Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 466

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 466

தூய சத்வம் அழிய காலம் தேவை! 

தே³ஹே யஸ்மிம்ʼஸ்து நோ சித்தம்ʼ நாபி ஸத்வம்ʼ ச வித்³யதே

ஸ தாபே ஹிமவத்³ராம பஞ்சத்வேன விலீயதே (6/103/33)

देहे यस्मिंस्तु नो चित्तं नापि सत्वं च विद्यते

स तापे हिमवद्राम पञ्चत्वेन विलीयते (6/103/33)

dehe yasmiMstu no cittaM nApi satvaM ca vidyate

sa tApe himavadrAma paJcatvena vilIyate (6/103/33)
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” சத்வம் சமன் நிலையிலிருக்கும் பொழுது, உடல் சம்பந்தமானதோ, மனம் சம்பந்தமானதோ எந்த பிரச்சினையும் அனுபவங்களாக மாறுவதில்லை.இந்த சத்வத்தை காலப்போக்கில்த் தான் துறக்க முடியும். உடனடியாக பூரண விடுதலை என்பது நடவாத விஷயம்.

” மனமோ, தேகத்தில் சத்வமோ சிறிது கூட மீதமில்லாமலான பிறகு தான்,சூட்டில் பனிக்கட்டி உருகுவது போல்,சரீரமும் அதன் மூலப்பொருட்களான பஞ்ச பூதங்களில் லயிக்கும்.”

ஶிகித்வஜனின் தேகம் மனதிலிருந்து விடுதலை அடைந்து விட்டிருந்தாலும், அவரில் சத்வத்தின் ஒரு அணு மட்டும் மீதியிருந்தது.ஆகவே சரீரம் மூலப்பொருட்களான பஞ்ச பூதங்களில் இன்னும் லயிக்கவில்லை.

இதை அறிந்த சூடாலா இவ்வாறு தீருமானித்தாள்: ‘ சர்வ வியாபியான தூய போதத்தில் அவருக்கு சரீர உணர்வை விழித்தெழ செய்ய வேண்டும்.எப்படியிருந்தாலும் அவர் சிறிது காலம் கழித்து விழித்தெழுவார் என்பது திண்ணம்.பிறகு நான் எதற்கு அதுவரை தனியே இருக்க வேண்டும்? ‘

சூடாலா தன் உடலை விட்டு ஶிகித்வஜனின் தூய போதத்தில் நுழைந்தாள்.அந்த மனதில் ஒரு சிறிது அசைவை உண்டு பண்ணி விட்டு உடனேயே வெளியேறி தன் உடலிற்கு திரும்பினாள்.பிறகு மீண்டும் கும்பன் என்ற இளம் முனிகுமாரனின் உருவத்திற்கு மாறவும் செய்தாள்.

கும்பன் இனிமையான குரலில் சாம கானங்களை இசைக்க ஆரம்பித்தாள்.இதை கேட்ட ஶிகித்வஜன் தியானத்திலிருந்து விழத்தெழுந்தான்.இளம் முனியான கும்பனை கண்ட அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு சொன்னான்:’ பகவன், என்னே சொல்ல! தங்கள் அருளால் தான் மீண்டும் தங்களின் போதத்தில் உருவெடுத்துள்ளேன்.என்னை ஆசீர்வதிப்பதற்கென்றே தாங்கள் மீண்டும் வந்துள்ளீர்கள்.!’

கும்பன் சொன்னான்:’ நான் தங்களை விட்டு போனேனென்றாலும் என் இதயம் தங்களுடனேயே தான் இருத்தது.எனக்கு சுவர்க்கத்திற்கு போவதற்கெல்லாம் விருப்பமில்லை. தங்களின் அருகாமை தான் அதற்கு உதவ முடியும்! அதுவே எல்லாவற்றையும்  விட  மேல்!தங்களையன்றி எனக்கு நம்பிக்கைக்கு உகந்த சீடனோ, பந்தமோ, தோழனோ இல்லை.’

ஶிகித்வஜன் சொன்னான்:’ நான் எவ்வளவு புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும், தங்களைப் போன்ற பூரண முக்தனும்,முற்றிலும் போதமுணர்ந்தவனும் ஆன ஒருவர் எனது  அருகாமையை, தோழமையைத் விரும்புவதற்கு?  தாங்கள் என்னுடன் இந்த காட்டிலேயே தங்கி விடுங்களேன்?’
கும்பன் கேட்டான்:’ சொல்லுங்கள், தாங்கள் பரமமான உன்னத நிலையில் சிறிது நேரமேனும் அமைதியை அனுபவத்தீர்களா? ‘ இது வேறு’, ‘ இது  துயரம்’ போன்ற எண்ணங்கள் முடிவிற்கு வந்ததா? சுகானுபவங்களுக்கான ஆசை தங்களிலிருந்து ஒழிந்து விட்டதா?’

ஶிகித்வஜன் பதிலிறுத்தார்:’ தங்கள் ஆசியால் சம்சாரக் கடலின் மறுகரையை நான் அடைந்து விட்டேன்.நேடவேண்டியதையெல்லாம் நேடி விட்டேன்.எல்லாமே ஆத்மா தான்; ஆத்மாவையன்றி வேறொன்றில்லை என்று உணர்ந்து விட்டேன்.அறிந்ததும் அறியாததும் சாக்‌ஷாத்கரித்ததும் துறந்ததும் துறக்க வேண்டியுள்ளதும் எல்லாமெல்லாமே , ஏன் தூய போதமான சத்வம் கூட ஆத்மா தான் என்று உணர்ந்து விட்டேன்.எல்லையற்ற ஆகாயம் போல் எந்த வித உபாதியும் இல்லாமல் நான் நிலை கொள்கின்றேன் இப்பொழுது!’.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 465

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 465

மனோ விருத்திகளின் பயணம் தான் உலகம்!
ப்ரபோ³த⁴காரணம்ʼ யஸ்ய து³ர்லக்ஷ்யாணுவபுர்ஹ்ருʼதி³

வித்³யதே ஸத்வஶேஷோ(அ)ந்தர்பீ³ஜே புஷ்பப²லம்ʼ யதா² (6/103/24)

प्रबोधकारणं यस्य दुर्लक्ष्याणुवपुर्हृदि

विद्यते सत्वशेषोऽन्तर्ॿीजे पुष्पफलं यथा (6/103/24)

prabodhakAraNaM yasya durlakSyANuvapurhRdi

vidyate satvazeSo’ntarbIje puSpaphalaM yathA (6/103/24)
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” ஶிகித்வஜன் அவ்வாறு  போதத்தில் எந்த விதமான உபாதிகளுமில்லாமல்,எந்த விதமான தந்திரங்களுமில்லாத ஆழமான தியானத்தில் மூழ்கியிருந்த அந்த நேரத்தில் சூடாலா தன் மாறு வேஷத்தை முடித்துக் கொண்டு,அரண்மனையில் திரும்ப வந்து சேர்ந்தாள்.அரசியாக தன் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதில் மூழ்கிவிட்டாள்.மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அரசி ஶிகித்வஜன் தியானத்திலிருந்த  காட்டிற்குச் சென்றாள். அங்கு அவர் தன் தியானத்தை தொடர்வதைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுற்றாள்.

அவள் யோசித்து பார்த்தாள்:’ அவரை உலக போதத்திற்கு திரும்ப கொண்டு வர வேண்டும்.இப்பொழுதே ஏன் அவர் சரீரத்தைத் துறக்க வேண்டும்? இன்னும் சிறிது காலம் அரசாட்சியை கவனித்துக் கொண்டிருந்து விட்டு நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாகவே சரீரத்தை துறக்கலாமே?

நான் அவருக்கு அளித்த உபதேசங்கள் எதுவும் வீணாகப் போகாது.யோகாப்பியாசத்தின் வழியாக வரை விழிப்பு நிலைக்கு கொண்டு வருகிறேன்.’

அரசி ஶிகித்வஜன் முன்னால் போய் ஒரு சிங்கம் போல் அலறினாள்.அப்படி திரும்பத் திரும்ப ஓசை எழுப்பியும் ஶிகித்வஜன் விழித்துக் கொள்ளவில்லை.அவள் அவரை தள்ளி விட முயற்சித்தால்.எதுவும் அவரது ஆத்மாவில் மூழ்கியிருந்த நிலைக்கு மாற்றத்தை உண்டு பண்ணவில்லை.

அவள் மீண்டும் யோசித்தாள்:’ ஆஹா! அவர் எவ்வளவு பூரண அமைதியில் மூழ்கியிருக்கிறார். ஆத்மா நிரதனையாயிருக்கிறார்.எப்படி சரீர உணர்விற்கதீதமானவரை  ஒலியைக் கொண்டு எழுப்ப முடியும்? இனி நான் செய்ய வேண்டும்? அவர் தேகத்தை வெடிந்து விதேகனாகட்டும்; நானும் அவ்வாறே ஆகிறேன்.ஆனால் சரீரம் விடுவதற்கோ முன் யோசித்தாள்:’நான் சரீரத்தை துறப்பதற்கு முன் அவரில் மனமெனும் பீஜத்தின் ஒரு சிறு அம்சமேனும் இருக்கிறதா என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்’.வாசனை சிறிதேனும் அவரில் மீதமிருந்தால் வரை தட்டி எழுப்ப முடியும்.

அப்படி அவரை எழுப்ப முடிந்தால் இருவரும் ஜீவன் முக்தர்களாய் இவ்வுலகிலேயே வாழலாம்.இல்லை, அவர் பூர்ணமாக முக்தனாகிவிட்டிருந்தால்,நானும் தேகத்தை தியாகம் செய்து முக்தி பதத்தை அடைவேன்’

அவர் உடலை மீண்டும் கவனமாக சோதித்து பார்த்ததில் அவரில் இன்னும் ஜீவாத்மாவின் சிறு துடிப்பு இருப்பதை கண்டாள்.”

இராமன் கேட்டான்:” மகா முனிவரே! முனியின் உடல் வெட்டிப்போட்ட மரம் போல் அசைவற்று கிடக்கும் பொழுது, அதில் சாத்விக ஜீவனின் துடிப்பு இருப்பது அரசிக்கு எப்படி அறிய முடிந்தது?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” கண்ணிற்கு தெரியாமல்,மிகவும் சூக்‌ஷமமாக,சத்வத்தின் ஒரு அணு அவரது இதயத்தில் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.அது தான் தேகபோதம் உணருவதற்கு காரணம்.பூவும் காயும் விதையில் எப்பொழுதும் ஒரு சாத்திய உருவில்  இருந்து கொண்டேயிருக்குமல்லவா?”

மனம் பூர்ணமாக லயித்து விட்டால் அந்த யோகியின் மனதில் சஞ்சலங்கள் இருக்காது;துவைதம்- அத்துவைதம் போன்ற சிந்தைகள் இராது.

அவர் போதம் பாறை போல் உறுதிப்பட்டிருக்கும். அவர் தேகம் பூரண சமன் நிலையில் இருக்கும்.ஆகவே அவரது சரீரத்தில் சுக- துக்கங்கள் என்ற இரட்டைகள் கிடையாது.அதற்கு முன்னேற்றமோ தாழ்வோ கிடையாது. இயற்கையுடன் ஒன்றி போன துலன் நிலையில் இருக்கும். ஏகம், அனேகம் முதலிய எண்ணங்கள் உள்ளவரையில்த் தான் மனம் மாறுவது போல் உடலும் மாறும்.

மனோ விருத்திகளின் பயணம் தான் உலகமாக காணப்படுகிறது.ஆகவே, மனம்,சுக-துக்கங்கள்,குரோதம்- மோகம் முதலிய அனுபவங்கள் கட்டுப்பாடற்று மாறிவிடுகிறது.ஆனால் மனம் சமன் நிலையில் உறுதியாக ஆனந்தப்படும் பொழுது அம்மாதிரி தொந்திரவுகள் அதை பாதிப்பதில்லை.அந்த மனதின் உரிமையாளன் ஆகாயம் போல் மாசற்றவனாக இருக்கிறான்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 464

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 464

“தூய பிரம்மம் தான் சத்வம்.அதை அஞ்ஞானி உலகமாக காண்கிறான்”
ப்³ரஹ்ம சின்மாத்ரமமலம்ʼ ஸத்வமித்யாதி³னாமகம்ʼ

யத்³கீ³தம்ʼ ததி³த³ம்ʼ மூடா⁴: பஶ்யந்த்யங்க³ம்ʼ ஜக³த்தயா (6/101/55)

ब्रह्म चिन्मात्रममलं सत्वमित्यादिनामकं

यद्गीतं तदिदं मूढा: पश्यन्त्यंगं जगत्तया (6/101/55)

brahma cinmAtramamalaM satvamityAdinAmakaM

yadgItaM tadidaM mUDhA: pazyantyaMgaM jagattayA (6/101/55)

கும்பன் தொடர்ந்தான்:” தங்களுடைய பூரண தியானத்தால் தாங்கள் சத்தியத்தை உணர்ந்து விட்டீர்கள்.உபாதிகளால் பாதிக்கப் பட்ட மனதை தாங்கள் கைவிட்டு விட்டீர்கள்.அது எனக்கு உறுதியாகக் தெரிகிறது .எல்லையில்லாத ஆகாயம் போல் தங்கள்  மனம் மாசற்றதாய் விட்டது. பூரண சமன் நிலையில் தாங்கள் இப்பொழுது இருக்கிறீர்கள்.அது பூரணமல்லாமல் வேறு எதுவுமில்லை.அது மிச்சம் பீதி எதுவுமில்லாத பூரண சன்னியாசம் தான். தவங்களால் எந்த விதமான சுகங்கள் அல்லது துயர நிவாரணம் கிடைக்கும்? என்றுமே அழிவில்லாத பரமானந்தம் கிடைப்பதற்கு ஆதாரம் பூரண சமன் மனோ நிலை தான்.சுவர்க்கத்தில் கிடைக்கும் ஆனந்தம் எந்தவிதமானது? ஆத்ம ஞானம் பெறாதவர்கள் தான் சிறு சிறு சுகானுபவங்களுக்காக பல விதமான அனுஷ்டான கர்மங்களில் ஈடுபடுவார்கள்.

தனதென்று தங்கம் இல்லாதவன் தன் வசமுள்ள செப்புக் காசை இறுகிய பிடித்துக் கொண்டிருப்பான். ராஜரிஷிஅவர்களே! தங்களால் சூடாலாவின் உதவியுடன் எளிதாக ஞானம் நேட முடிந்திருக்கும்.தாங்கள் ஏன் இந்த பொருளற்ற தவத்தில் ஈடுபட்டீர்கள்? அம்மாதிரி தவத்திற்கெல்லாம் ஒரு ஆரம்பமும் முடிவும் உண்டல்லவா? ஆசாரங்களும் அனுஷ்டானங்களும் இடைப்பட்ட காலத்தில் சிறிதளவு சுகத்தைத் தரலாம்! இருந்தாலும் ஒன்று சொல்ல வேண்டும் ,தங்களின் தவம் தான் தங்களை ஆத்ம ஞானத்தில் கொண்டு சேர்த்தது..

இனிமேல் அந்த ஆத்ம ஞானத்தில் உறுதியாக நிலைகொண்டு வாழ்வீர்களாக! எல்லைகளில்லாத அவபோதத்தில்த் தான் சத் மற்றும் அசத் எண்ணங்களெல்லாமே தோன்றி மறைகின்றன.’ இது செய்யத் தகுந்தது’, ‘ இது செய்யத் தகாதது’ என்பன போன்ற சங்கற்பங்களும் அனந்தாவபோதத்தில் தோன்றி மறைகின்ற சிறு சிறு துளிகள் தான். அவைகளையும் துறந்து விடுவீர்களாக! பிறகு எல்லா வரையறைகளையும் தாண்டி வாழ்வீர்களாக! தவ முறைகள்,ஆசார அனுஷ்டானங்கள்,இவையெல்லாம் நேர்வழிகளல்ல! வளைந்த குறுக்கு வழிகள்! ஏன் மனிதர்கள் நேர் வழியை கடை பிடிக்க மறுக்கிறார்கள்!

சத்தியம் என்று இங்கு குறிப்பிட்டதையும் அந்த சத்தியத்தின் உதவியுடன் துறந்து விடுவீர்களாக!
அதாவது சத்தியத்துடன் கூட பூர்ணமாக ‘ எனதில்லை என்ற  மனபாவம்’ ( நிர்மமதை பாவம்), அதிலிருந்து கூட முக்தி தான் வேண்டியது. மன்னவா, எந்த துக்கமானாலும் அதன் உறைவிடம் மனம் தான்.ஆனால் பூரண சமன் நிலையடைந்த ஞானிக்கு மனோ விருத்தியும் மனோ நிவ்ருத்தியும் ஒரு போல்த் தான்.அவைகளை பிரித்து பார்ப்பதில்லை ஞானி! அவ்வாறு ஞானி எப்பொழுதும் பூரண அமைதி நிலையில் வாழ்கிறான்.

ஒரேயொரு அனந்தாவபோதம் மட்டும் தான் உள்ளது.

” தூய பிரம்மம் தான் சத்வம்.அதை அஞ்ஞானி உலகமாக காண்கிறான்”

அசைவு என்பதும் எல்லையற்ற போதத்தின் அசைவற்ற தன்மையும் ஒன்று தான்! அவை பார்ப்பவனின் மனோ விருத்தியைப் பொறுத்திருக்கின்றது.எல்லையற்ற போதத்தின் சமஷ்டியில் மேற்ச்சொன்ன எல்லா எண்ணங்களுக்கும் இடமுண்டு! ஆனால் எல்லையற்ற போதம் என்பது இதில் எதுவுமில்லை! அது விளக்கங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது! வார்த்தைகளுக்கெல்லாம் புறம்பானது.’

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அரசன் மலர்களை எடுத்து அர்ச்சனை செய்ய ஆரம்பிக்கும் பொழுது கும்பன் மறைந்து போய்விட்டான்.கும்பனின் வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் அசைபோட்டு ஶிகித்வஜன் தியானத்தில் ஆழ்ந்து போனான். அவரில் ஆசைகளும் ஆஸக்திகளும் இல்லாமலாகிவிட்டிருந்தது. உபாதிகளேதுமில்லாத ஒரு உயர்ந்த நிலையில் அவர் உறுதியாக நிலைகொண்டிருந்தார்!

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 463

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 463

முக்தனுக்கு மனம் கிடையாது!

வாஸனாத்மஸு யாதேஷு மலேஷு விமலம்ʼ ஸகே²

யத்³வக்தி கு³ருரந்தஸ்த²த்³விஶதீஷூர்யதா² விஸே (6/101/14)

वासनात्मसु यातेषु मलेषु विमलं सखे

यद्वक्ति गुरुरन्तस्थद्विशतीषूर्यथा विसे (6/101/14)

vAsanAtmasu yAteSu maleSu vimalaM sakhe

yadvakti gururantasthadvizatISUryathA vise (6/101/14)

கும்பன் சொன்னான்:” தங்கள் உள்ளம் ஆன்மீகமாக விழித்தெழுந்துவிட்டது.அறியவேண்டியதெல்லாம் அறிந்து கொண்டு விட்டீர்கள்.பார்க்க வேண்டியதையெல்லாம் பார்த்து விட்டீர்கள்”.

ஶிகித்வஜன் சொன்னான்:’ உண்மை தான், முனிகுமாரன்! தங்கள் கருணையினால் நான் பரமபதம் அடைந்து விட்டேன். ஏன் இந்த பரமமான அறிவு  இதுவரை எனக்கு பிடி கிடைக்காமலே இருந்து வந்தது? ”

கும்பன் சொன்னான்:” மனம் முற்றிலும் அமைதியடைந்தால்மட்னுமே,எல்லா ஆசைகளும் முடிவிற்கு வந்தால் மட்டுமே, புலன்கள் அவையின் நிற வித்தியாசங்களை துறந்தால் மட்டுமே, குரு வசனங்கள் ஒருவனில் சரியான விதத்தில் பதிவாகும்.ஆனால் அதற்கு முன் செய்த முயற்சிகள் வீண் என்று சொல்வதற்கில்லை.அந்த முயற்சிகள் இன்று தான் பக்குவமடைந்தது என்று புரிந்து கொண்டால் போதும்.தங்களின் சரீரங்களில்( காரண சரீரம், பௌதிக சரீரம்) இருந்த அழுக்கெல்லாம் இல்லாமலாகி விட்டது.

” அப்படி ஒருவன் எல்லா விதமான மனோபாதைகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று , தூயவனாகும் பொழுது, குருவின் உபதேசங்கள் அவனுடைய உள்ளுணர்விலுள்ள சைதன்னியத்தில் சென்றடைவது ,தாமரை மலர்கள் கொத்தில் ஒரு அம்பு சென்று சேருவது போல் எளிதான விஷயம்.” .

தாங்கள் அந்த மாதிரியான மாசற்ற ஒரு நிலையை அடைந்து விட்டீர்கள்.என் பேச்சுக்கள் தங்கள் போதத்தை தட்டி எழுப்பதுவதற்கான காரணம்.தங்களில் அஞ்ஞானம் முற்றிலும் முடிவிற்கு வந்து விட்டது.நம் சத் சங்கம் தங்களிலிருந்து கர்ம வாசனைகளை முற்றிலும் இல்லாமலாக்கி விட்டது.

இன்று காலை வரை தாங்கள் ‘ நான்’, ‘ நீ’  என்பன போன்ற தவறான எண்ணங்களுக்கு அடிமையாயிருந்தீர்கள். என் வார்த்தைகளை கேட்டு தாங்கள் ‘ நிர்மனம்’ ( மனமில்லாத நிலை) என்ற நிலையை அடைந்து விட்டீர்கள்.மனம் இருக்கும் வரை தான் அஞ்ஞானத்திற்கு இடமுள்ளது. தாங்கள் முக்தி பதத்தை அடைந்து விட்டீர்கள்.இந்த எல்லைகளில்லாத போததலத்தில் எந்த விதமான கவலைகளுமில்லாமல்,எதையும் நேட வேண்டும் என்ற எண்ணமில்லாமல், அது போன்ற முயற்சிகளையெல்லாம் கைவிட்டு, அமைதியாக இருப்பஈர்களாக! ”

ஶிகித்வஜன் கேட்டான் :” மகான்,முக்தனிலும் மனமிருக்குமா? அதில்லையென்றால் அவர் எப்படி லௌகீக வாழ்வில் ஈடுபட முடியும்? ”

கும்பன் சொன்னான்:” உண்மையில் முக்தனுக்கு மனம் கிடையாது.மனம் என்றால் என்ன? அது வெறும் உபாதிகளின் சேகரம் தான்.அது பல விதமான வரையறைகள் தான். முக்தனுக்கு பிறப்பு- இறப்பிற்கு காரணமான மனம் கிடையாது.முக்தர்களான மகா முனிகளின் நிலையும் அது தான்.உபாதிகளேதுமில்லாத மனம் அவர்களது! ஆகவே அவர்களுக்கு மறு பிறவி கிடையாது. அது மனமேயில்லாத தூய சத் தான் அது! 

முக்தன் வாழ்வது அந்த சத் நிலையில் தான்.மனதில் அல்ல! அஞ்ஞானியின் ஜடமான மனம் தான் மனம்! ஞானியினுடையது சத் ! ஞானி சத் திலும் அஞ்ஞானி மனதிலும் வாழ்கிறார்கள்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 462

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 462

ஆத்மா வின் அழிவு தான் மனம் ;மனோ நாசம்- சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம்!

சித்தம்ʼ நாஶஸ்வபா⁴வம்ʼ தத்³வித்³தி⁴ நாஶாத்மகம்ʼ ந்ருʼப

க்ஷணனாஶோ யத: கல்பசித்தஶப்³தே³ன கஷ்யதே (6/100/11)

चित्तं नाशस्वभावं तद्विद्धि नाशात्मकं नृप

क्षणनाशो यत: कल्पचित्तशब्देन कष्यते (6/100/11)

cittaM nAzasvabhAvaM tadviddhi nAzAtmakaM nRpa

kSaNanAzo yata: kalpacittazabdena kaSyate (6/100/11)

ஶிகித்வஜன் சொன்னான்:” பரம்பொருள் சத்தும், உலகம் உண்மையுமென்றால்  பரம் பொருள் காரணமும் உலகம் காரியமும் என்று ஏன் சொல்லக் கூடாது?”

கும்பன் சொன்னான்:” காரணம் இருந்தால் மட்டுமே, காரியத்தை அனுமானிக்க முடியும். ஆனால் காரணமே இல்லாத பொழுது காரியம் எங்கிருந்து வரும்? பிரம்மத்திற்கும் விசுவத்திற்கும் இடையில் காரண- காரிய பந்தம் எதுவும் கிடையாது. இருப்பது பிரம்மம் மட்டுமே!  விதையே இல்லாத பொழுது, எதுவோ முளைத்தது, பிறந்தது என்று எப்படி கூறமுடியும்? பிரம்மம் பெயரோ உருவமோ இல்லாதது என்பதால்,அதில் காரணம் என்ற விதை இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை. பிரம்மம் எந்த விதமான கர்மமும் செய்வதில்லை என்பதால் அது எதன் காரணமாகவும் ஆக முடியாது.விசுவம் என்ற காரியம் காரணம் இல்லாமல் எப்படி உண்டாக முடியும்? பிரம்மம் மட்டும் தான் உள்ளது. தாங்கள் பிரம்மமே!
பிரம்மத்தை அவித்யையால்  அறியும் பொழுது அது விசுவமாக அனுபவப்படுகின்றது.பிரம்ம சரீரம் போல் விசுவம் இருக்கின்றது.எல்லையில்லாத அவபோதம்,  தானே மற்றெதுவோ என்று எண்ணுவது தான் ஆத்மானுபவம் அல்லது ஆத்ம அழிவு!

” ஆத்மாவின் அழிவு  தான் மனம். அதன் இயற்கை சுபாவமே ஆத்மஞானத்தை மறைப்பது என்பது தான்.அம்மாதிரியான ஆத்ம நாசம் ஒரு கண நேரத்திற்கேனும் நிகழ்ந்தால் அந்த மனம் ஒரு உலக- சம்சார சக்கரத்தின் அளவிற்கு நீண்டு நிற்க முடியும்.”

அம்மாதிரி எதிர்மறையான இருப்பு இல்லாமலாவதற்கு  ஆத்ம ஞான ஒளியில்  எல்லா மனோ சங்கற்பங்களும் முடிவிற்கு வர வேண்டும். வெறும் தோன்றல் மட்டுமேயான இந்த விசுவத்தின் இருப்பு , உண்மை வெளிச்சத்திற்கும் வரும் பொழுது இயற்கையாகவே அழிந்து விடும்.

விசுவம் கருவேயில்லாமலிருக்கும் பொழுது  அது எப்படி ‘ சத்’ வஸ்துவாகமுடியும்? அதன் இருப்பு பாலைவனத்து கானல் நீர்போல்த்தான்! அது எப்படி உண்மையாக முடியும்?  பொய்யான ஒன்றை மனக்கலக்கத்தில் உண்மை என்று மனம் நினைப்பது தான் இதற்கு காரணம்.உண்மையை உணராத நிலை தான் மனம்! சத்தியத்தை சரியாக உணர்ந்து அறிவது தான் ஆத்மஞானம்.அதுவே சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம்.

‘ இது நீர் இல்லை’ என்று பாலைவனத்து கானல் நீரை கண்டால் உணருவது போல் ,’ இது தூய அவபோதமில்லை; வெறும் போதத்தின் பொய்யான பிரதிபலிப்பு தான் இந்த மனம் என்று உணர்ந்து விட்டால் அது தான் மனோ நாசம்! அப்படி மனமெனும் பொய்மை உறுதிப்பட்டுவிட்ட விட்டால், அஹங்காரம் முதலியவைக்கு இருப்பதற்கும் செயலாற்றுவதற்கும் இடமே கிடையாது. உண்மையில் இருப்பது போதம் மட்டும் தான்.எல்லைகளில்லாத அவபோதம்.

எல்லா மனோ விருத்திகளும் முடிவிற்கு வருகிறது.எண்ணங்கள் அழிந்து விடும் பொழுது மனமும் இல்லாமலாகிவிடுகிறது. ‘நானில்லை’ , ஆகவே ‘ அவனுமில்லை’.மனமோ புலன்களோ எதுவுமே உண்மையில் இல்லை.தூய போதம் மட்டுமே உள்ளது.
மூன்று உலகங்களிலும் பிறந்து இறக்கின்ற எதுவுமே கிடையாது.அனந்தாவபோதம் மட்டுமே உள்ளது.ஏகம், பன்மை, மனக் கலக்கம்  பிரமைகள் இவை எதுவுமே உண்மையில் கிடையாது.ஒன்றும் தோன்றுவதுமில்லை; அழிவதுமில்லை.எல்லாமே ஆத்மா தான்.விருப்பமாகவும் விருப்பமின்மையாகவும்  வெளிப்படுகின்ற சைதன்யம் கூட போதமே- ஆத்மாவே- தான்! 

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 461

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 461

நானும் நானில்லையும்! 

அஹமித்யேவ ஸங்கல்ப்போ ப³ந்தா⁴யாதிவினாஶினே

நாஹமித்யேவ ஸங்கல்ப்போ மோக்ஷாய விமலாத்மனே (6/99/11)

अहमित्येव सङ्कल्प्पो बन्धायातिविनाशिने

नाहमित्येव सङ्कल्प्पो मोक्षाय विमलात्मने (6/99/11)

ahamityeva saGkalppo bandhAyAtivinAzine

nAhamityeva saGkalppo mokSAya vimalAtmane (6/99/11)
ஶிகித்வஜன் சொன்னான்:’ என்னுள்ளிருந்த பிரமைகள் எல்லாம் முடிவிற்கு வந்து விட்டன. தங்கள் கிருபையால் என்னில் ஞானம் உதயமாகிவிட்டது.எல்லாவிதமான சந்தேகங்க்ளுக்கும் அறுதி வந்துவிட்டது.அறிவதற்கு எது உகந்தது என்று எனக்குத் தெளிவாயிற்று.

சம்சாரம் எனும் மாயக்கடலை நான் கடந்து விட்டேன். ‘ நான்’ இல்லாமலே என்னில் பூரண அமைதியும் தூய ஞானமும் நிறைந்து விட்டது’

கும்பன் சொன்னான்:’ உலகம் இல்லையென்று ஆன பிறகு,’நானும்’ ,’ நீயும்’ எங்கிருந்து வரும்? ஆகவே தானாகவே மிகவும் அமைதியுடன் இருந்து  எந்த விதமான விருப்பமுமின்றி  ஒவ்வொரு கணமும் வந்து சேரும் கர்மங்களை தகுந்த முறையில் கைகாரியம் செய்யவும்.எல்லாமெல்லாம் பிரம்மமே! அது அமைதியானது! ‘ நான்’, ‘ நீ’, போன்ற வார்த்தைகளுக்கு எந்த பொருளும் கிடையாது.அம்மாதிரி வார்த்தைகளின் பொருளின்மையை புரிந்து கொண்டு விட்டால் விசுவத்தை பிரம்மமாக சாக்‌ஷாத்கரிக்கலாம்! சிருஷ்டிகர்த்தாவான பிரம்மாவும் வெறும் கற்பனையே! மனோ சங்கற்பம் தான்! அதே போல் தான் ‘நான்’, ‘ நீ’,’ஆத்மா’ என்கின்ற வார்த்தைகளும்.அவைகளை பகுத்தறிவது தான் முக்தி! அப்படி அறியாமலிருப்பது பந்தனமும்! 

“‘நான்’ இருக்கிறேன்’ என்ற எண்ணம் பந்தனத்திற்கும்,ஆத்ம அழிவிற்கும் வழி வகுக்கின்றது.ஆனால்’ நானில்லை’  என்ற விவேகம் முக்திக்கும் நித்திய தூய்மைக்கும் வழிகாட்டுகின்றது.”

பந்தனம் மற்றும் முக்தி என்பவை வெறும் மனோ சங்கற்பங்கள் மட்டும் தான்.இந்அ எண்ணங்களை தாங்கி நிற்பது போதம் தான். ஆனால் போதம் மட்டுமேயுள்ளது. எல்லா துன்பங்களின் உறைவிடமும் ‘ நான் இருக்கிறேன்’ என்ற கற்பனை தான்.அந்த எண்ணம் இல்லாமலிருப்பதே தான் முழு விடுதலை! அந்த ‘ அஹங்காரம்’ நானில்லை என்று பகுத்தறிந்து தூய போதத்தில் மகிழ்வுறுவாய்.அந்த நிர்மலமான தூய போதம் எல்லா மனோ விருத்திகளையும் முடிவிற்கு கொண்டு வந்து விடுகிறது.அது தான் பூரணத்த்துவம்! பூரணத்துவத்தின் அந்த நிலையில், காரணங்களோ, அவையின் பலனாக உண்டாகின்ற சிருஷ்டிகளோ கிடையாது..   
பொருட்களே இல்லையென்றாகும்பொழுது பொழுது, அவைகளின் அனுபவங்களோ அனுபவிக்கின்றவர்களோ ( அஹமோ) கிடையாது.. அஹம் இல்லையென்றால் பிறப்பு – இறப்பு எனும் சம்சார சக்கர சுழற்சில் எங்கிருந்து வரும்?சம்சாரம் இல்லையென்றாகிவிட்டால் மீதமிருப்பது பரம்பொருள் மட்டுமே!  கல்லில் செதுக்கப்படாத சிற்பங்கள் நிலை கொள்வது போல், விசுவம் பிரம்மத்தில் இருக்கின்றது! 

மனதின் தலையீடு இல்லாமல் எவனொருவன் விசுவத்தை காண்கிறானோ, அவனுக்கு உலகம் வேறு என்ற எண்ணம் தோன்றாது.அவன் சத்தியத்தை தரிசித்தவனாகிறான்.அந்த தரிசனம் தான் நிர்வாணம்.கடல் மட்டுமே சத்தியமாகும் பொழுது அலைகளுக்கு மதிப்பு எங்கிருந்து வரும்? பிரம்மம் மட்டும் தான் உண்டு  எனும்பொழுது ‘ சிருஷ்டி’ எனும் வார்த்தைக்கு என்ன பொருள்? 
சிருஷ்டி என்பதும் பிரம்மமே! பிரம்மத்திற்கு மட்டும் தான் சிருஷ்டி என்ற வார்த்தையைக் குறித்து போதமுள்ளது.சிருஷ்டி என்பதின் வார்த்தையின் பொருளை தவிர்த்து விட்டால் மீதமிருப்பது தான் சரியான பொருள்.அது தான் அழிவில்லாத பிரம்மம்! அது தான் பரப்பிரம்மம்!

பிரம்மம் என்பதன் உட்பொருளை தேடிப்போகிறவன் எல்லாவற்றையும் உணருகிறான்.அதே போல் சிருஷ்டி என்ற வார்த்தையின் சரியான பொருளைத்தான் தேடிச் செல்கிறவனும் போய்ச்சேருகிறது பிரம்மத்தில்த் தான்.எல்லாவற்றின் அடிப்படையும், எல்லா எண்ணங்களுக்கும் மனோ சங்கற்பங்களுக்கும் அவைகளைக் குறித்துள்ள புரிதலுக்கும் வாய்ப்பு தருகின்றத போதம் பிரம்மமே! இந்த பரம சத்தியத்தை சாக்‌ஷாத்கரித்து விட்டால், அறிவது, அறிவு என்கின்ற இரட்டைகளையும் கைவிட்டு விட்டால் பரம சாந்தி தான்.அது வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாததும், விளக்கங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டதும் ஆக இருக்கிறது!

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 460

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 460

மனமோ உலகமோ உண்மையில் இல்லை

யத்கிஞ்சித்பரமாகாஶ ஈஷத்க சகசாயதே

சிதா³த³ர்ஶேன ஜாதத்வான்ன சித்தம்ʼ நோ ஜக³த்க்ரியா (6/98/15)
यत्किञ्चित्परमाकाश ईषत्क चकचायते

चिदादर्शेन जातत्वान्न चित्तं नो जगत्क्रिया (6/98/15)

yatkiñcitparamākāśa īṣatka cakacāyate

cidādarśena jātatvānna cittaṃ no jagatkriyā (6/98/15)

ஶிகித்வஜன் கேட்டுக் கொண்டான்:’ மகான், மனது என்பது இல்லாத ஒன்று என்ற எண்ணம் என்னில் உறுதுப்படுவதற்கான வழியை எனக்கு உபதேசிப்பீர்களாக!’

கும்பன் சொன்னான்:’ மன்னவா, மனம் என்ற ஒன்று ஒருபொழுதும் இருந்ததில்லை.இப்பொழுதும் கிடையாது; இனியும் இருக்கப் போவதில்லை.மனம் என்று தோற்றமளிப்பதும் எல்லைகளற்ற பிரம்மமே ! அதுவே போதம்!

அந்த போதத்தைக் குறித்து இல்லாத அறிவின் ( அறியாமையின்) காரணமாகத்தான் தான் ‘ மனம்’ என்ற இல்லாத ஒன்று இருப்பதாக தோன்றுவதற்கு காரணம்.இந்த காணப்படும் உலகிற்கும் அதன் மாயக்காட்சிகளுக்கும்  காரணம் அந்த ‘ அவித்யை’ தான். மனமும் உலகமும் பொய்யானவை, ‘ இருப்பு’ இல்லாதவை என்றிருக்கையில்  இந்த ‘ நான்’, ‘ நீ’, என்ற எண்ணங்களுக்கு உண்மைத் தன்மை எங்கிருந்து வரும்?  உண்மையில் உலகம் என்பதே கிடையாது! காணப்படுகின்ற எல்லாமே சிருஷ்டிக்கப்படாதவையே!  எல்லாமே பிரமை தான். ஆனால் எல்லாம் பிரம்மமும் தான்! 

இதை எப்படி தெரிந்து கொள்வது? தெரிந்து கொள்வது யார்?இந்த சம்சார சக்கர சுழற்சியின் ஆரம்பத்தில் கூட உலகம் சிருஷ்டிக்கப்படவில்லை.விளக்குவதற்கு எளிதாக இருப்பதற்காக, ‘ எல்லா சிருஷ்டிகளும் எனது!’என்று சொல்கிறோம்.எந்த விதமான காரணங்களுமில்லாமல் இருக்கும் பொழுது,சிருஷ்டி என்ற கர்மம் எப்படி நடக்கும்? ஆகவே எதெல்லாம் இருக்கிறதோ அதெல்லாம் பிரம்மமே! பிரம்மத்தை தவிர்த்து வேறொன்று இருப்பதற்கோ உண்டாவதற்கோ வாய்ப்பேயில்லை! 

பெயரும் உருவமுமில்லாத பகவான் தான் எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்தார் என்று சொல்வதும் பகுத்தறிவிற்கு பொருந்தாததே! அது உண்மையுமில்லை! ஆகவே, உலகமெனும் ‘ சிருஷ்டி’ முற்றிலும் பொய்யானது என்றிருக்கையில், அம்மாதிரி எண்ணங்களை உரமிட்டு வளர்க்கின்ற மனதும் பொய்யானதாகத் தானே இருக்க முடியும்!மனம் என்பது  சத்தியத்தை மறைக்கும் இம்மாதிரி பொய்களின் குவியலே!  பிரித்து பார்த்தல் மேலும் பிரிவினையை  ஊக்குவிக்கின்றது. ஆனால் பிரித்துப் பார்த்தல் எனும் செயலை அனந்தாவபோதத்தின் மீது சாட்டக்கூட முடியாது.ஆனால் மனமோ? அது பல பொருட்களை கற்பனை செய்வதில் திறைமை சாலி.அப்படிப்பட்ட மனம் எப்படி அழியாப்பொருளாகும்?

விசுவமாக எங்கும் நிறைந்து நிற்பது போதமே தான். பிறகு எதற்கு விசுவம் என்று இன்னொரு பெயர?

‘ அனந்தாவபோதத்தின் விசுவம் என்கின்ற அவஸ்தையில்  என்ன என்ன காட்சிகள் தோன்றுகின்றனவோ அவையெல்லாம்  போதத்தின் பிரதிபலிப்பு தான்.ஆகவே மனமோ, உலகமோ உண்மையில் இருப்பவையில்லை!’ 

 அவித்யையால்த் தான் ‘ உலகம்’ எனும் காட்சிகள் தென்படுகின்றன.மனம் பொய்மை தான்.சிருஷ்டி என்பது இதல்லாமல், அதில்லை  என்று நிராகரிக்கத் தான் வேண்டும்.இது தான் சிருஷ்டி என்று ஆராய முடியாது.

உலகமாக, அது உண்மை என்று தோன்றுவது பிறக்காததும்,உருவாக்கப்படாததுமான ஒன்று.பொருட்களின் தோற்றங்களையும் மறைவையும் குறித்துள்ள வேத சாஸ்திர விவரணங்கள் ஒருவனால் உணரமுடியாத காரியம் என்று சொல்வதற்கில்லை. ஒரு அஞ்ஞானிக்கு மட்டும் தான் அப்படித் தோன்றும்.

வேதசாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ளவையை  நம்பாதவனை தவிர்க்க வேண்டியதும் அவசியம்.இந்திரியங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட சத்தியம் அழிவில்லாதது. உலகம் பொய்யே!  உண்மையல்லாத எல்லாவற்றையும் ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் கொண்டு வந்து வேடிக்கை பார்ப்பது மனமே!

ஆகவே இவையெல்லாம், காண்பதும்  பார்வைக்கும் தெரியாதவையும் எல்லாமே பெயரும் உருவமும் இல்லாத,விவரிக்க முடியாத, அனந்தாவபோதமே தான்!பிரம்மத்தின் பிரபலிப்பு, எண்ணிக்கையில்லாத உருவங்களிலும், உருவமில்லாதவையிலும், வெளிப்பட்டு சிருஷ்டி , இருப்பு, அழிவு என்ற சக்கர சுழற்சியில் அகப்பட்டு விசுவமாக காட்சியளிக்கிறது. ஒரு நிமிடம் விசுவமாக வெளிப்பட்டுக் கொண்டு, தான் மறு நிமிடம் காணாமல் போயும் நிலை கொள்வது பிரம்மம் தான். மனம் என்ற ஒன்று இல்லவேயில்லை!