Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 671

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 671

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 671

ஸ்மிருதி, நினவு, ஸ்மரணை !

काकतालीयवद्भान्ति सर्वात्मनि सुसंविद:
स्वांग्भूता: स्वत: स्वस्थास्था एव स्मृतय: कृता: (6.2/172/24)
காகதாலீயவத்³பா⁴ந்தி ஸர்வாத்மனி ஸுஸம்ʼவித³:

ஸ்வாங்க்³பூ⁴தா: ஸ்வத: ஸ்வஸ்தா²ஸ்தா² ஏவ ஸ்ம்ருʼதய: க்ருʼதா: (6.2/172/24)

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” சிருஷ்டா என்றால் அது மனமே தான். அதனுள் விஷயங்கள் குறித்துள்ள விவரங்கள் இல்லவேயில்லை.முன் பிறவியிலேயே, அதாவது முந்தையதாக சக்கரத்திலேயே,தானே பூரணத்துவத்தை அடைந்து விட்டதால்,அதைக் குறித்து எந்த விதமான நினவுகளும் அதனுள் இல்லை.

நினவுகள் இல்லையென்பதால்’ உருவகப்படுவதற்கான’ ‘ காரணமும்’ கிடையாது.அம்மாதிரி நினவு பிரம்மாவில் உளவானதாக வைத்துக்கொண்டாலும் அதில் எந்த உண்மையும் கிடையாது.கனவு நகரம் எவ்வளவு உண்மையோ அவ்வளவு உண்மைதான் அந்த நினவுகளுக்கும். முக்தியடைந்த புருஷனில் நினவுகள் உண்டாவது என்பது இயலாத காரியம்.

இராமன் வினவினான்:’ பகவான்,எதனால் முக்தனில் நினவுகள் இருப்பதில்லை? நினவுகள் இல்லையென்றால் சிருஷ்டியின் அடிப்படை உறுப்புக்களான முக்குணங்கள் எங்கிருந்து உளவாக முடியும்?’

வசிஷ்டர் சொன்னார்:’ நினவுகள் உளவாவது லௌகீக வஸ்துக்களுடன் உள்ள தொடர்பினால் மட்டுமே! எப்படி காரிய- காரண தொடர்பும் அதன் தொடர்நிகழ்ச்சிகளும் உதயமாகின்றன? ஆனால் , அந்த வஸ்துக்களே உண்மையில் இல்லாதவை என்கின்ற பொழுது அவைகளைக் குறித்துள்ள நினவுகள் எங்கிருந்து வரும்? எங்கிருந்து இந்த நினவுகள் முளைக்க முடியும்? எல்லாமே பிரம்மம் தான்- அனந்தாவபோதம் தான் என்கின்ற போது , அது தான் நித்திய சத்தியம் என்கின்ற போது, நினவுகள் என்ற எண்ணத்திற்கே வாய்ப்பில்லை!

உயிரினங்களில் பொருட்களைப்பற்றியுள்ள சிந்தை உண்டாவது ஸ்மிருதி என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் எதைப்பற்றி சிந்திக்கிறோமோ அந்த பொருட்கள் உண்மையில் இருப்பவையல்லவே! அப்படியிருக்கையில் ஸ்மிருதி மட்டும் எப்படி இருக்க முடியும்? இருந்தாலும், எல்லா உயிரினங்களின் உண்மை நிலை எல்லைகளில்லாததாக விருப்பதால்பொருட்களைக் குற்றித்துள்ள சிந்தைகளும் போதத்தில் இயற்கையிலேயே உள்ளது தான் என்றும் கூறலாம்.ஆகவே தான் நான் அதை ஸ்மிருதி என்று கூறினேன்.ஆனால் அது ஒரு சாமானியமான அஞ்ஞானியின் பார்வையில்த்தான் அப்படி!

இந்த விவாதத்தை இங்கு முடித்துக் கொள்வோம். போதத்தில் இயற்கையில் உண்டாகும் அசைவிற்கும் ஸ்மிருதி என்றே பெயரிடலாம். ஆனால் ஸ்மிருதி திரும்பத் திரும்ப எழும்பி வரும்பொழுது அதற்கு வெளிப்படையானதாக ஒரு மூர்த்திரூபம் உண்டாகிறது. போதத்தில் என்ன என்ன அனுபவமாகின்றதோ அவையெல்லாம் ஸ்மிருதியே தான்! அனந்த போதத்தில் உண்டாகின்ற எல்லா அனுபவங்களுமுண்டாவது இயற்கையாகவும்,யதேச்சையாகவும் உண்டாவது தான்.ஏனென்றால் போதத்தின் உறுப்புகள் தான் அனுபவங்கள்.ஆனால் அது உண்டாவதற்கோ காரணங்கள் ஏதும் கிடையாது.’ காகதலீய’ தொடர்பு தான்.( காக்கை உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது போல்) .அவை தான் நினவுகள்.

எல்லா நிகழ்வுகளும் இதே போல்த்தான்.அவை யதேச்சையாக நிகழ்ந்தாலும் இல்லையென்றாலும் அது அப்படித்தான். இவ்வாறு யதேச்சையாக நிகழ்பவைகளைக்குறித்தும்,முன் பின் தொடர்புகள் இருப்பதை நிரூபிக்க முடியாதவையுமான நினவுகளைக் குறித்தும் நாம் எதற்காக ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும்?அந்த நினவுகளுக்கும் ஆதாரமான வஸ்து விஷயங்கள் உண்மை இல்லை என்று நமக்குத் தெரியுமல்லவா! அவை அஞ்ஞானியின் பார்வைக்கு மட்டுமே நிஜம் என்று தோன்றுகிறது.அம்மாதிரி அஞ்ஞானிகளுக்கு முக்தி மார்க்கத்தை உபதேசிக்க நான் தயாரில்லை! போதம் விழித்தெழுந்துள்ள சில சந்தேகங்கள் மீதமிருக்கின்ற சிலருக்காகத்தான் நான் இந்த விவரங்களைத கூறுவது.இந்த உண்மையை புரிந்து கொள்ள முடியாதவர்களிடம் சங்கம் சேரவே கூடாது.

போதத்தில் சிறிதானாலும் ஒரு அனுபவம் உண்டாகத்தான் செய்கிறது. அது திரும்பத் திரும்ப அனுபவப்படும்பொழுது அது மனதில் ஆழமான பதிவாகிறது; சம்ஸ்காரமாகிறது; அது வாசனையாகிறது.அதுவே உலகம் எனும் மாயக் காட்சியாகிறது. ஆனால் எல்லாம் நிகழ்வது அனந்த போதத்தில்த் தான். அனந்தத்தில் மூர்த்தி உருவங்களோ, உணர்வுகளோ, நினைவுகளோ கிடையாது.

இரட்டை என்ற எண்ணமே மித்யை எனும்போது, பந்தமும் அப்படியே தானே இருக்க முடியும்!

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 670

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 670

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 670

ஞானியின் வாழ்க்கை முறை

அப்³ராஹ்மண்யம்ʼ க்வ க³ச்சா²மி விபரீதமதோ ஜக³த்
அஸத்³த்³ருʼஶ்யம்ʼ ஸதி³த்யுக்தம்ʼ ப்³ரஹ்மைவம்ʼ நாவக³ம்யதே (6.2/171/26)
अब्राह्मण्यं क्व गच्छामि विपरीतमतो जगत्

असद्दृश्यं सदित्युक्तं ब्रह्मैवं नावगम्यते (6.2/171/26)

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” பிரம்மாவும் அனந்தபோதவுமல்லாத ஒரு பொருளை நான் எங்கு போய் தேடுவேன்? என்னே கஷ்டம்! உலகமே விசித்திரம்! சத்தியமல்லாத தோற்றங்களை சத்தியமானதாக எண்ணும் உலகம்! இருந்தும் அவர்களும் அதே பிரம்மத்தில்த் தான் போய் சேருகிறார்கள்”.

இரத்தினக் கல்லின் ஒளி அதற்கு இயற்கையில் உண்டானதல்ல; ஆனால் அது அந்த கல்லிலிருந்து வேறுமல்ல! அதே போல் இந்த உலகம் தூய போதமான ஆத்மாவிலிருந்து தனியானதல்ல! அந்த பரமாவபோதத்தில் சூரியன் பிரகாசிக்கிறான்.சூரியனும் ஆத்மாவிலிருந்து வேறல்ல! ஆனால் சூரியனோ, சந்திரனோ,ஆத்மாவை ஒளிர வைக்கவோ, தெரியும்படி செய்யவோ முடியாது. போதத்தின் இயற்கை குணம் தான் அவைகளுக்கு ஒளி நல்கி, பிற பொருட்களை ஒளிரச் செய்து, அவை இருக்கு என்ற தோற்றத்தை உளவாக்குகின்ற சூழ்நிலையை உண்டாக்குகின்றது.அந்த போதம் உருவம் உள்ளதோ, உருவம் இல்லாததோ ஆகலாம்,இவையெல்லாம் வார்த்தை ஜாலங்கள் தான்! பொருளற்ற வீண் வார்த்தைகள்!

சூரியனின் ஒளிக்கதிர்கள் சூரியனின் ஒரு பகுதியே தான்.!சூரியனிலிருந்து வேறல்ல அவை! ஆகவே அவை ஒளிர்கின்றன; ஒளிர்வதில்லை என்று இரண்டு விதமாகவும் கூறலாம்,அதே போல் சூரிய- சந்திரர்களும் ஒளிர்களார்கள், ஒளிரவில்லை என்று சொல்லலாம்.சூரிய சந்திரர்களும் ஏனைய ஒளிருகின்ற பொருட்களும் பிரகாசிப்பது அனந்தாவபோதத்தின் தாக்கத்தால்த்தான் என்பதால், அவைகள் சுயமாக ஒளிரும் சக்தியுள்ளவையென்றோ, அப்படிப்பட்ட சக்தியில்லாதவையென்றோ எப்படி கூற முடியும்?

அந்த பரமமான நிலை எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்டது.அது ஸ்தூல போதத்திற்கும் சூன்னியமின்மைக்கும் எல்லாம் அப்பாற்பட்டது.அங்கு ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் அந்த நிலையில் எல்லாம் நிறைந்து காணப்படுகிறது.பூமி போன்றவைக்கு உண்மையில் இருப்பு கிடையாது. உண்மையில் அந்த நிலையில் எதுவுமே இல்லை.அதில் எண்ணிக்கையலடங்காத உயிரினங்கள் இருக்கின்றதென்றாலும் அவையொன்றிற்கும் போதத்தை விட்டு தனியான அஸ்தித்துவம் கிடையாது.
‘ சிலதிருக்கிறது’, ‘ ஒன்றுமே கிடையாது’ போன்ற எண்ணங்கள் உண்மையிலிருந்து, போதத்திலிருந்து தொலை தூரத்திற்கு விலகியே இருக்கிறது. ‘ அத்வைதமும்'( ஒன்றன்றி வேறில்லை என்ற நிலையும்) அழிவில்லாததும், எல்லாமே நிறைந்து நிற்கின்றதும் தான் ‘அது’; அதுவே உலகம்!

இதிலிருந்து பொருட்கள் குறித்துள்ள அறிவை விலக்கி விட்டால் மீதமென்னவிருக்கிறதோ, பலவிதமாக காட்சியளிக்கும் உலகில் என்ன பாக்கியிருக்கிறதோ அது தான் உண்மை; சத்தியம்! அதுவே தான் பரம்பொருள்! போதமே தான் எண்ணிக்கையிலடங்காத அனுபங்களாகவும் அனுபூதியாகவும் உருவெடுப்பது.கனவு நிலைக்கு சுஷுப்தி நிலை எப்படியோ, அப்படித்தான் விழிப்பு நிலைக்கு துரீயம்.ஆனால் போதம் விழித்தெழுந்தவனுக்கு எல்லாமே துரீயம் தான்.சிருஷ்டியைக் குறித்துள்ள தத்துவ விசாரங்களும்,போதம் மட்டும் எப்படி உண்மையானது என்பன போன்ற ஆராய்ச்சியும் எல்லாம் சாதகனை உண்மையான அறிவு பெறுவதற்கான வழியை காண்பிப்பதற்கான உத்திகள்தான். அவையில் சத்தியத்தின் பொடி கூட கிடையாது.
கனவை கனவு என்று அறியும்பொழுது மகிழ்ச்சி. ஆனால் அப்படி புரியாத போது,கெட்ட கனவுகள் நல்குவது துக்கம் மட்டும் தான். பல விதமான கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் போதம் விழித்தெழுந்த ஞானி சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் நல்கும் மகிழ்ச்சியில் தான் எப்போதும் இருப்பான்! பன்மையில் அவன் ஏகத்துவம் காண்கிறான்.விரும்பத் தகாத சூழ்நிலைகளிலும் அவன் மகிழ்ச்சியே அடைகிறான். உலக வாழ்வில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் அவன் அதில் மூழ்கி விடுவதில்லை. இதை விட இன்னும் என்ன நேட வேண்டியுள்ளது அவனுக்கு?

பனிக்கட்டிக்கு குளிர் உடன்பிறப்பு.போதம் விழித்தெழுந்தவன் தனக்கு இயற்கையாக வரும் வழியில் வாழ்கிறான்.எதற்காகவும் கவலைப்படாமல்,எதையும் வேண்டாம் என்று விட்டு விடாமலும்,அவன் வாழ்கிறான்.ஆனால் அஞ்ஞானி தனது இயற்கைக்கு பொருந்தாத எதற்கெல்லாமாகவோ கஷ்டப்படுகிறான்; அலைகிறான். அதனாலேயே துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.

 யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 669

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 669

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 669

போதத்தின் மற்றொரு பெயர் தான் உலகம்!
ப்ரபு³த்³தா⁴னாம்ʼ பரம்ʼ ப்³ரஹ்ம நிர்விபா⁴க³மித³ம்ʼ ஜக³த்
தீ⁴ மந்தோ(அ)பி ந தத்³வித்³மோ யதி³த³ம்ʼ த்வப்ரபோ³த⁴னம்ʼ (6.2/171/15)
प्रबुद्धानां परं ब्रह्म निर्विभागमिदं जगत्
धी मन्तोऽपि न तद्विद्मो यदिदं त्वप्रबोधनं (6.2/171/15)

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” உலகமாக இங்கு ஒளிர்வது எல்லைகளில்லாத போதம் தான் . உண்மையில் சொல்லப் போனால் உலகமோ, வெறுமையோ போதமோ கூட இல்லை.ஒரு விஷயம் சொல்கிறேன்.உலகம் என்று நாம் அழைக்கும் பொருள் அது கிடையாது. அது ஆகாயத்தை விட நுண்ணியதாகவும் இருப்பதால் அது வேறு எதாகவாகவோ தென்படுகிறது. ‘ அதற்கும்’, ‘ இதற்கும்’ இடையில் தேக உணர்வு உள்ளது. இந்த தேகமோ வெறும் ஒரு தோன்றல் மட்டுமாக அனுபவிக்கின்றது.சிருஷ்டிக்கு காரணம் ஏதுமில்லாததால், அது உண்டாவதற்காகத்தான் நியாயமான எந்த வாய்ப்பும் கிடையாது. பிறகு எப்படி அதற்கு இருப்பு உண்டு என்று சொல்ல முடியும்? ஆகவே வெளி உலகம், என்று வேண்டாம் ஒரு அணு கூட இருக்கிறது என்று நிரூபிக்க ஒன்றுமே இல்லை.

ஏதாவது இங்கு வெளி உலகமாக தென்படுகிறதென்றால் அது உண்மையில் அனந்தபோதமே தான்.உறக்கத்திலிருக்கும் ஒருவன் கனவுலகிற்குள் நுழையும் போது தன் உறக்கத்திற்கு எந்த பங்கமும் உளவாக்குவதில்லை.அதே போல் அனந்த போதம் தன் தூய மாசற்ற புத்த முக்தமான சுயரூபத்தை விசுவ பிரபஞ்சமாக உருவெடுக்கும்போது மாற்றிக்கொள்வதில்லை.

ஆகவே பூமி முதலியவைக்கு உருவம் இருந்தாலும் இல்லையென்றாலும்,அது பார்க்கப்படுகிறது என்று தோன்றினாலும் இல்லையென்றாலும் அதில் உண்மையேதும் கிடையாது.முதலிலும் முடிவிலும் இதன் பின்னால் உள்ள சத்தியம் அனந்த போதம் மட்டும் தான்.அது தான் எல்லாமாக பிரகாசிக்கின்றது. கனவிலிருந்து விழித்தெழும்பொழுது, தான் கனவில் கண்ட மலை வெறும் சூன்னியம் தான் என்று உணருவது போல்தான், இக்காணப்படும் நாமரூபங்கள் எல்லாம் உண்மையில் இல்லாதவை தான் என்று போதம் விழித்தெழுந்தவன் உணருகிறான்
போதம் விழித்தெழுந்தவனை பொறுத்த வரையில் இந்த உலகம் பகுத்து பார்க்க முடியாத பரப்பிரம்மம் தான்.நாமெல்லாம் புத்தியுள்ளவர்கள்தான் என்றாலும் அவித்யா என்றால் என்ன, போதம் விழிப்படையாத நிலை என்ன என்று அறிவதில்லை”

” ‘ அதற்கும்’, ‘ இதற்கும்’ நடுவிலே கனரூபத்தில் போதம் நிலைகொள்கின்றது. அது தான் எல்லா உயிரினங்களின் உயிர் சத்..அது தான் ஆத்மாவின் பரமமான நிலை.’ அதற்கும்’ , ‘ இதற்கும்’ மத்தியிலுள்ள எல்லையற்ற ஆகாயத்தில் தான் கனவடிவத்தில் போதம் நிலை கொள்கின்றது.அதில் தான் எல்லாமே உறுதியாக நிலைகொள்கின்றது.

இந்த போதம் எதுவோ அது மட்டும் தான் சத். சத் மற்றும் அசத் ஆக இருக்கின்ற உருவங்கள், தோற்றங்கள்,மற்றும் மனதில் முளைத்தெழுகின்ற எண்ண அலைகள் எல்லாமே கடலில் உண்டாகின்ற அலைகளும் சுழிகளும் என்பது போல் ஒரே வஸ்து தான்.

‘ அதற்கும்’ , ‘ இதற்கும்’ நடுவிலே இருப்பது அனந்த போதம் தான். அதை உபாதிகளெதுவுமில்லாமல் சாக்‌ஷாத்கரித்து விட்டால் பிறகு உலகமென்பதில்லை. ஈர்ப்புக்கள், விலகுதல்கள், இருப்பு- இல்லாமை முதலிய இரட்டைகள் அதன் உறுப்புகள் தான். ஆனால் அதன் இயற்கை சுபாவத்தில் மாற்றங்கள் எதுவும் உளவாவதில்லை.
முதலும் முடிவும் இரண்டு எல்லைகள் என்று கற்பனை செய்து கொண்டால், அந்த எல்லைகளும், அவைகளுக்கிடையிலுள்ள மத்தியும் எல்லாமே அனந்த போதம்தான்.ஆத்மாவே தான்! ‘ அதற்கும்’, ‘ இதற்கும்’ இடையிலுள்ள போதத்தின் வேறு ஒரு பெயர்தான் உலகம்.

இல்லாத முதல் கட்டத்தில் கூட சிருஷ்டி என்பது நிகழ்ந்தது இல்லை.உலகம் இருக்கிறது என்பது வெறும் கதை தான்.இல்லாத உலகம் இருக்கிறது என்று நினைப்பதும், உண்மையில் இருக்கின்ற ஏகமான சத்தியத்தை இல்லையென்று எண்ணுவதும் எவ்வளவு முட்டாள்த் தனமானதென்று பார்.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 668

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 668

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 668

ஞானி, மனைவி, நண்பன்- ஸ்வகர்மம்

ईदृशेनात्ममित्रेणस्य सकलत्रेण संयुत:स्वकर्मनाम्ना रमते स्वभावेनैव नेरित: (6.2/170/20)

ஈத்³ருʼஶேனாத்மமித்ரேணஸ்ய ஸகலத்ரேண ஸம்ʼயுத:ஸ்வகர்மநாம்னா ரமதே ஸ்வபா⁴வேனைவ நேரித: (6.2/170/20)
இராமன் கேட்டான்:” பகவான்,ஞானியின் நண்பனாக இருப்பவன் யார்? யாருடன் அவன் மகிழ்ந்து அனுபவிக்கிறான்.? அவனுக்கு ஆனந்தம் எதிலிருந்து கிடைக்கிறது? எவ்வாறு அவன் இந்த மகிழ்ச்சியை கொண்டாடுகிறார்கள்? 

வசிஷ்டர் சொன்னார்:” ஞானியின் நண்பர்கள் அவனது கர்மங்கள் தான்.அந்த கர்மங்கள் நிகழ்வதும் யதேச்சையாகத்தான்.அவன் விருப்பம் எதுவும் கிடையாது.அவை அவனில் எந்த வித மான கொந்தளிப்புகளையோ, பிரிவு மனப்பாங்கையோ இண்டு பண்ணுவதில்லை.ஒரு தகப்பன் தன் குழந்தையின் குறும்புகளை ஊக்குவிப்பானோ அது போல் அவன் அவைகளை உத்சாகப்படுத்திக் படுத்துகிறான்.அந்த கர்மங்கள் அவனையும் உத்சாகப்படுத்துகின்றன.ஒரு மனைவியைப் போல் அவை அவனை கட்டுப்படுத்துகின்றன; சரியான வழிகாட்டியாக செயல்படுகிறது.கடுமையான துன்ப நேரங்களில் கூட அவை அவனை கை விடுவதில்லை.அவை சந்தாகங்ககளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவையாக இருக்கின்றன.துறவறத்திற்கு உதவியாக துணை நிற்கின்றன. அமுதை பருகுகின்றது போல் தான் இந்த கர்மங்கள்.ஏனென்றால் அவை கோபத்தையும் வெறுப்பையும் இல்லாமலாக்குகின்றது.

மிகவும் அபாயமான விபத்து நேரத்திலும் அகர்மம் அவனு நண்பனாகவும் உதவியாளனாகவும் செயல்படுகின்றதோ.சிரத்தை மற்றும் நம்பிக்கைகளின் கஜானா அது.அவனை கெடுதல்களிலிருந்து காப்பாற்றுகிறது. ஒரு தந்தையைப் போல் அவனை பாது காக்க எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கிறது கர்மம்.தன் கர்மங்கள் அவனுக்கு எல்லா மகிழ்ச்சியையும் நல்குகிறது. தன் சரீரத்தின் நலன் அது எப்போதும் உறுதி வருத்துகிறது.’ இது செய்யலாம்’ , ‘இது செய்யக்கூடாது’ என்ற விவேகத்தை அது அவனுக்கு தருகிறது.விரும்பக்கூடிய அனுபவங்களை தருவதற்கும் விரும்பத் தகாதவற்றை  நிராகரிப்பதற்கும் கர்மம் அவனுக்கு உதவுகிறது.

பேச்சு இனிமையானதும் சுகம் துருவதும் சுபாவத்தில் இனிமையுண்டாவதற்கும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்வதற்கான மனப் பாங்கை வளர்த்துவதற்கும் எல்லாரும் பாராட்டப்படக்கூடியவனாவதற்கும் சுயநல எண்ணங்களில் விழாமலிருப்பதற்கும் கர்மம் உதவுவதோடு, ஆத்ம வித்யை நேடுவதற்கும் இன்றியமையாததாகிறது.சமூக நன்மையை காப்பாற்றுவதற்கும், சரீர மனக் கிலேசங்களுக்கு இல்லாமலாக்குவதற்கும் சுய கர்மங்களின் உதவி தேவை.ஞானிகளுடனான சத்சங்கம் அவனது சந்தோஷத்தை அதிகரிப்பதற்கு உதவுகிறது.சமானமான ஞானிகளிடையே போட்டியிருப்பது போல் காண்பது வெறும் வெளித்தோற்றமே மட்டுமே! 

வாழ்க்கையின் எந்த நிலையினாலும்  ஒருவனின் சுய கர்மம் ஆத்ம தியாகத்திலும்,தான்- தர்மங்களாலும்,த்வம் மற்றும் தியானத்திலுள்ள புண்ணிய தலங்களுக்கு யாத்திரை போவதிலும்,ஈடுபட்டிருக்கும் வேண்டும்.புத்திரனோடும், மனைவியோடும் பிரம்மசாரிகளோடும் வேலையாட்களுடனும், தகுந்த உறவை ஏற்படுத்தி, உணவு மற்றும் கானங்களை பகுத்துண்பதற்கும் சுய கர்மங்கள் தான் சரணம்.
“ஞானி தன் உற்ற நண்பனோடும்  மனைவியோடும் உள்ள நட்புணர்வு மிகவும் விரும்புவார். இப்படிப்பட்ட உத்தம நண்பன் தான் சுயகர்மம்”

ஸ்நானம்,தானம்,தவம்,தியானம் என்பவை சமூகத்தில் சந்ததிகள்.அவர்களும் சமூக நன்மையை ஊட்டி வஅர்க்கின்றன.இனிமையானதும், எளிமையானதுமான பழகுவது தான் அவனது மனைவியை எல்லோருக்கும் பிடித்தமானவளாக்குகின்றது.அம்மாதிரி பழகுவது அவளுக்கு கடுமையான முயற்சியும் இல்லாமல் வருவது தான்.அது அவளது உடன் பிறப்பாகும்.அவள் பெயர் சமன் மனோ நிலை.தர்மத்தை அடிப்படையாக கொண்டதும்,பொருத்தமானதும் ஆன கர்மங்கள் நிறைவேற்றுவதில் அவள் தன் கணவருக்கு துணையாகவிருக்கிறாள்.நட்பு எனும் தோழி அவளுடன் எப்போதும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.இந்த நண்பனுடனும் மனைவியும் உடன் இருப்பதால், ஞானி எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறான்.ஞானி ஆனந்தம் தரும் அனுபவங்களை கொண்டாடுவதற்கோ, கஷ்டங்கள் வரும்போது வருந்தவோ முயலுவதில்லை.அவன் யாரையும் வெறுப்பதில்லை; கோபத்திற்கடிமையாவதுமில்லை.உலகில் கர்மங்கள் செய்து கொண்டிருக்கும்போதும் எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் அவன் நிர்வாண பதத்தில் தான் இருக்கிறான்.

வீண் வாதங்களின் போது அவன் மௌனியாக இருப்பான். ‘ பலதையும் பேசி பகல் முழுவதும்’ வீணாக்கும் விஷயங்களின் செவிடனாக இருப்பான்.அதர்ம காரியங்களில் அவன் பிணம் போல் செயலற்றவனாக இருப்பான்.புனிதமானவையை வெளிக்கொண்டு வருவதில்லை அவன் சாமர்த்திய சாலி.கண நேரத்தில் உண்மையை வெளிக்கொணரவும் அவனால் முடியும்.இந்த குண விசேஷங்களெல்லாம் அவனுக்கு இயற்கையிலேயே கிடைத்தவுடன்.அதற்காக அவன் எந்த தனியான முயற்சியும் எடுக்க வேண்டிவருவதில்லை.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 667

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 667

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 667

கண்திற்ந்திருந்தும் காணாதவன்

அனிமீலிதநேத்ரஸ்ய யஸ்ய விஶ்வம்ʼ ப்ரலீயதெ
ஸா க்ஷீப³: பரமார்த்தே²ன ஹா ஶேதே ஸுக²மாத்மவான் (6.2/169/29)
अनिमीलितनेत्रस्य यस्य विश्वं प्रलीयतॆ

सा क्षीब: परमार्त्थेन हा शेते सुखमात्मवान् (6.2/169/29)

வசிஷ்ர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” யாருக்கு சந்தோஷம் சந்தோஷமின்மையாகவும் துக்கம் துக்கமல்லாமலும் இருக்கிறதோ அவன் போதவானாகிறான்.சுகானுபவங்களில் மூழ்கியிருக்கும் பொழுதும் யார் ஒருவனின் இதயம் கலக்கமில்லாமலிருக்கிறதோ அவன் போதவான்.தூய போதத்திலும் உலக விஷய சுகங்களிலும் ஒரே போல் சமன்நிலையோடு இருப்பவன் முக்தன்.

இராமன் கேட்டான்:” தாங்கள் கூறினீர்கள் முக்த புருஷன் சந்தோஷத்தில் மகிழவோ, துக்கத்தில் வருந்தவோ செய்ய மாட்டான் என்று.அப்படியிருப்பவனுக்கு உயிரோட்டம் இருக்குமா? அவனில் இரக்கம் இருக்குமா?

வசிஷ்டர் சொன்னார்:” அவனில் அவபோதம் பூர்ணமான போதத்தில் மூழ்கியிருப்பதால் அவன் சுகானுபவம் என்பதை வித்தியாசமாக உணருவதில்லை.அப்படி அறிய வேண்டுமென்றால் அவன் தனியாக முயற்சிக்க வேண்டும்.அவன் போதத்தில் ஆனந்தப்படுகிறான்.அவனில் சந்தேகங்கள் எதுவும் மீதமிருக்காது.விவேகமும் ஞானமும் அவனில் உலக விவகாரங்களில்அவன் விருப்பமில்லாமலையே மெருகூட்டுவது.உறக்கத்தில் என்பது போல் தோன்றினாலும் அவன் பூரணமாகவும் விழித்தெழுந்து போதத்தின் விழிப்பில் எட்டி விட்டிருக்கிறான்.அவன் ஆனந்த மயக்கத்தில் ஆறாடிக்கொண்டிருக்கிறான்.அவன் பரமபதம் போய்ச் சேர்ந்து விட்டான்.

உலகாயதமான காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் லௌகீக அனுபவங்களின்’ ருசி’ அவனில் எந்த தாக்கத்தையும் உண்டாக்காது.ஒவ்வொரு கணமும் அவன் செய்ய வேண்டிய நியத கர்மங்களை விருப்பு – வெறுப்பில்லாமல் செய்து கொண்டிருப்பான்.போதம் விழித்தெழுந்தவன் ஆத்மாவில் முழு அமைதியை அனுபவித்து கொண்டிருப்பதால்,அவன் உலகத்தின் பார்வையில் கர்மங்கள் செய்து கொண்டிருந்தாலும் , அவன் அமைதியான சுஷுப்தியில் இருப்பான். உண்மையில் சொல்லப்போனால் அவன் சைதன்யம் உள்ளவனோ இல்லாதவனோ இல்லை.அப்படிப்பட்டவர்களை ஏன் சுஷுப்தியில் மூழ்கி யிருக்கிறார்கள் என்று சொல்கிறோம் என்றல் அவர்களை பொறுத்தவரை இந்த உலக காட்சிகளெல்லாமே ஒரு நீண்ட கனவு மட்டுமே! அது அவர்கள் சைதன்யம்( உயிரோட்டம்) இல்லாதவர்கள் என்பதாலல்ல! அஞ்ஞானிக்கு இருள் நிறைந்த இரவு என்பது போலுள்ள சத்தியத்தின் முழு அமைதியில் ஆனந்தம் காண்கிறான் என்பதால் அவன் உறக்கத்திலிருக்கிறான் என்று சொல்கிறோம்.அது மட்டுமில்லை; அஞ்ஞானியின் ‘உலகில்’ போதம் விழித்தெழுந்தவனுக்கு எந்த விதமான அக்கறையுமில்லை.அவர்கள் ஆத்மாவில் எப்போதும் ஆனந்தம் காண்கிறார்கள்.அவர்கள் சைதன்னியம் இல்லாதவரகளுமில்லை.அவர்கள் எல்லாவிதமான மனசஞ்சல்ங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்கள்.

.
இந்த சம்சாரக்கடலில் உழன்று, அலைந்து, திரிந்து, எல்லா விதமான சுக-துக்கங்களையும் அனுபவித்து, கடைசியில் அந்த ஜீவன் தனது நல்ல பாக்கியத்தால் ஒரு மகாத்மாவைப் கண்டு விட்டது.அந்த சத் சங்கம் சம்சாரக்கடலைத் தாண்டுவதற்கு உதவுகிறது. படுக்கையில்லையென்றாலும் கூட அவன் அமைதியாக உறங்குகிறான்.இங்கு கர்மங்களில் மூழ்கியிருப்பதாக தோன்றினாலும்,அவன் தீர்க்க நித்ரையின் சுகத்தை அனுபவிக்கிறான்.என்னே ஆச்சரியம்! இந்த சுக நித்ரையை கலங்கடிப்பதற்கு யாராலும் எதாலும் முடியாது.

” கண் திறந்திருந்தும் இந்த உலகை ‘ காணாதவன்’ நிஜமாகவே மது மயக்கத்தில் இருப்பவன் போல் தான்.அவன் நீண்ட உறக்கத்தின் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்” பூரண மனநிறைவு நிலையை எட்டி விட்டதால் அவனுள் உலகமெனும் எண்ணமேயில்லை.அவன் அமுதுண்டு பூரண மயக்கத்திலாண்டுள்ளான். சுகானுபவங்களிலிருந்தெல்லாம் மேலான ஆனந்தம் அவனது நிலை!எந்த விதமான பற்றும் ஆசைகளும் அவனில் கிடையாது.ஒவ்வொரு அணுவிலும் விசுவம் உள்ளடங்கியிருக்கிறது என்று அவனுக்குத் தெரியும்.
அவன் ஒன்றுமே ‘ செய்வதில்லை’.ஆனால் அவன் எப்கொழுதும் கர்மங்களில் மூழ்கியிருக்கிறான்.இந்த உலகமெனும் மாயக்காட்சி கனவிற்கு சமானம் தான் என்ற உண்மை அவனுக்குத் தெரியும்.அந்த உணர்வோடு அவன் சுஷுப்தி சமானமான அமைதியில் ஆனந்தம் காண்கிறான்.அவனது போதம் ஆகாயத்தை விட பரந்து விரிந்தது ! பரமமான- மிகவும் மேலான ஆத்ம விசாரத்தின் வழியாக ஞானம் பெற்று மாசற்ற ஆகாயத்தில் ஒரு நீண்ட கனவு காண்பது போல் அவன் வாழ்கிறான்..

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 666

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 666

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 666

உண்மையான’ மாயா பிரபஞ்சம்

स्तंभे जडेन सा व्यक्तिमनुत्कीर्णेह गच्छति
चिति त्वन्तर्गत चित्त्वादेवात्मन्येव भात्यलं (6.2/168/42)
ஸ்தம்பே⁴ ஜடே³ன ஸா வ்யக்திமனுத்கீர்ணேஹ க³ச்ச²தி

சிதி த்வந்தர்க³த சித்த்வாதே³வாத்மன்யேவ பா⁴த்யலம்ʼ (6.2/168/42)

வசிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” விசுவ சிருஷ்டியும் லயனுமும் போதத்தில் முளைத்தெழுகின்ற பிரமையினாலுண்டான கற்பனைகள் தான்.சிருஷ்டியைக் குறித்துள்ள கற்பனை நீண்ட காலம் இருப்பதால் அது சத்தியம் போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது.சிறிது நேர சுஷுப்திக்கு பிறகு திடீரென்று உண்டாகின்ற கனவுக்காட்சி போல்த் தான், விசுவபுருஷனின் உளவாகின்ற பௌதிக பிரபஞ்சத்தின் உருவாக்கமும்,தோற்றமும் யதேச்சையாக எந்த காரணவுமில்லாமல் நிகழ்பவை தான்! விசுவத்தில் ஒளிமயமாக காணப்படுவது போதமே தான்.போதம் தான் விசுவத்தின் சரீரம்.

போதம் தான் நினைவுகளாகவும், விசித்திரம் நிறைந்த மனோவிருத்திகளாகவும் பூமி முதலிய பௌதிகப் பொருட்களாகவும் உருவாவது!’

இராமன் வினவினான்:” பகவான்,புத்தியில் மிச்சமிருக்கின்ற வாசனைகளின் பதிவுகளை தான் நினைவுகள்.அம்மாதிரியான நினைவுகள் இல்லாமலிருக்கும் பொழுது எவ்வாறு சங்கற்பங்கள் தோன்ற முடியும்? எப்படி ஏதாவது நிகழ முடியும்?”

வசிஷ்டர் சொன்னார்:” இராமா,உன் சந்தேகத்தை நான் தீர்த்து வைக்கிறேன்.அப்படி நமக்குள்ள ‘ ஒன்றன்றி வேறில்லை’ என்ற அத்துவைத தத்துவத்தை் உறுதிப்படுத்துவோம்.ஒரு மரத்துண்டில் செதுக்கப்படாத சிற்பம்தீன் இந்த உலகமெனும் தோற்றம்.அந்த மரத்தில் ஒரு சிற்பத்தை செதுக்கி உருவாக்கினால் மட்டுமே அதை சிற்பம் என்று சொல்ல முடியும்.ஆனால், அனந்தாவபோதம் ‘ இரண்டாவதற்கு’ சாத்தியமே இல்லை என்பதால், இப்படியொரு சிற்பம் உருவாவது நடவாத விஷயம்.

‘ சைதன்யம்( உயிரோட்டம்) இல்லாததும் ஜடமுமான மரத்திலிருந்தும் தானாக ஒரு சிற்பம் வெளிவர முடியாது.அப்படி ஒரு சிற்பத்தை காண வேண்டுமென்றால் யாராவது செதுக்கியெடுத்துத் தான் ஆகவேண்டும்.ஆனால் போதம் போதத்தினால் நிறைந்து பூர்ணமாக நிலைகொள்வதால், உலகம் எனும் காட்சி அதில் தானாகவே ஒளிர்கிறது’

போதம் ஒருபோதும் போதத்திலிருந்து வேறானதாக இருந்ததில்லை.உலஐ போதத்திலிருந்து செதுக்கி உருவாக்கினதுமில்லை.இருந்தாலும் அது உலகமாக ஒளிர்கிறது.

ஆரம்பம் என் ஒரு துவக்கமும் இல்லாமலிருந்த காலத்தில்,போதத்தில் எண்ணிக்கையிலடங்காத வாய்ப்புக்கள் இருந்ததால்,எல்லாவிதமான கற்பனைகளும் சாத்தியமாயிற்று. இந்த கற்பனைகளில் போதத்தின் வெளிப்பாடு இருந்ததால் அவையெல்லாம் உண்மை ( சத் தானோ)என்ற தோற்றத்தை உளவாக்கியது.கனவில் காணும் பொருட்களைப் போன்றது தான் அது.இதயமெனும் ஆகாயத்தில் போதம் பல விதமான கற்பனைகளுக்கும் வழி வகுக்கின்றது.

‘ இது பிரம்ம போதம்’, ‘ இது தூய போதத்தைக் குறித்துள்ள கற்பனை’, ‘ இது ஜீவன் என்ற கற்பனை’, ‘ இது அஹங்காரம்,புத்தி, மனது, காலம்,ஆகாயம்,’, ‘ நான் இவன்’, ‘ இது கர்மம்’, ‘ இவைகள் பஞ்ச பூதங்கள்’, ‘ இவை இந்திரியங்கள்” இது புரியஷ்டகம் என்ற சூக்‌ஷ்ம சரீரம்’,’ நான் சிருஷ்டிகர்த்தாவான பிரமன்’,’ நான் சிவம்,நான் விஷ்ணு,நான் சூரியன்,’, ‘ இது உள்’, ‘ இது வெளி’, ‘ இது சிருஷ்டி, இது உலகம்’,என்பன போன்ற எண்ணங்கள்- கற்பனைகள் உதிப்பது போதத்தில்த் தான்!.

பௌதிகமானதோ, பொருட்களை ஆதாரமாக கொண்டதோ,நினைவுகளை அடிப்படையாக கொண்டவையோ, இரட்டைகளையும் எதுவுமே உண்மையில் இருப்பவையல்ல.காரணம் ஏதுமில்லாமல் போதத்தில் உலகம் எனும் காட்சி போதத்தில் முளைத்தெழுகிறது.போதத்இல் போதமாகவே அது அனுபவமாகின்றது. போதம் தான் தானாகவே உலகை கற்பனை செய்து அனுபவங்களை பெறுகிறது.ஆகவே இதற்கு நினைவுகளோ, கனவுகளை, காலமோ, எதுவுமே தொடர்புள்ளவையில்லை.
உள்ளேயிருக்கின்ற போதம் எனும் பொருளில் வெளியே உள்ள உலகம் தோன்றுகிறது.ஆனால் உண்மையில் உள்ளேயோ வெளியேயோ போதம் அல்லாமல் வேறு ஒன்றும் கிடையாது.எல்லாம் பரம் பொருள் மட்டுமே! ஆகவே எல்லைகளற்ற பிரம்மம் ‘உண்மையாக’ உண்டாயிருப்பது போல்,இந்த மாயா பிரபஞ்சமும் ‘ உண்மையாக’ உண்டாயிருக்கிறது.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 665

யோகவாஸிஷ்டம்என்ற என்ற மஹாராமாயணம் 665

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 665

சிருஷ்டி ரகசியம்

அபு³த்³தி⁴பூர்வ்வமேவாகோ³ யதா² ஶாகா²விசித்ரதாம்ʼ

கரோத்யேவமஜஶ்சித்ரா: ஸர்கா³பா⁴ஸ: க² ஏவ க²ம்ʼ (6.2/168/1)
अबुद्धिपूर्व्वमेवागो यथा शाखाविचित्रतां
करोत्येवमजश्चित्रा: सर्गाभास: ख एव खं (6.2/168/1)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:’ ஒரு குறிப்பிட்ட விருப்பமோ, மனோ விருத்தியோ இல்லாமல், ஒரு மரத்தில் பல விதமான கிளைகள் படர்ந்து விரிவது போல், பிறக்காததும் சிருஷ்டிக்கப் படாததுமான அனந்த போதம் பலவிதமான நிறவித்தியாசங்கள் உள்ளதும் விதவிதமானதுமான உலகமெனும் மாயக்காட்சியை உருவாக்குகின்றது.ஆகாயம் ஆகாயத்தை உருவாக்குவது போல் தான் இது.

மனோ விகாரங்கள் ஏதுமில்லாமல் கடல் அலைகளை உருவாக்குவது போல் விருப்பம் ஏதுமில்லாமல் போதம் எல்லா விதமான நிகழ்வுகளையும் உளவாக்குகின்றது.ஏனென்றால் போதம் தான் எல்லாவற்றின் ஈசனும்.அதே போதம் தான் இந்த அனுபவங்களுக்கு மனம்,புத்தி, அஹங்காரம், என்பன போன்ற பெயர்களை நல்குகின்றது.

அனந்தாவபோதம் விருப்பங்கள் ஏதுமில்லாமல் புத்தியுள்ள பொருள் தான் என்ற தோற்றத்தை உளவாக்கினாலும் எந்த விதமான மனோ விருத்திகளும் கிடையாது.அதே போல் பொருட்களின் சுபாவ இலக்கணங்களை உருவாவதும் போதத்தில் தான்.எல்லாமே ஒன்று தான்! ஒரு மரத்தின் தடி, கிளைகள்,இலைகள்,மலர்கள், எல்லாமே மரம் தான்.இவைக்கிடையே உள்ள வித்தியாசம் பெயரில் மட்டும் தான்.அதே போல் எல்லாமெல்லாமே அனந்த போதம் தான். பெயரில்த் தான் வித்தியாசம்.

‘பிறகு எதற்கு பொருட்களின் அனுபவம் என்ற வீண் வேலை? ‘ என்று கேட்பீர்களேயானால், இதெல்லாம் வெறும் ஒரு நீண்ட கனவு தான் என்று நான் முன் சொன்னதை நினைவு படுத்திக் கொள்ளவும்.’ அசத்’தை , ஒருபோதும் தெளிவாகாததை , யார்தான் நம்புவார்கள்?’ இது ஒரு மரம்’ என்ற எண்ணம் நம் மனதில் உண்டாவது போல் அனந்த போதத்தில் உருவங்களும் பாவங்களும் ஆகாயம் முதலியவையும் உண்டாகின்றன.
தொலைவு,தேசம், ஆகாயம் என்பவை பிரித்துப் பார்க்க முடியாதவை என்பது போல், காற்றின் அசைவு என்பது போல்த் தான் புத்தி முதலிய இயற்கையான காரியங்கள் போதத்தில், அல்லது பரம் பொருளில் இருக்கின்றது.சிருஷ்டி, ஆரம்பம் என்று ஒன்றில்லாத காலம் முதல், ஒரு நீண்ட கனவு போல் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. காண்பவை ஒன்றிற்கும் உறுதியான காரணம் ஏதுமில்லை.ஆகவே அதும் அனந்த போதமல்லாமல் வேறொன்றாக வழியில்லை. நித்தியமும் நிரந்தரமுமான விசுவானுபவம் ஆனதால் கனவுருவிலுள்ள அதைக்குறித்து விசாரிக்கத் தான் வேண்டும்.உள்ளில் லயித்திருக்கும் புத்தியும் தூய போதவுமல்லாமல் கனவிற்கு வேறு என்ன உடல் பொருள் இருக்க முடியும்.? போதத்திலுண்டாகும் நினவுகளாலில்லை சிருஷ்டி உண்டாவது! எந்தவொரு காரணவுமில்லாமல், ‘ காகதலீய நீதி'( காக்கை உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது என்ற நீதி) படி சொப்ன சங்கல்பமுண்டாகி உருவகப்படுகின்றது தா ன் உலக சிருஷ்டி.ஒருமுறை அப்படி உருவகப்பட்டு விட்டால் , சிருஷ்டியை ஸ்திதி( இருப்பு) தொடர்ந்து வருகிறது.

சிருஷ்டிக்க்ப்பட்டுள்ளது என்று தோன்றினாலும் சிருஷ்டி என்று ஒன்று நிகழ்ந்ததேயில்லை.சிருஷ்டிக்கப் படவேயில்லை என்றால் ‘ இருப்பு’ எங்கிருந்து வரும்? மாசற்றதும் எல்லைகளில்லாததுமான போதத்தில் எண்ணிக்கையற்ற உலகங்கள் தோன்றி மறைகின்றன. அவை தோன்றுகின்றன; லயித்துவிடுகின்றன.அவைகளின் ஆரம்பமும் முடிவும் நிஶ்ஶூன்னியம் மட்டும் தான். அவையின் உட்பொருளும் சூன்னியமே! ஶூன்றியத்தில் ‘ அஹம்’ என்ற எண்ணமும் கிடையாது.சிருஷ்டி என்பது ஶூன்னியமே! ஶூன்னியமே தான் வளர்ந்து, பெருகி, முடிவில் லயித்தும் விடுகிறது.

யோகவாசிஷ்டம் என்றமஹாராமாயணம் 664

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 664

தினமொரு சுலோகம்

சுலோகம்  664

अयमात्मा त्वियं ख्यातिरित्यन्त: कलनाभ्रम:
न संभवत्यतश्चैनं शब्दं त्यक्त्वा भवार्त्थ भाक् (6.2/167/4)
அயமாத்மா த்வியம்ʼ க்²யாதிரித்யந்த: கலநாப்⁴ரம:

ந ஸம்ப⁴வத்யதஶ்சைனம்ʼ ஶப்³த³ம்ʼ த்யக்த்வா ப⁴வார்த்த² பா⁴க் (6.2/167/4)

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” ஆத்மஞானம், அனாத்மஞானம், அல்லது ‘ அசத்’தைக் குறித்து ஞானம் என்றெல்லாம் சொல்வது ஒவ்வொருவரின் பார்வைக் கோணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட வெறும் வார்த்தைகள் தான்.

இவைகளெல்லாமே எல்லைகளற்ற , மாசற்ற, போதத்தில் உதயமாகின்றது என்று எனக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது.’ நம் உள்ளத்தில் உணர்கின்ற, ‘ இது ஆத்மா’ , ‘ இது ஆத்மஞானம்’ , என்பன போன்ற தோன்றல்கள் முற்றிலும் பொய்மையானவையே! இந்த வார்த்தைகளை துறந்து விடுங்கள்; மறந்து விடுங்கள்.அதன்பின் சத்திய உணர்வில்- சத்தியானுபவத்தில்,அதன் சுய அனுபவத்தில் ஆனந்தம் அடையுங்கள்”.

எண்ணிக்கையிலடங்காத கர்மங்கள் அதனுள் நிகழுகின்றதென்றாலும்,அது முற்றிலும் நிசப்தமாகவும் அமைதியாகவும் இருக்கின்றது! எவ்வளவு தான் அலங்கார வார்த்தைகளினால் வருணித்தாலும் அதற்கு ஒரு அசைவும் ஏற்படுவதில்லை.எப்போதும் அசைந்து கொண்டேயிருக்கின்றதென்றாலும் அது பாறை போல் உறுதியாக நிலை கொள்கின்றது.பஞ்ச பூதங்களும்கர்மங்களும் ஆதாரமாக இருக்கின்றதென்றாலும்,அது எல்லையற்ற ஆகாயம் போல் எந்த விதமான பாதிப்புக்களுக்கும் ஆட்படாமல் நிலை கொள்கின்றது.எல்லா பொருட்களின் வாசத்தின் தலமாக இருந்தாலும் அது எந்த குறையும் படியாமல் தூய போதமாகவே தொடர்கிறது.கனவு நகரம் போல் தென்பட்டாலும் அது காணப்படாத- கண்ணுக்கு புலப்படாததால் போதமாகவே நிலை கொள்கின்றது”.

இராமன் கேட்டான்” விழிப்பு நிலையிலும் கனவு நிலையிலும் நினைவுகளால் தான் மாயத் தோற்றத்தை உளவாகின்றதின் அடிப்படை காரணம்.வெளிப் பொருட்கள் உண்மையென்ற பிரமையை உளவாக்குவதும் இந்த நினைவுகளோ தானல்லவா? ”

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:”( காக்கை உட்கார பன்ம்பழம் விழுந்தது போல்) காக்கை தென்னையின் போய் உட்கார தேங்காய் விழுந்தது போல், யதேச்சையாக அனந்த போதமே தானாக நினைத்துக்கொள்ளும்போது அதில் பலவிதமான பொருட்கள் வெளிப்படுகின்றன- தோன்றுகின்றன. இந்த போதம் எதையெல்லாம் எப்பவெல்லாம் எப்படியெப்படி விரும்புகின்றதோ, நினைக்கின்றதோ,தியானிக்கின்றதோ அவையெல்லாம் அப்படியப்படியே அப்பொழுதே காரணம் ஏதுமில்லாமல் வெளிப்படுகிறது .

‘ இது விழிப்பு நிலை’, ‘ இது கனவு நிலை’, ‘ இது உறக்கம்’,’ இது துரீயம்’ என்ற எண்ணங்கள்- கற்பனைகள் போதத்தில் உளவாவதற்கு காரணம் அவையெல்லாமே போதம் தான் என்பது தான். உண்மையில் , ஜாக்ரத், சொப்னம், சுஷுப்தி மற்றும் துரீயம் போன்ற நிலைகளோட, அவைக்கு அப்பாற்பட்ட நிலைகளோ ஒன்று மே கிடையாது. உள்ளது பரம சாந்தியும் பூரண அமைதியும் தான். இல்லையென்றால், இந்த நிலைகளெல்லாம் எப்போதும் விழிப்பு நிலை தான் என்றும், கனவு நிலை தான் என்றும், உறக்கம் தானென்றும், துரீயம் தானென்றும் கூறலாம்.இல்லை, நம்மால் இவைகளெல்லாம் ‘ என்னவென்று அறிய’ இயலாது என்றும், சிந்தைகளில் உதிக்கன்றது எல்லாவற்றிற்கும் அனுபவம் உளவாக்க மட்டும் முடியும் என்று மட்டும் நமக்குத் தெரியும் என்று சொல்லலாம்.

வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் தான் ஞானமும் அஞ்ஞானமும். இவை இரண்டும் காற்று அசைவதில்லை மற்றும் அசைகிறது என்று சொல்வது போல் தான்.இவை உடன் பிறப்புக்களான இரண்டு அவஸ்தைகள். அவ்வளவு தான்.ஆகவே ஜாக்ரத் மற்றும் இன்ன பல அவஸ்தைகளுக்கும் இடையில் எந்த வேற்றுமைகளுமில்லை.நினவு, ஆசை, என்பவையும் வெறும் மித்யை தான்! இவைகளெல்லாம் வரையறைக்குட்பட்ட , குறைபாடுள்ள பார்வையினாலுண்டாகும் காட்சிகளே! ஆத்மானுபவங்களே வெளிப்பொருட்களாக ஒளிரும்பொழுது எங்கிருந்து வரும் உண்மை நிலை? எங்கே அவைகளைக் குறித்துள்ள நினைவுகள்?

நினைவுகள் உண்டாவதற்கோ அனுபவங்கள் இருந்தே ஆகவேண்டும்.அனுபவங்கள் உண்டாக வேண்டுமென்றால் பொருட்கள் உண்மையாக இருக்க வேண்டும்.அனந்த போதத்தின் வெளிப்பட்டுள்ளது எண்ணங்கள் பிறகு பூமி முதலிய காட்சகளை தோற்றுவிக்கிறது. இந்த போதம் தன் விருப்பத்திற்கு ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கட்டும்.அது ‘ சத்’ அதோ இல்லை ‘ அசத்’ அதோ ஆக இருந்து விட்உப் போகட்டும்.இல்லை ஒன்றுமேயில்லாமலிருக்கட்டும்.ஆனால் வெளியே இருக்கின்ற பொருள் ஒன்று உள்ளது என்று எண்ணம் உண்டான இதயத்திலுள்ளதும் அது தான்.அப்போ, வெளியே என்றால் என்ன? உள்ளே என்றால் என்ன? இவைகளைக்குறித்து தியானம் செய். முழு அமைதியில் ஆனந்திப்பாய் ஓம்! ஓம்! ஓம்!

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 663

Yogavasishtam @ Maharamayanam 663

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 663

அனந்தாவபோதமே எல்லாம்!

ஆத்மக்²யாதிரஸத்க்²யாதிரக்²யாதி: க்²யாதிரன்யதா²
இத்யேதாஶ்சிச்சமத்க்ருʼத்யா ஆத்மக்²யாதேர்விபூ⁴தய: (6.2/166/9)
आत्मख्यातिरसत्ख्यातिरख्याति: ख्यातिरन्यथा

इत्येताश्चिच्चमत्कृत्या आत्मख्यातेर्विभूतय: (6.2/166/9)

வசிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” ஆத்மா அல்லது அனந்த போதம் என்பது தெள்ளத் தெளிவான உண்மை. ஏனென்றால் அதற்கு, ‘ஆத்மா’, ‘ ஞானம்’ முதலிய வார்த்தைகளின் தேவை கூட இல்லாத அளவிற்கு,சுயமான இருப்புள்ளது அது.சிருஷ்டியின் ஆரம்பம் முதலே சிருஷ்டி என்ற உணர்வுடன் இருந்தது அனந்தாவபோதம் மட்டுமே. ஆத்மஞானம் என்பது மனோ விசாரங்களுக்கெல்லாம் புறம்பானதும்,விஷயங்களைக் குறித்துள்ள அறிவிற்கெல்லாம் மேலானதும் என்று ஞானிகளும் விவேகம் உள்ளவர்களும் சொல்லியுள்ளார்கள். எல்லாமெல்லாம் ஆத்மாவே தான்.

ஞானமின்மை என்ற அவித்யைக்கு இருப்பு கிடையாது.ஞானம் , அஞ்ஞானம் என்பவை பொருத்தமில்லாத இரண்டு வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே!

இங்கு அறிவதற்குத் அறியாமலிருப்பதற்கும் என்ன இருக்கிறது? எதைக்குறித்தாவதுள்ள ‘ அறிவு’ என்பது ‘ உண்மையில் இல்லாத’ ஒன்றைக்குறித்துள்ள அறிவுதான்.அவையெல்லாமே போதத்தில் தோன்றுபவை தான்.

“ஆத்மஞானம், அனாத்மஞானம்,அறிவின்மை, பார்வைக்கப்பாற்பட்டது , என்பவையெல்லாமே, அனந்தாவபோதம் தான்,ஆத்மஞானத்தின் விரிவான வெளிப்படுதல் தான் இவையெல்லாம்.”

ஆத்மஞானம் என்ற வார்த்தைக்கு குறிப்பிட்ட பொருள் ஒன்றுமில்லையென்றாலும் ஆத்மஞானம் என்ற பரமமான சத்தியம் மட்டும் உள்ளது.ஏனென்றால் அது மட்டும் தான் சத்தியம் .

இதை நான் ஒரு உதாரணத்துடன் விளக்குகிறேன்.ஆகாயத்தை தன் திசைகளாக உள்ள ஒரு மாபெரும் பயங்கரமான பாறாங்கல் இருந்தது.அதில் எந்தவிதமான விள்ளலோ, உடைப்போ இல்லை.ஒரு போதும் அழிவில்லாத தனி ஜாதிக்கல் அது.அதுப்போல் மற்றொன்று இல்லை.அதன் தோற்றம் எதிலிருந்து என்று யாருக்கும் தெரியாது. அது எந்த பொருட்களின் சேர்க்கையினாலும் உண்டானதல்ல! ஆனால் அது ஒரு கனப் பொருள்.அதனுள் எண்ணிக்கையிலடங்காத உயிரினங்கள் வாழ்ந்து வந்தன.அவை ஒவ்வொன்றையும் ஜீவன் என்று அழைத்தார்கள். அவைகளில் உயிருள்ளவையும் இருந்தன; ஜடப்பொருட்களும் இருந்தன.அதை யாராலும் பிளர்க்கவோ உடைக்கவோ இயலாத ஒன்றாக இருந்தது.

அந்த பாறாங்கல்லில் லயித்திருந்த முத்திரைகள் இருந்தன. யார் வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாம்.

இராமன் கேட்டான்:” அந்த பாறாங்கல் பிளர்க்க முடியாததென்றால் தாங்கள் எப்படி அதனுள் இருந்ததை கண்டீர்கள்.?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” கண்டிப்பாக யாராலும் அதை உடைக்க முடியாது தான். ஆனால் நான் அதனுள் ஒரு முத்திரையாக நிலை கொள்வதால் என்னால் மற்ற முத்திரைகளை காண முடிந்தது.

நான் இப்பொழுது விவரித்தது உனக்காக பரம்பொருளின் ‘ சத்’ தான்.இன்னொரு விதத்தில் சொல்லப் போனால் ஆத்மாவைத் தான். நாமெல்லாம் அந்த எல்லைகளில்லாத ‘ ஒன்றின்’ பிரிக்க முடியாத அங்கங்கள் தான். ஆகாயம், வாயு, பூமி, முதலிய பஞ்ச பூதங்களும் கர்மங்களும்,செயல்களும்,

மற்ற உபாதிகளும் காலம் என்ற மனோ சங்கற்பமும் அந்த ‘ஜீவியின்’ உறுப்புகளே தான்.பூமி ,ஜலம்,அக்னி, வாயு,ஆகாயம், மனம், புத்தி, அஹம்காரம் எல்லாமே அந்த ஆத்ம சொரூபத்தின் உறுப்புகள்தான்.அனந்த போதமல்லாமல் வேற ஏதும் எங்கும் உண்டாவதற்கு சாத்தியமேயில்லௌ! இந்த பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லாமே தூய அவபோதம் தான்.அதுவே அனுபவம்!அது மாசற்ற ஸ்தூல போதமே தான்!

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம்45

பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் 45

சமாதி பாதம்

சூத்திரம் 45

45] सूक्ष्मविषयत्वं चालिङ्गपर्यवसानम्॥४५॥
45] ஸூக்ஷ்மவிஷயத்வம்ʼ சாலிங்க³பர்யவஸானம்..45.

பொருள் சுருக்கம்

மனதில் உருவங்களே அற்ற நிலை ஏற்படும் வரை [குறிப்பிட்டு சொல்லும் விதம் ஏதும் மனதில் இல்லாத, வெற்றிடம் போன்று தோற்றமளிக்கும் நிலை வரை] இந்த சூக்ஷ்ம விஷய நிலை தொடரும்..

லிங்கம் என்பது ஒரு குறி [symbol]..அவ்வளவே ..அதன் மூலம் ஏதோ ஒரு சூக்ஷ்ம விஷயம் நமக்கு புலப்படுவது போன்ற தோற்றம்..

ஆனால் அலிங்கம் என்பது அப்படி குறியீட்டு காட்டும் சூக்ஷ்ம விஷயம் ஏதும் இல்லாத வெற்றிடம் போன்ற மன நிலையை குறிப்பது.

வார்த்தைகளின் பொருள்

சுக்ஸ்மா: நுட்பம்

விசயத்வம்: பொருளாக இருப்பது
சா: மற்றும்
அலிங்க: குறி அல்லது சுவடு இல்லாமல், வெளிப்படாத பிரகிருதி (நுட்பமான விஷயம்)
பர்யவாசனம்: வரை நீட்டிப்பது, முடிவது

விளக்கவுரை

இது நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய கோட்பாடு, ஏனென்றால் நடைமுறையில், நாம் அனுபவிக்கும் இவை அனைத்தும் சமாதி நுட்பங்கள். யோகாவில், உங்கள் மனதைப் பயிற்றுவிக்க உதவும் நுட்பங்கள் உள்ளன. நீண்ட ஒரு முனைப்பான தியானம் மற்றும் நீண்ட தியானம் சமாதி. எனவே, ஒரு பொருளின் மீது மனதை ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள். எனவே தொடக்கத்தில் உள்ள பொருள் ஸ்தூலமாக இருக்கலாம், நீங்கள் உண்மையில் பார்க்கக்கூடிய, புரிந்துகொள்ளக்கூடிய மற்றும் உங்கள் மனதை வைக்கக்கூடிய ஒன்று. அது உங்களுக்கு வெளியே உள்ள பொருளாக இருக்கலாம்.பின்னர் அது நுட்பமான ஒன்றாக இருக்கலாம். நாம் நுட்பமான நிலைக்குச் செல்லவில்லை என்றால், வெறும் ஸ்தூல ப் பொருள் மீதான தியானம் உங்களை உயர்ந்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லாது. எனவே நமது வாழ்வின் அனைத்துச் செயல்களிலும் நாம் ஸ்தூலத்திலிருந்து சூக்ஷமத்திற்கு – நுட்பமான நிலைக்குச் செல்ல வேண்டும். புற விஷயங்களிலிருந்து அக விஷயங்களுக்கு செல்ல வேண்டும்.
இங்கே முனி சிரேஷ்டர் சூக்ஷ்ம விஷயத்தைப் பற்றி சொல்கிறார்., . அந்த நுட்பமான பொருட்கள் எவை? இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள சொல் அலிங்கம் இதன் பொருள் பிரகிருதி (இயற்கை). பூமி, நீர், நெருப்பு, காற்று மற்றும் ஆகாயம் போன்ற பிரகிருதியின் அனைத்து கூறுகளையும் தியானத்திற்கான விஷயங்களாக பயன்படுத்தலாம். இவை கன நிலையில் ( ஸ்தூல) இல்லை, அவை நுட்பமானவை( சூக்ஷமமானவை), எனவே நாம் அவற்றை தன்மாத்ராக்கள் என்று அழைக்கிறோம் – வாசனை உணர்வு, சுவை உணர்வு, பார்வை உணர்வு போன்றவை இதற்கு உதாரணங்கள்.. எனவே இவைதான் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டிய நுட்பமான பொருள்கள். உதாரணமாக நாம் பூமியைப் பற்றி பேசும் போது, அது வாசனை உணர்வை குறிக்கிறது. எனவே நாம் பொருளின் அடிப்படையில் அல்ல, உணர்வில் நுழைவதைப் கவனம் செலுத்த வேண்டும். ஆனால் நாம் ஏதேனும் ஒன்றில் கவனம் செலுத்துகிறோம்., பிறகு இன்னும் ஆழமாகச் சென்று அஹம்காரம் அல்லது ஈகோ அல்லது அஹம் அதாவது புத்தியில் கவனம் செலுத்த முடியுமா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். ஸ்தூல- சூக்‌ஷ்ம வஸ்துக்கள் என்றால் பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லாப் பொருட்களும் உட்படும். புருஷனைத்தவிர.

நாம் பிரகிருதி யிலிருந்து அதன் பிறகு புருஷனை(பரமாத்மா) நோக்கி செல்ல வேண்டும்.. . எனவே இதுதான் கோட்பாடு மற்றும் நாம் ஒரு யோசனை அல்லது அனுபவத்தை மனதில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இம்மாதிரி நிலைகளில் நம் தியானத்திற்கு ஒரு வஸ்து உள்ளது- அது சூக்‌ஷ்மமோ, ஸ்தூலமோ!
அப்படியானால், இதை நம் நடைமுறை வாழ்க்கையில் எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும்? இப்போது நீங்கள் பூஜை செய்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம் (பிரார்த்தனை சடங்கு), நீங்கள் உண்மையான மலர்களைக் கொண்டு வருகிறீர்கள், தூபம் ஏற்றுகிறீர்கள். இப்போது மனதளவில் அதைச் செய்யுங்கள், நீங்கள் வெறும் தூபக் குச்சிகளின் வாசனை அல்லது சுடரைப் பார்க்கும் ஒரு நிலைக்கு வருவீர்கள். எனவே அது ஸ்தூலத்திலிருந்து இருந்து நுட்பமாகவும், வெளிப்புறத்திலிருந்து அகமாகவும் செல்கிறது, இப்படித்தான் நாம் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும்

நுட்பமான பொருள்கள் (செறிவு) முதன்மைப் பொருளுடன் முடிவடையும்
டாக்டர். ஜெயதேவ யோகேந்திரா கூறுகிறார் :
“நாங்கள் சமாதி பற்றி விவாதிக்கிறோம், இந்த முழு விளக்கமும் நமக்கு புதியது என்பது மட்டுமல்ல, புரிந்துகொள்ள மிகவும் கடினமானதும் கூட. இது யானைகள் மற்றும் காளைகள் மீது அல்ல, ஆனால் மிக நுண்ணிய அணுக்கள் மற்றும் மூலக்கூறுகள் மற்றும் அனைத்தும் பார்க்க முடிகின்ற, பார்க்க முடியாத எல்லா வஸ்துக்கள் வரை செல்லும் நுட்பமான விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துகிறது. எனவே, இந்தப் பொருட்களைப் பார்க்கவும், அவற்றில் கவனம் செலுத்தவும் மனதைப் பயிற்றுவிக்கும் போது, ஒரு புரிதல் எழுகிறது – இந்த உலகத்தைப் பற்றி, வாழ்க்கையைப் பற்றி, முடிவுகள் எடுக்கப்படுகின்றன. இந்த பகுதிகளை புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு மனம் நம்மிடம் உள்ளது;எனவே நம்மால் சரியான முடிவுகளை எடுக்க முடியவில்லை. நமக்கு மேசையும் நாற்காலியும் நூறு ரூபாய் நோட்டுகளும் மட்டுமே தெரியும். எனவே இதைத்தான் இந்த சூத்திரம் நமக்கு சொல்கிறது. பொருள் ‘சுக்ஷ்மா’ (நுட்பமானது) மற்றும் குறிக்கப்பட்ட அறிகுறிகள் இல்லை, அது முற்றிலும் நுட்பமான வரம்பில் உள்ளது என்பதை அறிய வெளிப்புற வழி இல்லை. எனவே மனம் பயிற்சி பெற்றால், அது உயர்ந்த ஆன்மீகத்திற்கு செல்ல முடியும். மற்றபடி இந்த ‘ஆன்மிகம்’ என்ற வார்த்தைக்கும் அர்த்தம் இல்லை”.

அடுத்த இந்த பொருட்கள் எதுவுமில்லாமல் தியானம் செய்வது. அடுத்த இரண்டு சூத்திரங்களில் காண்போம்..