Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 257

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 257

முக்தனின் நிலை

ஸம்பந்த: கோஅஸ்து ந: காமைர்பாவாபாவைரதேந்த்ரியை:

கேன ஸம்பந்த்யதே வ்யோம கேன ஸம்பாத்யதே மன:

பிரகலாதன் தனது தியானத்தைத் தொடர்நதான்:” ஆத்மா ஆகாயத்தின் சூன்னியம் போன்றது.அசையும்

பொருட்களின் அசைவு அது.ஒளிர்கின்ற வஸ்துக்களின் ஒளி அது.திரவப் பொருட்களின் ருசியது.பூமியின்

உறுதியும் நெருப்பின் சூடும் நிலாவில் குளிர்மையும் அதுவே.சுருங்கச் சொன்னால் உலகின் இருப்பே

அதில்த்தான் .

பொருட்களின் இயற்கை குணங்கள் போல் ஆத்மா சரீரத்தின் நாதன்.எங்கும் காணப்படுகின்ற ‘ அஸ்தித்வம்'( இருப்பு) போல் எப்பொழுதும் இருப்பது போல்,ஆத்மா எல்லா சரீரங்களிலும் ‘தேகி’யாய் எல்லாவிதமான உடல ரீதியான- மன ரீதியான சக்திகளோடும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.ஆத்மா அழிவில்லாத ஒன்று.அது தேவதைகளைக்கூட போதமுள்ளவையாக்குகிற சைதன்யம்.

நான் ஆத்மாவே தான். வேறு எண்ணங்களோ விஷயங்களோ என்னை பாதிப்பதில்லை.காற்றில் அலைந்து திரிகின்ற  தூசு எப்படி ஆகாயத்தை பாதிக்காதோ, நீரிலேயே முளைத்து வளர்நது அதிலேயே வாழ்நதுகொண்டிருக்கின்ற தாமரையிலையை எப்படி நீர் நனைப்பதில்லையோ அது போல் என்னை எதுவும் பாதிப்பதில்லை.சரீரம் இன்ப-துன்பங்களை அனுபவிக்கட்டும்.அதனால் ஆத்மாவிற்கு என்ன நஷ்டம்?நூல்த் திரி எரியும்பொழுது தான் வெளிச்சம் உண்டாகின்றதென்றாலும் அந்த நூல்த் திரியால் வெளிச்சத்தை கட்டிப்போட முடியுமா?எந்தவொரு பொருளாலும் ஆத்மாவில் எந்த விதமான பாதிப்பையும் உளவாக்க முடியாது.ஆத்மா வஸ்துக்களின் நிறை-குறைகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது.

“.இருப்பு-இல்லை என்ற மனோ விசாரங்களிலிருந்தும் இந்திரியங்களிலிருந்தும் உளவாகின்ற

ஆஸக்திகளுக்கும் ஆத்மாவிற்கும் எப்படி தொடர்பு இருக்க முடியும்?யாரால் ஆகாயத்தை கட்டிப் போட

முடியும்?யாரால் மனத்தை கட்டிப் போட முடியும்?.”

உடலை நூறு கூறுகளாக்கினாலும் ஆத்மா பாதிக்கப்படுவதில்லை.மண்பானையை சுக்கு நூறாக உடைத்துப்

போட்டாலும் அதனுள் இருந்த ஆகாயத்திற்கு ஒன்றும் ஆவதில்லை.இந்த மனம் என்ற பேய்  வெறும்

வார்த்தைகளில் மட்டுமே இருக்கின்ற ஒரு ‘அஸத்’. அது அழிந்தால் யாருக்கு என்ன நஷ்டம்?

என்னுள் இன்ப-துன்பங்களில் உழன்றுகொண்டிருந்த ஒரு மனம் இருந்தது.இப்பொழு அந்த

மனோவிசாரங்களெல்லாம் இல்லாமலாகிவிட்ட நிலையில் அந்த மனம் எங்கே போயிற்று? ‘ ஒன்று

மற்றொன்றை அனுபவிக்கின்றது’ என்றும் , ‘ஒருவன் மற்றொருவகையில் காண்கிறான்’ என்பதிலும், ‘ ஒருவன் துன்ப படுகிறான்’ என்று சொல்வதிலும் என்ன பொருள் உள்ளது?அனுபவிப்பதும் உள்வாங்குவதும் மனம் தான்.எண்ணங்களும் துன்பங்களும் உடலுக்குத்தான்.கொடுமைப்படுத்துவன் முட்டாள்தான்.( யார் யாரை கொடுமை படுத்துவது?) இந்த எண்ணங்களிலிருந்தெல்லாம் முக்தியடைந்துவிடுவார்கள் விட்டால் பிரச்சினைகளைப் எதுவுமில்லை.

எனக்கு இன்ப அனுபங்களில் விருப்பமோ வெறுப்போ கிடையாது.வருவது வரட்டும்.போவது

போகட்டும். பலதரப்பட்ட சிந்தைகள் என்னில் உளவாகாமலிருக்கட்டும். என் உடலில்

சேராமலிருக்கட்டும். ‘அவையில் நானோ, என்னில் அவைகளோ’ இல்லை.அஞ்ஞானமெனும் எதிரியின்

பிடியில் அகப்பட்டு,அதன் அடிமையாகி,என் விஞ்ஞான விவேகங்களை இழந்திருந்தேன்.ஆனால் இப்பொழுது கடும் முயற்சியாலும் விஷ்ணு கிருபையாலும் என்னில் விவேகம் உளவாகியுள்ளது.ஆத்மஞானம் எனும் அதிசய சக்தியால் அஹங்காரம் எனும் பேயை அடித்து விரட்டிவிட்டேன்.மாயா சங்கல்பங்கள் எதுவுமில்லாமல் நான் பரம தைவதம் தான்.நான் அறிய வேண்டியதெல்லாவற்றையும் அறிந்து கொண்டு விட்டேன்.காணத் தகுதிவாய்நதவைகளையெல்லாம் கண்டுவிட்டேன்.எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக,இதற்கு மேல் செல்ல ஒரிடமில்லை என்ற ஒரிடத்திறஃகு, கால-தேசத்திற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட, ஒரு உன்னதமான இடத்தை வந்தடைந்துவிட்டேன்.

” ஆயாதமாயாதமலங்கனீயம் கதம் கதம் சர்வமுபேக்ஷணீயம்”.
.

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 256

தினமொரு சுலோகம்

நாள்256

ஆத்ம தரிசனம்

விசரத்யேஷ லோகேஷ்ய ஜீவ ஏவ ஜகஸ்திதௌ

விலஸத்யேவ லோகேஷ்ய ப்ரஸதுரத்யேவ வஸ்துஷு!

பிரகலாதன் தனது தியானத்தை தொடர்ந்தார்:” எந்த விதமான

குறைபாடுகளுமில்லாத அத்வைத போதம் தான் ‘ ஓம்’ என்ற

பிரணவத்தினால் குறிப்பிடப் படுகின்ற ஆத்மா. இந்த உலகிலுள்ள எல்லா

பொருட்களையும் தன்னுள் கொண்டுள்ள இந்த ‘ ஓம்’ தான் ஆத்மா.இந்த

உடலிலிருக்கின்ற மாமிசமும் எலும்பும் நிணமும்,இந்த எல்லாவற்றையும்

உணர்த்துகின்றது ‘ அறிவும் ‘, சூரிய சந்திரர்களும் எல்லாம் ஆத்மாவே! அது

தான் அக்னிக்கும் சூட்டை வழங்குகின்றது.இனிமையான பழவகைகளுக்கு

அந்த இனிப்பு வழங்குகின்றது. புலன்கள் வழியாக அனுபவங்களை

உளவாக்குகின்றது.

அது இருக்கின்றதென்றாலும் நிலையானதல்ல.

அதுஅசைகின்றதென்றாலும் அது ஜங்கம( அசையும் )

பொருளல்ல. அது எந்த வித மான அசைவும் இல்லாமல் இருந்தாலும்

எப்பொழுதும் விழிப்புடன் இருக்கிறது.செயலாற்றிக்கொண்டேயிருந்தாலும்

அதில் எந்த மாற்றமும் நிகழ்வதில்லை.கடந்த- நிகழ்ந்த-

வரும்காலங்களில், அங்கும் இங்கும் எங்கும் இருக்கின்றதென்றாலும் பல

நாம ரூபங்களில் தோன்றினாலும் அது வேறு வேறு பொருளல்ல.

எந்தவிதமான பயமில்லாததும்,எல்லைகளேதும் இல்லாததுமான இந்த

போதம் தான் பிரம்மா முதல் புற்கொடி வரை எல்லாவற்றிலும் இருப்பது.

அனேகமனேகம் உயிருள்ள, உயிரில்லாத பொருட்களை உருவாக்கி

அவைகளை தொடர்ந்து இருக்கச் செய்வது,இந்த போதம் தான்.அது

எப்பொழுதும் புத்தி கூர்மையுடையதும் செயல்களில் மூழ்கியும்

இருக்கிறது.ஆனால் மிகப் பெரிய பாறை போல் அசையாமல் வலுவாக

தரையில் ஊன்றி நிற்கின்றது.எதாலும் பாதிக்கப்படாத ஆகாயத்தை

போன்று கூட அது பாதிக்கப்படுவதில்லை.

இந்த ஆத்மா தான், காற்றில் பறக்கின்ற காய்ந்த சருகு போன்ற மனதை

சஞ்சலங்களுக்கு ஆட்படுத்துவது.குதிரையின் கடிவாளத்தைப

பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் குதிரைக்காரன் அது.இந்திரியங்கள்

எனும் குதிரைகளை ஆத்மா தான் இயக்குகிறது;கட்டுப்படுத்துகிறது.ஆத்மா

இந்த சரீரத்தின்  யஜமானனாகவிருந்தும் ஒரு அடிமையைப் போல்

எண்ணிக்கையிலடங்காத,எல்லாவிதமான கருமங்களையும்

செய்வதாக காட்சியளிக்கின்றது.இப்படிப்பட்ட ஆத்மா மட்டும் தான் பூஜை

செய்யவும், வணங்கவும்,தியானிப்பதற்கும் தகுதி வாய்ந்ததாக உள்ளது.

அதை சார்ந்திருந்தால் மட்டுமே ஒருவனுக்கு இந்த உலகம் எனும் பிறப்பு-

இறப்பு  சக்கர சுழற்சியிலிருந்தும் இந்த மாயா சங்கல்பங்களிலிருந்தும்

விடுதலை கிடைக்கும்.நல்ல நண்பனைப் போல் அதை வெல்ல முடியும்;

ஏனென்றால் அது குடியிருப்பதாகத் நமது இதயமெனும் தாமரையிலல்லவா!

அழையாமலையே அது எளிதாக நம்மில் குடியேறியுள்ளனது.ஒருமுறை

தியானம் செய்துவிட்டால் அது காட்சியளிக்கும்.ஆத்மா பிரபஞ்ச

வஸ்துக்கள் எல்லாவற்றின் உடமையாகவிருந்தும், ஆத்மசாக்‌ஷாத்காரம்

அடைந்தவனுக்கு எவ்வித அகந்தையோ,தான் என்ற உணர்வோ இராது..

மலர்களின் வாசனை எவ்வாறு எல்லா பாகங்களிலும்

பரவியுள்ளது  அது போல்தான் சரீரத்திலுள்ள ஆத்மா அங்கெங்கில்லாதபடி

எங்கும் வியாபித்திருக்கிறது.

யாரும் அதைக் குறித்து- அதாவது ‘ தன்னை’க்குறிது சிந்திக்கத்தால் தான்

அது எல்லோராலும் எட்ட முடியாததாக தோன்றுகிறது.ஆத்ம விசார

மார்க்கத்தினால் மட்டும் தான் அதை கண்டு உணர முடியும்.அவ்வாறு

உணரந்தால்  பரமானந்தத்தை அளிக்க வல்லதும்,சத்தியத்தின் சுய ரூப

தரிசனமாகவும் என்றென்றும் அழிவில்லாத்ததுமாக இருக்கிறது. அது ஒரு

உயர்வான உத்தம தரிசனம். பந்தங்களெல்லாம் அவிழ்ந்து,

ஆசைகளெல்லாம் இல்லாமலாகி, எதிரிகள் என்று யாரும் இல்லாமலாகி

இருக்கின்ற நிலையில் மனம் எவ்வாறு சஞ்சலபஃபட முடியும்?அதை

தரிசித்து விட்டால் எல்லாவற்றையும் தரிசித்ததாகிவிடும்.அதை செவி

மடுத்து விட்டால் வேறு ஒன்றையும் கேட்பதற்கில்லை.அதை தொட்டு

விட்டால் தொடுவதற்கு வேறு ஒன்றும் இராது.உலகம் இருப்பதே அது

இருப்பதால் தான் .ஒருவன் துயிலும்பொழுது அது விழித்திருக்கிறது.அது

அறிவிலியை அறிவாளியாக்குகிறது.துனஃபப்படுபவர்களின் துன்பத்தை

அகற்றுகிறது.விரும்புவதை தருகின்றது.

” படைக்கப்படும்பொழுது அது ‘ஜீவன்’.( உயிரினமாகவும்) ஆக

தோன்றுகின்றது.அது இன்பங்களை நுகர்ந்து

அனுபவிப்பது  போல் காட்சியளிக்கின்றது.பிரபஞ்ச வஸ்துக்களில்

வியாபித்து லயித்து இருப்பது போலவும் தோன்றுகிறது”  ஆனால் எல்லா

ஜீவன்களின் ஆத்மாவாக -ஸத் ஆக நிலைகொள்கின்றது.மிகவும் உன்னத

நிலையிலுள்ள அமைதியோடு ஆனந்தத்தை அளிக்கின்றது.விசுவ

பிரபஞ்சத்தின் ஒரே ஒரு ஸத் வஸ்து அது மட்டும் தான் .

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 254

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 254

அனந்தாவபோதமும் நிலையற்ற பிரபஞ்சமும் 

ஸர்வ்வபாவாந்தரஸ்தாய சேதமுக்தசிதாத்மனே

ப்ரத்யக்சேதனரூபாய மஹ்யமேவ நமோ நம்: !

பிரகலாதன் தனது மனனத்தை தொடர்ந்தார்:” கண்டிப்பாக இந்த அனந்தாவபோதம் மட்டும் தானே 

எல்லாக்காலங்களிலும் இருந்துள்ளது? பிறகு எப்படி எந்தவொரு காரணவுமில்லாமல் – 

அடிப்படையுமில்லாமல் இந்த எல்லைகளுக்குட்பட்ட  அகம்காரம் முளைத்து வந்தது? ‘ இது நான்’ ‘ அது நீ’ 

என்பன  போன்ற பிரமைகளுக்கும் கற்பனைகளுக்கும் காரணம் தான் யாது?

இந்த உடல் தான் என்ன? சரீரமில்லாத நிலை என்ன? யார் இந்த உடலில் வசிப்பது? யார் மரணம் 

அடைகிறார்கள்? உறுதியாக எனது முன்னோர்கள் அறிவின்மையின் காரணத்தால்த்தான் 

அனந்தாவபோதத்தை மறந்து, இந்த குறுகிய பூமியியில் அலைந்து திரிந்தார்கள். அதில் சந்தேகமேதுமில்லை 

.அனந்தாவபோதத்தின் அளவிட முடியா திறைமைகளையும் இந்த குறுகிய வட்டத்தின் தற்குறித்தனத்தையும் 

ஒன்றாக பார்க்க முடியும்? இந்த சிறிய பிரபஞ்சத்தில்த் தான் எத்தனை வேற்றுமைகள், எத்தனை 

ஆசாபாசங்களை, வாசனைகள்? பூமி முழுவதும் இவை தானே நிறைந்து காணப்படுகின்றன?

ஆனால் அனந்தாவபோதத்தின் பார்வையோ முற்றிலும் மாசற்றதாகவும் பரமசாந்தியை நல்கக் கூடியதுவுமாக 

உள்ளது.ஆத்ம தரிசனம் – அந்த அனந்தாவபோத தரிசனம்- தான் இப்பிரபஞ்சத்தில் கிடைப்பதற்கரிய பேறு.

‘ என்னுள் நிலைகொள்ளும் ஆத்மாவை ( அஅந்தர்யாமியை) நான் நமஸ்கரிக்கின்றேன்.எல்லா விதமான 

வஸ்து- விஷய அறிவிற்கும் புறம்பான அது எல்லா உயிரினங்களின் மேதா விலாசமே!’

இன்னமும் பிறவாத ( அஜன்) என்னில் இந்த உலகம் காணாமல் போய்விட்டது.எது கிடைப்பதற்கு எனக்கு 

தகுதியுள்ளதோ அதை நான் பெற்று விட்டேன்.நான் வெற்றிபெற்றவனாக உலாவருகிறேன்.

விசுவ போதத்தைத் துறந்து கிடைக்கும் அரச பதவியில் எனக்கு கொஞ்சம் கூட நாட்டம் 

இல்லை.அதில் எனக்கு எந்தவிதமான மகிழ்ச்சியும் கிடைக்கப்போவதுமில்லை.இந்த லௌகீக ஆழ்ந்திருக்கும் 

அசுரர்களை காணும்பொழுது பரிதாப உணர்வு தான் என்னில் தோன்றுகிறது.என் தந்தை எவ்வளவு பெரிய 

அஞ்ஞானியாக இருந்திருக்கிறார்?பௌதிக வாழ்வில் மட்டும் ஆனந்தம் கண்டு அவர் தனது வாழ்வை 

வீணடித்து விட்டார்.நீண்டகாலம் வாழ்நதும் இந்த மண்ணை ஆண்டதாலும் அவர் என்ன நேடினார்? 

ஆத்மானந்தத்திற்கு அம்மாதிரி எத்தனை உலக அதிபதி பதவியும் ஈடாகாது.வேறொன்றுமில்லையென்றாலும் 

ஆத்மஞானிகள் எல்லாம் பெறப்பெற்ற நிறைகுடங்களல்லவா? அப்படிப்பட்ட ஆனந்தத்தையன்றி வேறு 

எதையும் தேடுபவன் அறிவாளியாக இருக்க முடியாது.

கடந்த நேரம், நிகழ்காலம்  என்று இருக்கின்ற, இந்த நாசமடையக்கூடிய, பாலைவனமும் போல் 

வரண்டிருக்கின்ற,இந்த பௌதிக  வாழ்வு எங்கே? மகிழ்ச்சியளிக்கிறது நந்தவனம்போல் இருக்கின்ற ஆத்ம 

சாக்‌ஷாத்காரனுபவம் எங்கே? மூவுலகங்களின் அதிபர் ஸ்தானம் என்பது வெறும்கற்பனையில் மட்டுமே! இந்த 

ஆத்மசாக்‌ஷாத்காரம் அனுபவத்திற்கும் மேலாக ஒன்றுமே உண்மையானது கிடையாது. அதை ஏன் மனிதர்கள் 

புரிந்து கொள்வதில்லை? பிரிக்கமுடியாததும்,சர்வ வியாபியும் சர்வ சக்தனுமாக இருக்கின்ற 

அனந்தாவபோதத்தின் மூலம் மட்டும் தான் எல்லாமெல்லாம் எங்கும், எப்பொழுதும் கிடைக்கப் பெறுகிறது.

சூரியசந்திரரகளில் நாம் காண்கின்ற ஒளி , தேவதைகளின் ஒளிர்கின்ற தெய்வீக சைதன்யம்,மனதின் குண 

நலன்கள்,இயற்கையில் சுபாவமாகவே காணப்படுகின்ற குணங்கள்,சக்தியின் அளவற்ற உருவ 

வெளிப்பாடுகள்,விசுவ போதத்தில் நிகழ்கின்ற வளர்சசியும் மாற்றங்களுக்கெல்லாம்,அடிப்படையாக இருப்பது 

ஆத்மா தான்.ஆனால் அந்த ஆத்மாவில் எவ்வித மாற்றமும் நிகழ்வதில்லை.எவ்வித பாரபட்சமுமின்றி, 

எரிசக்தியும் குளிர்மையும் எல்லோருக்கும் பகிர்நதளிக்கின்ற,சூரிய சக்தி போல் நாசம் என்பதையெல்லாம் 

அனந்தாவபோதம் பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லா பொருட்களையும் ஒளிமயமாக்கின்றது.

 

Six pillars of Hinduism

There are six pillars of Hinduism or Sanathan Dharma as it was called in Vedic period.They are really the pillars of a true egalitarian humanity.

First pillar is: “I am Brahman” (Aham Brahmasmi).

 This states the identity of the inmost consciousness of the individual with that of the supreme Divine. The ultimate truth of Vedic knowledge is not that some great savior is God or the Lord or that such and such a God or name and form of God is the supreme. It is not the worship of a person, book, image or idea. It is not even the worship of God. The Upanishads say that whatever we worship as truth apart from ourselves destroys us. They teach that our own Self is the true Divinity, that it is the presence of the absolute within our heart and all the universe.

Second pillar is “The Self is Brahman” (Ayam Atma Brahma). 

This also states the identity of the soul with the Absolute but in a more objective and less direct manner. Not only is our Self the Divine. It is the same Self in all beings that is the same Absolute truth.
“That thou art” (Tat tvam asi).

 Whatever we see or think about we are ‘that’. Not only is the I ‘That’, the You are also That.

We are all ‘That’ We are that ultimate I and Thou in all. The consciousness in the other is also the Divine.

Thus we are all one.’Iand You are not two different entities. We are one.
“Intelligence is Brahman” (Prajnanam Brahma). 

Our discernment of truth is the truth itself. It indicates that the Divine intelligence is present within us and has the power to return us to the Divine. 

Our inmost intelligence is that supreme intelligence through which we can merge into the Absolute.

Realization of the first three ‘Vakyas’ is ‘The Truth’
The Universe is Brahman” (Sarvam Khalvidam Brahma). 

The entire universe is the Divine, which includes our self. The Divine is not only the consciousness principle in you and I, it is also the being principle in all things. It is the ultimate object as well as the inmost subject in all beings. It is one and all and all in one.
He am I” (So’ham). 

This shows the identity of the self with the Divine Lord inherent within the natural movement of our breath. “So” is the natural sound of inhalation, “ham” of exhalation.Thus ‘ inhalation’ and ‘ exhalation’ are ‘we ‘ which is true in everyone’s case.

Inhalationandexhalationceasesandweare not there.

These are statements of the identity of the individual consciousness with the Absolute or Divine reality. They all derive from and merge into Om (AUM), the Divine Word of “I am all”.

I fine we  can undoubtedly say that there is no place for divisive practices either based on religious faiths or castes or creeds.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 255

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 255

மாற்றமேயில்லாத பரம்பொருள்

பாவனாபாவமாஶ்ரித்ய பாவஸ்த்யுஜதி துக்கதாம்

ப்ரேக்ஷ்ய பாவம்பாவேன பாவஸ்த்யுஜதி துஷ்டதாம்!

பிரகலாதன் தன் சிந்தனையை தொடர்ந்தார்:” அனந்தாவபோதம் எண்ணிக்கையிலடங்காத உலகங்களை தனது மூன்று காலங்களிலும் அனுபவிக்கின்றது. அது எல்லாவற்றையும் வளைத்துப்   பிடித்துக்கொள்கின்றது. எல்லாவற்றையும் காண்கின்றது.ஆனால் தான் எந்த வித மாற்றங்களுக்கோ சஞ்சலங்களுக்கோ ஆளாகாமல் எல்லா காலங்களிலும் இருந்து கொண்டிருப்பது அது ஒன்று மட்டும் தான்.அதனால் ஒரே நேரத்தில் இனிமையான அனுபவங்களையும் கசப்பான அனுபவங்களையும் தனதாக்கிக் கொள்ள முடியும்.அது எப்பொழுதும் பூரண அமைதி நிலையில் அசைவற்று இருந்து கொண்டிருக்கிறது.பலவிதமான சூழ்நிலைகளை எதிரக்கொள்ளும்பொழுதும் அனந்தாவபோதத்தில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படுவதில்லை.ஏனென்றால் அது எல்லாவிதமான வாசனைகளுக்கும் மாற்றத்திற்கும் புறம்பானதாகவிருந்தும் நிலைகொள்கின்றது.எந்த விதமான சங்கல்பங்களோ எண்ணங்களோ இல்லாத ஒரு நிலையில் அது இருக்கின்றது.அது மட்டுமல்ல; ஒரே நேரத்தில் மிகவும் நுண்ணியமானதாகஇருந்து கொண்டும் எல்லாவற்றையும் தன்னுள் உட்கொண்டும் நிலைகொள்கின்றது.என்றும் எப்பொழுதும் சாந்தமும் அசைவற்றதாகவும் இருக்கிற ‘சத்’ அது.

ஒருபொழுதும் மாற்றத்திற்கு உள்ளாகாத பொருளான அதை மாற்றங்களுக்கெல்லாம் ஆட்பட்டு பிரபஞ்ச வாழ்க்கையை நீந்தி கடந்து ஒரு ஜீவன் அதை நாடி வரும்பொழுது அந்த சத் வஸ்து துன்பங்களை எல்லாம் 

துடைத்து எறிகிறது.அசைவில்லாத அசஞ்சலமாய் அந்த பொருள் ஒரு சாட்சியாக மட்டும் தன்னை காணும்பொழுது அதிலிருந்து வந்த எல்லா தீமைகளும் இல்லாமலாகி விடுகின்றது.”

அனந்தாவபோதம் மூன்று காலங்களுக்கு சம்பந்தப்பட்ட  விசார -விகாரங்களை கைவிடும்பொழுது எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் பந்தனங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பூரண முக்தனாகிறது. அப்பொழுது கற்பனை ஏதுமில்லாத சஞ்சலங்கள் ஏதுமில்லாத ஒரு பூரண சாந்தி உளவாகிறது; அதை தவிர்த்து அங்கு வேறு ஒரு ‘சத்திய வஸ்து’  இல்லை என்ற உண்மை நிலைமை புலனாகிறது.ஆனால் அதை விவரிக்க இயலாது. அதனாலையே சிலர் ஆத்மா என்றொரு ‘சத்’ கிடையாது என்று வாதிடுகிறார்கள்.பிரம்மம் அல்லது ஆத்மா என்பது உண்டா இல்லையா என்ற வாதங்களில் எது சரியாக இருந்தாலும் மாற்றத்திற்கு உட்படாத, அழிவில்லாத, முடிவற்ற அந்த நிலை தான் பரம முக்தி.எண்ணங்கள்- மனோ விருத்திகள் எனும் சஞ்சலங்களில் போதம் மறைந்திருக்கிறது.ஆகவே போதத்தை நம்மால் சாக்‌ஷாத்கரிக்க இயலாமல் போகிறது. ஆசைகளிலும் நிராசைகளிலும் விருப்பு- வெறுப்புகளிலும் மூழ்கியிருப்பவர்களுக்கு அது கிட்டாப்பொருளே! அவர்கள் எண்ணங்கள் எனும் சிலந்திஙலையில் சிக்கி வெளியே அவர் வழி தெரியாமலே தவிக்கிறார்கள்.என் முன்னோர்களும் அவ்வாறு தான் இருந்தார்கள்.ராக-துவேஷங்கள்- விருப்பு- வெறுப்பின் பிடியில் அகப்பட்டு, இரட்டை மனோபாவங்களில் உழன்று, புழு பூச்சிகளைப்போல் போல் வாழ்ந்தார்கள்.ஆசை எனும் பேய் அடங்கி, தீய மனோபாவங்கள் அழிந்து, அஞ்ஞான சங்கல்பங்கள் எனும் திரை விலகி,மனோ விகாரங்கள் ஒடுங்கி, உண்மையான உள்ளுணர்வு யாரில் உதயமாகிறதோ, அவர்கள் மட்டும் தான் உண்மையில் வாழ்கிறார்கள். அனந்தாவபோதம் என்ற ஒரேயொரு உண்மை மட்டும் தான் உள்ளது எனும் பொழுது வேறு சிந்தைகள் எப்படி முளை விடும்?

நான் அந்த ஆத்மாவை வணங்குகிறேன்.

நான் என்னை வணங்குகிறேன்.

பிரித்துப் பார்க்க முடியாத அனந்தாவபோதம் காண்கின்ற, காணமுடியாத, எல்லா பிரபஞ்சங்களின் மகுடத்திலுள்ள இரத்தினம் தான் .அதை அடைவது அவ்வளவு எளிதல்ல.அது இப்பொழுது கிடைத்து விட்டது.

நான் அதை உணர்த்த விட்டேன்.உன்னை நான் சாக்‌ஷாத்கரித்து விட்டேன்.எல்லா விகற்பங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டதாக உன்னை காண்கிறேன்.

நீ நீயாக இருக்கிறாய் நீ நானாகவும் இருக்கிறாய்.நான் நீயும்! உனக்கு என் வணக்கங்கள்.

உனக்கும் எனக்கும் பரமசிவனுக்கும் தேவதேவனுக்கும் பரம்பொருளுக்கும் எனது வணக்கங்கள்

சுய உருவத்தில் – தன் உண்மை உருவத்தில் வெளிப்படுகின்ற ஆத்மாவிற்கு எனது வணக்கங்கள்.

தானாகவே ஆத்மாவில் ஆத்மா நிலைபெறுவதால் அதை அஞ்ஞானத்தின் மறையோ மனோ விகாரங்களாகின்ற அவித்யையோ பந்திப்பதில்லை.
.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 253

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 253

பிரம்மத்தின் சக்தி அளவிட முடியாதது! 

க்ருதம் யதாந்த: பயஸோ ரஸஶக்திர்யதா ஜலே

சிச்சக்தி: ஸர்வபாவேஷு ததாந்தரஹமாஸ்தித:!

பிரகலாதன் தனது தியானத்தைத் தொடர்ந்தார்: ‘ எல்லா உயிரினங்களும் அனுபவிக்கின்ற அனுபவங்களெல்லாம் அனுபவிப்பது ஆத்மா தான்.ஆகவே தான் ஆத்மாவிற்கு ஆயிரம் கைகளும் கண்களும் உண்டு என்று கூறுகிறார்கள்.சூரியனின் அழகான உருவமாகவும் வாயுவாகவும் மற்றபடி எல்லாவுமாக ஆத்மா ”நான்’ ஆகி ஆகாயம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கின்றது.சங்கு-சக்கர-கதா தாரியான விஷ்ணுவாக இந்த உலகை ஆளுவதும் ஆத்மா தான்.இதே ஆத்மா தான் தாமரை மலரில் அமர்ந்து சிருஷ்டி கர்மத்தை நிர்வகிப்பதும் !ஆத்மாவே பிரம்ம தேவன்.இந்த உலக சக்கரம் சுழல்வது நிலைக்கும் போது எல்லாவற்றையும் கரைத்து தன்னில் லயனம் செய்யும் சம்ஹார மூர்த்தியும் ( மஹேசுவரனும்) இதே ஆத்மா தான். இந்திரனால்உருவகப்படுத்தப்பட்ட ,’ நான்’என்று சொல்லப்படுகின்ற ஆத்மா தான் உலகை காத்து ரட்சிக்கின்றது.
‘ நான் ஆண், நான் பெண்,நான்இளைஞன்,நான் தலை நிரைத்த வயோதிகன்,நான் எப்பொழுதும் எல்லாமே தான்.உடல் இங்கு தோன்றியதால், நான்இங்கு பிறந்தவனாகிறேன்.உண்மையில் நான் எங்கும் பிறக்கவில்லை; அது ஒரு மாயத்தோற்றமே!நான் எங்கும் இருப்பவன் சர்வகவியாபி! அனந்தாவபோதத்தில் உருவாக்கப்பட்ட பூமியில் நான் மரங்களாகவும்,செடிகொடிகளாகவும் ,அவையினுள் இருக்கும்  உள்ளுணர்வாகவும் இருக்கிறேன் .சேறு புரண்ட குழந்தையின்  கை போல் என்ம கிமையில் பிரத்யட்ச பிரபஞ்சம் முழுவதும் நானே நிறைந்திருக்கிறேன்.இந்த பிரபஞ்சத்தின் உண்மை நிலை, ‘என்னில்’- ஆத்மாவில்  அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.அது என்மூலம் செயலாற்றுகின்றது.ஆனால் அதை விட்டு விடும்பொழுது அதற்கு ஆதாரம் இல்லாமலாகிவிடுகிறது.பிரபஞ்சம் உண்மை என்று அது வரை எண்ணியிருந்த அந்த சத்யம் காணாமல் போய்விடுகின்றது.

கண்ணாடியில் காணும் நிழல் உருவம் போல் இந்த பிரபஞ்சம்’என்னுள்’ ஆத்மாவில் , அனந்தாவபோதத்தில் தெரிகிறது.மலர்களின் வாசனை நான்; ஒளியின் ஒளி நான்; அவைகளினால் உளவாகின்ற அனுபவங்களும் நான். எல்லா உயிரினங்களின்- உயிரில்லாதவைகளின் உட்பொருள் நான்.வாசனைகளற்ற சுத்த போதம் நான்.விசுவ பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மாவும் நானே!

” பாலில் வெண்ணை எப்படி கண்ணுக்குத் தெரியாமலே இருக்கிறதோ,நீரின் திரவத்தன்மை போல் போதத்தின் சைதன்யம்போல் எல்லாவற்றின் ‘சத்’ தான உட்பொருள் நான் தான்.”

கடந்த காலம்- நிகழ்காலம்- வருங்காலம் என்ற முக்காலங்களாக நாம் காணுகின்ற பிரபஞ்சம் அனந்தாவபோதத்தில் எவ்வித வேற்றுமைகளும் இல்லாமல் நிலைகொள்கின்றது.சர்வ வியாபியும், சர்வ சக்தனுமான விசுவ புருஷன் இந்த ஆத்மா அதாவது ‘ நான்’ இந்த விசுவம் யதேச்சையாக என்னில் வந்து நிறைந்து விட்டது.அது என்னால் எல்லாயிடங்களுக்கும் விஸ்தரிக்கப்பட்டது. .   .நான் ஆத்மாவாக, பரமாத்மாவாக, அனந்தாவபோதமாக,பிரளயத்திற்கு பின்பும் விசுவம் முழுவதும் பிரபஞ்ச சமுத்திரமாக நிறைந்து காணப்படுகின்றது.அங்கங்களில் குறையுள்ள உயிரினங்கள்கூட சமுத்திரத்தின் எல்லையற்ற தன்மையை உணர்வது போல், ‘நானும்’ என் இயற்கையான திறைமையை உணருவதில்லை;அதை அளவிட முடியாது என்று மட்டும் உணருகிறேன்.

அனந்தாவபோதத்தைக் பொறுத்த மட்டில் இந்த பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு சிறு தூசுக்கு சமானமே.அது என்னை திருப்திப்படுத்த போதுமானதல்ல.யானைப் பசிக்கு சோளப்பொரி எம்மாத்திரம்?பிரம்மனின் கிரகத்தில் ஆரம்பித்து அனேகமனேகம் பெயர்களுமே உருவங்களும் உண்டாகிக்கொண்டேயிருக்கின்றன; வளர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

.