Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 643

Yogavasishtam @ Maharamayanam 643

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 643

ஜாக்³ரத்³ஸ்வப்ன ஸுஷுப்தாதி³ பரமார்த்த²விதா³ம்ʼ விதா³ம்ʼ

ந வித்³யதே கிஞ்சித³பி யதா²ஸ்தி²தமவஸ்தி²தம்ʼ (6.2/146/21)

जाग्रद्स्वप्न सुषुप्तादि परमार्त्थविदां विदां

न विद्यते किञ्चिदपि यथास्थितमवस्थितं (6.2/146/21)

jaagradsvapna sushuptaadi paramaartthavidaam vidaam

na vidyate kinchidapi yathaasthitamavasthitam (6.2/146/21)

631 യോഗവാസിഷ്ഠം നിത്യപാരായണം ദിവസം 631

ജാഗ്രദ്സ്വപ്ന സുഷുപ്താദി പരമാര്‍ത്ഥവിദാം വിദാം

ന വിദ്യതേ കിഞ്ചിദപി യഥാസ്ഥിതമവസ്ഥിതം (6.2/146/21)

முனிவர் தொடர்ந்தார்:” நான் இன்னொருவனுக்கு உயிர்சக்தியுள்ள அமர்ந்திருந்த பொழுது , அங்கு விசுவப் பிரளயத்தின் துவக்கத்திற்கான சில அறிகுறிகளைக் கண்டேன். ஆகாயத்திலிருந்து மலைகள் பொழிய ஆரம்பித்தன.அதை நான் இன்னொருவனுக்கு உயிர் சக்தில் இருக்கும் பொழுது கண்டேன்.அவனது இரத்தம் குழாய்கள் வழியாக, உணவு துணுக்குகளை உருண்டு வருவது மலைகள் உருண்டு வருவது போல் தோன்றியது.அங்கு நிலவிலிருந்த இருள் அவனது உறக்கத்தின் இருள்! நானும் அவனுடன் உறக்கத்திலாழ்ந்தேன்.
சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு என் போதத்தில் ஏதோ ஒரு புதிய உணர்வு உண்டாவது நான் அறிந்தேன்.உறக்கத்திலிருந்து விழித்து எழ ஆரம்பித்த பொழுது,என்னில் கனவுலகம்ஞ உதயமாயிற்று.அங்கு உயிர்சக்தியுள்ள , என்னைப் போலவேயுள்ள ஒரு பெருங்கடலை தரிசித்தேன். அங்கு நான் என்ன பார்த்தேனோ அவைகளெல்லாம் என் அனுபவங்களாகின்றன.என் போதம் அசையாமல், எந்த விதமான கேடுகளுக்கும் ஆளாகாமல் நிலை கொண்டிருந்ததால், என்னால் அந்த காட்சிகளை மிகத் தெளிவாக காண முடிந்தது.
போதம் எங்கும் நிறைந்து காணப்படுகிறது.நாம் அதனுள் இருக்கிறோம்; நாம் அதுவே தான்! அதனுள்த் தான் உலகம் எனும் வெளிப்பாடு காணப்படுவது.ஒரு தாயின் கர்ப்பப் பையில் குழந்தை உருவாவது போல் , நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து இந்த உலகம் உருக்கொள்கின்றது.

வியாதன் வினவினான்:” நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து உலகம் உருக்கொள்கின்றது என்று சொன்னீர்களல்லவா? அம்மாதிரியான நீண்ட உறக்கத்தில்( சுஷுப்தியில்) என்னதான் ஒருவன் அனுபவிக்கிறான்?”

முன்வரும் தொடர்ந்தார்:” ‘ உற்பத்தியாயிற்று’, ‘ தோன்றியது’ , ‘ உலகம் உயிர்ப்பெற்றது’ என்பன போன்ற வார்த்தை இரட்டைத்தன்மை வார்த்தை ஜாலங்கள் தான். அவை முற்றிலும் அர்த்தமற்றது தான்.

‘ஜாதம்’ ( பிறந்தது) என்றால் என்ன என்று சொல்கிறேன் , கேளுங்கள்.அந்த வார்த்தியினால் குறிப்பிடுவது, ‘ நிகழ்ந்தது’ என்று தான்.அதாவது அழிவற்றது எதுவோ, என்றும் எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டிருக்குமோ, அது தென்பட்டது என்று தான்.’ சிருஷ்டி ‘ என்ற வார்த்தைக்கும் இதே பொருள் கொள்ளலாம்.அதாவது ‘ ஸர்க்கம்’ இருப்பைக் குறிப்பிடுகிறது.போதம் விழித்தெழுந்த எங்களைச் போன்றவர்களுக்கு சிருஷ்டி’ என்பதே கிடையாது. அதனாலேயே மரணமுமில்லாத. முடிவும் இல்லை! எல்லாம் நித்தியம்; பிறவாதது,அமைதியின் ஒளிர்முகம்,! பிரம்மம் என்பது தூய இருப்பு( அஸ்தித்துவம்). உலகமும் தூய இருப்பு தான்! யாரை ‘ யமநியமங்கள்’ ஆதிக்கும்?மாயையின் மாயத்தன்மை தான் விவாத விஷயம். ‘ அது இருக்கிறது’ என்றால் ‘ அதில்லை’ என்றும் தான் பொருள்படுகிறது.இம்மாதிரி வாதங்களை அஞ்ஞானிகள் தான் எடுத்து விளம்புகிறார்கள்.அவர்கள் அம்மாதிரி வாதப் பிரதி வாதங்களை பிரம்மத்திற்கும், அனந்த போதத்திற்கும் இழுத்துக் கொண்டு வருகிறார்கள்.
சத்தியத்தை சாக்‌ஷாத்கரித்தவர்களில்,பரம் பொருளை உணர்ந்தவர்களில்,ஜாக்ரத், சொப்பனம் மற்றும் சுஷுப்தி என்பவை கிடையாது.எவையெல்லாம் எப்படியோ அப்படியே நிலைகொள்கின்றன.அனுபங்களின் தாது நேரத்தில் உண்மையாகத்தான் தோன்றினாலும்,ஒருவனிலுளவாகும் கனவு அனுபவமும்,அவன் கற்பனையாக உருவாக்கிய உலகமும் எதுவும் உண்மையில்லை.அதே போல், உலகின் ஆரம்பத்தில் ‘ அது’ உண்டாகவும், நிகழ்வதில்லை.உலகை தூய போதமாக சாக்‌ஷாத்கரித்து விட்டால் எது எங்கு உண்டாக முடியும்?

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 644

Yogavasishtam @ MAHARAMAYANAM 644

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 644

அஞ்ஞானத்தை அழிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல!

யஸ்து சின்மாத்ரக³க³னம்ʼ ஸர்வமித்யேவ போ³த⁴வான்

த்³வேத்தேன போ³த்³த்⁴யதே நேஹ ஸோ(அ)அங்க³திஷ்டதி கேவல: (6.2/147/21)
यस्तु चिन्मात्रगगनं सर्वमित्येव बोधवान्

द्वेत्तेन बोद्ध्यते नेह सोऽअंगतिष्टति केवल: (6.2/147/21)

yastu chinmaatragaganam sarvamityeva bodhavaan

dvettena boddhyate neha so’angatisht’ati kevala: (6.2/147/21)

முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” நான் அந்த நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்த பொழுது  இந்த உலகம் என் கனவில், கடலிலிருந்து உதித்தெழுந்து போல் உதயமானது.அது பாறையிலிருந்து சிற்பம் போலவும்,மரத்தில் மலர்கள் போலவும்,கடலில் அலைகள் போலவும், மனதில் உதிக்கும் ஞாபகங்களைப் போலவும் திடீரெனத் தோன்றின.அது ஆகாயத்திலிருந்து உதிர்ந்து விழுந்தது போலவும், மண்ணிலிருந்து முளைத்தெழுந்தது போலவும்,இதயத்தில் உதயமாகும் எண்ணங்களைப் போலவும்,தானியக் கதிர்கள் வயலில் விளைந்து தொங்குவது போலவும், கோவிலிலிருந்து வெளியே வருவது போலவும்,திரை விலகிய காட்சி போலவும் காணப்பட்டது.

எங்கிருந்து இந்த உலகம் உதித்தெழுந்தது? யாருக்கும் தெரியாது! அனந்தாவபோதமெனும் மாபெரும் பாறையிலிருந்து செதுக்கின சிற்பம் தான் அது.தூய ஆகாயம் அல்லது வெறுமையெனும் சுவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கற்பனை நகரம் அது. அஞ்ஞானம் எனும் மாயாவியின் செப்படி வித்யை! பார்க்கும் பொழுது உண்மை போல் தோன்றினாலும் கால – தேச வேற்றுமைகளுக்கும் கட்டுப்பட்டதில்லை அது! பலவிதமான வித்தியாசங்களுடையது என்று தோன்றினாலும்,அது அத்வைதமும் பன்மைத் தன்மையுடையதும் வெறுமையும் எல்லாமாக ஒரே நேரத்திலிருந்தது.ஆனால் அது இவைகளில் எதுவுமேயில்லை தானும்!.    

காற்றில் கட்டின மாளிகை போல், ஜாக்ரத் நிலையில் அது அனுபவப்படுகிறது.ஓருபொழுதும் சிருஷ்டிக்கப் படவில்லையென்றாலும் சிருஷ்டிக்கப் பட்டதாக தோன்றுகிறது..  அது தூய போதமே தான்! அதனுள் காலம், தேசம்,பொருட்கள்,கர்மம், சிருஷ்டி, அழித்தல் என்பன போன்ற எல்லா சக்திகளும் காணப்படுகிறது.அதில் தேவர்களும் அசுரர்களும் மனிதர்களும் பலவிதமான உயிரினங்களும் உள்ளன. நீர்வீழ்ச்சிகளும், மலைகளும்,காடும்,ஆகாயமும்,நட்சத்திரங்களும் அதிலுள்ளன.நான் இந்த பார்வைக்கோணத்தையும் கண்டேன்.அதே நேரத்தில் நான் முன்னால் வசித்து வந்த வீடும் சொந்தபந்தங்களும் நண்பர்களும் முன்னாலிருந்தது போலவே, இருக்கக் கண்டேன்.இவைகளையெல்லாம் என்பார்வையின் முன் கொண்டு வந்தது என்னில் இழுகிப் சேர்ந்திருந்த வாசனைகள் தான்.
என்னில் கலந்து விட்டிருந்த வாசனைகள் காரணமாக, இந்த காட்சிகள் எதுவும் உண்மையில்லை என்ற உண்மையை மறந்து, நான் என் சொந்த பந்தங்களை கட்டி அணைக்கவும்,.அவர்களின். சுகசௌகரியங்களைக்குறித்து குசலம் விசாரிக்கவும் துவங்கினேன்.ஒரு கண்ணாடி எப்படி தன் முன்னாலுள்ள பொருட்களை உண்மையாக பிரதிபலிக்கின்றதோ அது போல் போதமும் அதில் என்ன என்ன வந்து சேருகின்றனவோ அவைகளையெல்லாம்  அவைகளின் பெயர்- மற்றும் உருவங்களுடன் ஒளிரச்செய்கின்றது. ஆனால் எல்லாமே போதம் தான் என்ற சத்தியத்தை உணர்ந்தவன்,இம்மாதிரியான தாற்காலிக உண்மைகளில் ஈர்க்கப்படமாட்டான்.அவன் என்றும் விடுதலை பெற்றவன்! தனியன் ! அவனை எதுவும் பாதிப்பதில்லை!  
‘இந்த ஆத்மா ஒன்று தான்’ என்ற அறிவு நஷ்டப்படாதவன் பன்மைகளினாலோ,பிரித்து பார்க்கும் தன்மையினாலோ, எந்த விதமான பேய் விசாரங்களாலோ பாதிக்கப் படுவதில்லை. சத்சங்கத்திலீடுபட்டு,வேத சாஸ்திரங்களை படித்து, ஞானம் உறுதிப்பட்டவனுக்கு, ‘ ஆத்மா ஒன்று தான்’ என்ற அறிவு  ஒருபொழுதும் நஷ்டமாவதில்லை.

ஆனால் அந்த காலத்தில் எனது அறிவு இவ்வளவு உறுதியோ, பக்குவமடைந்தோ அடைந்திருக்கவில்லை. பந்தம் என்ற உணர்வு என்னை விட்டுப் போயிருக்கவில்லை. ஆனால் இன்று என் ஞானத்தை அசைக்கவோ, எனது சத்திய சாக்‌ஷாத்கார முழுமையின் மீது எதன் நிழலும் விழவோ எந்த விதமான சாத்தியமும் கிடையாது.

ஹேய் வேடா, உன் மனது இன்னும் உறுதிப்படவில்லை.உனக்கு இன்னும் மகான்களுடனான சத்சங்கம் கிடைக்கப் பெறவில்லையல்லவா!”

வியாதன் கூறினான்:” ஆமாம் முனிவர்அவர்களே ! தாங்கள் கூறியது உண்மை தான்.தாங்கள் கூறும் வாய்ப்பு. எனக்கு கிடைக்கட்டும்.தங்களின் ‘அஞ்ஞானம் எனும் இருளை அழிக்க வல்ல’ ஒளிமயமான வார்த்தைகளை கேட்ட பிறகும் என்னுள் சந்தேகங்கள் மீதமிருக்கின்றன.’ இதெல்லாம்்உண்மை தானா?’ என்ற கேள்வி என்னுள் படபடத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.என்னே கஷ்டம்! இந்த அஞ்ஞானம் தெளிவாகத் தெரிந்தும் அதை அடியோடு அழிக்க இயலவில்லையா! அது இவ்வளவு சிரமமான காரியமாக இருக்கிறது!”

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 641

Yogavasishtam @ Maharamayanam 641

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 641

யதே³ந்த்³ரியாணி திஷ்டந்தி பா³ஹ்யதஶ்ச ஸமாகுலம்ʼ

ததா³ ம்லானானுப⁴வன: ஸங்கல்பார்த்தோ²(அ)னுபூ⁴யதே (6.2/145/2)

यदेन्द्रियाणि तिष्टन्ति बाह्यतश्च समाकुलं

तदा म्लानानुभवन: संकल्पार्त्थोऽनुभूयते (6.2/145/2)

yadendriyaani tisht’anti baahyatashcha samaakulam

tadaa mlaanaanubhavana: sankalpaarttho’nubhooyate (6.2/145/2)

முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” ஜீவன் வெளியுலகை அறிவதும் அனுபவிப்பதும் தனக்கு புறம்பான புலன்களினால்த்தான்.ஆனால் தன்னுள்ளேயிருக்கும் புலன்களால்த்தான் தன்னுள்ளே உளவாகும் கனவுகளை காண்கிறது.

புலன்கள் புற உலகு சம்பந்தப்பட்ட அனுபவங்களில் ஆழ்ந்து இருக்கும் பொழுது தன்னுள்ளேயிருக்கின்ற எண்ணங்களுக்கும் கருத்துக்களுக்கும் ஒரு தெளிவு உண்டாவதில்லை.அவைகள் பனிமூட்டத்தால் , புகமண்டலத்தால் மூடப்பட்டது போல் இருக்கும்.”

ஆனால் தியானத்திலாழ்ந்திருக்கும் பொழுது,புலன்கள் உள்நோக்கி திரும்பி அவனுள்ளேயே இருக்கின்ற உலகை மிகத் தெளிவாக காண்கிறது.உண்மையில் உலகமெனும் வெளிக்காட்சியில் எந்த விதமான எதிர்மறைகளுமில்லை.அவைகள் எப்படி காணப்படுகிறதோ, அப்படியே தான் இருக்கிறது. ஆகவே கண்களை திறந்து பார்க்கும் பொழுது இந்த உலகம் அனந்த போதத்திற்கு வெளியே உள்ளது போல் தோன்றுகிறது. எல்லா புலனனுபவங்களும்- தொடுதல்,காண்பது, முகர்தல்,கேட்பது, ருசித்தேன், ஆசைகள்- இவைகளின் சேர்க்கை தான் ஜீவன்! அது உயிர்சக்தியுள்ள தூய போதமே! இந்த ஜீவன் தான் எல்லாமாக, எல்லாவற்றிலும், இருந்து கொண்டு, எங்கும் எப்பொழுதும்,எல்லாவற்றையும் அனுபவிப்பது!

ஜீவனின் அல்லது உயிர்சக்தியுள்ள அடிப்படை சத்தில் ‘ கபம்’ நிறையும் பொழுது அதன் பலன் உடன் வெளிப்படுகிறது.ஜீவன் பாற்கடலில் மிதப்பதாக உணருகிறான்.ஆகாயத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கின்ற நிலவை காண்கிறான்.தாமரை மலர்கள் நிறைந்த ஏரிகளுள், மலர்வாடிகளும், பெண்கள் நடனமாடுகின்ற திருவிழாக்களும், கொண்டாட்டங்களும், பல்சுவை உணவுகளிலும் செழிப்புற்ற விருந்துகளும், கடலில் சென்றடையும்பொழுது நீரோடைகளும் நீர்வீழ்ச்சிகளும்,வெண்பட்டாடை அணிந்த மாடமாளிகைகளும்,அழகிய மஞ்சாளாடையணிந்த வயல்களும்,மான்கள் துள்ளி விளையாடுகின்ற பூங்காக்களும் மலைகளும், அவன் காண்கிறான்.

இன்னொரு ஜீவ அரசனான பித்த ரசம் அவனுள் நிறையும் பொழுது, அதன் பலனையும் அனுபவிக்கிறான்.அழகு மிகு அக்னி பிழம்புகளும்,நாடி நரம்புகளை முறுக்கேற்றுகின்ற,உஷ்ணக்காற்றும் அவன் ‘காண்கிறான்’.அந்த தீ நாம்புகள் கருமை நிறைந்த புகையால் கக்குவதையும் ஆகாயம் அதனால் இருளில் மூழ்குவதையும் அவன் காண்கிறான். எங்கும் தன் ஒளிக்கதிர்களால் வெளிச்சமூட்டுகின்ற சூரியன் கடும் சூட்டியுள்ளனர் வாரி வழங்குகிறான்.கடலும் கடலிலிருந்து ஆகாயத்தை நோக்கி உயருகின்ற நீராவியும்,உள்ளே நுழைய முடியாத அடர்த்தியான காடுகளும், கானல் நீரும் அவைகளில் நீச்சலடித்து விளையாடுகின்ற புள்இனங்களையும் அவன் ‘காண்கிறான்’.வெயிலின் சூட்டினால் வாடி வதங்கிய, வழிகளில் ஓடி ஓடி களைத்துப் போன, தன்னையே அவன் காண்கிறான். பூமி சூரியதாபத்தால் பழுத்து வரண்டு , காய்ந்து கிடப்பதையும் அவன் ‘ காண்கிறான்’.கண் சென்றவிடமெல்லாம் நெருப்பு பற்றி எரிவதுமில்லை ‘காண்கிறான்’.மேக பொழிவது கூட தீ மழை தான்! எங்கும் நெருப்பு பரவியிருப்பதால் எல்லாயிடங்களுக்கும் ஒளி மயமாக காணப்படுகிறது.

ஆனால் ஜீவனில் வாத ரசம் நிறையும் பொழுது,அவனுக்கு உலகம் புதுமை நிறைந்ததாகத் தெரிகிறது.தான் மட்டுமில்லை; கற்களும், மலைகளும் கூட காற்றினில் பாடித்திரிவதாக ‘ காண்கிறான்’.எல்லாமே தட்டாமாலை சுற்றுவது போல் அனுபவப்படுகிறேன். எதுவும் எங்கும் நிலைத்து நில்லாமலிருப்பதாக காண்கிறான்.ஆகாயத்தில் உல்லாசப் பயணம் மேற்கொண்டிருக்கின்ற தேவ கன்னிகைகளையும் கின்னரர்களையும் அவன் காண்கிறான்.புமியும், பூகம்பங்களையும் அவனால் காண முடிந்தது.ஆழமான இருளடைந்ததாக, முடிவில்லாத பாழுங்கிணற்றில் வாழ்வதாகவும் அனுபவப்பட்டான்.அதி பயங்கரமான விபத்துக்கள் நேரவதாக கண்டான்.மலையுச்சியிலுள்ள ஒரு மாமரத்தின் உச்சாணிக் கிளையிலிருந்து கொண்டு கீழே பார்ப்பதாக உணர்ந்தான்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 642

Yogavasishtam @ Maharamayanam 642

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 642

வாத,பித்த, கப ரசங்களின் சலனமும் சமன் நிலையும் அதன் விளைவுகளும்!

க்ஷுப்³தை³ரந்தர்ப³ஹிஶ்சைவ ஸ்வல்பை: ஸ்வல்பம்ʼ ப்ரபஶ்யதி

ஸமை: ஸமமித³ம்ʼ த்³ருʼஶ்யம்ʼ வாதபித்தகபா²தி³னா (6.2/145/59)
क्षुब्दैरन्तर्बहिश्चैव स्वल्पै: स्वल्पं प्रपश्यति

समै: सममिदं दृश्यं वातपित्तकफादिना (6.2/145/59)

kshubdairantarbahishchaiva svalpai: svalpam prapashyati

samai: samamidam dri’shyam vaatapittakaphaadinaa (6.2/145/59)
முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” ஜீவன் வாதம், பித்தம், மற்றும் கபம் என்பவைகளால் நிறைந்திருக்கும் பொழுது அது வாயுவின் உபத்திரவத்தால் கஷ்டங்கள் அனுபவிக்கின்றது.மலைகளும் பாறைகளும் மழை பொழிவது போல் பூமியை நோக்கி வருவதை ஜீவன் கண்டது. பயங்கரமான இடி போல்  பயங்கர ஓசைய கேட்டது.பூமியின் மேலப்பகுதியில் மாபெரும் மரங்கள் வேரோடு பிழுது உருண்டு கொண்டிருந்தது.

காட்டில் வசித்து வந்த விலங்குகளோடு அவன் சுற்றித் திரிந்ததான்..மரங்கள் தீ பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தன.குகைகளில் நெருப்பு கொழுந்து விட்டு எரிவதின் ஓசை கேட்கலாயிற்று.மாமலைகள் வெடித்துச் சிதறின.ஆகாயம் தொடுவது போல் அலைகள் எழும்பின..அந்த அலைகள் காடுகளையும் மேகங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு போய் பிரம்ம லோகத்தில் வீசின.

இம்மாதிரி உரசல்களும் மோதல்களும் ஆகாயத்தை வெண்மை நிறத்தில் தெளிவாக தெரியவைத்தது.படைகளுடையதோ, படைவீரர்களின் அலறல்களோ மூவுலகங்களையும் நடுங்க வைத்தன. 

இம்மாதிரியான பயங்கரமான காட்சிகளைக் கண்டு அவனுக்கு மயக்கமே வந்து விட்டது.பூமிக்கடியில் அகப்பட்டுக்கொண்ட புழுவைப்போல்,கல்லுக்குள் தேரையைப் போல்,தாயின கர்ப்ப பையில் சுருண்டு படுத்துக் கொண்டிருக்கும் சிசுவைப் போல், காய்க்குள் இருக்கும் விதையைப் போல், விதைக்குள் இருக்கும் முளைவிடாத நாம்பு போல்,அணுவிற்குள் அணு போல்,சிற்பம் செதுக்கப படாத கல் போல்,அவன் ஓய்விலிருந்தான்.அவனில் பிராணனின் ஓட்டம் இல்லை! பிராணனுக்கு பயணிப்பதற்கு ஓட்டைகளை, குழாய்கள் இருக்கவில்லை.
இருளடைந்த பாழுங்கிணற்றில் விழுந்தவனைப்போலவோ, பாறைக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டவனின் நிலைமையைப் போலவோ இருந்தது அவனது நிலைமை! நீண்ட சுஷுப்தியில் ஆழ ந்து போகின்றதும் இது போல்த்தான்.ஆனால் அந்த முழு ஓய்வு நிலையில், மனோ விருத்திகளால்,ஒரு ஓட்டை விழுந்து விட்டால் அவன் கனவு உலகத்தில் நுழைந்து விடுகிறான்.ஏனென்றால் அவன் பிராண வாயுவின் பயணத்தை ஏற்கனவே அவபோதத்தில் அனுபவித்துள்ளானல்லவா? உயிர்சக்தி ஒரு நாடியிலிருந்து இன்னொரு நாடிக்குள் பயணிக்கும்பொழுது  மாமலைகளின் மழை அனுபவப்படுகிறது.

வாதம் , பித்தம் மற்றும் கபத்தின் அசைவுகள் அதிகமாக அதிகமாக இம்மாதிரி அனுபவங்களும் அதிகமாகிறது. 

ஒருவன் இந்த மூன்று.ரசங்களின்- வாத,பித்த, கப ரசங்களின்,காரணமாக அகமே உளவான  அனுபவங்களின் பிரதிபலனத்தை வெளியேயும் அனுபவிக்கிறான்.அதற்கேற்றாற்போல் அவனது கர்மேந்திரியங்களும் செயலில் ஈடுபடுகின்றன.

ஜீவன் உள்ளேயோ, வெளியிலோ கொந்தளிப்புடன் இருந்தால்,வாத, பித்த, கப் ரசங்களின் அசைவுகள் வலுவில்லாததாக இருந்தால் பெரிய மாற்றங்களை உளவாக்குவதில்லை.இவை மூன்றும் சம்மாக இருந்தால்,ஜீவன் அமைதியாக சமன் நிலையை அனுபவிக்கும்.

எரிச்சல் அனுபவப்படுதல்,மூழ்கி போவது,பறப்பது, மலைகளிலும், பாறைகள் மீதும் ஓய்வெடுப்பது, நரக சமானமான அனுபவங்கள்,ஆகாயத்தில் மேல நிலையிலும் கீழ் நிலையிலும் சஞ்சரித்தல்,விளையாட்டு மைதானங்களில் வீழ்ச்சி அடைவது போல் தோன்றுதல்,ஏனைய பிரமைக் காட்சிகளும் அனுபவங்களும்,இரவில் காணும் சூரிய ஒளி,சொந்தங்களை விரோதிகளாகவும்; விரோதிகளை சொந்தங்களாகவும் எண்ணுதல்,எல்லாமே இந்த வாத, பித்த, கபரசங்களின்,ஏற்றக்குறைச்சல்களால் உளவாவது தான்.ஆனால் இவை மூன்றும் சமன் நிலையை எட்டும் பொழுது,உலகை பிரம்மத்திலிருந்து வேறிட்ட ஒன்றாக உணர்வது முடிவிற்கு வருகிறது.சத்திய தரிசனம், ஜீவனில் உளவாகிறது.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 639

Yogavasishtam@ Maharamayanam 639

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 639

விசுவ சிருஷ்டியும் விசுவப் பிரளயமும் போதத்தில் !

ஸ்வப்னே து ஜாக்³ரத்ஸம்ʼஸ்காரோ யஸ்தஜ்ஜாக்³ரத் க்ருʼதம்ʼ நவம்ʼ

அஜாக்³ரஜ்ஜாக்³ரதா³பா⁴ஸம்ʼ க்ருʼதமித்யேவ தத்³வித³: (6.2/144/19)

स्वप्ने तु जाग्रत्संस्कारो यस्तज्जाग्रत् कृतं नवं

अजाग्रज्जाग्रदाभासं कृतमित्येव तद्विद: (6.2/144/19)

svapne tu jaagratsamskaaro yastajjaagrat kri’tam navam

ajaagrajjaagradaabhaasam kri’tamityeva tadvida: (6.2/144/19)

627 യോഗവാസിഷ്ഠം നിത്യപാരായണം ദിവസം 627

സ്വപ്നേ തു ജാഗ്രത്സംസ്കാരോ യസ്തജ്ജാഗ്രത് കൃതം നവം

അജാഗ്രജ്ജാഗ്രദാഭാസം കൃതമിത്യേവ തദ്വിദ: (6.2/144/19)

முனிவர் தொடர்ந்தார்: ” அஸ்தித்வம் ( இருப்பு) உள்ளதும் இல்லாததுமான எல்லாமே கனவு அனுபவங்கள் மட்டுமே! சத்தியம் அப்படியிருக்க பந்தம் என்பது தான் என்ன? யார் முக்தன்? ஆகாயத்தில் தோன்றுகின்ற மேகங்கள் பல விதமான உருவங்களும், மாதிரிகளும் கைக்கொள்கின்றன.அதே போல் தான் இந்த உலகில் காணப்படுகின்ற பொருட்களும்! அவைகளுக்கு தாற்காலிகமாக உறுதியும் கனபரிமாணமும் தோன்றுவதும், அவைகள் மாற்றங்களேதும் ஏற்படாமல் இருப்பது போல் தோன்றுவதும்,அஞ்ஞானம் காரணமாகத்தான்.

எல்லைகளற்ற ஆகாயத்தில் எண்ணிக்கையில்லாத உலகங்கள் இருக்கின்றன! நமது உலகம் வேறு; மற்றவர்களின் உலகங்கள் வேறு.ஒருவனின் உலகானுபவம் இன்னொருவனுக்கு உண்டாவதில்லை.ஒரு கிணற்றிலோ, ஏரியிலோ, சமுத்திரத்திலோ, வசிக்கின்ற தவளைகளின் அனுபவங்களின் ஆழமும்,அளவும் எல்லைகளும் வெவ்வேறாகத்தான் இருக்கும்.அவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களை மற்றவர்களுடன் பங்கிட்டுக் கொள்வதில்லை. ஒரே வீட்டில் படுத்துறங்கும் இருவரின் கனவுகள் வெவ்வேறாகத்தான் இருக்கின்றன.அதே போல்த் தான் ஜாக்ரத்தில் நாம் காணும் உலகமும்.இவைகளெல்லாமே அளவிடமுடியாத அதிசயமான போதத்தின் வெளிப்பாடு தான்.

போதம் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் தனதாக்கி பாதுகாத்து வைத்துக் கொள்கிறது.அதைத்தான் பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்று சொல்கிறோம்.ஆனால் இந்த ஞாபகங்களும் குணமும் போதத்தின் நிழலுருவங்கள் தான் என்ற புரிதல் ஏற்படும் பொழுது,இந்த பண்பாடு கலாச்சாரம் என்பவைக்கு தனியான ஒரு இருப்பு இல்லையென்று நாம் உணருகிறோம்.கனவில் நமக்கு முன் அனுபவங்களின் நினைவுகளொன்றுமில்லை.கனவில் காணுகின்ற பொருட்களை அந்த நேரத்தில் அனுபவிக்கின்றோம் ; அவ்வளவு தான்.ஒருவன், சில நேரங்களில் தனது மரணத்தைக் கூட கனவில் காணுவான்.முன்னால் பார்த்திருந்து, பழகியிருத்த பொருட்களையும் கனவில் கண்டோம் என்று வரலாம்..
ஆரம்பத்திலேயே, இந்த சிருஷ்டி என்ற வெளிப்பாடு அனந்த போதத்தின் நிழலுருவம் தான் என்பதால் அது போதத்திலிருந்து வேறல்ல! உலகமாக தோற்றமளிக்கின்றது இந்த போதமாகின்ற பிரம்மம் தான்.புதிதாக ஒன்றும் உருவாவததில்லை! காரணமே காரியம்! காரணம் காரியம் உளவாவததற்கு முன்னமையே இருந்திருப்பதால் அதற்கு பிறகும் இருந்தாக வேண்டுமல்லவா? காரியத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காக காரணம் அதனுடன் சொருமித்து செயலாற்றுவதால் அதை சம்ஸ்காரம், பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்றெல்லாம் சொல்கிறோம்.

கனவிற்கு முன்பே உள்ளதும், அந்த முன் தோற்றத்துடனேயே ஒளிர்வதுமானது தான் சம்ஸ்காரம்.முன்கால அனுபவங்களும் அவைகளின் ஞாபகங்களும் கர்மங்களும் அவையின் உள் மன உந்துதல்களும் தான் கலாச்சாரம் என்று சொல்லப்படுவது.. அதல்லாமல் கலாச்சாரம் என்று தனியாக ஒன்று கிடையாது.பார்த்ததும் பார்க்காததுமான பொருட்கள் நம் உள் மனதில் பதிந்துள்ளது.அவை தன சுய ஒளியில் ஒளிர்கின்றன.அவைகளால் உருவாகின்ற அனுபவங்கள் முன்னால் நாம் பார்த்துள்ளோம்; அது போல்த் தான் மீண்டும் கனவில் தோன்றுகிறது.

” விழிப்பு நிலையில் சேமிக்கப்பட்ட கலாச்சார காலச்சுவடுகள் புதிய பண்பாடுகள் என்பது போல் கனவில் உயிர்த்தெழுந்தத வெளிப்படுகிறது.ஆனால் அவை முன்னமையே விழிப்பு நிலையில் படைக்கப் பட்டவை தான்! ஆனால் இவைகளைக்குறித்து அறிவாளிகள், ‘ இவைகளெல்லாம் படைக்கப்பட்டது விழிப்பு நிலையில் உளவான கற்பனைகள் என்ற மட்டில்த்தான்.ஆனால் அந்த விழிப்பு நிலை உண்மையான விழிப்பு நிலையில்லை !”

.
காற்றின் அசைவில் திடீரென உருவாகும் அசைவுகள் போல் போதத்தில் கருத்துக்களும் சிந்தனைகளும் உதயமாகின்றன.அவைகளை உளவாக்க பண்பாட்டின் அவசியம் தான் என்ன?

போதத்தில் ஆயிரமாயிரம் எண்ணங்கள் உதயமாகும் பொழுது , படைப்புக்களில் அனுபவங்கள் உதித்தெழும்பொழுது விசுவ சிருஷ்டியாயிற்று.

அந்த கோடானுகோடி படைப்புக்களின் அனுபவங்கள் போதத்தில் முடிவிற்கு வரும்பொழுது விசுவப் பிரளயமாயிற்று.நாம் கனவில் புதுப் புது உலகங்களை உருவாக்குவது போல் ,மாசற்ற சிதாகாயம் தானாகவே தனது தனித்தன்மையை, ‘ஒன்றன்றி வேறில்லை’ – அத்துவைத குணத்தை கைவிடாமல் பல பெயர்களில் பல உருவில்,வேற்றுமைகள் பலவற்றையும் உட்கொண்ட உலகங்களை வெளிப்படுத்துகின்றது.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 640

Yogavasishtam @ Maharamayanam 640

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 640

சிருஷ்டிக்கு காரணம் ஏதுமில்லை! 

பா⁴த்யகாரணகம்ʼ ப்³ரஹ்ம ஸர்கா³த்மாப்யபு³த⁴ம்ʼ ப்ரதி

தம்ʼ ப்ரத்யேவ ச பா⁴த்யேஷ கார்யகாரணத்³ருʼக்³ப்⁴ரம: (6.2/144/49)

भात्यकारणकं ब्रह्म सर्गात्माप्यबुधं प्रति

तं प्रत्येव च भात्येष कार्यकारणदृग्भ्रम: (6.2/144/49)

bhaatyakaaranakam brahma sargaatmaapyabudham prati

tam pratyeva cha bhaatyesha kaaryakaaranadri’gbhrama: (6.2/144/49)

முனி தொடர்ந்தார்:” எல்லைகளற்ற போதத்தின் அணுக்களுக்குள் உலகமெனும் அனுபவத்தின் தோற்றம் தான் தெரிகிறது.ஆனால் கண்ணாடியில் தெரிகின்ற  நிழல் உருவமும் கண்ணாடியில் தான் என்பது போல்,உலகமெனும் காட்சியும் போதத்திலிருந்து வேறில்லை.அனந்தமான போதத்திற்கு ஆதியும் கிடையாது; முடிவும் கிடையாது.அதுவே தான் சிருஷ்டியும்!
போதம் ஒளிர்கின்ற எல்லாயிடங்களிலும் சிருஷ்டியுள்ளது.தேகத்திலிருந்து தனித்து உறுப்புகளுக்கு இருப்பு கிடையாது.நானும் நீயும் உலகமும் எல்லாமே போதம் தான்! இந்த புரிதலின் முழுமையில் சிருஷ்டியை முழுவதும் போதத்தின் இயற்கை பகுதியாக தெரிந்து கொள்வதிலிருந்து ஒன்றுமே சிருஷ்டிக்கப்பட்டதில்லை என்பது தெளிவாகிறது.ஆகவே நான் ஒரே நேரத்தில் அணுஉருவத்திலும் எல்லைகளற்ற போதமாகவும் இருக்கிறேன்.’ நான்’ எங்கும் நிறைந்திருப்பவன்.ஆகவே ‘நான்’ எங்கேயிருந்தாலும் அங்கிருந்தே எனக்கு எல்லாவற்றையும் காண முடியும்.’நீர் துளி தான் கடல் நீரும்’ என்பது போல் நான் போதத்தின் அணு தான்! ‘ நான்’ தான் எல்லைகளற்ற போதமானவன்.ஆகவே எந்த பிஆணனிலும் நுழைந்து மூவுலகங்களையும் காண முடிகிறது; அனுபவிக்க முடிகிறது.மூவுலகங்களையும் தரிசிப்பது எனது உள்ளேயே தான்! அது வெளிக் காட்சியில்லை! அதை கனவு என்று சொன்னாலும் விழிப்பு நிலை ( ஜாக்ரத்) என்று சொன்னாலும் உள்ளே இருக்கிறது என்று சொன்னாலும் வெளியே இருக்கிறது என்று சொன்னாலும் அது அனந்தாவ போதமே! 

வியாதன்( வேடன்) கேட்டான்:” இந்த படைப்பிற்கு காரணம் ஏதும் இல்லையென்றால் அவை எப்படி உண்டாயின? இல்லை, அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது என்றால் அந்த கனவுலக படைப்பிற்கான காரணம் என்னவோ?”

முனிவர் சொன்னார்:” ஆரம்பத்தில் சிருஷ்டிக்கு காரணம் ஏதும் இருக்கவில்லை.படைப்பிற்கு காரணம் எதுவும் இல்லாதிருந்ததால், படைக்கப்பட்ட விஷயங்களுக்கிடையே எந்த வித்தியாசங்களோ, பன்மைத் தன்மையும் காணப்படவில்லை.ஆகவே அவைகளிடையே விரோதம் எதுவும் உளவாக்கும் இல்லை! எந்த விதமான பிரச்சினையும் அவைகளிடையே உளவாகவில்லை! இவைகளிலெல்லாம் ஒரேயொரு அனந்த பிரம்மம் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.’ சிருஷ்டி’ என்ற ஒற்றை வார்த்தியினால் இவைகள் குறிப்பிடப்பட்டு வந்தன! 

அதாவது காரணமான சிருஷ்டி பிரம்மமே! பிரிவுகளை இல்லையென்றாலும் உள்ளது போல் தோற்றமளித்தது.வேற்றுமைகள் இல்லையென்றாலும் உள்ளது போல் தோற்றமளித்தது.உருவம் இல்லையென்றாலும் இருப்பது போல் தோன்றுகிறது.

தூய போதுமானதாகும், அது பல பல உருவங்களில் அசையும் அசையா பொருட்களாக தோன்றின! தேவதைகளையும் முனிவர்களையும் உருவாக்கி ஒரு உலகத்தை உருவாக்கி ஆண்டு வந்தது.அதற்கான சட்டங்களையும்  திட்டங்களையும் செயல்படுத்துகிறது. இருப்பு, இருப்பின்மை, கனப்பொருட்களுடைய, சூக்‌ஷ்மப் பொருள், என்பன போன்ற வித்தியாசங்கள் எதுவும் எங்கும் நிறைந்திருந்த போதத்தை பாதிப்பதில்லை.
ஆனால் இந்த ஒரு சிருஷ்டி நிலைக்கு வெளியே, காரணம் இல்லாமல் காரியங்கள் உளவாவதில்லை.எப்படி ஒருவனின் இரு கைகள் ஒன்றையொன்று கட்டுப்படுத்துகின்றதோ, அது போல் உலக சட்டதிட்டங்களுக்கு பிரம்மமும் ஒன்றையொன்று செயலாற்ற உதவுகின்றன.சிருஷ்டியின் துவக்கத்திற்கு அடிப்படையில் எந்த விதமான விருப்பங்களை, மனோ விருத்திகளோ கிடையாது.ஆனால் உலக சட்டதிட்டங்களெனும் ஒழுங்கு பிரம்மத்தில் தான் நிலை கொள்கின்றது.அந்து ‘ ஒழுங்கு முறை’ இல்லாமல் பிரம்மம் கிடையாது.ஆகவே சிருஷ்டிக்கான காரணம் அதை படைத்தவனிடத்திலேயே கட்டுப்படுத்துகிறது கிடக்கிறது.அந்த சிருஷ்டி உள்ளவரைத்தான் தான் அந்த பந்தமும்! . 

” பிரம்மம் சிருஷ்டியாயிற்று ஒளிர்வது காரணங்களில்லாமல் என்று அஞ்ஞானி நினைக்கிறான்.அதே அஞ்ஞானி தான் காரிய- காரண பந்தங்களில் அகப்பட்டு உழன்று , ‘ காரியத்திற்்கு காரணம் இருந்தே ஆக வேண்டும் என்று உறுதியாக நம்பிக்கொண்டு, மாயாமயக்கத்தில் மாட்டிக் கொள்கிறான்.

 காக்கை உட்கார பழுத்து பக்குவான பனம்பழம்  கீழே விழுவது போல. யதேச்சையான நிகழ்வு!

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 638

Yogavasishtam @ Maharamayanam 638

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 638

போதம் என்ற நினைக்கின்றதோ அதுவாகவே உருவாகிறது!

ஏகம்ʼ ததா² ச சின்மாத்ரம்ʼ ஸ்வப்னே லக்ஷாத்ம திஷ்ட²தி

புனர்லக்ஷாத்ம தத்ஸ்வப்நாதே³கமாஸ்தே ஸுஷுப்தகே (6.2/143/58)

एकं तथा च चिन्मात्रं स्वप्ने लक्षात्म तिष्ठति

पुनर्लक्षात्म तत्स्वप्नादेकमास्ते सुषुप्तके (6.2/143/58)

ekam tathaa cha chinmaatram svapne lakshaatma tisht’hati

punarlakshaatma tatsvapnaadekamaaste sushuptake (6.2/143/58)

முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” எவ்வளவு தான் நாம் விழிப்புடன் இருந்தாலும் கவனமாக ஆராய்ந்தாலும் முடிவில் நாம் காண்பது ‘உண்மை’ ஒழிக வேறொன்றுமில்லை.அஞ்ஞானிகளும் முட்டாள்களும் என்ன காண்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது!
போதம் விழித்தெழுந்து விட்ட ஒரு முனிவருக்குத் எல்லாமே தூய போதம் தான்! அதுவே தான் எண்ணிக்கையிலடங்காத, வித்தியாசமான, அசையும்- அசையாப் பொருட்களாக அஞ்ஞானிக்குத் தென்படுகிறது.

” கனவில் வரும் பலவிதமான பொருட்கள் போன்று , ஒரேயொரு போதம் வெளிப்படுகிறது.ஆனால் கனவில் வருகின்ற இந்த கோடிக்கணக்கான பொருட்கள் எல்லாமே சுஷுப்தி நிலையில் ஒன்றாக மாறுகிறது”

அதே போல். அனந்தாவபோதத்தில் தோன்றும் கனவுலகம்ஞ தான் படைப்புக்களாக காட்சியளிக்கின்றன.ஆனால அவையெல்லாம் சுஷுப்தியில் என்பது போல் ஒரே நிலையில் லயித்து விடுவது தான் விசுவப் பிரளயம்.உண்மையில் இது ஒரு பொது அறிவு தான்.ஒரேயொரு பிரிக்கமுடியாத போதம் பலவேற்றுமைகளுடைய பொருட்களாக, பிறகு எண்ணிக்கையிலடங்காத உயிரினங்களாக மாறி பிறகு ஒன்றுமேயில்லாமலாகிவிடுகின்றன.கனவில் என்பது போல் பல பொருட்களின் சேர்க்கையாக மாறுகின்றன! இந்த பன்மை குணங்களெல்லாம் அனுபவங்களில் மட்டும் தான் தெரிய வருகிறது.அது மாசற்றது.என்னவென்று கருதுகிறோமோ அதுவாக ஒளிர்கிறது போதம்.அதை ஒரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு மாற்றுவதற்கில்லை. ஏனென்றால் அதுவன்றி வேறில்லை. அது எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது.

இந்த போதம் தான் யுகாரம்பத்தில் கனவுலகிற்கு படைப்பதற்கான அக்னியும் இன்ன பல பொருட்களாகவும் உருவெடுக்கிறது.தூய- கலப்படமற்ற அனுபவமான இது தான் பூமியும் மற்ற பொருட்களாகவும் பரிணமிப்பது.ஆனால் அது ஆகாயமாகவும், பொய்யான மாயத் திரையாக காணப்பட்டாலும் படைக்கப்பட்ட உலகமாக தோன்றுவது இதே போதம் தான்.

இந்த அனுபவம் அல்லது அவபோதம் விடாமல் நம்மை தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருக்கிறது,வேறு சில நேரங்களில் அதன் முடிவு வந்து விட்டது போல் தோன்றுகிறது.ஆனால் உண்மையில் அவபோதத்திற்கோ முடிவே கிடையாது.ஏனென்னறால் எல்லாம் முடிவிற்கு வந்து விட்டாலும் அவபோதம், அல்லது அஅனுப்பவும் முடிவில்லாத ஒன்றாக நிற்கும்.அது நாம் கீழ்த் திசையிலிருந்து மேற்கு நோக்கி பயணிப்பதோ போல்த் தான். ஏனென்றால் நமக்கு கிழக்கும் தெரியும்; மேற்கும் தெரியும். அந்த அறிவு, அனுபவம் என்றும் நம்முடன் இருக்கும்.

நாம் எதையெல்லாம் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறோமோ அவை அனுபவங்களாகின்றன.நாம் முழு அமைதியை அனுபவிக்கும் பொழுது நாம் அந்த அஅமைதியாகவும் மாறுகிறோம்.கிழக்கிலிருந்து மேற்கே பயணிப்பவனுக்கும் அனுபவ அறிவுண்டாகிறது; போகாமல் ஒரேயிடத்தில் அமர்ந்திருப்பவனுக்கும் அறிவு உண்டாகிறது.

அனந்த போதம் அசைவதில்லை; அதற்கு எங்கும் போவதற்கில்லை.அது அப்படியே மாற்றமில்லாமலிருக்கின்றது. எப்படியிருந்தாலும் எல்லா அனுபவங்களும் அதறிகிறது.ஒருவன் தெற்கிலிருந்து வடக்கு போக வேண்டும் என்று எண்ணினால் போதத்தில் ‘ தெற்கு’ , வடக்கு’ என்ற இரு கருத்துக்கள் உருவாகிறது.ஆனால் இப்படி பயணிக்க வேண்டும் என்று எண்ணாதவனுக்கு தெற்கும் கிடையாது; வடக்கும் கிடையாது.

‘ ஆகாயத்தில் நான் ஒரு பட்டணமாகட்டும்’ என்றோ, ‘ பூமியில் நான் ஒரு விலங்காகவோ மாறுவேன்’ என்றோ போதம் நினைத்தால் அது அப்படியே நிகழ்கிறது.ஆனால் அந்த நினைப்பு இல்லாமலாகும் பொழுது அந்த படைப்பும் காணாமல் கோய் விடுகிறது.

வேறு பலருக்கும் இந்த உலகம் வேறு என்னவோ ஆக தோற்றமளிக்கிறது. இந்த சரீரம் அழியக்கூடியதோஅழிவில்லாததோ ஆகட்டும்; இந்த சம்சாரக் கடலும் வாழ்வும் எல்லாம் கனவிற்கு சமானம் தான்.முன்பிறவிகளின் ஞாயங்களைப் தாங்கி நடப்பவர் பலருண்டு.அவர்கள் யாரும் ‘ இறக்கவில்லை’ என்பது உறுதி.

அதாவது, அனந்தாவபோதம் அழிவில்லாதது; மாற்றங்களுக்கு ஆட்படாதது;இறப்பில்லாததும்! சஞ்சலங்களில்லாத போதம் , அது என்ன நினைக்கின்றதோ , அதுவாகவே இங்கும் அங்கும் தோன்றுகின்றது.சத்தியம் என்றால் என்ன? மித்யை என்றால் என்ற?

அப்படியிருக்கையில், தேகத்தையும்,கர்மத்தையும்,சுகானுபவங்களையும் அவை தோன்றுகின்ற வரிசையிலேயே அனுபவிக்க வேண்டியது தான்.இல்லையென்றால் அவைகளையெல்லாம் நிராகரித்து விட வேண்டியது தான்.இதற்கெல்லாம் ஒரு பொருளும் கிடையாது.அது ‘ இப்படியோ’ ‘எப்படியோ’ இருந்து விட்டு போகட்டும்.உண்மையோ, பொய்மையை ஆக இருக்கட்டும்.மோகம் என்பதை துறந்து விடுவோம்.போதத்தின் விழித்தெழவில்லை ஆனந்தம் காண்போம்!
.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 637

Yogavasishtam @ Maharamayanam 637

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 637

அறிவு அறிந்து கொள்வதற்கு இஷ்டமின்ற ஏதும் கிடையாது!

ம்ருʼதௌ ந ஜாயதே தஸ்மாத்ச்சேதஸைவ ஸ கேவலம்ʼ

இஹாயமித்த்²யமித்யேவ வேத்தி கே² வாஸனாத்மகம்ʼ (6.2/143/42)

मृतौ न जायते तस्मात्च्चेतसैव स केवलं

इहायमित्थ्यमित्येव वेत्ति खे वासनात्मकं (6.2/143/42)

mri’tau na jaayate tasmaatchchetasaiva sa kevalam

ihaayamitthyamityeva vetti khe vaasanaatmakam (6.2/143/42)

OCT 12, 2014
625 യോഗവാസിഷ്ഠം നിത്യപാരായണം ദിവസം 625

எമൃതൌ ന ജായതേ തസ്മാത്ച്ചേതസൈവ സ കേവലം

ഇഹായമിത്ഥ്യമിത്യേവ വേത്തി ഖേ വാസനാത്മകം (6.2/143/42)

வியாதன் முனிவரிடம் வினவினான்:” ஒரு உடலைக் துறந்த பிறகு மீதமிருக்கின்ற சுகதுக்கங்களை அனுபவிப்பதற்கு இன்னொரு உடல் எப்படி கிடைக்கிறது? அதற்கு என்ன காரணங்கள்? அதற்கு உதவியாக செயலாற்றும் ஏதுக்கள் தான் என்ன என்ன?”

முனிவர் சொன்னார்:” தர்மம், அதர்மம்,வாசனைகள்,மனோபாதிகள் , ஜீவன் என்பன போன்ற கற்பனை எண்ணங்களுக்கொன்றும் அவைக்கு பொருத்தமான உண்மைகள் கிடையாது.போதம் தான் போதாகாயத்திற்கு இவைகளை – இந்த எண்ணங்களை சாத்தியமானவையாக்கின்றன. தான் தூய போதமாகையால் ஆத்மாவிற்கு உடல் சம்பந்தமான கருத்துக்களை அனுபவப்படமுடிகிறது.ஆனால் அது தேகத்திலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டிருக்கிறது.

தேகம் என்ற எண்ணம் பொய்மை தான் என்றாலும், அது உண்மை போல் தோன்றுகிறது.அப்படி அனுபவப் படுகிறது.கனவுப் பொருட்களும் அனுபவங்களும் அது போல்த் தானே! இறந்து போன ஒருவனின் போதத்தில் ‘ மற்றொரு உலகம்’ ஒரு கற்பனையாக ஒளிர்விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.அந்த கற்பனை தொடர்ந்து கண்டு கொண்டிருக்கும் பொழுது அது சத்தியம் என்ற தோற்றம் அவனில் முளை விடுகின்றது.

இறந்து போன ஒருவனுக்கு இன்னொருவன் இன்னொரிடத்திற்கு ஜன்மமம் தருகிறான் என்று எண்ணுவோமேயென்றால், அப்படி பிறப்பவன் முன் பிறவியைக் குறித்து இந்த பிறவியில் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளமுடியும்?

இறந்தவன் மறுபடியும் பிறப்பதில்லை.அவன் தன் மனோபாதிகளின் பலனாக ‘ நான் இங்கே, இப்படி’ என்று போதத்தில் கற்பனை செய்வது தான் நிகழ்கிறது.அந்த அனுபவம் அதிக நேரம் தொடர்ந்து இருக்கும் பொழுது அது உறுதிப்படுகிறது.அது உண்மையின் உருவம் கைக்கொள்கிறது

ஆத்மா என்பது தூய போதமே! அது ஆகாயம் எனும் வெறுமையில் கனவுகள் காண்கிறது. அந்த கனவுகளைப்பற்றி த் திரும்பத் திரும்ப சிந்திப்பதால்,மறு பிறவிகளும், புது உலகங்களும் உருவெடுக்கின்றன.பிறகு அந்த பிறவிகளும், உலகங்களும் உண்மைதான் என்று நம்ப ஆரம்பிக்கின்றது.அவ்வாறு அது உலகில் ஜீவனாக உலகில் நடமாடுகின்றன.

இப்படிப்பட்ட உலகங்கள் அனேகமுண்டு.ஆனால் அதன் உண்மை நிலை சாக்‌ஷாத்கரிக்கும் பொழுது அதுவே பிரம்மம் , அல்லது தூய போதமாக தெளிந்து ஞானம் உறுதிப்படும்பொழுது, உலகம். எனும் சிருஷ்டி காணாமல் போய்விடுகிறது..ஏனென்றால் அவையெதுவும் உண்மையில்லை. அவையெதுவும் ஒருநாளும் இருந்ததுமில்லை.ஒவ்வொரு ஜீவனும்,’ இது தான் உலகம்’ என்று தனக்குத்தானே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு அனுபவங்களில் ஈடுபடுகின்றன.

இந்த பரஸ்பர உறவுகள் மாயையில் உண்மைத்தன்மையை தோற்றுவிக்கிறது. ஆனால் சத்தியம் வெளிப்படும்பொழுது பொழுது உலகம் ஒருநாளும் உருவாகாது, ‘ படைக்கப்படாத உண்மை’ தான் என்று தெரிய வருகிறது.
ரிஷிக்கு உண்மையான காரியம் அஞ்ஞானியால் அடைய முடியாத ஒன்று.ஆனால் ரிஷியால் உணரப்படாத மாயக் கற்பனை , அஞ்ஞானியால் உண்மை என்று நம்பப் படுகிறது.அனந்தாவபோதம் எதையெல்லாம் அனுபவிக்கின்றதோ, அவையெல்லாம் ‘அந்தக் கண நேரத்திற்கு’, ‘அந்த இடங்களில்’ சத்தியம் என்று தோன்றுகிறது.ஆகவே அனுபவங்களை அனுபவிப்பவனுக்கு அவை சத்தியமே!

ஆனால் இந்த அனுபவமும்,அனுபவிக்கின்றவனும் எல்லாமே தூய அவபோதம் தான் என்பதால் ‘ இரட்டைத் தன்மையை’க் குறித்து என்ன சொல்வதற்கு?.அனந்தாவபோதத்தில்’இது’ என்ற எண்ணம் முளை விடும் பொழுது ‘இது தான்’ என்ற தோற்றம் உதயமாகிறது. ஆனால் ‘ இதன்’ உண்மைத்தன்மையை வெளியாகும்பொழுது ‘ அதன்’ பொய்முகம் வெளிப்படுகிறது.

போதத்தின் அனுபவம் போதத்திலிருந்து வேறில்லை. அதுவும் போதமே! உண்மையில் அஞ்ஞானத்தின் இருப்பு நிலையில் மட்டுமே, தனிப்பட்ட அனுபவம் உளவாக முடியும்.

ஆத்மஞானம் அறிந்து கொள்ள விஷயம் ஒன்றுமே கிடையாது.அறிவு அறியப்படும்பொழுது ஆத்மா தன்னையே உணர்ந்து கொள்கிறது.

யோகஙாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 636

Yogavasishtam @ Maharamayanam 636

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 636

 போதத்தின் தோற்றங்களில் ஏற்படுகின்ற மாற்றங்கள் தான் சிருஷ்டி


ஸர்க³தா³வத² தே³ஹாந்தே பா⁴தம்ʼ யாத்³வேத³னம்ʼ யதா²

தத்ததா² மோக்ஷமேவாஸ்தே ததி³த³ம்ʼ ஸர்க்³க³ உச்யதே (6.2/143/17)

सर्गदावथ देहान्ते भातं याद्वेदनं यथा

तत्तथा मोक्षमेवास्ते तदिदं सर्ग्ग उच्यते (6.2/143/17)

sargadaavatha dehaante bhaatam yaadvedanam yathaa

tattathaa mokshamevaaste tadidam sargga uchyate (6.2/143/17)

முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்: ” தரம்- கர்ம ஞானமாகின்ற தாமரை மலர்களை மலரவைக்கின்ற கதிரவன் ஆத்மஞானியான பண்டிதன்.ஆத்ம ஞானம் பெற்ற விவேகமடைந்த ரிஷியோடு ஒப்பிட்டுப்பார்த்தால் தேவேந்திரனின் பதவி கூட துரும்பிற்கு சமானம் தான்.
ஆத்ம ஞானம் உதயமானவுடன் பிரமையை ஆதாரமாக கொண்ட  சங்கற்பங்கள் இல்லாமலாகி விடுகின்றன; பிரம்மம் மட்டும் தான் உண்மை என்ற சத்தியம் சாக்ஷாத்கரிக்கப் படுகிறது.ஒளி இருளை விரட்டியடித்தவுடன் அது வரை பாம்பென்றிண்ணியது வெறும் பூமாலை தான் என்று புரிய வருகிறது.அது பூமாலையாக ஒளிர்கிறது! 

கனவில் நாம் காண்கின்றவனுக்கு பெற்றோர்கள் கிடையாது.அதே போல் இந்த உலகிற்கு ஒரு தெளிவான காரணமும் கிடையாது. கனவில் வருபவர்களுக்கு இந்த கனவு நிலை தோற்றத்திற்கு காரணமான முன் பிறவி கர்மங்கள் எதுவும் கிடையாதல்லவா?தாற்காலிகமாக உண்மை போல் தோன்றுகின்ற இந்த உலகிலுள்ள மக்களுக்கும் அவர்களது கனவிற்கு சமானமான உலகிற்கும் காரணம் எதுவுமில்லை.

ஜீவன் இந்த உலகில், எதை கனவுக் கண்டும் அனுபவித்தும் கொண்டிருக்கிறதோ, அவைகளையெல்லாம் உண்மையானவை என்று நம்புகிறது. தனது வாசனைகளுக்கு பொருத்தமான முன் பிறவிகளையும் கர்மங்களையும் கற்பனை செய்து உருவாக்குகிறது.படைப்பின் ஆரம்பம் முதல் தேகத்தின் இருப்புவரை – அது இல்லாதாகும் வரை ஜீவன் இந்த கனவு சமானமான அனுபவங்களை தனதாக்கிக் கொள்கின்றது.எவையெல்லாம் ஜீவன் அனுபவிக்கின்றதோ, அவைகளெல்லாம் ஒரே நேரத்தில் சத் மற்றும் அசத் ஆக இருக்கின்றது. கனவில் நம்மிலிருந்து வேறான பொருட்களுடன் தொடர்பு ஏற்படுவதாக தோன்றினாலும்  அவைகளெல்லாம் உண்மையில்லை என்று நமக்கு தெரியும். . 
அதே போல் ஜாக்ரத் நிலையிலும்  ‘ மற்ற பொருட்களை’ உண்மை என்று காண்கிறோம்.ஜாக்ரத், சொப்னம் என்ற இரண்டும் போதத்தின் பயணத்தை குறிப்பிடும் இரண்டு வார்த்தைகளே! ஆனால் அவை நம்மில் போதம் விழித்தெழுவதற்காக உதவுகிறது.

” பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை உருவாகி உடனிருக்கும் அவபோதம் அல்லது அனுபவம் முக்தி பெறுவது வரை இடைவிடாமல் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.இதைத் தான் சிருஷ்டி அல்லது படைப்பு என்ற வார்த்தையால் குறிப்பிடுகிறோம். .

காற்றிற்கும் அதன் அசைவிற்கும் எந்த வித வித்தியாசமும் இல்லாதது போல்,ஜாக்ரத்- சொப்ன காலங்களில் காணுகின்ற பொருட்களைக் குறித்துள்ள போதத்திற்கோ, அவபோதத்திற்கோ இடையில் எந்த வேற்றுமையுமில்லை. பிரம்மமே தான் வெவ்வேறு பொருட்களின் உருவத்தை கைக்கொண்டு இருந்து வளர்ந்து, அழிகிறது . தூய போதம் தான் எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கின்றது.ஆனால் இந்த மாசற்ற போதத்தில் எந்த மாற்றமும் உண்டாவதில்லை.அது எப்பொழுதும் அமைதியானதும் மாசற்றதுமாயும் இருக்கிறது.

அந்த போத புருஷன்( அவபோதம்) தானாகவே தன்னை உணரும் பொழுது அதுவே காரணமும் காரியமுமாகிறது.அனந்த போதத்தின் இதயம் தான் காலம்.ஜீவனின் இதயமும் கனவு! அதுவே தான் காரணமும் காரியமும்! சிருஷ்டி எப்படி ஆரம்பித்திருந்தாலும், அது கால- தேசத்துக்கு ஏற்றார்ப்போல் மாற்றங்களுக்காட்பட்டு முன்னோக்கி போய் கொண்டிருக்கிறது.
யுகாரம்பத்தில் சிருஷ்டியின் குண விசேஷங்கள் எப்படியிருந்தது,அவை அப்படியே தொடர்கிறது.முதலில் தன் அவபோதம் என்ற பகுத்தறிவு அதில் உதயமாயிற்று.உடன் சிருஷ்டியின் துவக்கமாயிற்று. ஆனால் இவைகளெல்லாம் போதத்தின் அதிசயமான தோற்றங்கள் தான்.’அளவிடமுடியாமத ஆகாயம் நீல நிறமுடையது’ என்று கூறுவது போல் தான் இதுவும் .. 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 632

Yogavasishtam @ Maharamayanam 632

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 632

பிரளயக் காட்சிகள்.
ஸுஷுப்தே தனுதாம்ʼ யாதே ஹ்ருʼத³யாதி³வ நிர்க³தம்ʼ

அபஶ்யமஹமத்ரைவ பு⁴வனம்ʼ பா⁴ஸ்கராதி³மத் (6.2/139/23)



सुषुप्ते तनुतां याते हृदयादिव निर्गतं
अपश्यमहमत्रैव भुवनं भास्करादिमत् (6.2/139/23)



sushupte tanutaam yaate hri’dayaadiva nirgatam
apashyamahamatraiva bhuvanam bhaaskaraadimat (6.2/139/23)
முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அவ்வாறு சுஷுப்தி பலவீனமடைந்தவுடன்,சூரியனும் மற்றும் என் இதயத்தில் உதித்தெழுந்தது போல் நான் உலகைக் கண்டேன்.நான் இவைகளையெல்லாம் பார்த்தது நான் இருந்த இடத்திலிருந்து தான்.”

ஆனால் இந்த உலகம் விசுவப் பிரளயத்தில் அகப்பட்டு மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது.நான் என் துணைவியாருடன் என் வீட்டிலிருப்பதாகவும் கண்டேன் .பிரளய வெள்ளம் எங்களை வீட்டுடன் சேர்த்து அடித்துக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தது. பிரளயத்தைக் எதிர்கொள்வதற்காக நான் வெள்ளத்தில் மிதந்து கொண்டு போராடினான்.திடீரென என்னை அடித்துக்கொண்டு சென்றிருந்த வெள்ளத்தின் தாக்கத்தால் வீடு இடிந்து பொடிந்தது. நான் நீரில் குதித்தேன்.என் உயிரை பாதுகாத்தால் போதும் என்று என் சொந்த பந்தங்களை கவனிக்காமல் இத்தனை நாள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன்.சில நேரங்களில் நான் பிரளய வெள்ளத்தின் ஆழத்தில் இறங்கிச் சென்றேன்.வேறு சில நேரங்களில் நீரின் மேல்தளத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்தேன்.இதற்கிடையில் ஒரு பாறையில் கால் ஊன்றி ஓய்வெடுத்துக் கொண்டேன்.எனக்கு அனுபவப்படாத எந்தவொரு துன்பமும் இந்த காலங்களில் இந்த உலகில் இல்லை.வேதனை தரக்கூடிய எல்லா விதமான அனுபவங்களுக்கும் நான் ஆளானேன்.
அப்பொழுது , மிகவும் பரிதாபமானதும் கவலைகள் நிறைந்ததுமான எனது இந்த நிலையிலும் என் போதம் விழித்திருந்ததால், நான் என் முன் பிறவி அனுபவங்களை சமாதி நிலையிலென்பது போல் நினைத்துப் பார்த்தேன்.அப்பொழுது நான் ஒரு முனிவராக இருந்தேன்.நான் இன்னொருவனுடைய உள்ளத்தில் , அவனது கனவு நிலையை புரிந்து கொள்வதற்காக நுழைந்திருந்தேன்.நான் காண்பது வெறும் பிரமையினாலுளவாகின்ற காட்சிகள தான் என்று நான் அறிந்தே இருந்தேன்.அதே நேரத்தில் எனக்கு இப்போதைய அனுபவமும் இருந்து கொண்டேயிருந்தது.என்னை பிரளய வெள்ளம் அடித்துக் கொண்டு போயிருந்ததென்றாலும்,நான் ஆனந்தம் அனுபவித்துக் கொண்டு தானிருந்தேன்.

பிரளய வெள்ளத்தையும் அதனால் விளைகின்ற அழிஙுகளையும் பார்த்த நான் இப்படி யோசிக்கலானேன்:’ ‘விதியால் செய்ய முடியாதது என்ன தான் உள்ளது?’

முக்கண்ணனான தேவதேவன் கூட இந்த பிரளயத்தில் அகப்பட்டு கஷ்டாத்திற்காளாயுள்ளான்.தேவர்களும் அசுரர்களும் எல்லாரும் பிரளய வெள்ளத்தின் சுழற்சியில் அகப்பட்டு சுழன்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.மலையளவு உயரத்தில் எழும்பும் பிரளய அலைகள் சிருஷ்டி கர்த்தாவான பிரம்மாவின் வசதி வரை சென்றடைந்துள்ளது.யானைகளைப் போல் பெரும் உருவம் கொண்டதாக உள்ளது இந்த அலைகள்.சிங்கத்தைப் போல் பலம் பொருந்தியதாக உள்ளது அவை.ஆகாயத்தில் மேகங்களுக்கும் போல் அவை ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன.

பூமியின் காவலர்களான அரசர்கள் அவர்களது மாட் மாளிகைகளுடனும், இரதங்களுடனும் பிரளயத்தில் மூழ்கிப் போனார்கள். தேவர்களும் அசுரர்களும் பிரளயவெள்ளத்தில் மூழ்கும் பொழுது ஒருவொருக்கொருவர் கைப் பிடித்து உதவிக்கொண்டார்கள்.

இடிந்து பொடிந்தது விழுந்த நகரங்களும் வெள்ளத்தில் ஒழுகி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அரண்மனைகளும் பிரளய வெள்ளமான ஒரு சுவர் போல் எழும்பியிருந்தது.சூரியனைக் கூட பிரளயம் பாதித்தது போல் தோன்றியது.சூரியனை பாதாள உலகத்திற்கு வெள்ளம் இழுத்துச் சென்றது போல் தோன்றியது.ஆத்மஞானம் பெற்றவர்களுக்கு சத்திய சாக் ஷாத்காரம் நேடியவர்களும் தவிர மற்றவர்களெல்லோரும் கவலையில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.இந்த மாமுனிவர்கள் தங்கள் உடல்கள் பிரளய வெள்ளத்தில் தூக்கியெறியப்பட்ட பொழுது கூட அலட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்தார்கள்.இது எங்கள் உடல் என்ற எண்ணம் அவர்களில் இல்லாமலிருந்தது.

ஆதரவற்ற பெண்களும் பிரளய வெள்ளத்தில் மூழ்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.எல்லோருமே பிரளயத்தின் பசிக்கு இரையாகிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது யார் யாரை காப்பாற்ற முடியும்? விசுவம் முழுவதுமே கரை காணாக்கடல் போல் தோன்றியது.இந்திரனும் அவனது ஆளுமைக்குட்பட்ட தேவர்களும் எங்கு போய் மறைந்தார்கள என்றே தெரியவில்லை.