதர்கள், அசுரர்கள் எல்லோரும் வசித்து வந்தார்கள்.அதனுள்ளே, பூமியும் சொர்க்கவும் நரகவும் எல்லாமிருந்தது.அந்தப் பழம் பூதாகாரமாய் தோற்றமளித்தது. அனந்தாவபோதத்தின் வெளிப்பாடாயிருந்த அது எல்லோரையும் ஈர்த்தது.எல்லைகளற்ற, முடிவில்லாத அனுபவங்களுக்கான வாய்ப்புக்கள் அதனுள் மறைந்திருந்தது.மேதா சக்தியின் ஒளியில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த அதன் உள்ளில் அஹம் பாவமிருந்தது.

அதனுள்ளே இருந்த உயிரினங்களில் மந்தமானது, குருடர்களானவர்களும் போதம் விழித்தெழ ஆவல்கொண்டவர்களும் ஒருங்கே வசித்து வந்தார்கள்.அவர்களுடன் தேவ ராஜனின் இந்திரனுமிருந்தான்.ஒருநாள, பகவான் விஷ்ணுவும் மற்ற பகவான்களும் ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், அசுரர்கள் ஒரு வலுவான தாக்குதலை நடத்தினார்கள்.மிகவும் கஷ்டத்திற்கு ஆளான இந்திரன் பல இடங்களுக்கும் ஓடி, மறைந்திருக்க முயற்சித்தான்.கடைசியில் வேறு வழியில்லாமல் அசுரர்களிடம் சரணடைந்தான்.ஆனால் அசுரர்கள் சற்றே கவனத்தை தவற விட்ட கணத்தில் இந்திரன் ஒரு நுண்ணிய உருவம் பூண்டு, தனது பெருமையையும், பதவியையும் மனதால் துறந்து தான் ஒரு நுண்ணிய உருவமுள்ள உயிரினம் தான் என்று உறுதி பூண்டு ஒரு நுண்ணிய உயிரினத்தின் உள்ளில் நுழைந்து வசிக்க ஆரம்பித்தான். அங்கு அவர் அமைதியும் சமாதானமும் அடைந்தார். அசுரர்களுடன் நடத்தி வந்த போரைத் கூட மறந்து போனார்.

அந்த உயிரினத்தினுள்ளேயே அவர் ஒரு அரண்மனையை கற்பனை செய்து கொண்டார்.ஒரு நாடு, நகரங்கள்,காடு, மற்றும் உலகத்தில் என்ன காண்கின்றோமோ அவைகளையெல்லாம் கற்பனை செய்து கொண்டார்.அவர் தானே அந்த நாட்டிற்கு அதிபதியுமானார். அவருக்கு ஒரு குந்தன் என்றொரு மகன் பிறந்தான் .சில காலங்களுக்கும் பின் அவர் எண்ணை தீர்ந்து தீபம் போல் தேகத்தை கை வெடித்தார். நிர்வாண பதவியடைந்தார்.குந்தன் இந்திரனானான்.அவருக்கும் வீரனும் தேஜஸ்வியுமான ஒரு மகன் பிறந்தான். அவ்வாறு அவரது பரம்பரை வாழையடி வாழையாக நிலைத்தது.அந்த நுண்ணிய புழுவினுள்ளே அதே மாதிரியான எண்ணிக்கையற்ற அரசர்களும் அவர்கள் ஆண்டு வந்த பேரரசுகளும் இருந்தன.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 501

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 501

அஞ்ஞானத்தின் அழிவு!

அர்த²ம்ʼ, ஸஜ்ஜனஸம்பர்க்காத³வித்³யாயா வினஶ்யதி

சதுர்பா⁴க³ஸ்து ஶாஸ்த்ரார்த்த²ஶ்சதுர்பா⁴க³: ஸ்வயத்னத: (6.2/12/37)

अर्थं, सज्जनसम्पर्क्कादविद्याया विनश्यति

चतुर्भागस्तु शास्त्रार्त्थश्चतुर्भाग: स्वयत्नत: (6.2/12/37)

arthaṃ, sajjanasamparkkādavidyāyā vinaśyati

caturbhāgastu śāstrārtthaścaturbhāga: svayatnata: (6.2/12/37)

புஶுண்டன் தொடர்ந்து சொன்னார்:” பிரம்மத்திலிருந்து உண்டான அமிர்த வர்ஷம் தான் சிருஷ்டி – படைத்தல் என்று சொல்லப் படுகிறது. ஆனால் காலமும் தேசமும் உண்மையில் இருப்பவையல்லாததால் நாம் காணுகின்ற எல்லாமே பகவானிலிருந்து வேறாக இருக்க முடியாது. நீரே அலைகளும் சுழிகளும்ஆக  தென்படுவது போல்,தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் பொழுது புகை மேகமாக தென்படுவது போல்,போதம் அவபோதமாகும்பொழுது , போதம் மற்றும் எண்ணங்கள் இவைகளுக்கிடையில் சிருஷ்டி என்றொரு சங்கதியாக  உருவெடுக்கிறது.

தூணிலையோ, கண்ணாடியிலையோ விழுகின்ற  வாழையின் நிழல் போல் இது வெறும் விக்‌ஷேபம் தான்.ஆனால் தகுந்த முறையில் விசாரித்து அறியும்பொழுது அதுவரை சத்தியம் என்று தோன்றிய எல்லாமே மறைந்து விடும்! உலகமெனும் காட்சி சுவற்றிலெழுதிய சாம்ராஜ்ஜியத்திற்கு சமானம்! சித்திரத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும்  மிகவும் கவர்ச்சியான நிறங்களில் வரைத்து வைத்திருப்பது போல், உலகமும் பலவிதமான புலன்கள் தரும் அனுபவங்கள் வழியாக நம்மை ஈர்க்கின்றது!

இந்த காட்சியானது பார்ப்பவனின் அஹம் பாவத்தை பொறுத்திருக்கிறது. ஆனால் இந்த அஹம் பாவமும் பொய் என்று நமக்குத் தெரியும்.அது ஆத்மாவிலிருந்து வேறல்ல. நீரிலிருந்து ஈரப்பதத்தை தனியாக பிரிக்க முடியாது..போத ஒளி தான்  ஆத்மா. ‘ நான்’ என்ற எண்ணம் எழும்பொழுது தான் சிருஷ்டி ஆரம்பிக்கிறது.இந்த எண்ணத்தின் வழியாக அல்லாமல் வேறொரு சிருஷ்டியிருக்க முடியாது.சிருஷ்டாவும் கிடையாது.ஒழுகிக்கொண்டிருப்பது நீரின் சுபாவம்.ஆனால் நீரைப் பொறுத்த வரையில் ஒழுகுவது என்பது தன்னிலிருந்து வேறானதல்ல.ஓடிக்கொண்டிருக்கின்ற நீரும் நீரே! ஆகாயம் போல் எல்லையற்றது போதம்.அதற்குள்ளில் இன்னொரு ஆகாயத்தை பார்க்க முயல வேண்டியதில்லை.
ஒரே நீரை பல தேசங்களில்- காலங்களில் காணும்பொழுது அது ஓடுகிறது என்ற தோற்றத்தை உருவாக்கு கிறது .அதே போல் போதத்திலிருந்து உண்டாகும் அவபோதம் காலம், தேசம்,எண்ணங்கள் இவைகளின் சேர்க்கையால் சிருஷ்டி என்ற தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது.( காலமும், தேசமும் உண்மையில் இல்லாதவைகளாகையால் சிருஷ்டி என்பதும் இயலாத- நிகழாத ஒன்றே!அது மட்டுமில்லை போதத்தை நீருடன் உவமிப்பது பொருத்தமானதுமல்ல!) மனதின்,அஹம் பாவத்தின், புத்தியின் எல்லா நிலைகளிலும் நீ எதையெல்லாம் அறிந்ததாக எண்ணுகிறானோ அவையெல்லாமே அறிவீனமே( அஞ்ஞானமே)! ஆனால் இந்த அறிவீனத்தை சுய முயற்சியால் இல்லாமலாக்க முடியும். இந்த அஞ்ஞானத்தின் ஒரு பகுதி மகான்களின் அருகாமையால்( சத் சங்கங்களால்) இல்லாமலாக்க முடியும்.நான்கிலொரு பங்கை வேத சாஸ்திரங்கள் படிப்பதன் மூலம் இல்லாமலாக்கிவிட முடியும். ஆனால் முழுமையாக இல்லாமலாக்க வேண்டுமென்றால் சுய முயற்சியினால்த் தான் முடியும்.

இராமனின் கேள்விக்கு பதிலாக வஸிஷ்டர் விளக்கினார்:’ சாதகன் ஞானிகளின் அருகாமையைத் தேடி அவர்களுடன் வசித்து, சிருஷ்டியின் உண்மையை அறிய முயல வேண்டும்.மகான்களான குருமார்களை தேடிக் கண்டு பிடித்து அவர்களை பூஜை செய்ய வேண்டும்.ஏனென்றால் சரியான மகான்களை கண்ட மாத்திரையிலையே அந்த சேர்க்கைய்யினாலையே, ( சத் சங்கத்தினாலையே) சாதகனின் அறிவீனத்தின் பாதி கரைந்து, மறைந்து போய்விடும்.

அஞ்ஞானத்தின் ,’ மீதமுள்ள நான்கிலொரு பங்கு சாஸ்திரங்களை கற்பதாலும்,மீதி சுய முயற்சியாலும் முடிவிற்கு வந்து விடும்’.  மகான்களுடனான அருகாமை, சேர்க்கை இன்ப வேட்கையை இல்லாமலாக்கி விடுகிறது.அவ்வாறு சுய முயற்சியால் எல்லாவற்றையும் துறக்கும் பொழுது அஞ்ஞானத்திற்கு முடிவு ஏற்படுகிறது.இவைகள் ஒரே நேரத்தில் நிகழலாம்; இல்லை ஒவ்வொன்றாக நிகழலாம்..

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 500

தினமொரு சுலோகம்

நாள்500

ஆத்மாவும் அஹம்பாவமும் 

ந கேனசித்கஸ்யசிதே³வ கஶ்சி

த்³தோ³ஷோ ந சைவேஹ கு³ண: கதா³சித்

ஸுகே²ன து³கே²ன ப⁴வாப⁴வேன

ந சாஸ்தி போ⁴க்தா ந ச கர்த்ருʼதா ச (6.2/11/15)

न केनचित्कस्यचिदेव कश्चि

द्दोषो न चैवेह गुण: कदाचित्

सुखेन दुखेन भवाभवेन

न चास्ति भोक्ता न च कर्तृता च (6.2/11/15)

na kenacitkasyacideva kaści

ddoṣo na caiveha guṇa: kadācit

sukhena dukhena bhavābhavena

na cāsti bhoktā na ca kartṛtā ca (6.2/11/15)

புஶுண்டன் தொடர்ந்து சொன்னார்:’ யாரொருவனில் கூரான ஆயுதங்களும் ஆடையேதும் அணியாத பெண்மணியும் ஒரே போலுள்ள  அனுபவயத்தை உளவாகின்றதோ அவன் பரமமான உன்னத தலத்தில் சென்றடைந்துவிட்டான்.எந்தவிதமான உபாதிகளுமில்லாத சாதனையில் மூழ்கியிருக்கும்  சாதகன் உறங்கும் பொழுதும், உணர்ந்திருக்கும் பொழுதும் விஷய வஸ்துக்களுடனான தொடர்பை  ஒரே மாதிரி உணருகிறான்

மனோரீதியான பிரச்சினைகளோ, உடல் சம்பந்தப்பட்ட வியாதிகளோ அவனை எந்த விதத்திலும் பாதிப்பதில்லை. ஒருவன் நஞ்சை உண்ணும் பொழுது அவனது உடல் பாதிக்கப் படுகின்றது ஆனால் அந்த விஷத்திற்கு எந்த விதமான பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை. அது போல் ஆத்மா ஜீவாத்மாவாகும் பொழுதும்,அது பிரித்து பார்க்க முடியாத போதம் என்ற இயற்கை குணத்தை கை வெடிவதில்லை.அது ஆத்மாவே தான்.அதே போல் போதம் ஜட சுபாவம் ஏற்றுக்கொள்ளும்பொழுதும் எந்த மாற்றத்திற்கும் உள்ளாவதில்லை. பிரம்மத்திலிருந்து வெளி வந்ததாக தோன்றுகிறது ; அவ்வளவு தான்.ஆனால் அது போதத்திலிருந்து வேறல்ல!விஷம் தன் இயற்கை குண்த்தை கைவிடாமலேயே உடலை விஷமயமாக்குகிறது.அதே போல் ஆத்மா பிறப்பதுமில்லை; இறப்பதுமில்லை.ஆனால் அது வேறொன்றாக உருமாறி உண்டானதாகவும் மறைந்ததாகவும் தோன்றுகிறது.,

ஒருவனின் மேதா சக்தி விஷயங்கள் சம்பந்தப்பட்ட எண்ணங்களில் மூழ்கி தன் நிலை மறக்காமலிருந்தால் மட்டுமே,அவனால் இந்த சம்சார சாகரத்தை வழியில் கிடக்கும் மாட்டு சாணி என்பது போல் எளிதாக தாண்டி போக முடியும். அதற்காக ஈசுவரனையோ, வேறு வழிகள் எதையும் தேடிப் போக வேண்டியதில்லை.சர்வ வியபியும் சர்வ ஶக்தனுமான ஆத்மாவில் எப்படி அஹம்பாவத்திற்கு இருக்கை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க்க முடியும்?

“எந்தவொரிடத்திலும் யாருக்கும் எந்த ஒரு காலத்திலும் பாபமோ புண்ணியமொ உளவாவதில்லை.சத் காரியங்கள் என்றோ துஷ்கர்மங்கள் என்றோ வித்தியாசங்கள் இல்லை.ஐசுவடரியமோ வறுமையோ இல்லை.கர்த்தாவும் இல்லை போக்தாவும் இல்லை”

ஆத்மாவில் அஹம்பாவம் விழித்தெழுந்தது என்று நீ சொல்வது, தூரத்தை தூரமாக்கினேன்( ஆகாயமாக்குவதற்கு)  என்று சொல்வது போல் அடி முட்டாள்த்தனமாக இருக்கிறது.அஹம்பாவம் அசத்.வெறும் பிரமை!ஆகாயத்திற்கு ‘ஆகயத்துவம்’ என்ற ஈடு இணையில்லாத தன்மை தான் சுயரூபம்.போதத்திற்கு அவபோதம் தான் சொரூபம்.’நான்’ என்ற அஹம் ‘அது’ என்றோ ‘அதுவல்ல’ என்றோ சொல்ல முடியாது

போதம் நிலை கொள்ளும் ஒவ்வொரு அணுவிலும் மாமலைகள் உள்ளிருப்பது என்பது போல்த் தான். ஏனென்றால் மிகவும் நுண்ணியது அது.இந்த மிகவும் நுண்ணிய போதம், ‘நான்’,’அது’ முதலிய எண்ணங்களை சொந்தமாக்கி அந்தந்த பொருட்களாகவே மாறுகின்றன.

அலைகளும் சுழிகளும் எல்லாமே நீர் தான்.அஹம்பாவம், ஆகாயம் முதலிய எண்ணங்களும் போதம் தான்.இம்மாதிரி எண்ணங்களின் முடடிவு தான் விசுவ பிரளயம்.

அவ்வாறு விசுவம் எண்ணங்களாக வெளிப்படுகிறது. எண்ணங்களாகவே ஒடுங்குகிறது.இந்த மாற்றங்களெதுவும் போதத்தை பாதிப்பதில்லை.போதத்தில் சுக-துக்கங்கள் என்பன போன்ற அனுபவங்கள் கிடையாது.’இது நான்’ என்ற எண்ணமும் கிடையாது.தைரியம்,சுகம், துக்கம்,ஐசுவரியம்,பயம்,புகழ், பெருமை,தேஜச் இம்மாதிரி ஒன்றும் போதத்தை பாதிப்பதில்லை.அவைகளை ஆத்மாவின் மீது சாட்டுவது இருட்டில் பாம்புக்கு கால்கள் உண்டு என்று எண்ணுவது  போல்தான்.