Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

Advertisements

சர்வம் சக்தி மயம் – பகுதி 3

தேவீ பாகவதம்

 முன்னுரை

புராணம் என்றாலே ஞாபகத்திற்கு வருவது ‘அஷ்டாதச புராணங்கள்’ அதாவது பதினெட்டு புராணங்கள் தான்.அந்த பதினெட்டு புராணங்களில் சில மஹா புராணங்கள் என்றும் சில உப புராணங்கள் என்றும் சொல்லப்படுகின்றன.விஷணுபாகவதமும் தேவி பாகவதமும் சேர்த்தே பேசப்பட்டு வருகின்றன. ஒன்று மஹா புராணமென்றும் மற்றொன்று உப புராணமென்றும் சொல்லப் படுகிறது.ஆனால் எது மஹாபுராணம் எது உப புராணம் என்பதில் பண்டிதர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இன்றும் நிலவிலுள்ளது. சிலர் விஷ்ணு பாகவதம் தான் மஹாபுராணம் என்று சொல்கிறார்கள். மற்று சிலரோ தேவீ பாகவதம்தான் மஹாபுராணம் என்று கூறுகிறார்கள்.

ஹேமாத்ரி என்ற கிரந்தத்தில் உப புராணங்கள் வரிசைப் படுத்தப் பட்டுள்ளன.. அதில் ஸனத்குமார சம்ஹிதையை முதலாவதாக வைத்து,விஷ்ணு புராணத்தை நாலாவதாக வைத்து வரிசைப்படுத்தியுள்ளார்கள். ஆகவே உப புராணங்களில் விஷ்ணு புராணத்தை உட்படுத்தியுள்ளார்கள் ஆகவே தேவீ பாகவதம் தான் மஹாபுராணம் என்பது சிலரது கருத்து.
அது எப்படியிருந்தாலும் தேவீ பாகவதம் மிகச் சிறந்த புராணம் என்பதில் தர்ககம் இருக்க முடியாது.தேவீ பாகவதத்திற்குள் நுழையுமுன் புராணம் என்றால் என்ன? அதன் இலக்கணங்கள் தான் என்ன என்று பார்ப்போம் 

இன்றைய சம்பவம் நாளைய கதை. அதே கதை சில கட்டுக் கோப்புக்களுடனும் வரையறைகளுக்குள்ளும் கொண்டு வரப்படுவது தான் புராணம்.
‘புராணம்’ என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் , புராதனமானது, பழமையானது, என்பது மட்டுமல்லாமல் பழையது ஆனால் புதுமை அடங்காதது- புரானவி- என்ற பொருளும் உண்டு.
ஹிந்து புராணங்கள் ்வேத சம்மதம்’ பெற்றவை என்பது தெள்ள தெளிவாக அறியப்படும் உண்மை.வியாச முன சொல்வார்:” புராணம் ஸம்ப்ரவிஷயாமி-பிரம்மோக்தம் வேத ஸம்மிதி” என்று.
அரவிந்த் கோஷ் கூறியுள்ளார் : நமது வேத இதிஹாஸங்கள் இன்றைய உருவத்தில் காணப்படுவதற்கு முன்பே, பல ஆயிரம் நூற்றாண்டுகளாக நமது பண்பாட்டின் முக்கியமான அங்கங்களாக இருந்து வந்தன.
பண்பாடு என்றால் பண்படுத்துவது, சுத்தப்படுத்துவது என்று பொருள்.நமது பண்பாட்டின்்- பாரதீய வேதாந்த கலாச்சாரத்தின் விசேஷம் என்னவென்றால் ‘ இந்த ஸ்தூல பிரபஞ்சத்தின் பின்னணியில்,- திரவ கன பாஷ்யங்கள் வாதக உருவத்திற்கும்- எல்லா வஸ்துக்களிற்கும் மேலான ஒரு சத்தியம் உண்டு.அது பூரணமும், முக்காலங்களாலும் அழிக்கப் படாததாகவும் தன்னியக்கமாகவும் மற்றொன்றிலிருந்து மாறுபட்டுள்ளேன்  உண்மையாகவும் அது நிற்கின்றது் அது தான் பிரம்ம சத்தியம்.அந்த பிரம்மத்தை – சத்தியத்தை சாக்‌ஷாத்கரிப்பாய் தான்- முகத்தோடு முகம் கண்டறிதல் தான் உண்மையான அறிவு என்று உலகிற்கு தெரிவித்தது நமது பண்பாடு அல்லது கலாச்சாரம் தான்.அது தான் ஆத்மஞானம்- தன்னையே அறிதல் . இப்படிப்பட்ட கலாச்சாரம் அதிஷ்டிதமாயிருக்கின்றது வேதங்கள் எனும் சாஸ்திரங்களின் மேல்தான். அப்படிப்பட்ட வேதங்களாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது புராணங்கள்.
வேதங்களின் எண்ணிக்கையில் கருத்து வேறுபாடுகள் பண்டிதர்களிடையே நிலவி வந்தாலும், ‘ வேதாஶ்சத்வாரா’ எல்லாவராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது சர்வதா – எக்காலத்திலும் நிலையாக மாற்றாத்திற்குள்ளாகாமல் இருப்பவை ரிக், யஜுர், ஸாமம், அதர்வம் என்ற நான்கு வேதங்களும் தான்.
இந்த நான்கும் முறையாக ஞானத்தையும்,கர்மத்தையும்,இச்சையையும்,ஞான- கர்ம- இச்சைகளின சேர்க்கையையும் விளக்குகின்றன.இந்த நான்கு வேதங்களையும் கற்றறிந்தால்தான் பிரம்ம ஞானம் பெற முடியும்.

இதற்கு உதவுவது தான் தேவீபாகவதத்தின் நோக்கமும்.

ஸர்வம் சக்திமயம் பகுதி 3

தேவீ பாகவதம்

நாள்1

அத்தியாயம் 1

தேவீ மாஹாத்மிய வர்ணனை

सृष्टौ या सर्ग्गरूपा जगदवनविधौ पालिनी या च रौद्री

संहारे चापि यस्या जगदिदमखिलं क्रीडनं या पराख्या 

पश्यन्ती मद्ध्यमाfथो तदनु भगवती वैखरी वर्ण्णरूपा

सास्मद्वाचं प्रसन्ना विधिहरिगिरिशाराधिताfलङ्करोतु

हरि: ॐ.

ஸ்ருʼஷ்டௌ யா ஸர்க்³க³ரூபா ஜக³த³வனவிதௌ⁴ பாலினீ யா ச ரௌத்³ரீ

ஸம்ʼஹாரே சாபி யஸ்யா ஜக³தி³த³மகி²லம்ʼ க்ரீட³னம்ʼ யா பராக்²யா 

பஸ்²யந்தீ மத்³த்⁴யமாfதோ² தத³னு ப⁴க³வதீ வைக²ரீ வர்ண்ணரூபா

ஸாஸ்மத்³வாசம்ʼ ப்ரஸன்னா விதி⁴ஹரிகி³ரிஸா²ராதி⁴தாfலங்கரோது

ஹரி: ஓம்ʼ.

sr̥ṣṭau yā sarggarūpā jagadavanavidhau pālinī yā ca raudrī

saṁhārē cāpi yasyā jagadidamakhilaṁ krīḍanaṁ yā parākhyā 

paśyantī maddhyamāfthō tadanu bhagavatī vaikharī varṇṇarūpā

sāsmadvācaṁ prasannā vidhiharigiriśārādhitāflaṅkarōtu

hari: ōṁ. 

ஒரு விளையாட்டுப் பொருளாக இந்த பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கியும் அதை பாதுகாத்தும்அழித்தும்  ராஜாங்கம் செய்து வரும் பரா,பஶ்யந்தி,மத்திமா, மற்றும் வைகரி முதலிய ஒலிஉருவங்களோடு  பிரகாசிக்கின்ற,பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரர்களும் வணங்குகின்ற தேவி கருணைகொண்டு என் வாக்குகளுக்கு அருள் பாலிக்கட்டும்.

நர- நாராயணர்களையும் சரஸ்வதீ தேவையையும்  வேத வியாசரையும் நமஸ்கரித்து இந்த புண்ணிய புராணத்தை பாராயணம் செய்ய ஆரம்பிப்போம்..

சனகாதி மாமுனிகள் ஸூதனிடம் சொன்னார்கள்:” மஹாவிஷ்ணுவின் பாபங்களையெல்லாம் அழிக்க வல்ல கதைகளை தாங்கள் சொல்லக்கேட்டு நாங்கள் மகிழ்ச்சியுற்றோம். பக்திபூர்வமான சிவபுராணங்களையும் கேட்டு திருப்தியடைந்தோம்.இருந்தாலும் கதைகளை கேட்பதில் ஆர்வம் உண்டாகிவிட்டால், அதே போலுள்ள நற்கதைகளை கேட்க வேண்டுமென்ற விருப்பம் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் முளைத்தெழுகிறது.வேண்டாத விஷயங்களில்  மனம் ஈடுபடாமலிருக்கவும் கதை கேட்பது நல்லவர்களுக்கு உதவும்.ஆத்மாவை உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு போகக்கூடிய இம்மாதிரி கதைகளை சொல்வதற்கு தங்களை விட்டால் யார் இருக்கிறார்கள்.இந்த கலிகாலத்தில் மனிதர்களுக்கு எளிதாக முக்தி பெறுவதற்கான வழி யை எங்களுக்கு சொல்லித் தந்து எங்களை போதம் தெளிந்தவர்களாக்குவீர்களாக!”
ஸூதன் சொன்னார்:” நன்றாக சொன்னீர்கள்.உலக மேன்மைக்காக, எல்லா வேத சாஸ்திரங்களிலும் மேலானதான தேவீ பாகவதம் கதையை சொல்கிறேன் , கேளுங்கள்இதை கேட்கும்வரைத்தான் ஏனைய புராணங்கள் மிகமேன்மையானவை என்ற எண்ணம் இருக்கும். மனித இனத்தை பாதித்துள்ளது அறிவீனம் எனும் இருளை நீக்கி ஒளி விளக்கேற்றுகின்றதும், பாபங்கள் நிறைந்த கொடூரமான வனங்களை மனித மனங்களிலிருநது வேரோடு பிழுதெறியக்கூடியதும் ஆன கூர் வாள் தான் தேவீபாகவதம்.தேவீபாகவதத்தின் ஒளிக்கீற்றுக்கள் தங்கள் மீது படியும் வரை தான் மனிதர்கள் சஞ்சலங்கள் எனும் கூரிருளில் உழல வேண்டி வரும்.”

முனிவர்களுக்கு புராணம் கேட்பதற்கு ஆவல் மிகுதியாயிற்று.” சொல்லுங்கள், அந்த புராணம் தான் என்ன? எவ்வாறு அதை கேட்க வேண்டும்? எவ்வளவு நாட்களில் அதை கேட்டு முடிக்க முடியும்? யாரெல்லாம் இதற்கு முன் இந்த புராணத்தை கேட்கும் பாக்கியம் பெற்றவர்கள்?”

ஸூதன் தொடர்ந்தார்:” மீன்வ பெண்மணியின் மகனான வேத வியாசன் தானே வேதங்களையும் நாலாக பிரித்து நமக்குத் தந்தார்? அதிகமாக ஞானம் பெற இயலாத சாமானியர்களுக்காக – அவர்களுக்கு தர்ம- நியாயங்களைக் குறித்துள்ள வெளிபாடு வரவேண்டும் என்பதற்காக- பாதராயணன் பதினெட்டு புராணங்களையும் இயற்றினார்.அவர் தான் இதை எனக்கு கற்பித்தவர்.ஜனமேஜயனுக்கு முக்தி நல்கக்கூடிய தேவீபாகவதத்தை உபதேசித்ததும் வேத வியாசர்தான்.அவரது தந்தை பரீக்ஷித் தக்ஷகன் தீண்டியதால் இறந்தார்.ஒன்பது நாட்கள் தேவீபாகவதம் கேட்டுக்கொண்டிருந்து விட்டு, ‘ நவாஹயக்ஞம்’ முடிந்தவுடன்    பரீக்‌ஷித் முக்தியடைந்தார். அவ்வாறு அவரது புத்திரன் ஜனமேஜயன் தன் கடமையை செய்த திருப்தியடைந்தான்.தேவீ பாகவதம் முக்தி நல்கக் கூடியதும் துர்கதியைத் தவிர்க்க உதவக்கூடியதும் ஆக உள்ளது.தினமும் ஒரு சில மணித்துளிகளேனும் இந்த புண்ணிய புராணத்தை பாராயணம் பண்ணுவத்ற்கு செலவிடுவது எல்லாவித யக்ஞங்கள் , விரதங்கள், தானங்கள் என்ற எல்லாவற்றையும் விடவும் மேலானது.

மற்ற யுகங்களில் முக்திக்கு  வேறு வழிகள் இருந்தன.ஆனால் கலியுகத்தில் புராணங்களை செவிமடுப்பது ஒன்று தான் அற்பாயுசு மட்டுமேயுள்ள மனிதர்களுக்குள்ள ஒரே வழி.

வியாசர்தான் தேவீபாகவதத்தை இயற்றியதே மனிதர்களை முக்திக்கு அழைத்துச்செல்வதற்காகத்தான்.

எல்லா நாட்களும் இந்த புராண பாராயணத்திற்கு உகந்த தினம் தான்.

நவாஹமாக இந்த புராணத்தை பாராயணத்தை செய்வது உத்தமம் என்றாலும் நாலு நவராத்திரிகளிலும் பாராயணம் செய்வது அதி உத்தமம் என்றாலும் என்றுமே இதை பாராயணம் செய்யலாம்.பாபம் செய்தவர்களும் நாஸ்திகர்களும் வேத துரோகிகளும் கூட தேவீ பாகவத பாராயணத்தால் பயனடைவார்கள்.மாசற்றவர் ஆவர்.கங்கை, காசி, மதுரா என்ற புண் அணிய தலங்களில் கிடைக்காத புண்ணியம் இந்த புராண பாராயணத்தால் கிடைக்கும்.

தேவீ பாகவதத்திலிருந்து ஒரு சுலோகமேனும் தினமும் பாராயணம் செய்பவர் தேவியின் கருணைக்கு பாத்திரமாவார்கள்.தேவீ பாகவத நித்திய பாராயணத்தால் சாதகர்கள் தனது தர்மார்த்தகாம மோக்‌ஷ இலக்குகளை அடைவார்கள்.
.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 307

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 307

ஜீவன்முக்தனில் பரமானந்தம்

अविद्या संपरिज्ञाता न चैनं परिकर्षति

मृगतृष्णा परिज्ञाता तर्षुलं नावकर्षति (५/७४/२०)

அவித்³யா ஸம்பரிஜ்ஞாதா ந சைனம்ʼ பரிகர்ஷதி

ம்ருʼக³த்ருʼஷ்ணா பரிஜ்ஞாதா தர்ஷுலம்ʼ நாவகர்ஷதி (5/74/20)

avidyā saṁparijñātā na cainaṁ parikarṣati

mr̥gatr̥ṣṇā parijñātā tarṣulaṁ nāvakarṣati (5/74/20) 

வஸிஷ்டர் தொடரஃது சொன்னார்:” ஆத்மா ஒரு சரீரத்தை பார்த்த மாத்திரையிலையே தான் அந்த சரீரமே என்று எண்ண ஆரம்பித்து விடுகிறது.இந்த பிரபஞ்சம் எனும் ‘ காட்சி’ தோன்றுவது பாலைவனத்தில் கானல் நீர் தோன்றுவது போல் தானும். அந்த  பிரமையினால் உண்டாகின்ற காட்சி கடலலைகள் போல் பல உருவிலும்,பல அளவிலும் பல பெயரிலும் எழும்பியும் வீழ்நதும் எல்லாயிடங்களிலும் பரவிக் காணப்படுகின்றது.சிலர் அதை மனமென்றும், மற்று சிலர் அதை விவேகம் என்றும்,பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார்கள். அஹங்காரம், .வாஸனைகள்,புலன்கள்,என்பன போன்று இன்னும் பல பெயர்களுமே உண்டு! .மனதும் அஹங்காரமும் ஒன்றே தான். பெயரில் மட்டும் தான் வித்தியாசம்.ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று உண்டாயிற்றுஎன்று அஞ்ஞானிகள் கூறுவார்கள்.பனிக்கட்டியிலிருந்து தான் வெண்மை தோன்றுகிறது என்று சொல்வது போல் அது மிகவும் முடடாள்த் தனமான கூற்று.மனமோ அஹங்காரமோ ஏதாவது ஒன்று இல்லாமலாகிவிட்டால் இன்னொன்றும் இல்லாமலாகிவிடும்.

ஆகவே, இராமா, பந்தனம்,முக்தி போன்ற எல்லா எண்ணங்களையும் பகுத்தறிவினாலும், அனாஸக்தியினாலும் அழித்து, ஆசைகளும் போகங்களையும் கைவிட்டு,மனதை – அஹங்காரத்தை இல்லாமலாக்கு!.’ எனக்கு முக்தி வேண்டும்’ என்ற எண்ணம் தோன்றினாலும் மனம் விழித்துக் கொண்டு. விட்டது என்றர்த்தம்.மனம் மற்ற கற்பனைகளை எண்ணும்பொழுது தான் சரீரம் முதலியவை உருப்பெறுகிறது.பிறகு ‘ நான் இதை செய்கிறேன்’ ‘ நான் இதை ருசிக்கிறேன்’  ‘ இது எனக்குத் தெரியும்’ என்பன போனஃற கற்பனைகள் பாலைவனத்து கானல் நீர போல் முளைக்க ஆரம்பிக்கின்றது.ஆனால் அவையெல்லாமே பொய்யான தோற்றமே! உண்மையல்ல! ஆனால் அவையின் பொய்மை புலப்படுவது வரை மனதிற்கு அவை கவர்ச்சிகரமாக தோன்றும்.கானல் நீரை நோக்கி விலங்கினங்கள் ஓடிப் போவது போல்த் தான

அவையின் உண்மை தெரிந்து விட்டால்  பிறகு மனம் அவையில் ஒரு ஈடுபாடும் கொள்ளாது.அது வெறும் மரத்தினாலான பூனை என்பதை உணர்ந்து விட்டால் அதனிடம் என்ன ஈர்ப்பு இருக்க முடியும்?”

 இருளை பூர்ணமாக அகற்றும் விளக்கு போல் ஆத்மஞானம் மனோ விருத்திகளை வேரோடு பிழுதெறிந்து விடும்.எல்லா வாசனைகளும் அழிக்கப்படுகின்றன.

‘இந்த சரீரம் வெறும் ஜடம்தானே? இதன் சுகத்திற்காக நான் ஏன் தேடி. அலைய வேண்டும்?’ அன்ற கேள்விகளை ஒருவன் ஆத்மார்த்தமாக எழுப்புவானேயெனில் அவனிலுள்ள எல்லா ஆஸக்திகளும் பூர்ணமாக அழிந்து விடும்.ஆத்மஞானியான முனிவர் உறுதியான ஆத்மஒளியில் மூழ்கிவிடுகிறான்.அவன் தானே திருப்தியடைந்தவனாகிறான்.போதம் ஒளிர்விடும் அவனிலிருந்து அந்த ஒளி வெளியேயும் பரவுகிறது.ஆத்மா- பரமாத்மா தான் எல்லாவற்றின் சத் ஆக அவன் காண்கிறான்.ஆத்மா அவனுக்கு சர்வ வியாபியான பகவான் தான்.ஆத்மா தனக்கென்று பெயரோ உருவமோ கைக்கொள்வதில்லையென்றாலும் அது எல்லா பெயர்களிலும் உருவங்களிலும்  பரவி நிற்கின்றது.முன்னால் காமக்குரோதங்கள்அவனை அலைக்கழித்து வந்தன.அதை நினைக்கையிலே அவனுக்கு தனது அஞ்ஞானத்தை நினைத்து சிரிப்பு தான் வரும்.

அவன் தீயவரின் நட்பிலிருந்து தூர விலகியிருந்து, மனதில் எந்த வித பாரமும் ஆசாபாசங்களும் இல்லாமல், ஆத்ம வித்யையில் உறுதியாக நிலைகொண்டிருக்கிறான்.அவனை எல்லோரும் மதிக்கிறார்கள், புகழ்கிறார்கள்.எல்லோருக்கும் அவன் பிரியமானவனாக இருக்கிறான்.ஆனால் எல்லாரிலிருந்தும் மாறுபட்டவனாக இருக்கிறான்.அவனுக்கு எதுவும் தேவை இல்லை.அவன் எதையும் எடுத்துக்கொள்வதுமில்லை; கொடுப்பதுமில்லை.யாரையும் நமஸ்கரிக்கவோ, பழித்துப்பேசவோ செய்வதில்லை.அவன் எதிலும் மகிழ்ச்சி கொள்ளவோ, துன்பப்படவோ செய்வதில்லை.அவன் தான் ஜீவன் முக்தனான ரிஷி.எதாவது நோக்கமுடைய  கர்மங்கள் அவனில் முடிவுற்றது .அவனில் எந்த உபாதிகளின் தாக்கமும் கிடையாது.எல்லா விதமான ஆசைகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் அவனில் அழிந்து விட்டிருக்கின்றன.

இராமா, எல்லா ஆசைகளையும் விலக்கிவிட்டு, சுய அமைதியில் ஆனந்தப்படு! ஆசாபாசங்களில்லாத மனதை விட  மேலான ஆனந்தம் தரக்கூடிய எதுவும் இல்லை.சக்கரவர்த்தி பதவியோ, சுவர்க்கலோக வாசமோ,பிரியமானவர்களின் அருகாமையோ எதுவும் எதிர்பார்ப்புகளும் ஆசைகளும் இல்லாத மனதளவிற்கு மகிழ்ச்சியை தராது.
   .   

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 309

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 309

ஜீவன் முக்தனின் நிலை( தொடர்ச்சி)

चिदात्मान इमा इत्थं प्रस्फुरन्तीह शक्तय:

 इत्यस्याश्चर्यजालेषु नाभ्युदेति कुतूहलं (५/७७/३०)

சிதா³த்மான இமா இத்த²ம்ʼ ப்ரஸ்பு²ரந்தீஹ ஸ²க்தய:

இத்யஸ்யாஸ்²சர்யஜாலேஷு நாப்⁴யுதே³தி குதூஹலம்ʼ (5/77/30)

cidātmāna imā itthaṁ prasphurantīha śaktaya:

ityasyāścaryajālēṣu nābhyudēti kutūhalaṁ (5/77/30) 

வஸிஷ்டர் தொடருகிறார்:” இராமா,இந்த உலகங்களெல்லாம்் பரப்பிரம்மத்தில்த் தான் நிலைகொள்கிறதென்றாலும், நாம் அவைக்கு ஒரு தனி இருப்பை கற்பனை செய்யக்காரணம் நம்மில் வேரூன்றி விட்ட அவித்யை தான்.ஆனால் ஞானம் உதயமாகும்பொழுது இந்த அஞ்ஞானம் எனும் இருள் அகன்று போய்விடும்.தவறான கற்பனைகள் தான் இந்த பொய்யான பிரபஞ்ச காட்சிகளுக்கெல்லாம் காரணம்.ஆகவே சரியான பார்வை நம்மில் உண்டாகும் பொழுது, இந்த தவறான கற்பனைகள் அழிந்து விடும்.சரியான மனோ நிலை, சரியான மனோ விருத்தி,சரியான முயற்சி,சரியான ஞானம்,இவைகளின் உதவியினால் மட்டுமே இந்த சம்சாரக் கடலிலிருந்து கரையேற முடியும்.இதற்கான சந்தர்ப்பம் கிடைத்தும்,அதற்காக முயற்சிக்காமல்,வெறும் மாயையினால் உலக காட்சிகளை ந்மபி அலைந்து திரிபவனின் நிலை பரிதாபம் என்று சொல்லாமல் வேறு என்ன சொல்வது! இராமா, நீ மகான்களின் ஆசியை பெற்றவன்.இந்த சிறு வயதிலேயே ஆத்ம விசார மார்க்கத்தில் அக்கறை ஏற்பட்டுள்ளதே!ஆத்ம விசாரணை காரணமாக ஒருவனில் சத்தியம் உயிர்த்தெழும்பொழுது, அவனில் ஶக்தியும் புத்தியும் ஐசுவரியமும் மேலும் மேலும் பிரகாசமடையும்.இவ்வாறு பிரபஞ்சா சத்தியத்தை அறிந்துணர்ந்த ரிஷி மனோ சங்கற்பங்களிலிருந்து முக்தியடைந்தவனாகவும்.அவன் சுஷுப்தியிலென்பது போல் இந்த பிரபஞ்சத்தை காண்கிறான்.அவனில் முளைத்தெழுந்தாலும் ஆசைகள் எதுவும் நிலைக்காது..

தான் ஆசைப்படவில்லையென்றாலும் தன்னுடைய சித்தைத்தை ஈர்க்க முயலும் வஸ்துக்களையெல்லாம் அனுபவங்களையோ சித்திகளையோ அவன் பொருட்டாக மதிப்பதில்லை.அவைகளை தனதாக்கிக் கொள்வதுமில்லை. அவனது இதயம் ஆத்மாவை நோக்கி உள்வாங்கியிருக்கிறது.அவனில் வருங்காலத்தைக் குறித்துள்ள கவலைகளோ, பூர்வகால நினைவுகளோ, நிகழ்கால அனுபவங்களோ எதுவுமே அவனில் ஒரு சஞ்சலத்தையும் உளவாக்குவதில்லை. ஆனால் அவன் எல்லா லௌகீக கர்மங்களையும் செவ்வனே நிறைவேற்றவும் செய்கிறான். அவன் உறங்கும் பொழுது உள்ளில் விழித்தபடியே இருக்கிறான்.விழித்து இருக்கும் பொழுது அவன் உறங்குகிறான்.அவன் எல்லா கர்மங்களும் ஆற்றுகிறான்; ஆனால் ஒன்றும் செய்வதில்லை.உளமனதில் எல்லாமே தியாகம் செய்துவிட்டு வெளிப்பார்வைக்கு இகலோக கர்மங்களில் மூழ்கியிருக்கிறான்.அதே நேரத்தில் மனதில் எந்த விதமான சஞ்சலமும் இல்லாமல் இருக்கிறான்.அவன் ஆற்றுகின்ற கர்மங்கள் தானாகவே நடக்கின்ற கர்மங்கள்.அந்த ரிஷி யாரிடமும் நெருக்கமாகவோ விலகியோ இருப்பதில்லை.ஆகவே அவனது நடத்தை அமைதியானவர்களிடம் அமைதியாகவும் கடுமையானவர்களிடம் கடுமையாகவும் தென்படும்.சிறுவர்களிடையே அவன் சிறுவனாகவும் முதியவர்களுடன் இருக்கும்பொழுது முதியவனாகவும் காணப்படுவான்.வீரர்களிடையே வீரனாகவும் இளைஞர்களிடையே இளைஞனாகவும் இருக்கிறான்.துன்பபடுவர்களுடன் சேர்ந்து அவனும் துன்பப் படுகிறான்.அவனது வார்த்தைகள் இனிமையானவையாகவும் ஞானம் செறிந்ததாகவும் இருக்கும். புனிதமான கர்மங்கள் ஆற்றி அவன் நேடுவதற்கொன்றுமில்லை.இருந்தாலும் அவனது கர்மங்கள் புனிதமானவை தான்.இன்ப அனுபவங்களுடன் அவனுக்கு எந்த விதமான விருப்பமுமில்லாததால் அவைகள் அவனை பாதிப்பதில்லை.அவனுக்கு பந்தனங்களுடனோ, முக்தியுடனோ எந்த சங்கமுமில்லை.

அவித்யை மற்றும் தவறான மனோ சங்கற்பங்கள் எனும் வலைகளை ஞானாக்னியில் எரித்து சாம்பலாக்கி விட்டதால் அவனது போதம் , ஆத்மா எங்கும் பறந்து செல்ல முடிகிறது.சுய முயற்சிகள் வெற்றி அடையும்பொழுது மிகுந்த மகிழ்ச்சியோ, தோல்வியடையும்பொழுது மிகுதியான வருத்தமோ உண்டாவதில்லை.குழந்தைகள் விளையாட்டுப் பொம்மைகளை எடுத்து விளையாடும் பொழு எப்படி ஆனந்தப்படுவர்களோ அப்படி அவன் எப்பொழுதும் ஆனந்தத்தில் மூழ்கியிருக்கிறான்.சூரியன் குளிர்மையை நல்கினாலோ, சந்திரன் உஷ்ணத்தினால் வெளியிட்டாலோ அவன் அதிசயப்படமாட்டான்.

” முடிவில்லாத ஆத்மாவிற்கு ( பரமாத்மாவிற்கு)  இதெல்லாம் நிகழ்த்துவதற்கு இயலும் என்ற அறிவு அவன் அடைந்துள்ளதால் எந்த அதிசய நிகழ்வுகளும் அவனை பிரமிக்க வைப்பதில்லை”

அவன் எதையும் எதற்காகவும் நாடுவதில்லை; அஞ்சுவதில்லை. எதற்காகவும் கோபப்படுவதுமில்லை.’உயிரினங்கள் பிறந்து இறந்து கொண்டே இருக்கின்றன’ என்று அறிந்ததால் அவனுக்கு எதிலும் மிகுதியான மகிழ்ச்சியோ, துக்கமோ உண்டாவதில்லை.தன்னிலேயே தான் உலகம் உளவாய் உதயமாகின்றது என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ‘கனவில் தோன்றுகின்ற உலகங்கள் போல் எல்லாவற்றிற்கும்- எல்லா பொருட்களுக்கும் உயிரினங்களுக்கும்  கண நேர வாழ்வு  தான் உள்ளது ‘ என்பதை ஞானியான அவன் அறிகிறான்.ஆகவே எதனிடமும்- யாரிடமும் அனுதாபமோ மகிழ்ச்சியோ தெரிவிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அவன் உணர்நதுள்ளான்.அவ்வாறு சுகம்- துக்கம், விரும்பத் தகுந்தவை, வெறுக்க வேண்டியவை என்ற விருப்பு- வெறுப்புக்கள் உள்ளேயே அஸ்தமித்து விடுவதால் மனமே இல்லாமலாகிவிடுகிறது.தவறான மனோ விருத்திகள் மீண்டும் அவனில் முளைப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை.நெருப்பில் விழுந்து எரிந்து சாம்பலானான எண்ணை விதையிலிருந்து எண்ணை எடுக்க முடியாதல்லவா!.   

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 311

தினமொரு சுலோகம்

நாள்311

இதய தத்துவமும் சத்திய தரிசனமும்

संविन्मात्रं तु हृदयमुपादेयं स्थितं स्मृतं

च बाह्वे च न च बाह्वे न चान्तरे (५/७८/३५)

ஸம்ʼவின்மாத்ரம்ʼ து ஹ்ருʼத³யமுபாதே³யம்ʼ ஸ்தி²தம்ʼ ஸ்ம்ருʼதம்ʼ

ச பா³ஹ்வே ச ந ச பா³ஹ்வே ந சாந்தரே (5/78/35)

saṁvinmātraṁ tu hr̥dayamupādēyaṁ sthitaṁ smr̥taṁ

ca bāhvē ca na ca bāhvē na cāntarē (5/78/35) 

இராமன் கேட்டான்: ” தாங்கள் இப்பொழுது சொன்ன இதயம் என்பது என்ன?” 

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” இராமா,நான் இரண்டு இதயங்களைக் குறித்து இங்கு சொல்லப்போகிறேன்.’ஒன்று நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியது. மற்றதை அலட்சியப் படுத்தி விடலாம்.’ என்றே வைத்துக் கொள்வோம்.சரீரத்தியில் இருக்கும் பௌதிக இதயத்தை பொருட்படுத்த வேண்டாம்.

‘நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய இதயம் சுத்த போத சொரூபம்.அது உள்ளிலுமுள்ளது; வெளியேயுமுள்ளது. ஆனால் அது உள்ளிலுமில்லை; வெளியேயுமில்லை.’

அது தான் இதய தத்துவம்.அதில்த்தான் இந்த பிரபஞ்சம் காணப்படுகின்றது.எல்லாவிதமான செல்வச்செழிப்புகளும் அங்கு தான் குடியிருக்கின்றது.

போதம் தான் எல்லா உயிரினங்களின் இதயம்.அது எப்பொழுதும் துடித்துக்கொண்டிருக்கின்ற ஒரு மாமிசத்துண்டல்ல.நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல்,மனம் எல்லா உபாதிகளும் அழிந்து போதத்தில் மையப்படுத்தப் பட்டு விட்டால்,பிராணன் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு விடுகிறது.யோகவித்யையில் நிபுணர்களான குருமார்கள் பிராணனை கட்டுப்படுத்துவதற்கு பல வழிகளை உபதேசித்துள்ளார்கள்.அவைகளில் எதை வேண்டுமானாலும் நாம் கடை பிடிக்கலாம்.

யோக வித்யைகள் கடை பிடிக்கும்பொழுது எந்த விதமான பலவந்தமும் கைக்கொள்ளக். கூடாது.அவ்வாறு செய்தால் மட்டுமே அவை பலனளிக்கும்.அப்படிப்பட்ட ஒரு வித்யை கற்று கடைப்பிடிக்கும் ஒருவனில்  ஆசையின்மையும் மனோ வாசனைகளின் கட்டுப்பாடும் ஒரே நேரத்தில் கைவரும்.அது பிராணனையும் கட்டுப்ஆட்டிற்குள கொண்டுவந்து விடும்.பயிற்சிக்காக, புருவங்களிற்கிடையில் ,மத்தியில், மூக்கின் நுனியில், தொண்டையில், சிரஸின் உச்சியில்,மூக்கின் நுனியிலிருந்து ஒரடி தொலைவிலுள்ள மையப்புள்ளியில்  மனதை ஒர்ருமைப்படுத்துவது- இவைகளில  எது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்.ஆனால் இடைவிடாத பயிற்சி வேண்டும்.அப்படிப்பட்ட பயிற்சியினால் மட்டுமே துன்பத்தை ஒழித்து ஆனந்தத்தை அனுபவப்பட வைக்க முடியும்.அதனால்த் தான்யோ பயிற்சி முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.பிராணனை இவ்வாறு நிரோதித்து விட்டால் மிஞ்சுவது தான் நிர்வாணம்! அதில் தான் எல்லாம்; அதிலிருந்து தான் எல்லாம்; அது தான் எல்லாம்! காணப்படும் பிரபஞ்சம் அதுவல்ல! அதிலிருந்து உலகம்உருவாகவில்லை. உலகம் அது போல இல்லை. இம்மாதிரியான காட்சியை தன் உள்ளேயே காணுபவன் – அந்த எணணத்தில் உறுதியாக நிற்பவன்- தான் ஜீவன் முக்தன்.யோக பயிற்சியினால் பரம சாந்தியை அடைந்தவன் ஸத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்தவன்.
      பரமாத்மாவிற்கு ஆதியும் – முதலும்  கிடையாது; அந்தமும்- முடிவும் கிடையாது! எண்ணிக்கையில்லாத ஜீவ- நிர் ஜீவ ஜாலங்கள்  எல்லாமே ஆத்மா தான்; ஆத்மா அல்லாமல் வேறொன்றில்லை! என்ற ஞானம்  தான் சத்திய தரிசனம்.இந்த தரிசனம் பெற முடியாமல் போகிறவர்களுக்கு தொடர்ந்து பிறப்பும் இறப்பும் அனுபவப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கவேண்டி வரும்.சரியான சத்திய தரிசனம் மறு பிறவி என்பதை இல்லாமலாக்கிவிடுகிறது. இதில் விஷய- விஷயீ பந்தம் கிடையாது. .இவைகளுக்குள் எந்த பேதமும் கிடையாது.ஏனென்றால் ஆத்மா என்ற போதம் தான் ஞானம்; அதுவே அறியப்படுகின்ற பொருள்; அதுவே அறிகிறவனும்! அறியப்பட வேண்டியதும் இந்த போதமே! இவைகளுக்குள்  வித்தியாசங்கள் உண்டு என்ற பிரமை தான் அவித்யை அல்லது அஞ்ஞானம்! சத்திய தரிசனம் பெற்றுவிட்டால் பந்தனமும் கிடையாது முக்தியும் கிடையாது.அப்படிப்பட்ட ரிஷி ‘தான் ‘ எனும்ஆத்மாவை தன்னில் உறுதிப்படுத்தி நிலைகொள்கின்றான்.அவன்  எதனாலும்  பாதிக்கப்பட  மா ட்டான். இருப்பது அவன் மட்டும்தானே! யார் யாரை பாதிப்பது?

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 310

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 310

மனோ நிவுருத்திக்கான இரு வழிகள்- யோகமார்கம்
प्राणस्पन्दाच्चित्त: स्पन्दस्तत्स्पन्दादेव संविद:
चक्रावर्त्त‍विद्ध्यायिन्यो जलस्पन्दादिवोर्मय: (५/७८/१४)

ப்ராணஸ்பந்தா³ச்சித்த: ஸ்பந்த³ஸ்தத்ஸ்பந்தா³தே³வ ஸம்ʼவித³:

சக்ராவர்த்தவித்³த்⁴யாயின்யோ ஜலஸ்பந்தா³தி³வோர்மய: (5/78/14)

prāṇaspandāccitta: spandastatspandādēva saṁvida:

cakrāvarttaviddhyāyinyō jalaspandādivōrmaya: (5/78/14) 

வஸிஷ்டர் தொடர் ந்தார்:”இராமா, ஒரு நெருப்புக் கனலை சக்கரம் போல் சுழற்றும்பொழுது  ஒரு அக்னி வலயம்  உண்டாவது போல்த் தான் போதத்தில் உண்டாகின்ற அசைவுகள் காரணமாக இந்த பிரபஞ்சமும் உருவாகின்றது.பனிக்கட்டியும் அதன் வெண்மையும் என்பது போல், எள்ளும் எண்ணையும் என்பது போல், மலரும் மணமும் போல்,போதத்தையும்  அதிலுளவாகின்ற அசைவுகளையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.அவைகளை வேறு வேறு உண்மைகளாக பார்ப்பது தவறு.

மனமும் மனோ விருத்திகளும் ஒன்று தான்.ஒன்றில்லை என்றால் மற்றதும் இல்லை.

இராமா, இந்த மனதை ஒடுக்க இரண்டு வழிகள் உள்ளன.ஒன்று யோக மார்க்கம்; இன்னொன்று ஞானமார்கம். யோக மார்க்கம் மனோ விருத்திகளை கட்டுப்படுத்தி முக்திக்கு வழி காண்பிக்கின்றது.ஞான மார்க்கமும் சத்தியத்தைத் குறித்து சரியான அறிவை உணர்த்தி அதில் மனதை உறுதியாக நிலை கொள்ளச் செய்கின்றது.

சரீரத்தின் உயிரோட்டம் அல்லது ஶக்தி கிடைப்பது பிராண வாயுவிலிருந்து தான்.எளிதாக புரிந்து கொள்வதற்காக, அது நிறைவேறுவது நாடி நரம்புகளின் வழியாக என்று கூறலாம்.( வேதங்களில் பிராணன்,அபானன்,உதானன்,வியானன் முதலிய பிராணன்களைக் குறித்து விவரமாக சொலலப்பட்டிருக்கிறது.) .இந்த உயிர் சக்தியை பொதுவாக பிராணன் என்று அழைக்கிறார்கள்.மனதிலிருந்து பிரக்க முடியாத படி பிராணன் ஒன்று பட்டிருக்கிறது.உண்மையில் சொல்லப்போனால், போதம் மனோ விருத்திகளாக செயலாற்ற ஆரம்பிக்கிறது இந்த உயிர் சக்தியினால் தான்.அதே தான் மனம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது

பிராணன் பயணிப்பதால்த்தான்மனதில் எண்ணங்கள்  அசை போட ஆரம்பிக்கின்றன.பிராணனின் அசைவு போதத்தில் ஏற்படுகின்ற எண்ணங்களின் அசைவுகளால்த்தான்.அவை ஒன்றுக்கொன்று  முழுமைப்படுத்திக்கொள்ளும் சக்கர சுழற்சி பந்தத்திலுள்ளது. கடலலைகளும் நீரும் எப்படி ஒன்றைச் சார்ந்து மற்றொன்று உள்ளதோ அதே பந்தம் தான்  இவைகளுக்கு ( பிராணனுக்கும் மனத்திற்கும்) இடையிலுள்ளது.” 

மனம் தோன்றுவது பிராணனின் ஓட்டத்தினால்த் தான் என்று ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ஆகவே பிராணனை கட்டுப்படுத்தினால் மனம் கட்டுப்பட்டும் என்கிறார்கள்.( மூச்சை அடக்கிப்பிடித்தால் மனம் அசையாமல் இருக்கும். தொடர்ந்து முயன்றால் மனமே இல்லாமலாகும்).மனோ விருத்திகள் முடிவிற்கு வரும்பொழுது உலகம் எனும் மாயக்காட்சிகளும் முடிவிற்கு வந்துவிடும்.
பிராணனின் பயணம் முடிவிற்கு வருவது, ஆசைகளெல்லாம் அடங்கி, இதயம் வேதசாஸ்திரங்களில் சொல்லியுள்ள வழிகளிலும்,ஆச்சாரியர்கள் அருளியிருக்கும் வழிகாட்டுதலின்படியும் நடக்கும்பொழுது ஆசாபாசங்களற்ற நிலை உளவாகிறது.இது பூர்வ ஜன்மத்தில் நேடியதாகலாம்; இல்லை இந்த பிறவியில் தேடிக்கொண்டதாகலாம்.

 தியானத்தினாலோ மனதை ஒருமுனைப்படுத்துகின்ற பக்தியினாலோ பிராணனை கட்டுப்படுத்த முடியும்.பிராணாயாமம் தொடர்ந்து  செய்து வந்தால் இது எளிதாக முடியும்.

ஓம்காரத்தைத் திரும்ப திரும்பத் சொல்வதிலும்,ஓம்காரத்தின் பொருள் அறிந்து அதை உபாசிப்பதாலும் போதம் நீண்ட சுஷுப்தி நிலையை அடைந்து பரம சாந்தியை அடைவதாலும் பிராணனை கட்டுப்படுத்த முடியும்.

பிராண வாயுவின் ‘ ரேசகம்’ ( மூச்சை முழுவதுமாக மேலுக்கும் கொண்டு வந்து, ஒரு துளி கூட மீதமில்லாமல் உடலிலிருந்து வெளியே விடும்பொழுது, அதற்கும் உடலிற்கும் எந்த பந்தமும் இல்லாத நிலை உருவாகி,மூச்சு உள்ளுக்குள் இழுக்காமல் சிறிது நேரம் இருத்தலே  ரேசகம்) , ‘ பூரகம்’ ( பிராண வாயுவை மெதுவாக, வேண்டிய அளவிற்கு நேரம் எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே இழுத்துக்கொள்வது ‘ பூரகம்’) ,கும்பகம் ( உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு மூச்சுக்காற்றை சிறிது கூடுதல் நேரத்திற்கு உள்ளேயே நிறுத்திக்கொண்டு,அசையாமல் இருப்பது ‘கும்பகம்’.மூச்சுக்காற்றை சிறிது கூட வெளியே விடாமல் இருக்கவேண்டும்.உடல் அசைவில்லாமலுமிருக்க வேண்டும்)  என்ற மூன்று நிலைகளை பயிலுவதன்மூலமும் பிராணனை கட்டுப்படுத்தலாம்.

அதே போல் பிராணன் தலை உச்சிக்கு உயரும் பொழு,நாசித்துவாரத்தின் துவாரத்தின் வெளிப்புறத்தை நாவின் நுனியால் மூடியும்,தியானத்தால் மனோ விருத்திகளை ஒடுக்கியும் , போதத்தை மூக்கிலிருந்து ஒரடி தொலைவிலுள்ள ஒரு மைய்யத்தில் ஒருமைப்படுத்தியும், பிராணனை கட்டுப்படுத்தலாம்.பிராணனை நெற்றியில் புருவங்களிற்கிடையில் நிலைக்கச்  செய்தும் பிராணனை கட்டுப்படுத்தலாம். இதயத்தின் மத்தியில் கவனத்தை நிலை படுத்தி, நீண்டநேரம் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாலும் பிராணனை கட்டுப்படுத்தலாம்.ஆனால் இவையெல்லாம் எளிதான முறைகளல்ல. மிகுந்த பயிற்சி உள்ளவர்கள் மட்டுமே செய்ய முடியும்.    

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 308

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 308

ஜீவன்முக்திக்கு வழி

तिर्यग्योनिष्वपि सदा विध्यन्ते कृतबुद्धय:

देवयोनिष्वपि प्रज्ञा विध्यन्ते मूर्घबुद्धय: (५/७५/३२)

सर्वं सर्वेण सर्वत्र सर्व्वदा सर्व्वदैव हि

संभवत्येव सर्वात्मन्यात्मन्याततरूपिणि (५/७५/३३)

திர்யக்³யோனிஷ்வபி ஸதா³ வித்⁴யந்தே க்ருʼதபு³த்³த⁴ய:

தே³வயோனிஷ்வபி ப்ரஜ்ஞா வித்⁴யந்தே மூர்க⁴பு³த்³த⁴ய: (5/75/32

ஸர்வம்ʼ ஸர்வேண ஸர்வத்ர ஸர்வ்வதா³ ஸர்வ்வதை³வ ஹி

ஸம்ப⁴வத்யேவ ஸர்வாத்மன்யாத்மன்யாததரூபிணி (5/75/33)

tiryagyōniṣvapi sadā vidhyantē kr̥tabuddhaya:

dēvayōniṣvapi prajñā vidhyantē mūrghabuddhaya: (5/75/32)

sarvaṁ sarvēṇa sarvatra sarvvadā sarvvadaiva hi

saṁbhavatyēva sarvātmanyātmanyātatarūpiṇi (5/75/33) 

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” இராமா, இப்படிப்பட்ட ஜீவன் முக்தர்களாயிருக்கின்ற  நிறைய மகான்களும் ரிஷிகளும் இந்த உலகில் இருக்கிறார்கள்.நான் சில உதாரணங்களை கூறுகிறேன். கவனமாக கேள்.

சக்கரவர்த்தி ஜனகன், உன் பாட்டனார் திலீபன்,உலகின் முதல் ஆட்சியாளரான மனு,போரில் வல்லவனான மந்தத சக்கரவர்த்தி,அஸுர மன்னர்களான மகாபலி சக்கரவர்த்தி,இந்திரனிடம் கூட போரிட்ட வென்ற வியத்திரன்,பிரகலாதன்,ஶம்பரன்,தேவாஸுரர்களின் குருக்கள்,சிருஷ்டி- சம்ஹார  மும்மூர்த்திகள்,முனிசிரேஷ்டர்களான விசுவாமித்திர்ர்,நாரதர்,அக்னி,வாயு, முதலிய பஞ்சபூதங்களின் அதி தேவதைகள், இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்; ஆயிரகணக்கான  ஜீவன்முக்தர்கள் என்ற கூட்டத்தில் ரிஷிகள், அரசர்கள்,கிரகங்கள், தேவர்கள்,அசுரர்கள், நட்சத்திரங்கள் இப்படி பலவிதமான ஜீவன்களும் உண்டு.

இராமா, புழு பூச்ச்சிகளில் கூட ஜீவன்முக்தர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்; இருக்கிறார்கள்.அதே போல் தேவர்களிடையே முட்டாள்களும் உண்டு.எல்லாவற்றிலும் இருப்பது ஆத்மா ஒன்றே! அது எல்லாவற்றிலும் எப்பொழுதும் எல்லாவிதத்திலும் இருக்கிறது.

ஆத்மா தான் கடவுளும் கடவுள்தன்மையும்.பொருட்களில் வெறுமைமுயுள்ளது; அதற்கு காரண காரியமும் உண்டு.ஒருநேரம் சரியில்லை என்று தோன்றுபவை பிறகு யோசிக்கும் கால் சரியானதாக தோன்றலாம்.உதரணமாக, சிலர் தரும வழியில் வாழ்வது ‘ பாப பயத்தினால’ தான்.’ இல்லாத’ ஒன்று  நம்மை உண்மையை நோக்கி இழுத்து செல்லலாம்.முன் சொன்ன வெறுமையை தியானம் செய்வதால் சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் அடையலாம்.நேரத்தின் மற்றும் காலத்தின் தாக்கத்தால் நாம் ‘ இல்லை’ என்று நினைத்தது ‘இருக்கிறது’ என்று அறியலாகலாம்.அதே போல் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவை என்று நினைத்தவுடன் நொடியிடையில் அழிந்து போவதையும் காணலாம்.ஆகவே,சத்தியத்தை உணர்ந்து, இன்ப- துன்பங்களையும். ஆசாபாசங்களையெல்லாம் விட்டொழி.. !’ஸத் ‘த்தை ‘அஸத் ‘ ஆகவும் ‘அஸத்தை’  ‘ஸத் ‘ ஆகவும் பார்க்கிறார்கள் அஞ்ஞானிகள்.ஆகவே ஆசையும் நிராசையும் கைவிடு.சமன் நிலையை தன் வயமாக்கிக் கொள்.இராமா, இஹலோகத்தில் முக்தி எங்கும் எளிதாக கிடைக்கக் கூடியது தான்.சுய முயற்சியால் நிறைய மனிதர் அவ்வாறு முக்தி அடைந்திருக்கிறார்கள்.
ஆனால் அது எளிதானதா, இல்லையா என்பது சாதகனின் ஞானம், அஞ்ஞானம்( வித்யாவித்யைகள்) என்பவையை பொறுத்திருக்கிறது.. உன் உள்ளிலிருக்கும் ஞான விளக்கை ஏற்றினால் துன்பத்தின் வேரை அறுக்க ஆத்ம தரிசனத்தால் இயலும்.ஜனகரைப்போல் ஆயிரமாயிரம் மனிதர்கள் இன்றும் உலகில் ஜீவன்முக்தர்களாக வாழ்கிறார்கள்.நீயும் அவ்வாறே இப்பொழுதே இங்கேயே முக்தனாவாய், இராமா! 

முற்றிலும் ஆசையற்றவனாக வாழ்வது தான்  முக்தி.அதனாலுளவாகும் மகத்தானது  அமைதி சரீரமிருந்தாலும் இல்லையென்றாலும் நேடமுடியும்.எல்லா சங்கங்களிலிருந்துமுள்ள விடுதலை தான் முக்தி.அது தான் நிர்வாணம்.( நிர்வாணம் என்றால் ஒன்றுமில்லாமலிருப்பது) இந்த நிலையை அடைய ஒருவன் தன் முயற்சிகளையெல்லாம் ஞானத்தின் ஒளியில் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.முயற்சிக்காமல் யாராலும் ஒரடி கூட எடுத்து வைக்கமுடியாது.அதனால், இராமா, நீ ஆன்மீகத்தில் ஒரு படைத்தலைவனைப்போல் முன்னேறிச்செல்.சரியான முயற்சி, மற்றும் சரியான ஆத்ம விசாரம் செய்து பரமமான அந்த சத்தியத்தை சாக்‌ஷாத்கரிப்பாயாக, இராமா! அப்படிப்பட்ட முயற்சி செய்பவனுக்கு. பிரபஞ்சம் முழுவதும் மாட்டின் ஒரு காலடிக்கு சம்மே!