Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

Ramanajyothi -Part-2-146

ரமணஜோதி-பகுதி-2-146

உபதேசவுந்தியார்-22

சுலோகம் 17

மனத்தினுருவை மறவா துவாச 

மனமென வொன்றிலை யுந்தீபற

மார்க்கநே ரார்க்கமிது யுந்தீபற

சொற்களின் பொருள்

மனத்தின்—-மனதின்

உருவை—-உருவத்தை

மறவாது—-தவறேதுமில்லாமல், சரியாக

உவாச—   அலசி ஆராய்ந்தால், விசாரத்தறிந்தால்

மனம்——-மனது

ஒன்றிலை— ( அப்படி) ஒன்று இல்லவேயில்லை

மார்க்கம்—–வழி

நேரார்க்கு——எல்லாருக்கும் சரியான

பொருள்சுருக்கம்

மனதின் இயற்கை சொரூபத்தைக் குறித்து ஆழ்ந்து தவறேதும் நிகழாமல் விசாரித்தால், மனமென்று ஒன்று இல்லவேயில்லை என்று தெரிய வரும். இது தான் எல்லோருக்கும் சரியான வழி.

விளக்கவுரை

வெளிச்சம் இல்லாத அந்தி மயக்கும் நேரத்தில், கயிறு பாம்பாகத் தெரியும். விளக்கின் உதவியோடு கூர்ந்து பார்த்தாலோ, பாம்பு காணாமல் போய்விடும் அது போல் அஞ்ஞானத்தின் திரை உண்மை சொரூபத்தை மறைத்திருக்கும் பொழுது மனம் தலை விரித்தாடும்.ஆத்ம விசாரணை எனும் விளக்கின் உதவி கிடைத்து விட்டாலோ, அந்த மனம் காணாமல் போய்விடும். ஆகவே ஆத்ம விசாரணை தான் ‘ உண்மை’யை கண்டறிவதற்கான சரியான வழி என்று சொல்கிறார் பகவான் இந்த சுலோகத்தில்.

இதற்கு முந்தின சுலோகத்தில் பகவான் உபதேசித்தார்,’ மனம் தனது உள்ளொளியில் தன்னையே அடையாளம் கண்டு கொள்கிறது’, என்று. இந்த சுலோகத்தில் பகவான் அப்படி அடையாளம் கண்டு கொள்வது ‘தான் உண்மையிலேயே இருக்கவில்லை. தானாகத் தோன்றியது அந்த ‘உண்மை ‘ நான்’ தான்’ என்று. எப்படி பாம்பு பொய்யானதோ அதே போல் மனதும் பொய்யானது ; இருப்பதெல்லாம் அந்த கயிறு, ஆத்ம சொரூபம் தான் என்று திவீர விசாரணையில் தெரிய வரும். அதற்கு ஆத்ம விசாரணை என்ற விளக்கின் ஒளி வேண்டும். அப்கொழுது அஞ்ஞானம் எனும் இருள் விலகும்.’

Last Word- No Last word

Last Word
Recently I was in discussion with a friend as to whether one can really be detached with worldly objects and relations when one is amidst one’s family and the society. We could not come to a conclusion as we both disagreed with each other’s point of view.

Similarly I had a discussion with another friend as to what is appropriate method to avoid unhappiness in the present day situation. We had exchanged views about Bhakti marga, Karma marga and Jnana marga enunciated by Rishis and Acharyas of Sanathana Dharma. My friend was of the view that in the present day situation – Kaliyuga- chanting of sacred names of the Almighty( namasankirtanam) only is possible and that is adequate to ward off unhappy experience in life. Discussion was inconclusive.

Again if we start a discussion as to what is happiness and what is unhappiness, it would also be ending with elusive consensus.

It would be like seven blind men in a dark room during a night trying to experience an elephant which is not there at all.Evenif light was there and elephant was there and they were not blind can they fully describe an elephant? They may be able to describe the physical shape of the elephant. Is the physical shape fully explain an elephant? What about its memory power about which we heard a number of stories? What about it’s intelligence? What about its power of senses? The discussion can go on.

The whole world is evolving over millions of years. What was unthinkable in yester years has become reality today. Similarly what is not possible today might become possible tomorrow. There is no finality for anything. 

No one can say that  my word is the Last word.

Even this contention may not be the last word on the subject. Someone else may come out with a different point of view.

I remember a short story written by Tamil writer Jayakanthan. A person disenchanted with his worldly life was going to jump in to the river and commit suicide. On the way it started raining. He decided to take temporary shelter in a wayside choultry. There he met a Sanyasi who was also equally disenchanted with the life. They started debating about each one’ s decision. Sanyasi was of the view that committing suicide is not solution as he may be reborn to suffer further.He argued that it is advisable to live the present life but be detached from the worldly objects. The other person argued that no one knows what is going to happen after death. That being so why should one suffer the known unhappy worldly present life.The discussions went on to late night as the rain continued. 

Next day the villagers saw the body of a Sanyasi floating in the river and a new Sanyasi sitting in the corridor of the Choultry.

Nothing is final. There is no last word on anything. .

Ramanajyothi – Part -2 -145

ரமணஜோதி – பகுதி 2- 145

Upadesavundiyar 21

உபதேசவுந்தியார்-21

சுலோகம் 16

வெளிவிட யங்களை விட்டு மனந்தன்

னொளியுரு வோர்தலே யுந்தீபற

வுண்மை யுணர்ச்சியா முந்தீபற   

வார்த்தைகளின் பொருள்

வெளி— ( தனக்கு) புறம்பான

விடயங்களை—-விஷயங்களை

விட்டு——-துறந்து விட்டு

மனம்——-மனம்

தன்——-தன்னுடைய

ஒளியுரு—-(சுயமாக)-ஒளிருகின்ற உருவத்தை( உண்மை ‘ நானை’)

ஓர்தலே——அறிதலே, உணருவதே

உண்மை—– உண்மையான- சரியான

உணர்ச்சியாம்—-உணருதலாம், அறிதலாம்

பொருள் சுருக்கம்

தனக்கு புறம்பான வெளி விஷயங்களை துறந்து விட்டு சுயமாக ஒளிரும் மனதின் உருவம் அறிவது தான் உண்மையான அறிவு

விளக்கவுரை

தனக்கு புறம்பான  பொருள்களைக் கவனிப்பதைத் தவிர்த்துவிட்டு, மனம் தன்னைக் கவனித்து அறியும் போது அதன் சொந்த உண்மையான உணர்வு வடிவம் வெளிப்படுகிறது.,  வெளிப் பொருள்களை அறிவதற்கான ஒளியைப் மனம் இந்த உண்மை ‘நானிடமிருந்து’ தான் பெறுகிறது. சாதாரணமாக மனம் இந்திரியங்களின் தூண்டுதலால் வெளியிலுள்ள விஷயங்களை நோக்கி போய்க்கொண்டிருக்கும்.அந்த போக்கை கட்டுப்படுத்தி உள்நோக்கித் திருப்பி விடும்பொழுது ‘ அகத்தின்’ இயற்கை ஒளியை காண்கிறது. அந்த ஒளியில் தன் இயற்கை உருவத்தை ( சொரூபத்தை) உணர்கிறது. இப்படி உன்முகமாக மனதை திருப்பி பெறும் அறிவே உண்மையான அறிவு; அதுவே ஞானம்.அது மட்டுமே உண்மையான அறிவு அல்லது ஞானம். 

 ஸ்ரீ பகவான் சுய-விசாரணையின் நேர்மறையான அம்சத்திற்கு மட்டுமே தெளிவாக முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளதால் எந்த தெளிவின்மைக்கும் இடமளிக்கவில்லை (‘மனம் அதன் ஒளியின் வடிவத்தை அறிந்திருக்கிறது’), எதிர்மறையான அம்சத்தை (‘வெளிப்புற பொருள்களை விட்டுவிட்டதால்’) ஒரு ஆரம்பத் தேவையாக மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. வெறுமனே புறப்பொருட்களை அறிந்துகொள்வதை விட்டுவிடுவது போதுமானது இல்ல; ஏனென்றால் தூங்க செல்லும் போது மனம் புறப்பொருட்களை அறிவதை விட்டுவிட்டாலும், அது உண்மையான அறிவை அடையாது. உண்மையான அறிவை அடைய வேண்டுமானால், மனம் புறப்பொருட்களை அறிவதை விட்டுவிட்டு, அதன் சொந்த சொரூபத்தை , உணரவேண்டும். முதல் பகுதியை மட்டும் நிறை வேற்றிவிட்டு, மறு பாதியை மறந்து விட்டால் பாதி கிணறு தாண்டிய கதையாகி விடும்.’

வெளி இஷயங்களிலிருந்து மனதை விலக்கிச் கொண்டு, ‘ நான் யார்’ என்று ஆத்ம விசாரணை செய்வதே உண்மையான ஞானத்தை பெறுவதற்கான வழியாகும்.வெளி விஷயங்களிலிருந்து மனதை விலக்கி விடும் பொழுது, மனதின் உண்மை ஒளி- ஆத்ம பிரகாசம்  ‘ நான் யார்’ என்று அறிந்து கொள்வதற்கு உதவுகிறது. ஆத்ம விசாரணையில் ஈடுபடாத வரையில், மனதின் உண்மை ஒளியை அஞ்ஞானம் எனும் மறை மூடியிருக்கும். அவித்யையில் மூழ்கியிருக்க வேண்டி வரும்.ஆகவே மனதை விஷயங்களிலிருந்துள்ள திரும்பப் பெறுவதுடன் அதை உள்முகமாகவே திருப்பி விடுதலும் மிகவும் முக்கியமே! முன்னது விட பின்னது மிகவும் முக்கியம்! இதைத்தான் பகவான் இந்த சுலோகத்தின் வழியாக நமக்கு தெரிவிக்கிறார்.

.

ஹரிநாம கீர்த்தனம் 4

துஞ்சத்து ராமானுஜன் எழுத்தச்சன்

சுலோகம் 3

ആനന്ദചിന്മയ! ഹരേ! ഗോപികാരമണ!

ഞാനെന്നഭാവമതു തോന്നായ്കവേണമിഹ!

തോന്നുന്നതാകിലഖിലം ഞാനിതെന്നു വഴി

തോന്നേണമേ വരദ, നാരായണായ നമ:!

ஆனந்த³சின்மய! ஹரே! கோ³பிகாரமண!

ஞானென்னபா⁴வமது தோன்னாய்கவேணமிஹ!

தோன்னுன்னதாகிலகி²லம்ʼ ஞானிதென்னு வழி

தோன்னேணமே வரத³, நாராயணாய நம:!
aanandachinmaya! hare! gopikaaramana!

nyaane’nnabhaavamatu tonnaaykavenamiha!

tonnunnataakilakhilam nyaanite’nnu vazhi

tonnename varada, naaraayanaaya nama:!

முதல் இரண்டு சுலோகங்களில் அத்துவைத அனுபவம் உணர்வதற்கு குருவின் கருணையும் பகவத்கிருபையும் வேண்டி பிரார்த்தித்தார் ஆச்சாரியர் . மூன்றாம் சுலோகத்தில் அதற்கான சில வழி முறைகளையும், தான் வேண்டுகின்ற அனுபவ சொரூபத்தையும் விளக்குகிறார்.

ஆனந்தமும் போதமும் தன் உருவமாக கொண்டவனும், எல்லா பாபங்களையும் அழிப்பவனும், கோபிகைகளை மகிழ்த்தவனுமான கிருஷ்ணா! ‘ நான்’ எனும் அஹம்பாவம் என்னில் முளை விடாமல் காத்து இரட்சிக்க வேண்டும்! அப்படியே அது தோன்றினாலும் ‘இந்த உலகமே நான் தான்’ என்று உணர வைக்க வேண்டும்!என்ன வரம் வேண்டுமென்றாலும் தர வல்ல நாராயணா உனக்கு என் நமஸ்காரம்.

ஆனந்த சின்மய! ஹரே! கோபிகா ரமண!

கிருஷ்ணன் என்பதன் அர்த்தமே ‘ சதா ஆனந்தம் ‘ என்று தான். ஆனந்தம் என்பது பரமனின் இயற்கை குணம். அவனே ‘சித்’ . ஆக பரமன் ஆனந்தத்தின், ‘சித்’ தின் மொத்த உருவம். அப்படிப்பட்ட ஆனந்த சின்மயன் எல்லா அஞ்ஞானங்களையும் இல்லாமலாக்கி முக்தி தர வல்லவன். கோபிகைகளின் காம இச்சையை அழித்து அவர்களில் பரமன் பக்தியை உளவாக்கி அவர்களுக்கு முக்தியளித்தவன். அந்த முக்தியில் ஆனந்தம் காண வைத்தவன் கிருஷ்ணன். ஆகவே அவன் கோபிகா ரமணன். துஞ்சத்தாச்சாரியன் பரமனை ஆனந்தமும் போதமும் இயற்கை உருவகமாகக் கொண்டவனும் கோபிகைகளின் அஞ்ஞானத்தை அழித்து முக்தியளித்தவனும் எல்லா அறிவீனத்தையும் அழிக்க வல்லவனுமான பரமனை ‘ ஆனந்த சின்மய, கோபிகா ரமணா ‘ என்று அழைக்கிறார்.

இன்னொரு காரணம் பரமனை சாக்‌ஷாத்கரிப்பதற்கான மார்கம், அவனை நினைத்து தியானம் செய்ய வேண்டும். நிராகாரமான பரமனை நினைத்து தியானம் செய்வது அவ்வளவு எளிதல்ல. அதனால் ஸகார – உருவமுடைய- ஒரு இஷ்டப்பட்ட தேவனில் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி தியானம் செய்ய வேண்டும்.தொடர்ந்து தியானம் செய்ய முடியாவிட்டால், தினமும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தியானம் செய்யலாம் .

காலப்போக்கில் மனம் பரமனிடம் லயித்து ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரம் ஏற்படும். அதைத்தான் எழுத்தச்சன் இந்த சுலோகத்தின் முதல் அடியில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். ஆனந்த சின்மய என்று அழைப்பதினால் பரமனின் சொரூபத்தை புரிந்து கொண்டதை வெளிப்படுத்துகிறார்.கோபிகாரமணா என்று அழைப்பதன்மூலம் தன் இஷ்ட தெய்வத்தை அடையாளம் காட்டுகிறார். இதன் வழியாக தன்னுள் இருக்கும் எல்லா அழுக்குகளையும் இல்லாமலாக்கும்படி, ‘ ஹரே’ என,று சொல்வதன் மூலம் நமக்கு சொல்கிறார் ஹரிப்பது என்றால் அழிப்பது என்று பொருள்.

ஞானென்ன பாவமது தோன்னாய்க வேணம்

எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணம் ‘ நான்’ எனும் அஹங்காரம் அல்லது அஹம்போதம் தான்.’ நான்’ என்று சொல்லும்பொழுது ‘ நான்’ வேறு, ‘ நீ’ வேறு என்று பொருள் உளவாகிறது. அந்த அஹம்போதத்தினால் விருப்பு- வெறுப்புக்கள் உண்டாகின்றன. பந்து- மித்திரக்களும் சத்துருக்களும் உருவாகின்றனர்.இது பல வித இன்ப துன்பங்களுக்கும் காரணமாகின்றது. ஆகவே துஞ்சத்து ராமனுஜன் ‘ நான்’ எனும் எண்ணமே என்னுள் எழாமலிருக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறார் இந்த அடியில்.

பிராணனும் மனமும் அனுபவிக்கின்ற ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் இந்த அஹம்காரம் அல்லது அஹம் போதம் இருக்கிறது. இந்த அஹம்போதத்திற்கு முன்னால் இரண்டு வழிகள் திறந்து கிடக்கின்றன. ஒன்று இந்த பிராண- மனத்துடிப்புகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு அந்த பரமாத்மாவுடன் ஐக்கியமாகிவிடவேண்டும். அது எப்படியென்றால், வெவ்வேறு பாத்திரங்களில் நிரப்பப் பட்டிருக்கும் நீரில் சூரியன் எதிரொளிர்கின்றான். அந்த நிழல்உருவங்களை நிராகரித்து விட்டு உண்மை சூரியனை உணர்ந்து விட்டால் நீரில் தெரிகின்ற பிம்பங்கள் இல்லாமலாகிவிடும். அத்துடன் நீரில் ஏற்படும் அசைவுகளால் அந்த பிம்பங்களுக்கு ஏற்படுகின்ற கோணல்களும் இல்லாமலாகிவிடும். அந்த நீரிலுள்ள மாசு உண்மை சூரியனை பாதிக்காது.

இன்றொரு வழியென்றவென்றால் பிராண- மன அசைவுகளுக்கேற்ப ஸ்தூல- ஜடப்பொருட்களை கற்பனை செய்து கொண்டு அவைகளுடன் உறவு ஏற்படுத்திக்கொண்டு, அவைகளுக்கு ஏற்படும் கேடுகளால் தானும் பாதிக்கப்பட்டு இன்ப துன்பங்களுக்காளாகி, இறப்பு- பிறப்புக்களுக்கும் உட்பட்டு சம்சாரக் கடலில் முடிவில்லாமல் தத்தளிக்க வேண்டும். பௌதிக- லௌகிக பந்தங்களுடன் நெருங்க நெருங்க அந்த பரமாத்மாவிலிருந்து அகன்று கொண்டேயிருக்கிறோம். விடுதலை நம்மிலிருந்து விலகிப்போய்க்கொண்டேயிருக்கிறது. லௌகீக பந்தங்களை விட்டு விலகிச் செல்லும்பொழுது நாம் அந்த பரமாத்மாவை நெருங்கிச்செல்கிறோம்.

ஆக இரண்டு வழிகளுக்குமே மையப்புள்ளி ‘ நான்’ எனும் அஹம்போதம் தான்.ஆகவே எழுத்தச்சன், ‘நான் எனும் போதம் என்னில் முளை விடாமலிருக்க வேண்டும்’ என்று வேண்டுகிறார் இந்த வரியில்.

தோன்னுகிலகிலம ஞானி தென்ன வழி தோன்னேணமே!

அப்படியே முளை விட்டாலும் ‘ நான்’ ‘ அகிலமே’ என்று உணரவேண்டும். ஜீவாத்மாவிற்கு முன்னுள்ள இரண்டு வழிகளில் ஒன்று உலக விஷயங்களோடுள்ள பந்தம்- பற்றுதல் குறைய வேண்டும் , முடிவில் இல்லாமலே போக வேண்டும் என்பது. அந்த நிலையில் ஜீவாத்மா- பரமாத்மா ஐக்கியம் ஏற்படும் அதுவே முக்தி. ஆனால் அந்த நிலையை அடைய பல காலம் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் ‘ நான்’ ‘ எனது’ என்ற எண்ணம் இருந்து கொண்டு தான் இருக்கும். அது முக்திக்கு தடையாகாமல் இருப்பதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்.? அதற்கு ராமானுஜ ஆச்சாரியன் சொல்கின்ற வழி, ‘ நான்’ என்ற உணர்வு ஏற்பட்டாலும், இந்த உலகத்திலுள்ளது எல்லா அசையும்- அசையாப்பொருட்களும் ‘ நான் தான்’ என்ற எண்ணம் என்னில் உறுதிப் படவேண்டும் ‘ என்பது தான்.அப்படிப்பட்ட எண்ணம் உறுதிப்பட்டு விட்டால், ‘இந்த உலகிலுள்ள எல்லா செல்வங்களும் எனது தான், அதாவது எல்லோருக்கும் பொதுவானது தான்; அவைகளை எல்லோரும் பகுத்துண்டு அனுபவிக்க வேண்டும்’ என்கின்ற எண்ணம் மேலோங்கும். இதே கருத்தைத்தான் தான் ஈசாவாசோபநிஷத்தும் வலியுறுத்துகிறது.

தேன த்யக்தேன ஜக்த் புஜ்யந்த:

thena thyakthena jakth pujyantha:

तेऩ त्यक्तेऩ जक्त् पुज्यन्त:
‘இந்த உலகிலுள்ள எதுவும் எனதில்லை; ஆகவே அவைகளை துறந்து விடு; பின் அனுபவி!’

உலகிலுள்ள எல்லாவற்றிலும் ஈசனே நிறைந்துள்ளதால் அவையெல்லாமே ஈசனைச் சேர்ந்தது; எனதென்று எதுவும் கிடையாது; இதுவே தியாகம், அல்லது துறவு! அப்படி துறந்து விட்டால் அப்புறம் அவைகளை ‘ நான்’ எப்படி அனுபவிப்பது? ‘ நானும்’ ஈசனே என்பதால் நானும் அவைகளை அனுபவிக்கிறேன்.

இந்த கருத்து பகவத்கீதை பதின்மூன்றாம் அத்தியாயத்திலும் சொல்லப்படுகிறது.

ப்ரக்ருʼத்யைவ ச கர்மாணி க்ரியமாணானி ஸர்வஶ꞉.

ய꞉ பஶ்யதி ததா²(ஆ)த்மானமகர்தாரம்ʼ ஸ பஶ்யதி..13.30..

யதா³ பூ⁴தப்ருʼத²க்³பா⁴வமேகஸ்த²மனுபஶ்யதி.

தத ஏவ ச விஸ்தாரம்ʼ ப்³ரஹ்ம ஸம்பத்³யதே ததா³..13.31
प्रकृत्यैव च कर्माणि क्रियमाणानि सर्वशः।

यः पश्यति तथाऽऽत्मानमकर्तारं स पश्यति।।13.30।।

यदा भूतपृथग्भावमेकस्थमनुपश्यति।

तत एव च विस्तारं ब्रह्म सम्पद्यते तदा।।13.31।।

prakri’tyaiva cha karmaani kriyamaanaani sarvashah’.

yah’ pashyati tathaa”tmaanamakartaaram sa pashyati..13.30..

yadaa bhootapri’thagbhaavamekasthamanupashyati.

tata eva cha vistaaram brahma sampadyate tadaa..13.31.

ஒருவன் தனது பார்வையை எங்கு திரும்பினாலும் அவன் தன்னையேகாண்கிறான். ஆகவே மற்றவர்களது மகிழ்ச்சியை தனது மகிழ்ச்சியாக அனுபவிக்கிறான். ஒன்றில் வேரூன்றியுள்ள உயிரினங்களின் பன்முகத்தன்மையை அவன் பார்க்கும்போது , அவன் பார்ப்பது தன்னைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்பதையும், எல்லாவற்றின் தோற்றமும் பரிணாம வளர்ச்சியும் அந்த ஒன்றிலிருந்து தான் என்பதை அவன் உணர்கிறான்.

சாந்தோக்ய உபநிஷத்தும் இந்தக்கருத்தை வலியுறுத்துகிறது.

7.26.1

ஆத்மத꞉ ப்ராண ஆத்மத ஆஶா ஆத்மத꞉ ஸ்மர

ஆத்மத ஆகாஶ ஆத்மதஸ்தேஜ ஆத்மத ஆப꞉

ஆத்ம ஆவிர்பா⁴வதிரோபா⁴வாவாத்மதோன்னம்

आत्मतः प्राण आत्मत आशा आत्मतः स्मर

आत्मत आकाश आत्मतस्तेज आत्मत आपः

आत्म आविर्भावतिरोभावावात्मतोऽन्नम्।।

Atmatah prana atmata asa atmatah smara

Atmata akasa atmatasteja atmata apah

Atmata avirbhavatirobhavavatmatonnam.

பரமாத்மனிலிருந்து தான் ஜீவாத்மா உண்டாகிறது; அவனிலிருந்து ஆசைகள் உளவாகின்றன; , , அவனிலிருந்து தான் அன்பு, ஆகாயம், வெளிச்சம், நீர், எல்லாம் உருவெடுக்கின்றன. அவனிலேயே அவை லயித்தும் விடுகின்றன.

பிறகு ‘ நான்’ யார்? வெறும் உபகரணங்கள்( கருவிகள் மட்டுமே!). எல்லாமே ஈசனின் தீருமானப்படி நிகழ்கிறது. எனக்கென்று எதுவும் கிடையாது. இந்த நம்பிக்கை உள்ளில் உறுதியாக உறுதியாக, தூய போதம் தெளிவடைந்து உள்ளில் ஒளி வீசத்துவங்கும். அது பூரண விரிவாக்கம் அடைந்தவுடன் ‘ நான்’ என்று ஒன்று கிடையாது; எல்லாமே ஈசனின் வெவ்வேறு தோற்றங்கள் தான்; தான் வெறும் கருவி மட்டும் தான்; ஆகவே தனது கடமைகளை சற்றும் குறைவில்லாமல் செய்து கொண்டு உலகிலுள்ள எல்லாவற்றையும் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்க முடிகிறது, தான் பிறப்பு- இறப்பு இல்லாத பிரம்ம சொரூபம் தான் என்பதை உணருகிறான். இது தான்’ சிறிதே துறந்து, முழுவதும் பெறுவது’ என்பதை எழுத்தச்சன் விளக்குகிறார் இந்த சுலோகத்தில்.அஹம் பாவம் இருக்கும் வரை ‘ எனக்கு’ உலகின் ஒரு சிறு பகுதி தான் உரித்தாகிறது. அஹம் பாவம் வெடிந்து விட்டாலோ இந்த உலகம்முழுவதும் ‘ எனதாகிறது’ ஏனென்னறால் ‘ நானே அகிலம்’ என்ற எண்ணம் உதயமாகிறது. அப்படிப்பட்ட எண்ணம் என்னில் வேரூன்ற வேண்டும்’ என்று ராமானுஜன் எழுத்தச்சன் வேண்டுகிறான் இந்த சுலோகத்தில்.அவ்வாறு நான் யார் என்ற விசாரணை வழியாக ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரத்திலிருந்து பிரம்ம சாக்‌ஷாத்காரத்தில் சென்றடைகிறோம். பிரம்ம சாக்‌ஷாரமே சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம். அதாவது உண்மையை அறிதல்

வரத, நாராயண நம:

விசாரணை வழியாக ஆத்ம சாக்ஷ்ஷாத்காரம் ௮டைந்து அதன் வழியாக பிரம்ம சாக்‌ஷாத்காரம் அடைகிற ஒருவனுக்கு ஆன்மீக, மற்றும் பௌதிக வாழ்வில் எல்லா முன்னேற்றங்களும் உண்டாகும் என்பது நமது வேதசாஸ்திரங்களின் உறுதியான கோட்பாடு. அப்படியில்லையென்றால் பௌதிக வாழ்விலாகட்டும் ஆன்மீக வாழ்விலாகட்டும் அமைதியின்மையும் துன்பங்களும் இடர்பாடுகளும் எதிர்கொள்ள நேரிடும்.ஆனால் பிரம்ம சாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்த ஒருவனுக்கு, எல்லா இச்சைகளையும் பூர்த்தி செய்ய வல்லமை படைத்த, வரதன், நாராயணன் அதற்கான வரங்களை நல்குகின்றான் ;’அந்த வரதனை, நாராயணனை நமஸ்கரிக்கிறேன் ‘என்று சொல்கிறார் எழுத்தச்சன்.

Lakshmanopadesam 3

லக்ஷ்மணோபதேசம் 3

SriRaman replies:

കേട്ടാലുമെന്കിലതി ഗുഹ്യമാമുപദേശം

കേട്ടോളം തീർന്നിടും വികല്പഭ്രമമെല്ലാം

മുമ്ബിനാൽ മായാസ്വരൂപത്തെ ഞാൻ ചൊല്ലിടുവ-

നന്പോടു പിന്നെ ജ്ഞാനസാധനം ചൊല്ലാമല്ലോ

വിജ്ഞാനസഹിതംജ്ഞാനവും ചൊൽവൻ പിന്നെ

വിജ്ഞേയമാത്മ സ്വരുപത്തെയും ചൊല്ലാമടോ”

ജ്ഞേയമായുള്ള പരമാത്മാനറിയുമ്പോള്

മായാസംബന്ധഭയമൊക്കെ നീങ്ങീടുമല്ലൊ

“Hey Lakshmana!  listen the most secret advise in this regard. Once you finish listening all your illusions would disappear.”

After giving this introduction Rama tells the order in which he is going to reply  Lakshmana’s queries.

” I shall first tell what is Maya and thereafter explain the way to attain JnAnam . Then I would explain what is knowledge and JnAnam. I shall also explain the normally not known character of Atman. Once you know that Jananm is Paramatman all your illusions would be removed”

Why SriRaman qualifies his advise as ‘Guhyam’- secret? It is not known to all and sundry; it cannot told to everyone. It can be passed on only to those who sincerely  desires. That was the traditional Guru- Sishya relations. Here Lakshmanan though is brother, takes the role of Sishya and SriRama assumes the role of Guru.

RamanajothI- Part 2- 144

Upadesavundiyar

ரமணஜோதி- பகுதி -2  -144

உபதேசவுந்தியார் 20

சுலோகம் 15

மனோ நாசமும். கர்த்தருத்தவத்தின் அழிவும்

மனவுரு மாய மெய்ம் மன்னும்மா யோகி

தனக்கோர் செயலிலை யுந்தீபற

தன்னியல் சார்ந்தன னுந்தீபற

சொற்களின் பொருள்

மனவுரு—- மனம் எனும் உருவம்

மாய——அழியும் பொழுது

மெய்—   உண்மை- உள்ள- சத்தியத்தில் 

மன்னும்—– நிலை கொள்ளும்

மா யோகி—–மகா யோகிக்கு

தனக்கு——தனக்கென்று

செயலிலை—-செய்வதற்கொன்றுமில்லை

தன்னியல்—–தனது உண்மையான/ இயற்கையான சொரூபத்தில்

சார்ந்தனன்—–நிலைகொள்கிறான்

பொருள் சுருக்கம்

எவனொருவனின் மனம் அழிந்து விடுகிறதோ அந்த மகா யோகி தனக்கென்று எதுவுமே செய்வதில்லை. அவன் தன் இயற்கை சொரூபத்தில் லயித்து விடுகிறான்

விளக்கவுரை

கர்த்துருத்துவ மனோபாவம், ‘நான் இந்த செயலைச் செய்கிறேன்’ என்ற உணர்வு, மனம் இருக்கும் வரை மட்டுமே இருக்க முடியும், மனதில்த் தான் ‘நான் இது’ அல்லது ‘நான் தான்’ என்ற உணர்வு இருக்கும். எனவே, மனம் அழிக்கப்படும்போது, ​​’ நான் செய்கிறேன்’ என்ற  உணர்வும் அழிக்கப்படுகிறது. எனவே யோகியின் மனம் இறந்து, அதன் மூலம் தனது இயற்கை சொரூபத்தில்  நிலைத்திருக்கும்,  சத் சொரூபம்  எந்த செயலையும் செய்ய முடியாது. அவர் என்ன செயலில் ஈடுபட்டாலும் சரி,செயலைச் செய்வது  உடல்தானே தவிர, அவர் இல்லை. ஆனால்  உடல் தான் ‘அவர்’ என்று அவரை தவறாகக் கருதுபவர்களின் பார்வையில் மட்டுமே அவர் செயல்களை செய்வதாகவும் தோன்றும். ‘உள்ளது  நாற்பது’ 31 வது சுலோகத்தில் பகவான் இன்னும் அழுத்தமாகக் கூறுவார்:  , ‘ஆத்மாவில் ஆனந்தத்தை  அனுபவிப்பவருக்கு, தான் [மனது அல்லது ஈகோ] அழிந்த பிறகு செய்வதற்கு என்ன இருக்கிறது? , அவருக்கு சுயத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாது; [ஆகையால்] அவருடைய நிலை என்ன என்பதை  யாரால் கணக்கிட முடியும்? ’

ஆகவே பகவான் இந்த சுலோகத்தில் மனோ நாசம் ஆத்மசாக்‌ஷாத்காரத்திற்காக கடைசிப் படி என்கிறார்.

Talks with Ramana Maharshi

ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரத்திற்கான வெவேறு வழிகள்- பகவானின் உபதேசங்கள்

நான் யார் என்று விசாரித்துணர்தலே நித்திய சாந்திக்கும் வழி என்பது தான் பகவான் ரமணரின் முக்கிய உபதேசம். அப்படி உண்மை நானை உணர்ந்து விட்டால் கிடைப்பது – அனுபவப்படுவது பரம சாந்தி. ஆனால் எல்லோராலும் இது சாத்தியமானதாக? இல்லையென்றால் வேறு என்ன முக்தி மார்க்கம்?  பகவான் சொல்கிறார்: 

4th February, 1935

Talk27

 M( Maharshi).: An examination of the ephemeral nature of external phenomena leads to vairagya. Hence enquiry (vichara) is the first and foremost step to be taken. When vichara continues automatically, it results in a contempt for wealth, fame, ease, pleasure, etc. The ‘I’ thought becomes clearer for inspection. The source of ‘I’ is the Heart – the final goal. If, however, the aspirant is not temperamentally suited to Vichara Marga (to the introspective analytical method), he must develop bhakti (devotion) to an ideal – may be God, Guru, humanity in general, ethical laws, or even the idea of beauty. When one of these takes possession of the individual, other attachments grow weaker, i.e., dispassion (vairagya) develops. Attachment for the ideal simultaneously grows and finally holds the field. Thus ekagrata (concentration) grows simultaneously and imperceptibly – with or without visions and direct aids. In the absence of enquiry and devotion, the natural sedative pranayama (breath regulation) may be tried. This is known as Yoga Marga. If life is imperilled the whole interest centres round the one point, the saving of life. If the breath is held the mind cannot afford to (and does not) jump at its pets – external objects. Thus there is rest for the mind so long as the breath is held. All attention being turned on breath or its regulation, other interests are lost. Again, passions are attended with irregular breathing, whereas calm and happiness are

attended with slow and regular breathing. Paroxysm of joy is in fact as painful as one of pain, and both are accompanied by ruffled breaths. Real peace is happiness. Pleasures do not form happiness. The mind improves by practice and becomes finer just as the razor’s edge is sharpened by stropping. The mind is then better able to tackle internal or external problems. If an aspirant be unsuited temperamentally for the first two methods and circumstantially (on account of age) for the third method, he must try the Karma Marga (doing good deeds, for example, social service). His nobler instincts become more evident and he derives impersonal pleasure. His smaller self is less assertive and has a chance of expanding its good side. The man becomes duly equipped for one of the three aforesaid paths. His intuition may also develop directly by this single method. 

Is solitude necessary for meditation?

Bhagavan Ramana Maharshi Answers:

Talks with Bhagavan Ramana Maharshi

30thJanuary,1935
Talk20
Mr. Evans-Wentz: Is solitude necessary for a jnani?
M.: Solitude is in the mind of man. One might be in the thick of the world and maintain serenity of mind; such a one is in solitude. Another may stay in a forest, but still be unable to control his mind. He cannot be said to be in solitude. Solitude is a function of the mind. A man attached to desire cannot get solitude wherever he may be; a detached man is always in solitude.
D.: So then, one might be engaged in work and be free from desire and keep up solitude. Is it so?
M.: Yes. Work performed with attachment is a shackle, whereas work performed with detachment does not affect the doer. He is, even while working, in solitude.

D.: They say that there are many saints in Tibet who remain in solitude and are still very helpful to the world. How can it be?

M.: It can be so. Realisation of the Self is the greatest help that can be rendered to humanity. Therefore, the saints are said to be helpful, though they remain in forests. But it should not be forgotten that solitude is not in forests only. It can be had even in towns, in the thick of worldly occupations.
D.: It is not necessary that the saints should mix with people and be helpful to them?
M.: The Self alone is the Reality; the world and the rest of it are not. The realised being does not see the world as different from himself.
D.: Thus then, the saint’s realisation leads to the uplift of humanity without the latter being aware of it. Is it so?
M.: Yes. The help is imperceptible but is still there. A saint helps the whole of humanity, unknown to the latter.

Ramanajyothi Part 2-142

ரமணஜோதி பகுதி -2-142

Upadesavundiyar 18

உபதேசவுந்தியார் 18

சுலோகம்13

இலயமும் நாசமி ரண்டா மொடுக்க

மிலயித் துளதெழு முந்தீபற

வெழாது  ருமாய்ந்ததே லுந்தீபற

வார்த்தைகளின் பொருள்

இலயம்—லயிப்பது, தாற்காலிகமாக அடங்குவது

நாசம்—அழிவது, நிரந்தரமாக இல்லாமலாவது

இரண்டாம்— இரண்டாகும், வேறு வேறாகும்

ஒடுக்கம்—அழிவு

இலயித்துளது—தாற்காலிகமாக அடங்கினது

எழுதல்- — மீண்டும் தோன்றுதல், உருப்பெறுதல்

எழாது—–திரும்ப தோன்றாத

உரு——-உருவம்

மாய்ந்ததே—அஅழிவது, நசிப்பதே

பொருள் சுருக்கம்

இலயம் மற்றும் நாசம் இரண்டும் வேறு வேறு. லயித்தது மீண்டும்  எழும். நசித்து விட்டது  மீண்டும் எழாது.

விளக்கவுரை

மனோ லயித்து என்பது தாற்காலிகமானது. சூழ்நிலை மாறும் பொழுது மனம் மீண்டும் செயல்பட துவங்கும். பிராணயாமம் செய்தால் மூச்சை இழுத்து கட்டுப்படுத்தி வைத்துக்கொண்டிருக்கும். உள்ளேயிழுத்து மூச்சை வெளியே விடும் பொழுது அடங்கிய மனம் மீண்டும் செயல்பட ஆரம்பித்து விடும்.

மனோ நாசம் என்பது, மனம் அழிந்து ஆத்மாவில் தன்னை அடையாளம் கண்டு கொள்ளுவது. அந்த நிலை ஒரு முறை ஏற்பட்டு விட்டால் நிரந்தர அமைதி கிடைக்கும்.

மூச்சு-கட்டுப்பாடு அல்லது பிராணாயாமம் மனதின் அழிவை அல்லது மனோ-நாசத்தை கொண்டு வர முடியாததற்கான காரணமத்தை   பகவான் ‘ நான் யார்?’ எட்டாவது பத்தியில் விளக்கியுள்ளார்ர். ஆத்ம விசாரம் ஒன்றே மனதின் நிரந்தர நாசத்திற்கு வழி.வேறு வழிகளில் மனதை கட்டுப்படுத்த முனைந்தால், மனம் அடங்குவது போல் இருக்கும், ஆனால் மீண்டும் உயிர்த்தெழும். மூச்சு-கட்டுப்பாடு [பிராணயாமா] மூலம் கூட, மனம் அடங்கும்; இருப்பினும் மூச்சு [பிராணன்] அடங்கியிருக்கும் வரை, மனமும் அடங்கி இருக்கும், பிராணன் வெளியே வரும்போது, ​​அதுவும் [மனம்] வெளியே வந்து அதன் போக்கில் வாசனைகளுக்கு உசிதமான வழிகளில் அலைந்து திரியும் … எனவே, பிராணாயாமம் மனதை கட்டுப்படுத்த தாற்காலிகமாக உதவும், ஆனால் மனதின் அழிவை ஏற்படுத்தாது [மனோ-நாசா]. மனதின் அழிவைக் கொண்டுவருவதற்கு, ஆத்மவிசாரம்   அவசியம்..

Ramanajothi Part -2 -143

Upadesavundiyar-18

உபதேசவுந்தியார்–18

சுலோகம்–13

ஒடுக்க வளியை ஒடுங்கு முளத்தை

விடுக்கவே யோர்வழி யுந்தீபற

வீயு மதனுரு வுந்தீபற

வார்த்தைகளின் பொருள்

ஒடுக்க——கட்டுப்படுத்த

வளியை—–மூச்சை

ஒடுங்கும்——லயித்து விடும்

உளத்தை——மனதை

விடுக்கவே—–நடத்திச் செல்ல, வழிநடத்த

ஓர் வழி——ஒரே வழி, 

வீயும்——-அழிந்துவிடும், நசித்து விடும்

அதன்——அதனுடைய

உரு——-உருவம்

பொருள்சுருக்கம்

மூச்சை கட்டுப் படுத்தும் பொழுது அடங்கிவிடும் மனதை ஆத்ம விசாரம் என்ற ஒரே வழியில் நடாத்திச்சென்றால், அதன் உருவமே நசித்து ஆத்மசாக்‌ஷாத்காரம் ஏற்படும்

விளக்கவுரை

பிராணாயாம்ம் செய்யும்பொழுது மனம் தாற்காலிகமாவேனும் அடங்கிவிடுகிறது. அது விழித்தெழும் பொழுது கூட அந்த அமைதி தொடர்கிறது.அந்த நேரத்தில் மனதை உள் நோக்கி திருப்பி விட்டு ஆத்மாவை கண்டறிந்தால் மனம் நிரந்தரமாக அழிந்து விடும். இது ஒன்று தான் ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரத்திற்கான ஒரே வழி என்று சொல்கிறார்.

பிராணாயாமம் முற்றிலும் பலனற்றதல்ல; பிராணாயாமத்தினால் மனம் அடங்கிவிடும் இடைப்பட்ட நேரத்தில் மனதை ஆத்ம விசார மார்க்கத்திற்கு திருப்பி விடவேண்டும்.அந்த நேரத்தில் மனம் அங்கும் இங்கும் அலைபாயாது. அப்படி செய்வது ஒன்று தான் ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரத்திற்கான வழி என்கிறார் பகவான் இந்த சுலோகத்தில்.

இதை இன்னும் தெளிவாக பகவான்  குரு வாசக கோவை 392 வது பத்தியில் சொல்கிறார்:

“மனதின் ஐந்து அறிவும் ஒன்று ஆகிவிட்டது (அதாவது, ஐந்து புலன்களின் வழியாக சிதறடிக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்திய மனதுடன்) [பிராணாயாமம் காரணமாக அமைதிக்கு வந்த அமைதி நிலையில் [ மனதின்] மனதை [மனோ-லயா] நிறுத்துவதன் மூலம், மூச்சை உள்ளே கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம்,  உள்ளிலுள்ள  குறைபாடற்ற சத்-சித் [சுத்தமான எதன் துணையும்  இல்லாத இருப்பு- உணர்வு ‘நான்’] என்பதை கவனமாக ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அதாவது, மனம் லயனத்திருக்கும் பொழுது லயனத்திலிருந்து எழும்போது, ​​அது  அமைதியாகவும் இருக்கும், எனவே ஒருவர் அந்த அமைதியான நிலையைப் பயன்படுத்தி மனதின் கவனத்தைத் திருப்பி ‘நான் யார்?’ , என்ற விசாரத்தில் ஈடுபட்டால் உண்மையில் மனம் என்று ஒன்று இல்லை என்று கண்டுகொள்ள முடியும்.”