Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

சர்வம் சக்திமயம் 6

பாகம் 1. தேவீ மாஹாத்மியம்

அத்தியாயம்.7 லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம். 1

தேவீ மாஹாத்மியத்திற்குள் நுழையும் முன் அதை அறிமுகப்படுத்தும் விதமாக இரண்டு கிருதிகளை நாம் பார்ககப் போகிறோம் ஒன்று பிரம்மாண்ட புராணத்தில் வரும் லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம். இன்னொன்று அத்வைத ஆசான் ஆதிசங்கரன இயற்றிய ஸௌந்தர்ய லஹரி.

லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம் தேவீ காவியங்களில் முதன்மையானது என்று கூறலாம். ஹயக்ரீவருக்கும் அகஸ்திய முனிவருக்கும் இடையில் நடக்கும் சம்பாக்‌ஷணை ரூபத்தில் வருகிறது.இந்த காவியம்.

பரமசிவன் தக்‌ஷ ப்ரஜாபதியின் மகளான சதியை மணம் முடித்து வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் காலம். தக்ஷனுக்கு பரமசிவனைக் கண்டாலே ஆகாது. சதியின் கட்டாயத்திற்காக மணம் செய்து கொடுத்திருந்தான்.. ஒருமுறை தக்ஷன் ஒரு யாகத்திற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தான் . எல்லா தேவதைகளையும் தேவர்களையும் அழைத்துவிட்டு பரமசிவனையும் சக்தியையும் அட்டும்அழைக்கவில்லை
.’ தந்தை வீடு தானே அழைக்காவிட்டால் என்ன’ என்று ஆர்வத்துடன் யாகத்திற்கு கிளம்பினாள் சதி தேவி. பரம சிவன் தடுத்து பார்த்தார் . சதி தேவி கேட்கவில்லை.

” நீ அஅவமானபடுத்தப் பட்டு திரும்புவாய் ” என்றார் பரமன் . சதி புரிந்து கொள்ளவில்லை. தக்ஷனின் யாக ஸ்தலத்தில் பரமசிவன் சொன்னது போலவே நடந்தது. தன்னை அவமதித்ததைக் கூட சதி பொறுத்துக் கொண்டாள். ;ஆனால் தன கணவரை, இந்த பிரபஞ்சத்திற்கே ஈசுவரனான பரமனை அவமதித்ததைக் அவளால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அவள் யாகாக்னியில் விழுந்து உயிரை விட்டாள்

விவரம் அறிந்த பரமசிவன் ருத்ர தாண்டவம் ஆடினார்.. கடைசியில் தக்ஷனை கொன்று விடுகிறார். இருந்தும் அவர் கோபம் தணியவில்லை. அவர் நீண்ட தவத்தில் ஆழ்ந்து விட்டார்.

சதி தேவி இமவானின் மகளாக ஜனித்து வளர்நது பரமசிவனையே மணம் முடிக்க வேண்டும் எனக் காத்தருந்தாள். அதற்காக கடின தவமிருக்க முற்பட்டாள்..
அதே காலத்தில் தேவர்கள் சூரபத்மனை எதிர்கொள்ள முடியாமல் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். சூரபத்மன் சிவனுக்கும் பார்வதிக்கும் பிறக்கும் மகன்தான் தன்னை வதம் செய்ய முடியும் என்றொரு வரம் வாங்கியிருந்தான்.

ஆகவே பரமசிவனின் தவத்தை கலைத்து பார்வதிக்கும் சிவனுக்கும் மணம் முடித்து வைக்க வேண்டியது தேவர்களின் தேவையாகிறது.

அவர்கள் மன்மதனிடம் பரமசிவனின் தவத்தை கலைக்கும் பொறுப்பை ஒப்படைத்தார்கள். மன்மதனும் மலரம்புகளை சிவன்மீது எய்தான். பரமனின் தவத்தை கலிக்க தன்னாலான முற்சிகளை எடுத்தான். பரம சிவன் கோபமுற்று கண்களை திறந்தார். நெற்றிக் கண்ணையும் திறந்தார்.. மன்மதன் எரிந்து சாம்பலானான். மன்மதனின் மனைவி ரதி தேவி , தேவர்களுடன் பரமசிவனை வணங்கி தன் கணவருக்கு உயிர்பிச்சை கொடுக்க வேண்டும் என்று மன்றாடினாள்.
பரமசிவன் மனம் இளகவில்லை.பரமசிவன் மன்மதனின் சாம்பலை கண்சிமிட்டாமல் பார்த்தார். அதிலிருந்து பண்டாசுரன் எழுந்து வந்தான்.
பண்டாசுரன் இந்த மூவுலகையும் தனதாக்கி. மாற்றி விட்டான்.அவன் தனது சாம்ராஜ்ஜியத்திற்குள் அமைந்த ஷோனிதாபுரத்தை தலை நகராக்கிக் கொண்டு ஆட்சி நடத்த ஆரம்பித்தான்.அவனும் தேவர்களுக்கு தொந்திரவுகள் கொடுக்க ஆரம்பித்தான்.
தேவர்கள் தங்களது கஷ்டங்களுக்கு ஒரு தீர்வு செல்லுமாறு நாரத முனிவரை கேட்டுக் கொண்டார்கள்.நாரதர்
தேவர்களிடம் ஒரு யக்ஞம் அனுஷ்டிக்க சொன்னார் அவர்கள் அனுஷ்டித்தார்கள் யக்ஞத்தின் ஹோமாக்னியிலிருந்து ‘ லலிதா திரிபுரா சுந்தரி எழுந்து வந்தாள்
மாதா லலிதா திரிபுரா சுந்தரி அதீவ அழகுடையவளாக காணப்பட்டாள்.அடர்ததியான கருங்கூந்தலையுடைவளாகவும், செண்பகம், அசோகம், மல்லிகை முதலிய மலர்களின் வாசனையுடைய கூந்தலோடும், நெற்றியில் கஸ்தூரி திலகத்துடனும், முகமெனும் ஏரியில் நீந்தி விளையாடிக்கொண்டிருக்கின்ற மீன்களைக் போன்ற கண்களுடனும் ,நட்சத்திரங்களை தோற்கடிக்கும் பளபளப்புடன் மின்னிக் கொண்டிருக்கின்ற மூக்குத்தியுடனும், சூரியனுடன் சந்திரனும் இரு காதணிகளாக உருக்கொண்டு அலங்கரித்த காதுகளுடனும் தோன்றினாள்.
‘செக்கச் சிவந்தத் திருமேனி, சம்பகம், அசோகம் முதலான பூக்கள் சூடிய கூந்தல், பத்மராகக் கற்களால் ஜொலிக்கும் கிரீடம், பிறைச்சந்திரன் போன்ற நெற்றி, கருப்பு நிறக் கஸ்தூரிப் பொட்டு, அழகிய புருவங்கள், மீன் போன்ற கண்கள், சம்பகப் பூப்போன்ற நீண்ட மூக்கு, நட்சத்திரம் போல் ஜொலிக்கும் மூக்குத்தி, கடம்பப் பூங்கொத்து அலங்கரிக்கும் காதுகளில், சந்திர-சூரியரே தோடுகளாக திகழ்கின்ற,.பத்ம ராகத்தாலான கண்ணாடி போன்ற கன்னங்கள், பவளத்தை பழிக்கும் உதடுகள்’ என்று இந்த அன்னையின் அழகை விவரிக்கிறது லலிதா சகஸ்ரநாமம்.
இந்த இடத்தில் பிராமி பட்டர் பாடிய பிராமி அந்தாதாதியை நினைத்து பார்ப்பது உசிதமாகவும்.

உதிக்கின்ற செங்கதிர், உச்சித்திலகம், உணர்வுடையோர்
மதிக்கின்ற மாணிக்கம், மாதுளம்போது,மலர்க்கமலை
துதிக்கின்ற மின் கொடி, மென் கடிக் குங்கும் தோயம்-என்ன
விதிக்கின்ற மேனி அபிராமி, எந்தன் விழுத் துணையே

உதய சூரியனின் செம்மையான கதிரைப் போலவும்,உச்சித்திலகம் என்ற செம்மலரைப் போலவும்,எல்லோராலும் போற்றப்படுகின்ற மாணிக்கத்தைப் போலவும், மாதுள மொட்டைப் போலவும் தாமரை ஒத்து விளங்கும் மலரில் வீற்றிருக்கும் திருமகளும் துதிக்க்க் கூடிய வடிவுடையவள் என் அபிராமியாகும்.அவள் கொடி மின்னலைப் போலவும், மணம் மிகு குங்குமக் குழம்பு போன்றும் சிவந்த மேனியுடையவள்.இனி அவளே எனக்கு துணை

ஸர்வம் சக்திமயம் 9

பாகம 1                   தேவீ மாஹாத்மியம் 

அத்தியாயம் 9.                       லலிதா ஸஹஸ்ர நாமம் 2

                பண்டாசுர வதமும் ஸஹஸ்ரநாமாவளி உருவாக்கமும்
தேவர்கள் மஹா திரிபுரசுந்தரியை வணங்கி பண்டாசுரனை வதம் செய்து தங்களை காப்பாற்றுமாறு 

பிராரத்தித்தார்கள்.தேவியும் அவர்கள் மீது இரங்கி படையுடன் புறப்பட்டாள்.தேவியுடன் அணிமா, 

மஹிமா,ப்ரஹ்மா,கௌதாரி,வைஷ்ணவி,வாஹினி,மஹேந்த்ரி,சாமுண்டி மஹாலக்ஷ்மி,ஏனைய நித்ய 

தேவதைகள்,அவர்ண தேவதைகள்,என்று ஶ்ரீசக்கரத்தில் வசித்து வந்த எல்லோரும்  சென்றார்கள்.

ஸம்பத்கரி தேவி யானை ப் படைக்கு தலைமை தாங்கினார்.அசுவாரூடா தேவி குதிரை படைக்கு தலைமை 

தாங்கினார்.தண்டினி காலாட்படைக்கு தலைவியாக இருந்தாள் .அவள் கிரி சக்கரம் எனும்  ரதத்தில் ஏறி 

போருக்கு போனாள்.கேய சக்கரம் எனும் தேரில் மந்திரிணியினுடையது. அவளது உதவியாக 

சென்றாள்.ஜ்வாலா மாலினி தேவியின் படையைச் சுற்றி ஒரு நெருப்பு வலயத்தை சிருஷ்டித்து பண்டாசுரனால் 

அவர்களை நெருங்க விடாமல் செய்தாள்.

படைகளின் மத்தியில் ஶ்ரீசக்கரமெனும் ரதத்திலேறி போரிட்ட நிதயா தேவி பண்டாசுரனின் படைகளின் நல்ல 

தஒரு பகுதியை நாசம் செய்தாள்.பாலா பண்டாசுரனின்  மகனை கொன்றாள்.பண்டாசுரனின் 

சகோதரர்களான விஷஙாவையும் விஷுக்ராவையும் மந்திரினியும் தண்டினியும் வதம் செய்தார்கள்.

அசுரர்கள் தேவியின் படைகளை சுற்றி முற்றுகையிட்டபொழுது, தேவி திரிபுர சுந்தரி. காமேசுவரனின் 

உதவியுடன் கணேசனை தோற்றுவித்து,முற்றுகையை முறியடிக்க முயன்றாள். அப்பொழுது 

பண்டாசுரன்,ஹிரண்யாக்ஷன், ஹிரண்யகசிபு, இராவணன் முதலிய அசுரர்களை தோற்றுவித்தார்.மாதா 

பராசக்தி விஷ்ணுவை பத்து அவதாரம் எடுக்கவைத்து அவர்களை அழித்தாள்.

பாசுபத அஸ்திரத்தால் அவனது படைகளையும் காமேசுவராஸ்திரத்தால் பண்டாசுரனையும் 

அழித்தாள்..தேவர்கள் எல்லோரும் தேவியை நமஸ்கரித்து புகழ்நதார்கள்.தேவி உலக நன்மைக்காக 

மன்மதனை உயிர்பபித்தாள். பிறகு சிவ சக்தி திருமணம் நடந்தேறியது.

ப்ரம்மாண்டபுராணத்திலுள்ள முதல் 34 சுலோகங்களில் இந்த கதை சொல்லப் பட்டுள்ளது. இந்த 

சுலோகங்களில் தேவியின் ஆயிரம் நாமங்கள் சொல்லப்படுகிறது. இதில் விசேஷம் என்னவென்றால் ஒரு 

பெயர் கூட ஒரு முறைக்கு மேல் சொல்லப்படவில்லை என்பது தான்.

ஏற்கனவே கூறியது போல் ‘ லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம்’ ப்ரம்மாண்டபுராணத்தில் “‘ லலிதோபாக்கியானம்’எனும் 

பகுதியில் 36 ஆவது அத்தியாயமாக வருகிறது.அகஸ்தியருக்கு ஹயக்ரீவர் அளித்த உபதேச ரூபத்தில் 

தரப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறினோம்.ஹயக்ரீவர் மஹாவிஷ்ணுவின் அவதாரம் என்று நமக்கெல்லாம் 

தெரிந்ததே.

அவர் மஹா திரிபுரா சுந்தரி எனும்   தேவியின் தோற்றத்தையும்,அவளது லீலைகளையு ம்அவளது 

வாசஸ்தானமான ஶ்ரீ புரத்தையும் விவரித்து கூறிய பிறகு, அவளது பஞ்சதசாக்ஷரி எனும் மந்திரத்தின் 

மகிமையை விளக்கினார்.ஶ்ரீயந்தரா, ஶ்ரீ வித்யா, ஶ்ரீ லலிதாம்பிகா, மற்றும் ஶ்ரீ குரு மந்திரங்களின் 

ஒற்றுமையையும் கூறிவிட்டு அகஸ்தியருக்கு மற்ற தேவியரின்  ஸஹஸ்ர நாமங்களை   அறிமுகப் 

படுத்துகிறார்.ஆனால் அகஸ்திய முனி கேட்டுக்கொண்ட லலிதாம்பிகையின் ஸஹஸ்ரநாமாவளியைக் குறித்து 

மட்டும் ஒன்றுமே சொல்லவில்லை.அகஸ்திய முனிவர் திரும்ப திரும்ப அதே கேள்வியை கேட்கவும் சீடனின் 

ஆர்வத்தை பாராட்டி விட்டு லலிதா ஸஹஸ்ர நாமத்தின் தைய்வீகத்தனமையையும் அதை முற்றிலும் தகுதி 

வாய்ந்த மாணாக்கனுக்கு மட்டுமே சொல்லிகொடுக்கலாம் என்றும்  கூறிவிட்டு அதை ஆரம்பத்திலேயே 

உபதேசிக்க கூடாது என்பதற்கான காரணத்தையும் விளக்குகிறார்.

ஒரு முறை ஶ்ரீ லலிதாம்பிகை தனது உப தேவிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.அப்பொழுது வாஸினி 

மற்றும் ஏனைய வாக் தேவதைகளை பார்த்து, ‘ ஶ்ரீ சக்கரம்  மற்றும், ஶ்ரீ வித்யா, போன்ற மந்திரங்களை அறிந்த 

நீங்கள்,நமது மகிமை விளக்கும் விதத்தில் ஆயிரம்  நாமங்களை கொண்ட ஸ்தோத்திரங்கள் புனைய

 முடியுமா ?’என்று  கட்டளையிட்டாள்.

வாஸினி மற்றும் ஏனைய வாக்தேவதைகள் உடனேயே லலிதா ஸஹஸ்ர நாமாவளியை தொகுத்து 

அளித்தார்கள்.அதை மௌனமாக ஏற்றுக்கொண்ட லலிதாம்பிகை, பின்னொரு  நாள் தனது தர்பாரில் 

அமர்ந்திருந்தான். அவள் முன்னால் எண்ணிலடங்காத விஷ்ணுக்களும் பிரம்மாக்களும் சிவன்களும், மந்திரினி, 

தண்டினி போன்ற சக்தி சொரூபமான  தேவிகளும் அமர்நதிருந்தார். எல்லோரும் அன்னையை வணங்கிய 

பின் , அன்னை கண் ஜாடையில் வாசினிக்கு ஸஹஸ்ர நாமாவளியை சொல்லுமாறு ஆணையிட்டார்.

எல்லா சக்தி தேவதைகளும்  எழுந்து நின்று கூப்பிய கரங்களுடன் லலிதா ஸஹஸ்ரநாமாவளியை சொல்ல 

ஆரம்பித்தார்கள்.

சபையினர்  அனைவரும் ஆச்சரியத்தால் வாயடைத்துப் போய் அமர்நதிருந்தனர். 

பாராயணம் முடிந்ததும் லோக மாதா அன்னை லலிதாம்பிகா மௌனம் கலைத்து கூறினாள்:’ வாஸினியும் மற்ற 

வாக் தேவிகளும் என் கட்டளைப்படி இதை உருவாக்கியுள்ளார்கள். இது உலக நன்மைக்காக உருவாக்கப் 

பட்டது, என் அருமை குழந்தைகளே. யார் இதை சிரத்தையுடனும் பக்தியுடனும் பாராயணம் 

செய்கிறார்களோ, அவல்களுக்கு எல்லா நன்மைகளும் சித்திக்கும்’.

இந்த நாமாவளியை யார்பக்தி சிரத்தையுடன் பாராயணம் செய்கிறார்களோ , அவர்களுக்கு தன்னம்பிக்கையும் 

சாதிக்கும் திறனும் கிடைக்கும்.இதை பாராயணம் செய்வதனால் மூலம் கிடைக்கும் சக்தி நம்பிக்கை, மற்றும் 

மன உறுதியையும் பெறுவோம்.பொருளை புரிந்து பாராயணம் செய்தால் பூரண பலன் கிடைக்கும்.

 

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 218

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 218

கர்மம் அகர்மமாகிறது.
ஸ்திதே மனஸி நிஷ்காமே ஸமே விகதரன்ஜனே

காயாவயவஜௌ கார்யௌ ஸ்பந்தாஸ்பந்தௌ பலன் ஸமௌ!

स्थिते मनसि निष्कामे समे विगत रन्जने

कायावयवजौ कार्यौ स्पन्दास्पन्दौ फले समौ ।

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” மன்னன் இவ்வாறு கண் மூடி திவீர சிந்தனையிலிருப்பதைக் கண்ட 

சேவகனொருவன் மெல்ல வரை அணுகி,’ மன்னா, அரச காரியங்களை கவனிப்பதற்கு நேரம் வந்து விட்டது. 

தங்களுக்கு சேவை செய்வதற்காக பரிசாரகர்கள் தயாராக நிற்கிறார்கள். தங்கள் நீராடலுக்காக 

நறுமணத்துடன்கூடிய நீரை எடுத்து வைத்துள்ளார்கள்.அந்த சந்தர்பபத்திற்கு தகுந்த 

மந்திரோச்சாடனம்செய்வதற்காக பண்டிதர் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.எல்லோரும் ஸநான கிரகத்தில் 

காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.தாங்கள் எழுந்தருள வேண்டும். அனுஷ்டிக்க வேண்டிய கர்மங்கள் நிறைய 

இருக்கின்றன.உத்தமர்களும், புண்ணியவான்களும் ஒருபொழுதும் நேரம் தவற மாட்டார்கள்;அலட்சியம் 

காட்டமாட்டார்கள்.’ என்றான்.

ஆனால் அரசன் சேவகனின் வார்த்தைகளை கேட்ட பிறகும் தன் சிந்தனையிலேயே ஆழ்நதிருந்தார்:” இந்த 

அரசவையாலும் அரச தர்மங்களாலும் என்ன பயன்? இதெல்லாம் நிரந்தரமல்லவே!தாற்காலிகமானது தானே! 

அவையால் எனக்கொரு பயனுமில்லை.நான் எல்லா கர்மம் தர்மங்களையும் விட்டு விட்டு ஆத்மானந்தத்தில் 

மூழ்க போகிறேன்.ஏய் மனமே, நீ இந்த லௌகீக வாசனைகளையெல்லாம் கைவிட்டு விடு.அவ்வாறு பிறப்பு-

இறப்பு எனும் சுழற்சியிலிருந்து தப்பிக்கலாமல்லவா! அதிலிருந்து உண்டாகும் துன்பங்களையும் 

தவிர்க்கலாம்.சந்தோஷம் தரக்கூடியவை என்று எதை எதை நினைக்கின்றானோ அவையெல்லாம் 

துன்பம்தான் பயக்கின்றன.இந்த ஆப்பத்தால் மாசுபட்டும் லௌகீக சுகங்களையெல்லாம் மட்டும் 

குறிக்கோளாகக் கொண்ட இந்த வாழ்கை இனி வேண்டவே வேண்டாம்.சுயமாக உன்னில் எது என்றும் 

உள்ளதோ அதை தேடுவதில் மகிழ்ச்சியை அடையவேன்’

மன்னன் ஒன்றும் பேசாததால் சேவகனும் மௌனமாக இருந்தான்.

மன்னன் மீண்டும் தன் உன்முகமான பேச்சை தொடர்ந்தார்:’ நான் இந்த உலகத்தில் என்ன நேட 

வேண்டியுள்ளது?இந்த பிரபஞ்சத்தில் எந்தவொரு சாசுவத சத்தியத்தை முழு நம்பிக்கையோடு சார்ந்திருக்க 

முடியும்? நான் தொடர்ந்து கர்மங்கள் ஆற்றினாலும் ஆற்றாவிட்டாலும் என்ன நிகழ்ந்து. விடப்போகிறது? இந்த 

உலகில் எதுவும் நிரந்தரமாக இருப்பதில்லை.கர்மங்கள் ஆற்றினாலும் இல்லாவிட்டாலும்,இந்த சரீரம் 

எப்பொழுதும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது தான்.அது அழிவில்லாததல்ல.ஸமத பாவத்தில் புத்தியை நிலை 

நிறுத்தியிருக்கும்பொழுது என்ன, எப்படி இழப்பதற்கு? எனக்கு கிடைக்காததை குறித்து எனக்கு 

கவலையில்லை. தானாகவே என்னிடமே வந்து சேர்ந்தவைகளை இழப்பதற்கு நான் 

முயலப்போவதுமில்லை.நான் ஆத்ம நிஷ்டன்.எனக்குள்ளது எனக்கே தான்.யாரும்எடுத்துக்கொள்ள 

முடியாது.எதற்காகவும் நான் முயல வேண்டியதில்லை.ஆனால் கர்மங்களிலிருந்து பின்வாங்குவதால் எந்த 

பயனுமில்லை இல்லை.கர்மம்செய்வதாலோ, செய்யாமலிருப்பதாலோ,எந்த பயனும் கிடையாது.’

‘ மனம் ஆசையில்லாததும் சுகத்தை தேடாததும் ஆக இருந்து  சரீரத்தின் பாகங்களெல்லாம் அதனதன் 

கர்மங்களை செய்யும்பொழுது ,கர்மத்திற்கும் கர்மமின்மைக்கும் ஒரே பொருளும் ஒரே மதிப்பும் தான்’

ஆகவே சரீரம் அதன் கடமையை செய்யட்டும்.ஏனென்றால் அப்படி கர்மங்கள் ஆற்றவில்லை என்றால் 

சரீரமேயிராதே! மனதில் ‘ நான் இதை செய்கிறேன்’ ‘. இதை  ருசிக்கிறேன்’ என்ற எண்ணங்களை 

மனதிலிருந்து  நீக்கிவிட்டால் கர்மம் அகர்மமாகிறது.இது கர்மங்கள் செய்யாமலிருப்பதல்ல.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 217

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 217

ஜனகரின் தீருமானம் 

காகதலீயயோகேன ஸம்பன்னாயம் ஜகதஸ்திதௌ

தூர்த்தேன கல்பிதோ வ்யர்ததம் ஹேயோபாதேயபாவனா !

काकतलीययोगेन सम्पन्नायम् जगत्सथितौ

धूर्तेन कल्पितो व्यर्थम् हेयोपादेयभावना ।

ஜனகர் புலம்புவதை தொடர்ந்தார் :’ அஹம்பாவம் என்ற பேய் பிடித்துள்ள ஒரு முட்டாள் நான்.இந்த

 ‘ அஹம்பாவம்’ தான் ‘ நான் இவன்’ என்ற எண்ணத்தை என்னுள் தோற்றுவிக்கின்றது.அனேகம் 

தேவதைகளும் , மும்மூர்த்திகளும் கூட காலப்போக்கில் காணாமலே போய்விடுகிறார்கள் என்று 

தெரிந்திருந்தும்,நான் பிரபஞ்ச வாழ்வை விரும்புகிறேன். அனந்தாவபோதத்தின் ஆனந்தத்தை 

அனுபவிப்பதற்கு பதிலாக, நான் பொருளற்ற விவகாரங்களிலும் ஆஸக்திகளிலும்  ஈடுபட்டு இராப்பகலுகளை 

வீணாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.துயரங்களிலிருந்து பெரும் துயரங்களுக்குக் போயும் என்னில் நிர்மமதை

 ( எனதல்ல) என்ற எண்ணம் உதயமாவதில்லை.இந்த உலகில் எதை விரும்பத்தக்கதாகவும் 

‘உத்தமமானதாகவும் நினைப்பது? ஏனென்றால, எதை போற்றி பாது காத்தாலும் காலப்போக்கில் 

அவையெல்லாமே அழிந்து போகின்றன.கடைசியில் உரிமை கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு 

மிஞ்சுவதெல்லாம் துயரம்மட்டும் தான்

ஒவ்வொரு நாளும் இந்த உலகில் பாபகாரியங்களும் அநியாயங்களும் தான் நிகழ்ந்து 

கொண்டிருக்கின்றன.அவைகள் இன்னும் அதிகமான துயரங்களையும் கஷடங்களையும் தான் 

தருகின்றன.குழந்தை பருவம் அறியாமையால் கழிந்து போகின்றது. இளமைக்காலம் காலம் காமம் 

கேளிக்கை,  ஏனைய சுகங்களையெல்லாம் தேடுவதில் கடந்து போகின்றது.மீதமுள்ள காலம குடும்பத்திற்கு 

வேண்டியதையெல்லாம் நேடுவதற்கான ஓட்டமாக கழிந்து போகின்றது.முட்டாளான அவனுக்கு வாழ்க்கையில் 

தனது என்று சொல்லிக் கொள்வதற்கு அழிவற்றதும் சாசுவதுமுமான ஏதுமில்லை.

பெரிய யாகங்கள்-யக்ஞங்கள் செய்தாலும் என்ன கிடைத்துவிடப் போகிறது? சொர்க்க லோகம? அது 

எவ்வளவு நாட்களுக்கு? சொர்ககம் என்பது தான் என்ன? அது எங்கேயிருக்கிறது? பூமியிலாஇல்லை வேறு 

எங்கோ இருக்கிறதா? துயரம் என்பதே இல்லாத இடமா அது? துயரம் இன்பத்தையும் இன்பம் துன்பத்தையும் 

கை பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு தானே நடக்கிறது? ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று பிரிக்க இயலுமா? 

பூமியிலுள்ள குழிகளெல்லாம் பிணங்களால் நிரம்பி வழிகிறது.அதனால்த் தானோ பூமி இவ்வளவு உறுதி 

படைத்ததாக தோன்றுகிறது? இந்த பிரபஞ்சத்திலுள்ள சில உயிரினங்களின் கண் இமைக்கும் நேரம்  என்பது 

யுகங்களுக்கு ஈடாக உள்ளது. அப்படியிருக்கையில் எனது இந்த சிறு வாழ்வு எவ்வளவு துச்சம்? உலகில் 

மகிழ்ச்சியும் உல்லாசங்களையும் தரக் கூடிய பொருள்கள் உள்ளன. ஆனால் அவையும் துன்பங்களையும் 

கூடவே நல்குகின்றது. ஐசுவரியங்கள் உண்மையில் ஆபத்தானவை.இந்த ஆபத்துக்கள் சில நேரங்களில் நமது 

மனோ நிலையில் பொறுத்து ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியதாக தென்படலாம்.மனம் மட்டும் தான் இந்த 

திருசிய பிரபஞ்சத்திற்கு-இந்த மாயா லோகத்திற்கு ஒரே ஒரு காரணம்.

‘நான்’ ‘ எனது ‘ என்ற எண்ணங்களுக்கெல்லாம் விளை நிலம் மனம் தான்.காகதலீய நியாயப்படி- காக்கை 

உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது போல் என்ற நியாயப்படி-இந்த உலகம் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது என்பது  

யதேச்சையானது தான். அதே போல்த்தான் அஞ்ஞானம் காரணமாக, ‘ தென்பகுதியில்  வேணும்’ ‘ இது 

எனக்கு உகந்ததல்ல’ என்பன போன்ற எண்ணங்களும் நம்மில் உண்டாவது.”

” தனிமையில் இருப்பதோ, நரகத்தில் இருப்பதோ, இந்த உலகில் வாழ்வதைவிட மேலானது. ஆசைகளும், 

மனோ விகாரங்களும் தான் உலகமென்கின்ற இந்த தோற்றத்திற்கே காரணம்.இம்மாதிரி எண்ணங்களைக் 

தாற்காலிகமானவை அழித்து விடலாம்.ஆனால் அதனால் பயனில்லை.ஆகவே  நான் இவைகளை  இன்றே 

முற்றிலும் அழித்து விடுகிறேன்.நான் இது வரை எவ்வளவோ அனுபவித்து விட்டேன். எவ்வளவோ சகிப்புத் 

தன்மையுடன் இருந்து விட்டேன். இனிமேல் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளப்போகிறேன்.இனிமேல் நான் 

துன்பப்படப்போவதில்லை.நான் போதவானாகிவிட்டேன்.என்னுடைய ஞானத்தை அபகரித்த அந்த 

திருடனை இன்று நான் கொன்று விடுகிறேன்.எனக்கு முனிவர்களின உபதேசங்கள். நிறையவே 

கிடைத்துள்ளது.இனிமேல் தான் தேடப்போவதெல்லாம் ஆத்மஞானம் தான்”
.’ 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 216

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 216

பொருளற்ற உலக வாழ்வு-ஜனகரின் புலம்பல்

அர்ஜ்ஜுரேவ பத்தோ! ஹமபங்கோஅஸ்மி களங்கித:

பதிதோஸ்ம்யுஉபரிஸ்தோபி ஹா மமாத்மனஹதா ஸ்திதி:!

अर्ज्जुरेव बध्धोअहमपन्कोअस्मि कलन्कित:

पतितोस्म्युपरिस्तोपि हाँ ममात्मन्हता स्तिति:।

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” மாமுனிகளின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஜனகர் மனக்குழப்பத்திற்கு 

ஆளானார்.தன்னுடைய நந்தவனத்து நடையை முடித்துக்கொண்டு, அரண்மனைக்கு 

போனார்.பணியாட்களையெல்லாம் போகச்சொல்லிவிட்டு சஞ்சலத்துடன் இவ்வாறு தனக்குத் தானே 

கூறிக்கொண்டார்:’ இந்த பிரபஞ்ச வாழ்விற்கு ஒரு ஆதாரமில்லை . ஒரு கல் போல் தான் 

உருண்டுகொண்டேயிருக்கிறேன்.இந்த வாழ்வில் இன்னும் எத்தனை நாட்கள் மீதமிருக்கின்றன.?இருந்தும் 

எனக்கு ஏன் இந்த வாழ்வின்மீது  இப்படியொரு பிடிப்பு? ச்சீ! இந்த மனதின் நிலை என்னே பரிதாபம்! வாழ்நாள் 

முழுவதும் இந்த நாட்டின் பரமாதிகாரியாக இருந்து என்ன பயன்?இந்த பிரபஞ்சத்தில் எந்த பயனுமில்லை 

இல்லை என்று தெரிந்தும் இதன் மேலுள்ள வாஞ்சையை விட முடியவில்லை.இந்தஅ உலகம் எனக்குத் தேவை 

என்று எண்ணுகிறேன் என்னே அறிவீனம்?என் ஆயுள் ஒரு சிறிய  காலையளவிற்குள் அடக்கம்.அழியாமை 

எனக்கு முன்னும், எனக்கு பின்னும் நீண்டு கிடக்கிறது.அதை நான் எப்படி இன்னும் வளர்த்துக்கொள்ள

முடியும். யார் இந்த மாயா பிரபஞ்சத்தை நம் கண் முன் தோற்றுவித்தது? இந்த உலகத்தை கண்டு நான் ஏன் 

ஆச்சரியப் பட வேண்டும்?அருகாமை, தொலைவு என்பதெல்லாம் என் மனதின் எண்ணங்களே அன்றி 

வேறில்லை என்பதை ஏன் உணர மாட்டேன் என்கிறேன்?இந்தஉண்மையை உணர்ந்து விட்டால் எல்லா 

ஆசைகளும் அழிந்து போகும்.இகலோகத்தின் வேகம் முடிவற்ற துன்பத்தைத் தான் உண்டு 

பண்ணுகிறது.அப்படியானால் மகிழ்ச்சிக்கு எதை நாடுவேன்?

ஒவ்வொரு நொடியும் ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மாதமும், ஒவ்வொரு வருடமும்,கொண்டுவரும் 

சந்தோஷங்களும் தன்னுடனே துன்பத்தையும் சேர்ததுக்கொண்டுதான் வருகிறது.ஒரு துன்பம் வந்து விட்டால் 

அவை ஒரு தொடர் நிகழ்சசியாகிவிடுகிறது.இங்கு காண்கின்ற பொருள்களுக்கிடையே,அவைகளுக்கான 

அனுபவங்களும் அனுபவிப்பவர்களும் எல்லாம் மாற்றத்திற்குட்பட்டது; ஆகவே நாசமடையக்கூடியவை. 

விவேகமடைந்தவர்களுக்கு சார்ந்திருக்க இந்த உலகில் எதுவுமேயில்லை.இன்று பதவியுடன் பெயரும் புகழும் 

பெற்றவர்கள் நாளை இகழப்படுகிறார்கள்.கீழே தள்ளி மிதிக்கப் படுகிறார்கள்.ஏய், மூட மனமே இந்த உலகை  

றஏன் நம்புகிறாய்?

 என்னே , கஷ்டம்!  கயிறில்லாமலையே நான் கட்டப்  பட்டிருக்கிறேன் .மாசற்றவனாயிருந்தும் 

மாசுற்றவனான இருக்கிறேன். உயர்த்த பதவியிலிருந்தாலும் கடை நிலையிலிருக்கிறேன்.’நான்’ என்பதே ஒரு 

பெரிய புதிராக உள்ளது.”

எப்பொழுதும் ஒளிர்நது கொண்டிருக்கின்ற சூரியனை ஒரு துண்டு மேகம் மறைத்து விடுகிறது.என்னை ஒரு 

மாயா வலயம்  மறைந்திருக்கிறது.யார் இந்த உற்றார்-உறவினர்கள்? சுகம் என்பது தான் என்ன? இருட்டில் 

இல்லாத பேய்பிசாசுக்கள் குழந்தையை பயமுறுத்துவது  போல், இந்த சொந்த- பந்தங்கள் என்னை 

மிரட்டுகின்றன.அவர்கள் தானே என்னை முதியவனாகவும், மரணத்திற்குப் ஆட்பட்டவனாகவும்  

மாற்றுகிறது.இது தெரிந்திருந்தும் நான் அவர்களை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டு கொண்டிருக்கிறேன். 

இவர்கள் இருந்தால் என்ன? அழித்தாலென்ன?

இந்த உலகில் எத்தனையோ மகான்கள் பிறந்து, மறைந்துள்ளார்கள்.எவ்வளவு பெரிய நிகழ்வுகள் 

அரங்கேற்றியுள்ளன?அவைகளெல்லாம் நமதுள்ளத்தில் ஒரு நினைவு மட்டுமாக தேங்கியுள்ளது.அவை நமக்கு 

ஊன்றுகோலாக இருக்கிறதா?இல்லையே! கோடிக்கணக்கான தேவதைகள், ஈசுவரர்கள் உள்ளார்கள் என்ன 

பயன்?எதுவுமே சாசுவதமாக இந்த உலகில் இருப்பதில்லை.இந்த பயமுளவாக்கக் கூடிய திருசிய 

பிரபஞ்சத்தில், எதிர்பார்ப்பு எனும் ஒரு நூல் மட்டும் தான் நம்மை கட்டிப் போட்டு வைத்திருக்கிறது.

ச்சே! எவ்வளவு கேவலமானதாக நமது வாழ்வு!’

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 215

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 215

ஆத்ம பூஜை

உபஶமஸுகமாஹரேத் பவித்ரம்

ஸுஶமவத: ஶமமேதி ஸாதுசேத:

ப்ரஶமிதமனஸ:ஸ்வகே ஸ்வரூபே

பவதி ஸுகே ஸ்திதிருத்தமா சிராய !

उपशमसुखमाहरेत् पवित्रम्

सुशमवत: शममेति साधुचेत:

प्रशमितमनस: स्वके  स्वरूपे

भवति सिखे स्थितिरुत्तमा चिराय ।

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” இராமா, ஜனகன் என்ற பெயருடைய ஒரு சக்கரவர்ததி விதேஹ நாட்டை ஆண்டு 

வந்தார்.அனந்தமான அந்த திவ்ய தரிசனத்தில் ஆனந்தம் அனுபவித்து வந்தவர் அவர்.அவரை நம்பி 

வந்தோருக்கு அவர் ஒரு அக்‌ஷய பாத்திரம்.அவரது அருகாமையில் நண்பர்களது இதயக்கமலங்கள் பூத்து 

குலுங்கும்.அந்த இதய கமலங்களுக்கு ( தாமரை மலர்களுக்கு) சூரியனாக விளங்கினார் அவர்..எல்லா சத் 

கர்மங்கள் ஆற்றுபவர்களுக்கு  உற்ற துணையாகவும் இருந்தார்.

ஒரு நாள் தன்னுடைய அரண்மனை நந்தவனத்தில் நடந்துகொண்டிருந்த பொழுது ஒரு அசரீரியான குரல்

 கேட்டது.அது ஒரு பாடல் போல் இருந்தது.அதன்பொருள் இப்படியிருந்தது:

” அனுபவமாகின்ற சாதகன் சாதகத்திற்கான விஷயத்துடன் ஏற்படும தொடர்பினால் தானாகவே 

மனோவிருத்தியிலிருந்தோ, கற்பனையிலிருந்தோ உதிக்காத , எந்த விதமான பிரிவினைக்கும் ஆளாகாத 

ஆத்மாவை நாங்கள் தியானிக்கின்றோம்.

விஷயம், விஷயி என்கின்ற பேதமெதுவுமில்லாமலாகும் பொழுது ,மேதாசக்தியின் துணையில்லாமலே 

விஷயங்களை பிரதிபலிக்கின்ற ஆத்மாவை நாங்கள் தியானிக்கின்றோம்.

இரட்டை மனோ சங்கல்பங்களான அஸ்தித்வம், அனாஸ்தித்வம் (இருக்கிறது , இல்லை) என்பவைக்கு 

மத்தியில் நிலைகொள்கின்ற, ஆத்மாவெனும் அந்த ஒளி மயமான வஸ்துவை, நாங்கள் தியானிக்கின்றோம்.

எல்லாவற்றின். காரண-காரிய பொருளாயிருக்கின்ற, எல்லாவற்றின் சிருஷ்டி, ஸ்திதி , சம்ஹாரத்தின் 

காரணியாகவும் இருக்கின்ற ஆத்மாவை தியானிக்கின்றோம்.

முகதலெழுத்தாம் ‘அ’ காரத்திற்ககும் கடையெழுத்தான ‘க்ஷ’ விற்கும் இடையிலுள்ள எல்லா 

எழுத்துக்களாலும் விவரிக்கப்பட்ட, எல்லா எண்ணங்களுக்கும், சங்கல்பங்களுக்கும், மொழிகளுக்கும் 

அடிப்படையாகவுள்ள ஆத்மாவை நாங்கள் தியானிக்கின்றோம்.”

என்னே பரிதாபம் ! தன்னுள் இதயகுகையில் குடியிருக்கும் பகவனைத் தவிர எல்லாவற்றின் பின்னாலும் 

ஓடுகிறோம். 

லௌகீகம பொருள்களின் பொருளின்மையை புரிந்திருந்தும் அவைகளின் மீதுள்ள பிடிப்பை விடமுடியாமல் 

தவிக்கின்றோம்.இப்படிப் பட்டவர்கள் மனிதர்ககளே அல்ல.

இதயத்திலே எப்படியோ புகுந்துவிட்ட ஆசாபாசங்களை விவேகம் என்ற தண்டத்தால் அறுத்து எறிவதில்லை 

மனிதர்கள்..

”  நிரந்தர அமைதியிலிருந்து உதித்து வருகின்ற மகிழ்ச்சியை நாம்்அனுபவிக்க வேண்டும்.மனோ 

நிவுருத்தித்தியடைந்தவனுடைய  மனம் பரம சாந்தி நிலையிலிருக்கும்.அங்கு தூய ஆனந்தானுபவம் 

நிறைந்திருக்கும்”

.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 214

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 214

முக்திக்கான இரண்டு வழிகள்

கேசித்வகர்மணி ரதா விரதா அபி கர்மண:

நரகாந்நரகம் யாந்தி து:க்காது:க்கம் பயாத்பயம் !

केचित्वकरमणि रता वीरता अपि कर्मण:

नरकान्नरकम् यान्ति दु:खादु:खम् भयाद्भयम् ।
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” ஸ்படிகத்தின் அருகில் வைக்கப்பட்டுள்ள பொருள்கள் அதில் பிரதிபலித்து நிழல் 

போல் தெரிகிறதல்லவா? அது போல் போதத்தின் இருப்பு காரணமாகத்தான் எல்லா செயல்களும் இந்த 

பிரபஞ்சத்தில் நிகழ்கிறது.அந்த உண்மையை அறிந்தவன் முக்தன்.மனிதப் பிறவியெடுத்த பிறகும் இந்த 

உண்மையை அறிய முற்படாதவர்கள் சுவர்ககத்திலிருந்து நரகத்திர்கு திரும்பத் திரும்ப போய் வந்து 

கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 கர்மத்தில் அக்கறையில்லாதவர்களும் சிலர் உண்டு.அவர்கள் கர்மங்களை நிர்பந்திக்கப்பட்டது போல் 

கட்டுப்படுத்தி அல்லது அவைகளிலிருந்து பின்வாங்கி நரகங்களிலிருந்து  நரகங்களுக்கு செல்கிறார்கள்’.

மற்று சிலரோ, தன் கர்ம பலன்களில் அக்கறை கொண்டும்,அதனாலுண்டாகின்ற வாசனைகளால் கட்டுப்பட்டும் 

வாழ்நதுகொண்டிருக்கிறார்கள்.அவர்கள் புழு பூச்சிகளாகவும் செடிகொடிகளாகவும் மரங்களாகவும் மீண்டும் 

புழுபூச்சிகளாகவும்  பிறந்து இறந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேறு சிலர் ஆத்ம ஞானம் நேடியவர்கள்.அவர்கள் கடவுளின் ஆசிக்கு பாத்திரமானவர்கள்.அவர்கள் மனதின் 

குண நலன்களை ஆராய்நதறிந்து, ஆஸக்திகளையும் ஆசைகளையும் துறந்தவர்கள்.அவர்கள் போத 

மண்டலத்தின்உன்னதமான இடத்தை நோக்கித் போய்க்கொண்டேயிருப்பார்கள்.

பிறப்பு-இறப்பு எனும் சக்கர சுழற்சியின் கடைசி நிலையை அடைந்துள்ள இவர்களின் வாழ்வு பெரும்பாலும் 

சத்திய ஒளியால் பிராகாசித்துக் கொண்டும், ஒரு சிறு அளவு ரஜோ குண பிரதானமான வாசனைகளால் 

மாசுபட்டும் இருக்கும்.பிறப்பு முதல் அவர்கள் தூய்மையை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருப்பார்கள்.ஞானமும் 

விஞ்ஞானமும் அவர்களுக்கு எளிதாக கற்றுக் கொள்ள முடிகிறது.நட்பு, கருணை,விவேகம், நல்ல எண்ணங்கள்,பெருந்தன்மை முதலிய குணங்கள் அஅவர்களைக் தேடி வரும்.அவர்கள் தங்களது கர்மங்களை 

செவ்வனே நிறைவேற்றுகிறார்கள்; ஆனால் அவைகளின் பலன்களைக் குறித்து சிந்திப்பதில்லை. 

அவைகளினால் ஏற்படும் இலாபங்களும் நஷ்டங்களும் அவர்களை மகிழ்விப்பதும் இல்லை; 

துயரத்திற்குள்ளாக்குவதுமில்லை.அவர்களது இதயமும் மாசற்றதாக உள்ளது.அவர்களை எல்லோரும் 

மதிக்கிறார்கள்.அப்படிப்பட்ட சத்சுபாவமுடையோர் தங்களுக்கு உகந்த குருவை தானாகவே 

கண்டடைகிறார்கள்.அந்த குருவிலிருந்து ஆத்ம ஞானத்திற்கான வழியை கண்டடைகிறார்கள்.அவ்வாறு 

அவர்கள் ஆத்மசாக்‌ஷாத்காரம் அடைகிறார்கள்.அனந்தாவபோதமும் ,அதாவது, பரப்பிரம்மமும் ஜீவாத்மாவும் 

ஒன்று தான் என்ற உண்மையை உணருகிறார்கள்.ஒன்றே ஒன்றான, அதற்கு ஈடு இணையற்ற விசுவ 

பிரபஞ்சத்தை உணருகிறார்கள்.அதுவரை அவர்களில் உறங்கிகிடந்திருந்த மேதா சக்தி உணர்ந்து 

எழுந்திருகிறது.எல்லாமே பிரம்மம் தான் .உள்ளார்நத ஒளிமயமாயமான அனந்தாவபோதத்துடன் 

இடைவிடாத தொடர்பிலிருப்பதால்,அவர்கள் புனிதமான ஒரு உயரிய நிலையில் செயல்படுகிறார்கள்.

இது தான் சாதாரணமாக கண்டுவரும் உலக நிலைமை. இதற்கு விதி விலக்குகளும் இல்லாமலில்லை.

இந்த உலகில் பிறந்தவர்களுக்கு முக்தியை அடைய இரண்டு வழிகளில் உள்ளன.ஒன்று: குருவின் வழியை 

கவனமாக பின் தொடருதல்.சீடன் காலப்போக்கில் முகதிபதத்தை அடைவான்.

இரண்டு:ஆத்ம ஞான மார்ககம்.யாரோ தன் மடியில் அமர வைத்து எடுத்துக் கொடுத்தது போல் ஆத்மஞானம் 

அவனுக்குள் முளை விடும்.அவன் மோட்சத்தை நோக்கி தானே பயணமாகிறான்.இரண்டாவதற்கு 

உதாரணமாக ஒரு கதை சொல்கிறேன் கவனமாகக் கேள்.