Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 595

Yogavasishtam @ Maharamayanam 595

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 595

போதம் விழித்தெழுந்தவர்கள் மிகக் குறைவே!

ஸர்வ்வ ஏவாநிஶம்ʼ ஶ்ரேயோ தா⁴வந்தி ப்ராணினோ ப³லாத்

பரினிம்னம்ʼ பயாம்ʼஸீவ தத்³விசார்ய ஸமாஶ்ரயேத் (6.2/97/22)
सर्व्व एवानिशं श्रेयो धावन्ति प्राणिनो बलात्
परिनिम्नं पयांसीव तद्विचार्य समाश्रयेत् (6.2/97/22)

sarvva evaanisham shreyo dhaavanti praanino balaat
parinimnam payaamseeva tadvichaarya samaashrayet (6.2/97/22)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” நல்ல கர்மங்களிலும் சாஸ்திர ஞானத்திலும் திறமை வாய்ந்த நபர்கள் எங்கும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடனான சத்சங்கத்தைத் ( நல்ல நடபைத்) நாம் நாட வேண்டும்.சாஸ்திரத்தைக் குறித்து வெறும்்வார்த்தை ஜாலம் செய்பவர்களுமுண்டு. ஆனால் தேட வேண்டியது மற்றவர்களுக்கு ஆனந்தத்தை நல்குபவர்களைத் தான். அவர்களது செயல்கள் குற்றமில்லாதவையாக இருக்கும்.

எல்லோரும் யாரோ கட்டாயப்படுத்தியது போல் சுயநலத்திற்காக செயலாற்றுகிறார்கள்.நீர் கீழ் நோக்கித் தான் எப்பொழுதும் ஒழுகும்.இதை உணர்ந்து சாதகன் சத் ஜனங்களுடன் தொடர்பை வளர்த்துக் கொள்ளணும்.

இராமன் வினவினான்:” பரம்பொருள் எனும் மரத்தில் சுற்றி வளைத்து படரும் கொடி போல்த் தான் இந்த உலகம் நிலைகொள்கின்றது.அதில் கடந்த- வருங்காலங்களைக் குறித்து விசாரணை செய்து பரமமான சத்தியத்தை காண்பவர் யார்?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” எல்லா சமுதாயத்திலும், உலகை ஒளிமயமாக்குகின்ற, பிரகாசத்துடன் செயலாற்று கின்ற ஞானிகளான சிலர் எப்பொழுதும் இருப்பார்கள். சம்சாரமெனும் கடலில் மிதக்கும் காய்ந்த சருகுகள் போல் மனிதர்கள் அலைந்து திரிகிறார்கள்.

சுவர்க்கத்தில் வசிக்கும் தேவர்கள் முதலியோர், ஆத்மாவை மறந்து , சுகானுபவங்களெனும் அக்னியில் வெந்து வெண்ணீறாகிறாரகள். இராடசசவர்க்கத்தினர் அவர்களின் எதிரிகளான தேவர்களின் தாக்குதலால் தோல்வியுற்று கடைசியில் நாரயணனால் நரகத்திற்கு அனுப்பப் படுகிறார்கள்.

ஆகாய சஞ்சாரிகளான கந்தர்வர்கள் ஞானத்தின் மணம் கூட அவர்கள் மீது படாமல் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுடைய சங்கீதத்தை ரசித்து அதிலேயே மூழ்கி பிரமையிலா ண்டிருக்கிறார்கள்.

கல்விக்கு ஆதாரமான வித்யாதரர்கள் அதில் தேர்ச்சியுற்றவர்களாயிருக்கிறார்கள்.இருந்தாலும் அவர்கள் தங்கள் திறமையினால் கர்வம் கொண்டு மாமுனிவர்களைக் கூட மதிப்பதில்லை. யக்ஷர்கள் தாங்களே சிரஞ்ஜீவிகள் என்று எண்ணி ஜரா நரைகள் பாதித்தவர்களுக்கு முன்னாலும் வியாதியஸ்தர்களுக்கு முன்னாலும் டம்பம் காட்டி ஆட்டம் போடுகிறார்கள்.

இராடசதர்கள் எப்பொழுதும் மயக்கத்திலேயே இருக்கிறார்கள்.. பிசாசுக்கள் எப்பொழுதும் பிறருக்கு துன்பம் விளைவிப்பதிலேயே மூழ்கியிருக்கிறார்கள்.பாதாள வாசிகளான நாகர்கள் முட்டாள்களும் மந்த புத்தி படைத்தவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களுக்கெல்லாம் ஞானம் எங்கிருந்து வரும்?

வாழ்க்கையையும் பொருளற்ற ஒன்றிற்கு பின்னால் பிரமை பிடித்துக் கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள் குறுகிய எண்ணம் படைத்தவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். துர் சிந்தனைகளினால் உந்தப்பட்டு ஆஸக்தி அதிகமாகி வாழ்வை வீணடித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் மனிதர்கள். அவர்கள் நன்மை பயக்கும் எதனுடனும் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ள பிரியப்படாதவர்கள். அதற்கான எந்த முயற்சியும் அவர்கள் செய்வதில்லை.வீண் வரட்டுத்தனமான கௌரவமிக்க ஆடம்பரங்களும் ஆசைகளும் அவர்களை ஞானத்தை தேடிச் செல்லாமல் தடுக்கின்றன. அந்த மார்க்கத்திலிருந்து வழுதி போக வைக்கின்றன அவர்களின் அளவிலா ஆசைகள்.

துர்மந்திர வாதினிகளான யோகினிகள் உண்ணவும் மது அருந்தவுமே அக்கறை காட்டுகிறார்கள். பண்பற்றவர்களைப் போல் நடந்து கொள்கிறார்கள்.

ஆனால் போதம் விழித்தெழுந்த ஒரு சிலர்( பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் போன்றோர்) தேவர்களின் கூட்டத்திலுள்ளனர்.கஶ்யபன், நாரதன், சனத் குமாரர்கள் போன்றோர் அடுத்த வரிசையிலே வருகிறார்கள்.அசுரர்களில் ஹிரண்யக ஶிபு , பலி, பிரகலாதன், போன்றோரும், இராட்சதர்களில் விபீஷணன், பிரஹஸ்தன்,இந்திரஜித், போன்றோரும்,நாகர்களில் தக்‌ஷகனும் போதம் தெளிந்தவர்களாவார்.

மனிதரில் கூட போதம் விழித்தெழுந்தவர்கள் உண்டு.ஆனால் அவர்களது எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவே! இலட்சம் மனிதர்களில் ஒன்றிரண்டு பேரைத்தான் காணமுடியும்..

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 594

Yogavasishtam @ Maharamayanam 594

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 594

விடாமுயற்சியும உறுதியான நம்பிக்கையும் !

தஸ்மாத்ஸ்வநிஶ்சயே யஸ்மின்ய: ஸ்தி²த: ஸ ததா² தத:
அவஶ்யம்ʼ ப²லமாப்னோதி ந சேத்³பா³ல்யாந்நிவர்த்த்தே (6.2/97/8)
तस्मात्स्वनिश्चये यस्मिन्य: स्थित: स तथा तत:
अवश्यं फलमाप्नोति न चेद्बाल्यान्निवर्त्त्ते (6.2/97/8)
tasmaatsvanishchaye yasminya: sthita: sa tathaa tata:
avashyam phalamaapnoti na chedbaalyaannivarttte (6.2/97/8)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்: பரமாத்மாவின் கனவு தான் இந்த உலகம். எல்லாமே பிரம்மம் தான். அனுபவமும் பிரம்மம் தான்.

உலகம் எனும் பிரமைக் காட் சி வெறும் தோற்றம் தான்.ஆனால் பரம போதம் காணப்படும் ஒன்றல்ல. ஆகவே, பிரமைக் காட்சியை உண்மை, ஆத்மாவின் கற்பனை என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.அனந்தாவபோதத்தின் உண்மையை ‘உணருவது’ என்பது அவ்வளவு எளிதல்ல என்றாலும் உலகமெனும் காட்சியை பிரமைக் காட்சியாகத்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்படித்தான் ‘ வெறுமை’ எனும் கற்பனைக்கு ஒரு மதிப்பேற்படுகிறது.

அனந்தபோதம் அல்லது அதிலிருந்து உருவெடுக்கும் பரமபுருஷனுக்கு கர்மங்களில் எந்த பங்கும் கிடையாது. காரணமில்லாத காரணம் தான் உலகின் தோற்றத்திற்கு அடிப்படை. இது எல்லோருக்கும் அனுபவப் படுவதுண்டு. தெரிந்துள்ளதும தான்.சிலர் பிரபம்மமே உலகமாக தோன்றுகிறது என்று சொல்கிறார்கள்.

இருளில் கயிறு பாம்பாக தென்படுவது போல, இது அவித்யையினால் உருவாகின்ற எண்ணமே! இருந்தாலும் அதை அனுபவத்தில் காணும் பொழுது அதும் உண்மைதான். விசுவம் என்பது கோடானுகோடி அணுக்கள் சேர்ந்து உருவானது எனபதிலுமுணமையுள்ளது. இந்த அறிவும் நல்லதோர் விசாரணையினாலுளவானது தானே!

வேறு சிலர் உலகம் என்பது நாம் எதைக்காணகிறோமோ அது தான் என்கிறார்கள். இந்த கூற்று நாம காணாத உலகத்திறகும் பொருத்தமானதே யல்லவா? ஆகவே உலகம் ‘ சத்’ அல்லது ‘ அசத்’ எனபதில்லை. அவையெல்லாம் சந்தர்ப்பத்தை பொறுத்தது.

இன்னும் சிலருக்கு வெளியுலகம் மட்டும தான் உண்மை! வேறு எதுவும் சத்தியமில்லை என்று உறுதியாக நம்புகிறார்கள் இவர்கள் அவர்களையும் குறை கூறுவதற்கில்லை. அவரவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களின் அடிப்படையில் தங்களது அனுபவங்களால் காணமுடியாததும் நிராகரிக்கிறாரகள்.மற்றவரகளுக்கு தங்களது அனுபவத்திற்கு புறம்பான அனுபவங்களிருந்திருக்கலாம என்பதை அவர்கள் நம்ப தயாராயில்லை.

எல்லாமே எப்பொழுதும் மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகிக் கொண்டிருக்கிறது என்ற தத்துவத்திலுமுண்மையில்லாமலில்லை. இந்த மாற்றங்களுக்கு ஆதாரமான சக்தி சர்வ வல்லமை படைத்ததாக இருக்க வேண்டுமல்லவா?
தேகமெனும் கூண்டில் அடைபட்டிருக்கும ஜீவன் என்கிற கிளி மரணம் நிகழ்வதோடு வேறு கூடு தேடி போகின்றது என்ற நம்பிக்கை வேறு சில நாடுகளில் உள்ளது. அங்கு பரவியிருக்கும இந்த நம்பிக்கைக்கும் ஆதாரம் உள்ளது.

மகான்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரே மனோபாவத்துடன் காண்கிறார்கள். உண்மையில் இருப்பது ஆத்மாதான் என்ற சத்தியத்தை அவர்கள் உணர்ந்தே இருக்கிறார்கள்.

சைதன்யமுடைய தனிப்பட்ட காரணங்கள்- அதாவது சிருஷ்டிகர்த்தா. என்றொருவன் இல்லாமலே இயற்கையில் தானாகவே உருமாறி எல்லாம் தோன்றுகின்றன என்று நம்புவரகளும இருக்கிறார்கள் ஏனென்றால் இயற்கையில் விரும்ப முடியாத நிறைய அழிவுகள் – புயல, வெள்ளம் போன்ற இயற்கையின் சீற்றங்களில்,நிகழகிறதல்லவா?

எல்லாவற்றையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டு,விளையாடுகின்ற ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்று சொல்கிறவர்களின் வாதத்திலும பொருளுள்ளது! அவர்கள் விசுவசக்தியின் இருப்பிடமாக பகவானை காண்கிறார்கள்.

பிற உலகங்களும் இந்த உலகமும் இருக்கிறது என்று சொல்கிறவர்களும் சரியாகத்தான் சொல்கிறார்கள் கொள்ளவேண்டும். அவர்களை பொறுத்தவரை புண்ணிய தலங்களுக்கு யாத்திரை செல்லுதல், பூஜை முதலிய கர்மங்கள் இவைகளுக்கெல்லாம் பொருள் உண்டு.

எல்லாமே சூன்னியம் தான் என்ற கருத்துக்கள் வெறும் சொல்லில்லை! ஏனென்றால் தியானத்தின் வழியாக விசாரணை செய்துதானே அவர்கள் இம்மாதிரி முடிவிற்கு வந்துள்ளாரகள். அனந்தபோதம் என்பது தூய ஸ்படிகம் போன்றது. அதில் எல்லாமே பிரதிபலிக்கின்றது. அறிவாளிகள் அனந்த போதத்தை சூன்னியம் என்றோ, சூன்னியம் என்றில்லை என்றோ நினைப்பதில்லை.அது எல்லைகளற்ற சக்தி வாய்ந்தது. எல்லைகளுக்குட்பட்ட பார்வைக்கும் அறிவிற்கும் அதை அளக்க முடியாது.

ஆகவே யாதொன்றில் ஒருவன் உறுதியான நம்பிக்கை வைத்துள்ளனர்,அதிலேயே அவன் உறுதியாக நிற்கிறான் என்றால், அவன் சத்திய சாக்‌ஷாத்காரத்தை வெறும் குழந்தைகளின் விளையாட்டாக நினைக்காமலிருப்பானேயாகில்,அவன் அவனுடைய இலக்கை அடைவது உறுதி.

முயற்சி செய்பவன் சத்தியத்தை தேடுபவர்களுடனான தொடர்பு- சத்சங்கத்தின் உதவியுடன்,சத்தியத்தை அறிய முயல வேண்டும்.பிறகு தங்கள் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் கிடைக்கும் வெளிச்சத்தில்,தான் சென்றடையும் முடிவுகளில் உறுதியாக நிற்க வேண்டும்

.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 593

Yogavasishtam @ Maharamayanam 593

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 593

போதத்திற்கு மரணம் இல்லை!

ந சத்³யாபி ம்ருʼதம்ʼ ராம சின்மாத்ரம்ʼ கஸ்யசித்க்வசித்
நச ஶூன்யா ஸ்தி²தா பூ⁴மிஸ்தஸ்மாத்ச்சித்புருஷோ(அ)க்ஷய: (6.2/96/16)

न चद्यापि मृतं राम चिन्मात्रं कस्यचित्क्वचित्
नच शून्या स्थिता भूमिस्तस्मात्च्चित्पुरुषोऽक्षय: (6.2/96/16)

na chadyaapi mri’tam raama chinmaatram kasyachitkvachit
nacha shoonyaa sthitaa bhoomistasmaatchchitpurusho’kshaya: (6.2/96/16)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” நான் முன்னால் ஒரு பாறையின் கதை சொன்னேனல்லவா? அது உன்னில் சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் உண்டாவதற்காகத் தான்! உண்மையில் ஒருகாலத்திலும் எங்கும் எதுவும் இருந்ததில்லை. இருப்பதெல்லாம் பிரம்மம் மட்டும் தான்.அது ஒரு நாளும் பிரிந்து போவதுமில்லை.

பிரம்மம் என்பது போதத்தின் கன உருவம்தான்.அது எந்த மாற்றங்களுக்கும் ஆட்படுவதில்லை.விசுவ புருஷன் சூக்‌ஷ்ம உருவத்தில் இருந்தாலும் ஸ்தூல வடிவத்திலிருந்தாலும் அது போதத்தின் கனவுப் பொருள் தான்.ஆகவே சிருஷ்டி கர்த்தா எனும் பிரம்மமும் கிடையாது; சிருஷ்டிகளும் கிடையாது. இருப்பது பிரிக்கமுடியாத எல்லைகளில்லாத போதம் மட்டும் தான்.

கனவில் காணுகின்ற பன்மைத் தன்மை கனவு காண்பவனில் கிடையாது.அதே போல் போதத்தில் சிருஷ்டியெனும் கற்பனை இருந்தாலும் போதத்தை அது பாதிப்பதில்லை.போதம் மட்டும் தானுள்ளது.சிருஷ்டி இல்லாத ஒன்று! அது பொய்! கனவில் தோன்றும் மலை மலையேயில்லை! அது கனவு தான்!

நானும் விசுவபுருஷனும் நீயும் எல்லாமே போதமென்கின்ற சித் ஆகாயம் தான்.சிதாகாயம் என்ற ‘ நான்’ இல்லையென்றால் இந்த சரீரம் வெறும் பிணம் தான்.

அனந்த. போதத்தை அறுக்கவோ, எரித்து சாம்பலாக்கவோ முடியாது. அதற்கு முடிவும் கிடையாது. ஆகவே யாரும் ஒரு நாளும் இறப்பதுமில்லை; பிறப்பதுமில்லை. ஒருவன் இறக்கும்பொழுது போதமும் இறந்து விடுகிறது என்று சொல்வது, மகன் இறக்கும் பொழுது தந்தையும் இறந்து விடுகிறார் என்று சொல்வது போல் முட்டாள்த் தனம் தான். போதம இல்லையென்றால் பிறகு ஒன்றுமேயில்லை; உலகமேயில்லை!

இராமா, இந்த போதம் இப்பொழுதும் இறந்து விடவில்லை. ஒருபொழுதும் எங்கும் யாராலும் அழிவு என்பது நிகழ்வதேயில்லை.சிருஷ்டி என்பது ‘ வெறுமையாயகவும் இருந்ததில்லை.ஆகவே எல்லோருள்ளேயும் இருக்கும் சத் வஸ்து மாற்றங்களுக்காட்படாதமாசற்ற போதம் மட்டுமே!

இந்த விஷயம் நம்முள்ளே விழித்தெழுந்து விட்டால், பிறகு, பிறப்பெங்கே? இறப்பெங்கே? ‘ நான் தூய போதம’ என்ற சாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்தவன் இறப்பைப் பற்றியும்,உயிரைப் பற்றியும் , இன்ப- துன்பங்களைக் குறித்தும் கவலைப்படுவது எதற்கு?

இந்த விழிப்பு உண்டாகதவனின் நிலை பரிதாபத்திற்குரியது! போத சாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்தவனை எந்த ஆபத்தும் தாக்காது. அவனுக்கு மனோ ரீதியிலான பிரச்னைகளோ, வியாதிகளோ, எதுவும் வராது. ‘ நான் இந்த தேகம் தான்’ என்ற எண்ணத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது தன் சக்தியையும் அறிவையும் இழக்குகிறான். ‘ நான் தூய போதம் ‘ என்று உறுதியாக நம்புகிறவனின் சக்தியும் ஞானமும் மேலும் மேலும் விருத்தியடைகிறது.அவனுள் ‘ லோப- மோக- மத- மாத்சரியங்கள்’ இருக்காது.

‘ நாம் இறந்துவிடுவோம்’ என்று ஒப்பாரி வைப்பவர்களுடைய முட்டாள்த்தனத்தை பாருங்கள்.அவர்கள் சிந்திப்பது இந்த உடலைக் குறித்துத் தான்.’ நான் போதமே’ என்று எண்ணுபவர்களுக்கு மிகவும் சக்தி வாய்ந்த ஆயுதத்தினால் ஏற்படும் தாக்குதல் கூட மலர்க்கொத்தினால் வருடுதல் போன்றதுதான்.

போதத்திற்கு மரணம் உண்டு என்றால்,மனிதர் இப்பொழுதும் இறந்து கொண்டேயிருக்கிறார்களே? அப்படியென்றால் நீயும் முன்னமையே இறந்து விட்டாய். உண்மையில் யாரும் இறப்பதும் இல்லை; ஒன்றும் இல்லாமலாவதும் இல்லை.

போதம் தான்’ எனக்கு உயிர் இருக்கிறது’, ‘ நான் இறந்து விட்டேன்’ போன்ற கற்பனைகளை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.போதம் ‘ சம்சாரத்தை’ காண்கிறது; அதுவேயாக மாறுகிறது! அதே போதம் மோடசத்தைக் குறித்துள்ள அறிவாகிறது( அவபோதமாகிறது). சுக-துக்கங்களை போதம் உணருகிறது.. ஆனால் அவைகளின் இயற்கை குணங்களில் மாற்றங்கள் நிகழ வழி வகுப்பதில்லை.

ஆத்ம- அவித்யா தலத்தில் போதம் பிரமையாகிறது. ஆத்மவித்யாதலத்தில் அது பிரமையிலிருந்துவிடுபடுகிறது.

ஆனால் போதம் உதிப்பதும் இல்லை; மறைவதும் இல்லை.உண்மையில் ‘ சத்தியம்’ என்ற ஒன்றே கிடையாது.அஞ்ஞானம், அசத் என்பவையும் இல்லாதவைகள் தான்.ஒருவன் என்ன என்ன எண்ணுகிறானோ அவைகளாகவே மாறி நிலைகொள்கிறான்.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 592

Yogavasishtam @ Maharamayanam 592

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 592

முக்தியை இலக்காக கொள்ளாதவர்களுக்கும் புழுa பூச்சிக்கு சமம்!

மோக்ஷ: ஶீதளசித்தத்வம்ʼ ப³ந்த⁴: ஸந்தப்தசித்ததா
எதஸ்மின்னபி நார்த்தி²த்வமஹோ லோகஸ்ய மூட⁴தா (6.2/95/29)

मोक्ष: शीतळचित्तत्वं बन्ध: सन्तप्तचित्तता
ऎतस्मिन्नपि नार्त्थित्वमहो लोकस्य मूढता (6.2/95/29)



moksha: sheetal’achittatvam bandha: santaptachittataa

e’tasminnapi naartthitvamaho lokasya mood’hataa (6.2/95/29)
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” நான் சொன்னேனல்லவா, நான் ஆகாயத்தில் ஒரு பேய் பிசாசு போல் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்தேன் என்று. அந்த சமயத்தில் யாராலும் என்னை காண இயலவில்லை.தேவர்கள் என் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார்கள்.ஆனால் அவர்களால் என்னை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

ஒரு நாள் நான் இவ்வாறு எண்ணினேன்::’ என் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்.இந்த தேவர்களுக்கு என்னை காண இயலட்டும்.’ என்று.

அந்த விருப்பம் உடனே நிறைவேறியது.அவர்கள் என்றைக்கும் கண்டார்கள்.அவர்களுக்கிடையில் என் உருவ- குணங்கள் குறித்து இருந்த கருத்துக்கள் மிகவும் வேறு பட்டிருந்தன.

என் தனித்துவத்தைப் பற்றி அறியாத சிலர் நான் பூமியிலிருந்து திடீரென முளைத்தவன் என்று நினைத்தார்கள்.அவர்கள் என்னை ‘ பார்த்திவதாரணா வஸிஷ்டன்’ என்று அழைத்தார்கள்.

வேறு சிலர் நான் சூரிய ஒளிக் கதிர்களிலிருந்து உருவானவன் என்று நினைத்து , என்னை’ தைஜஸவஸிஷ்டன்’ என்றழைத்தார்கள்.

காற்றிலிருந்து தோன்றினானோ என்று நினைத்து சிலர் என்னை,’ வாத வஸிஷ்டர் ‘ என்றழைத்தனர்.நீரிலிருந்து தோன்றினானோ நினைத்த சிலர் என்னை’ வாரி வஸிஷ்டன்’ என்று சொன்னார்கள்.

காலப்போக்கில் எனக்கு பௌதிகப் பொருள்களின் கூட்டுப் சேர்க்கையில் உருவான ஒரு ஸ்தூல சரீரம் கிடைத்தது.என்னைப் பொறுத்த வரையில் சூக்‌ஷமசரீரத்திற்கும் ஸ்தூல சரீரத்திற்கும் எந்த வித்தியாசமும் தெரியவில்லை.இரண்டுமே போதம் தானே! இப்பவும் இங்கேயும் நான் அந்த சரீரத்தின் வழியாக செயலாற்றி வருகிறேன்.

ஜீவன் முக்தனான முனிவர் பிரம்மமே! அவரது சரீரம் எடையில்லாமலிருக்கிறது.ஆனால் சரீரத்தை வெடிந்து முனிவரும் பிரம்மம் தான்! பிரம்மமல்லாமல் என்னுள் எந்த விதமான மனோ விகாரங்களும் கிடையாது.ஆகவே பலவிதமான செயல்களில் ஈடுபடும்பொழுதும என்னுள் பிரம்ம போதம் இல்லாமலாவதில்லை. கனவு காண்பவனுக்கு பிறவாததும் உருவமில்லாததும் ஆன கனவுப் பொருட்கள்,எப்படி உண்மை போல் தோன்றுகிறதோ,அது போல் இந்த உலகமும் அங்குள்ள பொருட்களும் எனக்கு உண்மை தான்.

இந்த எல்லா சிருஷ்டிகளின் உண்மையான நிலையும் அது தான்.உண்மை என்பது போல் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்றாலும் ,அவை ஒரு நாளும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டதேயில்லை.

எளிமையிலும் எளிமையான சூக்‌ஷ்ம அசரீரியான வஸிஷ்டன என்ற ஒருவனைக்குறித்துத் குறித்து உங்களுள்ளிருக்கும எண்ணங்கள் எல்லாம் உருவகப்பட்டு இப்பொழுது உங்கள் முன்னால் மூர்த்தி உருவத்தில், ஸ்தூல சரீரமாக அமர்நதிருக்கிறேன்.ஆனால இவையெல்லாம் முற்றிலும் இல்லாத ஒன்று தான் இந்த எண்ணங்களெல்லாமே சிருஷ்டிகர்த்தாவின் உள்ளில் எழுந்தவை தான். 
உங்கள் போதத்தில் ‘ நான்’, ‘நீ’ முதலிய கற்பனைகள் உறைந்து போயிருக்கின்றன.ஆனால் அவைகளைக் குறித்து ஆராய நீங்கள்  இது வரை முயலவில்லை. அவைகளை கவனமாக ஆராய்ந்து விசாரணை செய்தால், அவைகளின் சுயரூபம்  புரிந்து விட்டால், அவைகள் காணாமல் போய்விடும்.சத்தியம் வெளிப்படும்பொழுது சிருஷ்டி என்பது, பாலைவனத்து கானல்நீர்என்ற போல் எங்கோ போய் மறைந்து விடும்.

உண்மையில் யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் படிப்பதால் ஒருவனில் எளிதாக இந்த சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் நிறைவேறி விடும்.முக்தியை இலக்காக கொள்ளாதவர்களுக்கும் புழுa பூச்சிக்கு சமம். அவனை மனிதன் என்று சொல்ல முடியாது.முக்தியலிருந்து கிடைக்கும் ஆனந்தத்தையன்றி அஞ்ஞானத்திலிருந்து உளவாகும் துக்கத்தையும் கவனமாக ஆராய வேண்டியுள்ளது. மஹாராமாயணம் படிப்பதிலிருந்து முழு அமைதி பெறலாம்.

முக்தி முடிவான குளிர்மையை நல்குகிறது.ஆனால் பந்தம் மனதின் அழுத்தத்தையும்,அதனால் விளையும் கடும் உஷ்ணத்தையும் நல்குகிறது.இதை அறிந்திருந்தோம் மனிதன் மோடசத்திற்காக முயற்சிப்பதில்லை.எவ்வளவு முட்டாள்கள் இந்த மனிதர்கள்.

.
புலன் இன்பங்களுக்கான வேட்கை அவர்களை ஆக்கரமித்துக் கொள்கிறது.ஆனால் அப்படிப்பட்டவரகளிடம்கூட இம்மாதிரி சாஸ்திரங்களை படிப்பதினால் மோட்சத்திற்கான வேட்கையை வளர்த்தியும் முடியும்

ஏழாம் நாள் அவை கலைந்தது.

.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 591

Yogavasishtam @Maharamayanam 591

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 591

பேய்கள்- பிசாசுக்கள்!

ஸத்த்வாவஷ்டம்ப⁴யந்த்ரேண மந்த்ரேணாராதி⁴தேன வா

த்³ருʼஶ்யந்தே(அ)பி ச க்³ருʼஹ்யந்தே கதா³சித்கேனசித்க்வசித் (6.2/94/39)
सत्त्वावष्टंभयन्त्रेण मन्त्रेणाराधितेन वा
दृश्यन्तेऽपि च गृह्यन्ते कदाचित्केनचित्क्वचित् (6.2/94/39)

sattvaavasht’ambhayantrena mantrenaaraadhitena vaa
dri’shyante’pi cha gri’hyante kadaachitkenachitkvachit (6.2/94/39)

வஸிஷ்டர் தொடர்நு சொன்னார்:” சில பிசாசுக்களுக்கு நம்மைத் போல் கைகால்களும் மற்றும் இருந்தாலும்,அவர்களுடைய உடல் மிகவும் லோலமாக இருந்தன.அவர்கள் மனித உடல்களையும் மனங்களையும் ஆக்கரமித்து பாதிக்கின்றன.அவர்களில் சிலர் மனிதர்களை கொலை செய்கிறார்கள் .சிலர் மூடுபனி போலவும் வேறுசிலர் கனவுலகத்தினர் போலவும் இருக்கிறார்கள்.சிலரின் உடல்கள் வாயுவினால் உருவானதாக இருக்கும். சில பேய்களுக்கு அதை காண்பவர்களின் பிரமைக்கேத்த உடலுடன் இருப்பார்கள்.

அவர்களை நாம் அறியமுடியாது..அதே போல் அவர்களாலும் நம்மை அறிய முடியாது.அவர்களும் சுகம், துக்கம், சூடு, குளிர் எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கிறார்கள்.அவர்களால் உணவு உண்ணவும் திரவ பதார்த்தங்களை குடிக்கவும் இயலாது. அவர்களால் எதையும் தூக்க முடியாது,ஆனால் அவர்களுக்கும் ஆசை, விருப்பு- வெறுப்பு, பயம்,குரோதம்,பொறாமை,பிரமை எல்லா விகாரங்களும் உண்டு.அவர்களை ஈர்த்து நம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வருவதற்கு மந்திரங்களும், தவமும்,தானமும்,தைரியமும,தரமமும் எல்லாமே பயன்படுத்தலாம்.

சத் குணங்கள் நிறைந்த ஒருவனைக் கூட பேய்கள் பிடித்துக் கொள்ளலாம்.மாந்திரிக களம் வரைத்தல், கோலமிடுதல்,மண்டலங்கள் உருவாக்குதல், மந்திரங்கள் ,யாரோ எங்கேயோ செய்கின்ற பூஜைகள் என்பன காரணமாக பேய்பிடிக்கலாம்.

ஆனால் சில பேய்கள் புனிதமானவை! அவை தேவதைகளாக தென்படுகின்றன.சிலபேய்கள் மனித உருவிலும், சர்பப உருவிலும் காணப் படுகின்றன.வேறு சில பேய்கள் நாய்களாகவும் ஓநாய்களாகவும் கிராமங்களிலும் காட்டிலும் பாழுங் கிணறுகளிலும் பாதையோரங்களிலும் மற்ற அழுக்கடைந்த இடங்களிலும் வசிக்கின்றனர்.அவர்களின் தோற்றம் எப்படி என்பதை பார்ப்போம்.

அனந்தாவபோதத்தில் ஜீவன் என்ற ஒரு எண்ணம் உருவாகிறது.அவையின் மந்தநிலை அதிகரித்து கனமாக அஹங்காரமாகிறது மாறுகிறது.அதுவே மனம் என்றும் சொல்லலாம்.அதுவே பிறகு சிருஷ்டிகர்த்தாவான பிரம்மாவாகவும் உருமாறுகிறது.

இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதுமே விழித்தெழுந்து நிலை கொள்வது வெறும் மனோ விருத்தியில் தான். அதனாலையே அது பொய்யான ஒன்றாகிறது. ஆனால் தன் அனுபவம் உண்மை போல் தோன்றுகிறது.தன் எண்ணம் மட்டும் தான் உண்மை என்று ஒருவன் நினைக்கலா மல்லவா! இந்த அர்த்தத்தில் தேவர்களும் மற்றவர்களும் உண்மை என்று தோன்றலாம்.உண்மையில் இங்கு வயலுமில்லை, விதையுமில்லை,விவசாயியுமில்லை! மரமுமில்லை! சுருக்கமாக சொல்லப் கோனால் சிருஷ்டி என்பதேயில்லை!
ஆனால் சிருஷ்டி என்ற கற்பனை பாவத்தில் எல்லாம் இருக்கவும் செய்கிறது. இவைகளில் ஒளிமயமான உருவமுடையவர்கள் தேவர்கள்.பாதி வேக்காடான , பக்குவம் அடையாதவர்கள் மனிதர்கள்.அடர்த்தியான மாசடைந்த திரையால் மூடப்பட்டிருப்பவர்கள் மிருகங்களுக்கும் புழு பூச்சிகளும்! ஆனால் எந்தவொரு விகாரமு மில்லாதவரகள்- சரீரமில்லாதவரகள் பேய்கள். இந்த வித்தியாசங்கள் உருவாவது பிரம்மாவின் விருப்பப் படியில்லை; எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் அவரவர்களின் சுய விருப்பத்தினால்த் தான்.ஒருவன் என்னவாக தன்னை எண்ணிக் கொள்கிறானோ அவன் அதாகவே மாறி விடுகிறான்.

ஆனால் எல்லாமெல்லாம் அதிவாஹிகனென்ற சூக்‌ஷ்ம சரீரமாக காணப் படுகிறதென்றாலும், அவையெல்லாம் போதமே தான்.தொடர்ந்து உண்டாகும் தன்னைத்தானே தானே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் கற்பனை காரணமாகத்தான் அவைகளுக்கு மூர்த்தி ரூபமும் பௌதிக தேகமும் உண்டாகின்றன. பேய்களும் அவர்களது சுய உருவத்தில் நிலைகொள்கின்றன. என்னவெல்லாம் செய்ய விரும்புகிறதோ அவைகளையெல்லாம். செய்து தங்கள் இயற்கை குணத்திற்கேற்ப அனுபவங்களை தனதாக்கிக் கொள்கின்றன.அவர்கள் கனவிலென்பது போல் ஒருவரையொருவர் பார்க்கவும் பேசவும் செய்கின்றன.வேறு சில பேய்க்கு பேச்சில் ஈடுபாடில்லாமல் கனவுப் பொருகளைப்போல் அசையாமல் நிலை கொள்கின்றன.

பேய் பிசாசுக்களைப் போல் வேதாளங்களிலும் உடல் இல்லாதவர்கள் உண்டு. அவர்கள் தானாகவே அஞ்ஞானத்தின் அல்லது இருளில்,ஒரு வட்டம் போட்டுக்கொண்டு சூரிய ஒளியைக் கூட உள்ளே வரவிடாமல் அந்த வலயத்திற்குள்ளேயே இருக்கிறார்கள்.அவர்கள் அஞ்ஞானமெனும் இருளில்ததான் தழைத்து வளருகிறார்கள்.ஞான ஒளி அவர்களின் எதிரியாக தென்படுகிறது.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 590

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 590

ஆதிவாஹிக சரீரம்

ஜனோ ஜரட⁴பே⁴த³த்வான்ன ஸங்கல்ப்பார்த்த²பா⁴ஜனம்ʼ

ஸ ஏஷ ஜீர்ண்ணபே⁴த³த்வாத்ஸத்யகாமத்வபா⁴ஜனம்ʼ (6.2/94/22)

जनो जरढभेदत्वान्न सङ्कल्प्पार्त्थभाजनं

स एष जीर्ण्णभेदत्वात्सत्यकामत्वभाजनं (6.2/94/22)

jano jarad’habhedatvaanna sankalppaartthabhaajanam

sa esha jeernnabhedatvaatsatyakaamatvabhaajanam (6.2/94/22)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” நான் அந்த முனிவரிடம் இவ்வாறு கூறினேன்:’ தங்கள் வார்த்தைகளை கேட்ட எனக்கு, தாங்கள் இந்த பரணசாலையிலேயே தங்கியிருக்க வேண்டும் என்று தான் சொல்ல தத் தோன்றுகிறது.எழுந்திருங்கள்! நாம் உத்தம சித்தர்கள் வாழும் உலகங்களில் உலா வருவோம். நா ம் ஒவ்வொருவரும் அவரவர்களுக்கு பொருத்தமான சூழ்நிலைகளில் வாழ்த்தினர் விரும்புவோம்.அவ்வாறு நமது மனதில் எந்த சஞ்சலங்களுக்கும இடமில்லாமல் ஒருமுனைப்படுவதும் இருப்போம்.’

நாங்கள் இருவரும ஆகாயத்தில் உயர்ந்து சென்றோம். ஒருவருக்கொருவர் வணக்கங்களை சொல்லி பிரிந்தோம்”

இராமன் கேட்டான்:” தங்களது உடல் முற்றிலும் ஜீரணிப்பதும் பூமியில் கலந்து விட்டிருந்ததல்லவா? பிறகு எந்த உடலில் தாங்கள் சித்தரகளின் உலகில் உலா வந்தார்கள்?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” நான் தேவர்களின் அரசனான இந்திரனின் நகரத்திற்கும் சென்ற பொழுது ஆகாய தேகமாக இருந்ததால் யாராலும் என்னை காணமுடியவில்லை.யாருக்கும் என்னை தொடவந்த, பிடிக்கவும் இயலவில்லை.நான் ஒரு எண்ணத் அது போல் தூய சங்கற்பத்தில் செழிப்புற்றிருந்தேன்.

அது கனவில் காணும் – உளவாகும் பொருட்களும் உடல்களுக்கு போல்த் தான்.அம்மாதிரி கனவுப் பொருட்கள் உருவாக்க ஜடப் பொருட்கள் எதுவும் தேவையில்லை அல்லவா?

இவையெல்லாம் நடக்க முடியாதவை என்று சொல்பவர்கள், கனவு அனுபவங்களையும் நிராகரிப்பவர்கள் ஆவார்கள்.அப்படி தெளிவான அனுபவங்களை நிராகரிப்பவர்களை நாம் மறப்போம். எனக்கு மற்றவர்களை, அதிலும் குறிப்பாக பௌதிக உடலுடனுள்ளவர்களை காண முடிந்தது.ஆனால் அவர்களுக்கு என்னை காண முடியவில்லை.

இராமன் மீண்டும் கேட்டான்:” அப்படியானால் அந்த முனிவரால் தங்களை எப்படி காண முடிந்தது?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” எங்களைத் பொன்றவர்களுக்கு எங்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியும்.எதுவும் எங்கள் விருப்பம் இல்லாமல் நிகழாது.இகலோக வாழ்வில் மூழ்கியவர்கள் தான் தங்களது ஆமி வாஹிக( சூக்‌ஷ்ம) சரீரத்தை ஒரு கண நேரத்திற்கேனும் மறப்பார்கள்.’ இந்த முனிவர் என்றை பார்க்கட்டும் ‘ என்று நினைத்த பொழுது அவருக்கு நான் தென்பட்டேன்.

பிரித்துப் பார்க்கக் கூடிய பார்வை படைத்தவர்களால்- அம்மாதிரி பார்வை உள்ளில் உறுதிப்கட்டவர்களுக்கு, அவரவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி கொள்ள முடியாது.ஆனால் அந்த முனிவரைக் போன்றவர்களுக்கு – சித்தர்களுக்கு,பிரித்துப் பார்க்கும் மனோ விசாரம் இல்லாதவர்களுக்கு,தங்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வது மிக எளிது.

மனோ விசாரங்களிலோ தெளிவுற்றவர்களுக்கு தங்களது செயல்களை நிறைவேற்றுவதில் சாமர்த்தியம் அதிகம் பெற முடியும்.
நாம் கதைக்கு திரும்ப வருவோம்.நான் ஆகாய தேசங்களில் பேய் பிசாசுக்களைப் போன்று பறந்து திரிந்தேன்.”

இராமன் கேட்டான்:” உண்மையில்லை பேய் பிசாசுக்கள் உண்டா?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:”இராமா, பிசாசுக்கள் இந்த உலகில் உண்டு.அவர்கள் என்றவென்றும் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்றும் இனி கூறுகிறேன் ஒரு கேள்வி கேட்டால் அதற்கு சரியான பதில் கூறாதவன் ஒரு நல்ல ஆசிரியன் – குரு இல்லை.

.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 589

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 589
ஜீர்யந்தே ஜீர்யத: கேஶ த³ந்தா ஜீர்யந்தி ஜீர்யத:
க்ஷீயதே ஜீர்யதே ஸர்வம்ʼ த்ருʼஷ்ணை வைகா ந ஜீர்யதே (6.2/93/86)

जीर्यन्ते जीर्यत: केश दन्ता जीर्यन्ति जीर्यत:
क्षीयते जीर्यते सर्वं तृष्णै वैका न जीर्यते (6.2/93/86)



jeeryante jeeryata: kesha dantaa jeeryanti jeeryata:

ksheeyate jeeryate sarvam tri’shnai vaikaa na jeeryate (6.2/93/86)
முனிவர் தொடர்ந்தார்:” ‘ இது இன்று உண்டாயிற்று’, ‘ இது எனது’, ‘ இது அவனது’, என்றெல்லாம் நினைத்து நினைத்து காலம் வீணாவதாக மனிதன் அறிவதில்லை.நாம் நிறைய உண்ணவும் குடிக்கவும் செய்துள்ளோம்.எங்கெல்லாம் சுற்றித்திரிந்துள்ளோம்? நிறைய சுக- துக்கங்களை அனுபவித்து விட்டோம்.இனி செய்வதற்கு என்ன மீதமுள்ளது? 

எப்படி நம்மில் முழு நிம்மதி உண்டாகும்? எல்லாமரங்களும் வெறும் மரக்கட்டையை தான்; எல்லா உயிரினங்களும் வெறும் சதைப்பற்றுள்ள பண்டங்களாக தான்.எல்லா திண்ணையும் ஒரே மண்! எல்லாமே நிரந்தரமில்லாததும் துன்பம் நிறைந்ததும் தான்.பிறகு எதில் நம்பிக்கை வைப்பது? எனக்கு யார் தான் அபயம்?

நண்பர்களோ, சொந்த பந்தங்களோ பழக்கமான சுகங்களோ எதுவும் நமக்கு உதவுவதில்லை.ஏனென்றால் அவையெல்லாமே காலத்தின் கருணையில்லாமல் நிலைகொள்கின்றது.எல்லோருமே ஒரு நாள் செத்து மண்ணோடு மண்ணாகிப் வேண்டியவர்கள் தான் என்று அறிந்திருந்தோம் நான் எதில் நம்பிக்கை வைப்பது? சாஸ்திர விதிப்படியான கர்மங்களும்,ஆசாரனுஷ்டானங்களும் உயர்ந்த இடத்திலிருந்து நீர் எப்படி கீழ்நோக்கி ஒழுகுமோ அது போல் ஒருவனை சம்சாரக் கடலில் தள்ளி விடுகின்றன.

அவை ஒருவனை மனக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி அங்கலாய்க்க வைக்கிறது.உண்மையில் ‘ அசத்’ வஸ்துகள் தொடர் கற்பனைகளால் ‘ சத்’ வஸ்து போல் தோற்றமளிக்கின்றன.ஆனால், ‘ அசத்’ அசத் தான்.அது ஒரு நாளும் உண்மையாகாது.

 ஆனால் மாயா மயக்கத்திற்கு அடிமையாகியும் மனிதர்கள்  புலன் இன்பத்தின்பாலுள்ள பின்னால் ஓடி ஓடி , எப்படி ந்தியானது ஓடி ஓடி கடைசியில் கலந்து இல்லாமலாகின்றதோ, அது போல் தானாகவே அழிவிற்காளாகிறார்கள்.அஞ்ஞானத்தால் கலக்கமுற்ற மனம் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு போல் புலன்இன்பங்களை நோக்கி பறந்து செல்கின்றது.நன்மையை நோக்கி திரும்புவதேயில்லை.சுகம் என்பது உண்மையில் துன்பமே! ஐசுவரியம் ஐசுவரியமின்மை தான்.புலனின்பம் என்பது வியாதி தான்.இன்ப வேட்கை முற்றிலும் அருவருப்பானது!

 விபத்து என்பது உண்மையில் ஒரு வரப்பிரசாதம் தான்.இன்பத்திற்கு பின் துன்பம் நிச்சயமாக தொடர்கிறது.வாழ்வு மரணத்தில் முடிவுறுகிறது.

ஆகா, மாயா சக்தி என்னே அபாரம்!

புலனின்பம் மிகவும் கொடிய  விஷமுடைய நாகத்தைத் விட கொடியது..தொட்டவுடனையே நம்மை அது அழித்து விடும்.செல்வம் என்பதும் மாயையில் உளவானது என்பதால் அதுவும் விலக்க வேண்டியவையே! இன்பம் வரவேற்கத்தக்கது தகுந்ததும் செல்வம் நன்மை பயக்கக் கூடியது என்பதிலெல்லாம் , வாழ்வே கணநேரத்தில் முடிவுறக்கூடியது என்பதால், ஒரு பொருளும் இல்லை.இன்பம் தரும் செல்வங்கள் வெளிப்பார்வைக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பதாக தோன்றினாலும் முடிவில் பெறுவது திருப்தியின்மையும் துன்பமும் தான்.

வயது அதிகமாகும்பொழுது முடி நரையாகிறது.பற்களும் மற்ற உடல் உறுப்புக்களும் வலுவிழக்கின்றன.ஆனால் ஆசைக்கு மட்டும் குறைவேதுமில்லை.

குழந்தைப் பருவமும்இளமையும் இளமையும் ஒருவிதத்தில் பார்த்தால் ஒரே மாதிரியானவை தான்.இரண்டும் விரைவில் முடிவிற்கு இருகிறதோ.ஒரு நதி போல் ஓடி முடிந்து விடுகிறது.கடந்த காலத்தை ஒரு நாளும் திரும்ப கொண்டு அவர் முடியாது.சிறிது காலத்திற்கு பின் என் அஹங்காரம் அழிந்தது.சுவர்க்க சுகங்களிலும் ஈடுபாடு இல்லாமலாயிற்று.முனிவரே, தங்களைப் போல் நானும் தனிமையான இடத்தை தேடினேன்.அப்படித்தான் ஆகாயத்தில் நான் அந்த பர்ணசாலைக்கு வந்து சேர்த்தேன்.அது தங்கள் வாசத்தின் என்றோ தாங்கள் ஒருநாள் திரும்பி வருவீர்கள் என்று தெரியாது.இப்பொழுது தான் எனக்கு அது தெரிய வந்தது.இந்த காணப்படும் 

ബാല്യവും യൌവ്വനവും ഒരു കാര്യത്തില്‍ സാമ്യമുള്ളതാണ്. രണ്ടും പെട്ടെന്ന് കടന്നു പോകുന്നു. ഒരുപുഴപോലെ ജീവിതം ഒഴുകിത്തീരുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തെ ഒരിക്കലും തിരികെ കൊണ്ടുവരാനാവില്ല.
കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞ് എന്നില്‍ അഹങ്കാരം ശമിച്ചു. സ്വര്‍ഗ്ഗീയസുഖങ്ങളില്‍ എനിക്ക് പ്രതിപത്തി ഇല്ലാതായി. മഹര്‍ഷേ, അങ്ങയെപ്പോലെ ഞാനും ഏകാന്തമായ ഒരിടം കണ്ടെത്താന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങിനെയാണ് ആകാശത്ത് ഞാനാ പര്‍ണ്ണശാലയില്‍ എത്തിയത്. അതങ്ങയുടെ ധാമമാണെന്നോ അങ്ങൊരു ദിവസം തിരികെ വരുമെന്നോ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴാണ് ഞാനത് മനസ്സിലാക്കുന്നത്.
ഈദൃശകാര്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമേ ഒരുവന്‍ തന്റെ മേധാശക്തിയാകുന്ന അന്തര്‍നേത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഭൂതവര്‍ത്തമാനഭാവി കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുകയുള്ളൂ. അതാണ്‌ മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം. ദേവന്മാര്‍ക്ക് പോലും ഇത് ബാധകമാണ്.

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 587

Yogavasishtam @Maharamayanam 587

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 587

நான் ( வாயு உருவில்)எல்லாம். எல்லாமாக இருந்தேன்

ஸர்வ்வபாதாள பாதே³ன பூ⁴தலோத³ரதா⁴ரிணா
க²மூர்த்⁴னாபி ததா³ ராம ந த்யக்தாத² பராணுதா (6.2/91/50)
सर्व्वपाताळ पादेन भूतलोदरधारिणा
खमूर्ध्नापि तदा राम न त्यक्ताथ पराणुता (6.2/91/50)
sarvvapaataal’a paadena bhootalodaradhaarinaa
khamoordhnaapi tadaa raama na tyaktaatha paraanutaa (6.2/91/50)

வஸிஷ்டர் சொன்னார் :” பிறகு நான் வாயு தாரணயில், தானே வாயுவாகி அதில் தியானித்து, வாயு தாதுவானேன்; மாறினேன். புற்கொடிகளையும் ,இலைகளையும்,செடிகொடிகளையும்,வைக்கோல் துரும்பையும் நடனமாடவைத்தது நான் தான்.ஊஞ்சலாடுகின்ற இளம் தென்றலாக நான் இளம் பெண்கள் விரும்புவனானேன். ஆனால் என்னுள்ளிருந்த உஷ்ணம் அனல் காற்றாகவும்,புயலாகவும் அச்சமுளவாக்கிகொண்டிருந்தது.

நந்தவனங்களிலும் பூங்காக்களிலும் நான் நறுமணம் தாங்கி உலா வந்து கொண்டிருந்தேன்.ஆனால் நரகங்களில் நெருப்பு பொறிகளை விதறிக் கொண்டிருந்தேன்.

என் வேகத்தைக் கண்ட ஜனங்கள் நானும் மனதும் சகோதரர்களோ என்று சந்தேகித்தனர்.கங்கையின் ஓட்டத்திற்கேற்றாற்போல் நான் ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். மற்றுள்ளவர்களின் கஷ்டங்களை நீக்குவதிலும் அவர்களுக்கு ஆறுதல் தருவதிலும் நான் மிகுந்த முயற்சிகள் மேற்கொண்டேன்; அதில் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வமும் இருந்தது.

நான் ஒலி அலைகளை தாங்கி பயணித்தேன்.ஆகவே என்னை ஆகாயத்தின் உத்தம நண்பனாக காண்கிறார்கள். எல்லா உயிரினங்களின் எல்லா முக்கிய அவயவங்களிலும் நான் உள்ளேன்.அக்னியின் இரகசியத்தைத் நானறிவேன்.நான் அக்னியின் நண்பன்.
பிராண வாயு( உயிர் மூச்சு) வாக இருந்து எல்லா உயிரினங்களின் தேகங்களையும் வாழ வைப்பது நான் தான.ஆகவே நான் அவர்களின் நண்பன்.அதே நேரத்தில் நான் அவர்களின் சத்ருவும் ( எதிரியும்) தான்.நான் எல்லாவருக்கும் முன்னும் இருந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்றாலும் யாராலும் என்னை காண முடியாது.விசுவ பிரளய காலத்தில் பெரிய பெரிய மலைகளைக் கூட என்னால் தூக்கி எறிய முடியும்.

வாயு என்ற என்னால் பொருட்களை இணைக்க முடியும்; காயவைக்க முடியும்; தூக்கிப்பிடித்து நிறுத்த முடியும்; அசைவுகளை உளவாக்க முடியும்; மணங்களை பரவ வைக்க முடியும்.அது மட்டுமல்ல குளிர்மையை எல்லா இடங்களிலும் பரவ வைக்க முடியும். இப்படி ஆறு விதமான செயல்களை நான் நிகழ்த்துகிறேன்.தேகங்களை உருவாக்குவதும் அழிப்பதும் என் வேலையின் பகுதி தான்.வாயு தாதுக்களின் வழியாக ஒவ்வொரு பொருளின் ஒவ்வொரு அணுவின் வழியாக விசுவத்தை முழுவதும் நான் தரிசிக்கிறேன்.அந்த விசுவங்களின் உள்ளில் நான் நுண்ணிய அணுக்களையும் அந்த அணுக்களுக்குள் விசுவங்களையும் தரிசிக்கிறேன்.

ஆனால் ‘ அவை’ எதுவுமே உண்மையில் இருப்பவை இல்லை.எல்லாமே ஆகாயத்தின் ‘ வெறுமையில்’ அல்லது பிரம்மாண்டத்தின் சூன்னியத்தில் உளவான கற்பனைக் காட்சிகள் தான். அங்கெல்லாம் தேவதைகளும், கிரகங்களும் மலைகளும், சமுத்திரங்களும், ஜனன- ஜரா- மரணங்களும் மற்ற சங்கற்ப சிருஷ்டிகளுமுண்டு.என் இதயத்தில் முழுதும் திருப்தி ஏற்படும் வரை நான் சுற்றி திரிந்தேன்.என் தேகத்தில் எண்ணிக்கையிலடங்காத உயிரினங்களும்,யக்‌ஷ கின்னர கந்தர்வர்களும் ஈக்களும் புழு பூச்சிகளும், குடியிருக்கின்றன. என்னால்த் தான் அவர்களுக்கு மூர்த்தி உருவங்களுண்டாயின. என் தொடுதலில் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியுண்டாகிறது. இருந்தாலும் அவர்களால் என்னை பார்க்க இயலுவதில்லை.

பாதாளம் எனது பாதங்களாயிருந்தாலும்பூமி என் உதரமாக இருந்தாலும்,ஆகாயம் என் தலையாக விருந்தாலும்,நான் என் நுண்ணிய அணு உருவத்தை கை விடவில்லை.

நான்எல்லா திக்குகளிலும் பரவி எல்லா காலங்களிலும் எல்லாம் செய்துகொண்டு இருக்கிறேன். நான் எல்லாவற்றின் ஆத்மா!நான் எல்லாமெல்லாம் தான்!
இருந்தாலும் மாசற்ற சூன்னியம் தான்! நான் எதுவாகவோ இருந்து அனுபவங்களை உணர்ந்தேன்.நான் ஒன்றுமாகாமலே எல்லாவற்றையும் அனுபவித்தேன். உருவத்தோடும் உருவமில்லா நிலை கொண்டேன்.இந்த நிலைகளையெல்லாம் குறித்துள்ள அவபோதத்தோடும் அப்படியில்லாமலும் இருந்தேன்.நான் அனுபவித்தது போல் அனேகம் விசுவங்கள் உள்ளன. மனிதன் கனவில் எண்ணிக்கையற்ற பொருட்களை காணுகிறான். ஒவ்வொரு அணுவிலும் பிரம்மாண்டத்தை கண்டேன். அவைகளில் நிறைந்திருந்த அணுக்களையும் கண்டேன்.

நான் தான் அந்த விசுவங்களாக மாறியிருந்தேன். அவைகளின் ஆத்மாவாக அவைகளில் நிறைந்திருந்ததும் நான் தான்.

இருந்தாலும் அவைகளை நான் முற்றிலும் மூடியிருநீதேன் என்று. சொல்ல முடியாது.
இவையெல்லாமே வெறும் வார்த்தை ஜாலங்கள் தான்.’ நெருப்பு சுடும’ என்ற சொற்றொடரில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வார்த்தைகள் இருந்தாலும் பொருள் ஒன்றே!

 யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 586

Yogavasishtam @Maharamayanam 586 தினமொரு சுலோகம். நாள் 586 ஹேமாதி³ஷு ஸுவர்ணத்வம்ʼ நராதி³ஷு பராக்ரம: காசகச்யம்ʼ ச ரத்நாதௌ³ வர்ஷாதி³ஷ்வவபா⁴ஸனம்ʼ (6.2/91/17) हेमादिषु सुवर्णत्वं नरादिषु पराक्रम: काचकच्यं च रत्नादौ वर्षादिष्ववभासनं (6.2/91/17 hemaadishu suvarnatvam naraadishu paraakrama: kaachakachyam cha ratnaadau varshaadishvavabhaasanam (6.2/91/17) வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” பிறகு நான் தேஜா தாரண நிலையில்  அக்னியை தியானம் செய்து அக்னி தாதுவானேன்.அக்னி. என்ற ஒளி சத் வஸ்து! அது எப்போதும் ஒளிர்ந்து கொண்டேயிருக்கும். அதற்கு அழிவில்லை.அரசன் இருக்கும்பொழுது திருடர்கள் ஓடி ஒளிவெள்ளம் அல்லவா? அதுபோல் அக்னி இரிஉளை அகற்றுகிறது. இருள் தரும் துன்பம் என்ன என்பதை நான் அறிவேன்.ஏனென்றால் அது நல்லவைகளின் நற்கிணங்களையெல்லேஆம் இல்லாமலாக்கி விடுகிறது. எல்லாவற்றையும் நற்காட்சிகளாக்குகின்ற ஒளி அல்லது பிரகாசம் ஆகி எங்கும் நான் ஒளியை பரப்புகிறேன். தந்தை புத்திரனுக்கு உருவம் நல்குவதும் போல் ஒளி  எல்லாவற்றிற்கும் உருவம் தருகிறது. பாதாள உலகில் ஒளி மிகவும் குறைவாக இருக்கும்.அங்கு கூரிருள் நிறைந்திருக்கும்.ஆனால் சுவர்க்க லோகத்தில் எங்கும் எப்பொழுதுதும் ஒளி இருந்து கொண்டேயிருக்கும்.கர்மங்களின் தாமரை மலர்களை மலர் வைக்கின்ற சூரியன் தான் ஒளி.
 நான் தங்கத்தின் ஒளிமிகுந்த நிறமானேன்; புருஷர்களில் வீரமானேன்; இரத்தின கற்களில் அவைகளின் பளபளப்பானேன்.மழை மேகங்களில்லை இடி மின்னல்களின் பிரகாசமானேன்
அழகிய பெண்மமணிகளின் கண்களின் தோன்றும் வசியமானேன்; சிங்கங்களின் பலமானேன் நான்.தேவர்களில் அசுரர்களோடுள்ள பகையாகவும் அசுரர்களும் தேவர்களோடுள்ள பகையாகவும் இருந்தேன் நான்.எல்லா உயிரினங்களின் உயிர்மூச்சு நான். நான் சூரியனாகவும் சந்திரனாகவும், நட்சத்திரங்களாகவும், இரத்தின கற்களாகவும்,விசுவத்தை எரித்து சா்பலாக்கக் கூடிய அக்னியாகவும் தீபமாகவும், மின்னலாகவும் வாழ்ந்து வந்தேன். அக்னியாக இருக்கும்பொழுது எரிகின்ற நெருப்பு கங்குகள் என் பற்கள்.என்னிலிருந்து எழும் புகை தான் என் முடி.நெருப்பு கொழுந்தன விட்டு எரிய வைக்கின்ற எண்ணை உயிரினங்கள் உடகொள்ளுகின்ற உணவு! கொல்லனின் உலையில் இரும்பை உருக்வைத்து தங்க வண்ணமாக்கும் அக்னி நான்.கொல்லன் தன் சுத்தியலால் நெருப்பில் பழுத்துவிட்டாலும் இரும்பு துண்டை ஓங்கி அடிக்கும் பொழுது தெறித்து விழும் தீப்பொரிகளும் நானே!  இராமன் கேட்டான்:” மாமுனியவர்களே! அவ்வாறு தாங்கள் அக்னி தாதுவானேன் வாழ்ந்த பொழுது,மகிழ்ச்சியாக இருந்ததா இல்லை வருத்தமாக இருந்ந்தது?” வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” ஒருவன் உறங்கும் தாற்காலிகமாகவேனும் அசைவற்றவனாக, சைதன்னியம் இல்லாதவனாக இருக்கிறான்.அவனைப் பொறுத்தவரையில் போதம் என்பது ஜடமே! அவன் தானாகவே பூமி அல்லது அக்னி போன்ற தாதுக்களாக எண்ணிக்கொள்ளும் பொழுது,அதும் சைதன்னியமற்ற( உயிரற்ற) ஜடமாக எண்ணுகிறது. உண்மையில் போதத்தில்( பிரம்மத்தில்) விஷய- விஷயீ வேற்றுமைகள் கிடையாது.ஏனென்றால் இருப்பது பிரம்மம் ஒன்றேயல்லவா! பூமியாகவும், அக்னியாகவும் ஜலமாகவும் நான் கற்பனை செய்து கொண்டபொழுது நான் பிரம்ம பாவத்தில் தான் இருந்தேன். வெறும் ஜடமாக இருந்திருந்தால் பூமியும் மற்றும் எப்படி அனுபவித்தறிந்திருக்க முடியும்?  ஒருவன் தூங்கும் பொழுது ‘ நான் உறங்குகிறேன்’ என்னு உணர்ந்தேயிருக்கிறான்.ஆனால் அவன் சைதன்னியமற்றவனாகத் தான் நிலை கொள்கிறான். தன்னுடைய உண்மையை உணர்ந்தவனுக்கு சரீர உணர்வில்லாததால்.பிறகு அதி வாஹிக சரீரத்தின்( சூக்‌ஷ்ம சரீரத்தின்)  வழியாக அவன் எங்கும் நுழைய முடியும்.சூக்‌ஷ்ம சரீரம் என்பது தூய பிரக்ஞை தான்.இந்த பிரக்ஞையுடன், தன் விருப்பப் படி எந்த ஒரு அஸ்தித்வ தலங்களில் நுழைந்தாலும் அவனுக்கு துன்பம் என்பதை அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை வராது.கனவில் இருளடைந்ததும் அஞ்ஞானத்தினால் மூடியிருக்கின்றது மான இந்த உலகை அனுபவித்தாலும்,அது உண்மையல்ல என்பது போல்,பிற தாதுக்களின் ஏற்படும் அனுபவமும் உண்மையில்லை.ஒருவன் கற்பனை செய்கின்ற நதியில் நிறைய முதலைகளை இருந்தாலும் அவன் பயப்படாமல் அந்த நதியில் நீந்தி செல்லலாம்.என் பஞ்ச பூத அனுபவங்களும் அப்படிப்பட்டவையே!

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 585

Yogavasishtam@ Maharamayanam 585

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 585

இராமா, நீ எதுவுமேயில்லை; நீ பரம போதமே!

ஸர்வத்ரைவாஸ்தி ப்ருʼத்²வ்யாதி³ ஸ்தூ²லம்ʼ தச்ச ந கிஞ்சன
சித்³வ்யோமைவ யதா² ஸ்வப்னபூரம்ʼ பரமஜாதவத் (6.2/90/5)
सर्वत्रैवास्ति पृथ्व्यादि स्थूलं तच्च न किञ्चन

चिद्व्योमैव यथा स्वप्नपूरं परमजातवत् (6.2/90/5)
sarvatraivAsti pR^ithvyAdi sthUlaM tachcha na ki~nchana
chidvyomaiva yathA svapnapUraM paramajAtavat (6.2/90/5)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” அவ்வாறு நான் என் இதயத்தில் பூமியை அனுபவப்பட்டடேன்.எதையெல்லாம் கண்டிருந்தேனோ அனுபவித்திருந்தேனோ அவையெல்லாம் என் இதயத்தில் தான் இருந்தன.ஆனால் அவை விஷய-விஷயீ தொடர்பில் அகப்பட்டிருப்பதால்; என்னிடமிருந்து தனித்து இருப்பதாக தோன்றியது. ஏனென்றால் சர்வ வியாபியான விசுவம் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது; பிரம்மம் எங்கு நிறைந்திருக்கிறது ; எங்குமே வெறுமையும் நிறைந்திருக்கிறதல்லவா?

பூமி தேகத்தில் அனுபவப்பட்டது என்றாலும் சர்வ வியாபியாகவும் இருந்தது.இருந்தாலும் அது மாசு மறுவற்ற போதம் தான்.கனவுலக நகரத்தைப் போல் அது ஒரு காலத்திலும் சிருஷ்டிக்கப் படவில்லை.

உண்மையில் வேற்றுமைகளோ, வேற்றுமைகளின்மையோ கிடையாது.’ இருக்கிறது’, ‘ இல்லை’ என்பவைகளுக்கும் உண்மை கிடையாது.’ நான்’ இல்லை.எப்படி ஏதாவது ஒன்று இருக்கிறது என்று கூற முடியும்? சிருஷ்டியை அனுபவிக்கின்றோம் என்றாலும் அது ஒரு பொழுதும் நிகழாத ஒன்று. இல்லை , ஏதாவது இருக்கிறது என்றால் அது ‘ பிரம்மம்’ மட்டும் தான்! கனவு நகரத்தின் உண்மையைக் குறித்து யாரால் , மறுக்க முடியாத ருசு தரமுடியும்? பிருத்வி தாரணம் நிலையில் எனக்கு பூமி அனுபவமானது போல் ஜல நிலையில் ஜலம் அனுபவமாகின்றது.

ஜலத்தை தியானித்து நான் ஜலமானேன்.இயற்கையில் நான் ஜடமில்லையென்றாலும் நான் ஜடமாக மாறினேன். சமுத்திரத்தின் ஆழத்தில் அதிக காலம் நான் வாழ்ந்தது அதற்கு பொருத்தமான ஓசைகள் எழுப்பிக்கொண்டு தான்.நான் செடிகளின, கொடிகளின் உடல்களில் வாசித்தேன்.அவர்களுடன் வாதப் பிரதி வாதம் செய்தேன்.உயிரினங்களின் முகத்தில்நுழைந்து அவர்களது முக்கிய அவயவயங்களில் குடியிருந்தேன்.நதிகளில் நான் இடைவிடாமல் ஒழுகி அதன் வழியில் வரும் அணைகளில் தடுத்து நிறுத்தப் பட்டு இளைப்பாறினேன்.

நான் ஆவியாகி ஆகாயத்தில் மழைதாங்கி மேகமாக மாறினேன்.அங்கு தோழர்களான இடி- மின்னல்களுடன் சிறிது நேரம் செலவிட்டேன்.அனந்த போதம் எங்கும் நிறைந்திருப்பது போல் நானும் எல்லா உயிரினங்களிலும் நிறைந்து காலம் கழித்தேன்.நாக்கில் ருசிமொட்டுகளுடன கூட்டு சேர்ந்து பலவிதமான ருசிகளை அனுபவித்தேன். அது தூய, மாசற்ற ஞானம்!

இந்த ருசிகளை அறிந்தது நானில்லை; என் தேகமுமில்லை; வேறு யாருமில்லை! அனந்தானுபவத்தின் அனுபவம்- அனுபவம் விஷயமும் விஷயியும் ஆக முடியாதென்பதால் அதுவும் மித்யையே!

குவிந்த மலர் மொட்டு மலரும்பொழுது அதனுள் நீர்த்துளிகளானேன்.தேனீக்கள் உண்டு களித்து மீதமிருந்த இனிமையை நானும் ருசித்தேன்.

பதினான்கு விதமான உயிரினங்களில் நான் ருசியின் அவபோதமாக வாழ்ந்தேன்.நீர்த்திவலைகளாக மாறி காற்றைனும் தோணியில் பயணித்துக் நீண்ட தூரம் சஞ்சரித்தேன். அவ்வாறு நீரின் தாது நிலையிலிருந்து கொண்டு பல விதமான அனுபவங்களை நேடினேன்.

நூற்றுக் கணக்கான உலகங்கள் உருவாய் மறைவதற்கு நான் சாட்சியானேன்.இந்த உலகிற்கு உருவம் இருக்கட்டும், இல்லாமலிருக்கட்டும்,அது கலப்படமற்ற போதம் தான் என்பதில் சந்தேகம் வேண்டாம்.அது முற்றிலும் வெறுமை தான்.இராமா, நீயும் எதுவுமில்லை; ஆனால் நீ ‘ இருப்பு’ இல்லாதவனுமில்லை! நீ முற்றிலும் தூய்மையான பரம போதமே!

..