Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

Ramanajothi Part 2 157 Upadesavundiyar 31

ரமணஜோதி பகுதி இரண்டு 157- உபதேசவுந்தியார் 31

சுலோகம் 28

தனாதியல் யாதெனதான்தெரிகில் பின்

னனாதியனந்த சத்துந்தீபறா

அகண்டசித்தானந்த முந்தீபறா

வார்த்தைகளில் பொருள்

தனாது–tanadu –one’s own- தன்னுடைய

இயல்-iyal —-nature- உண்மையான இயல்பு

யாதென-yadu-ena—what- எதுவென்று

தான்தெரிகில்- tan terihil—if one knows– தெரிந்தால்

பின்– pin—-then—பிறகு

அனாதி–anadi —beginningless- ஆரம்பமில்லாத

அனந்த–ananta —endless–முடிவில்லாத

சத்—sattu —existence-  உண்மையான இருப்பு( ஆத்மா)

அகண்ட–akhanda —unbroken–இடைவெளியில்லாத

சித்–chit—-  consciousnes–சித்தம்

ஆனந்தம்– anandam —bliss–ஆனந்தம்

பொருள்சுருக்கம்

ஒருவன் தன் இயல்பினை அறிந்தால், [எது நிலைத்திருப்பதும் பிரகாசிப்பதும் மட்டுமே என்று அறிந்து கொண்டால்] தொடக்கமற்ற, முடிவில்லாத மற்றும் இடைவெளியில்லாத உணர்வு-ஆனந்தம் மட்டுமே [

விளக்கவுரை

இந்த சுலோகத்தில் பகவான் தடையற்ற மற்றும் மாறாத பேரின்பம் மற்றும் மகிழ்ச்சி தான் உண்மையான ‘ நானின்’ – சுயத்தின் -தன்மை என்று தெளிவாக கூறுகிறார். இந்த சுலோகம் வழியாக பகவான்  ‘வெறும் ஆன்மீக விழிப்புணர்வு’ மற்றும் ‘உண்மையான சுய-உணர்தல்’ ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துகிறார். விழிப்பு என்பது நீங்கள் எது இல்லையோ அதை சுட்டிக்காட்டுகிறது .நான் என்பது உடல், மனம், புத்தி, பிராணன்,  போன்றவை எதுவுமே அல்ல; அவை எதுவும் நிரந்தர மகிழ்ச்சியை தர மாட்டா!ஆனால் உண்மையான சுய-உணர்தல் ( ‘நான் யார்’ என்று அறிதலே)நமக்கு உண்மையில் முடிவில்லாத பேரின்பத்தை தரும் என்று பகவான் கூறுகிறார்.. ‘இங்கே’ மற்றும் ‘இப்போது’, அல்லது ‘என்ன இருக்கிறது’ என்பது பெரும்பாலும் அமைதி அல்லது அமைதியின் பின்னணி உள்ள  உடல் உணர்வாகும், இது தாற்காலிகமாக ஒரு மன அமைதியை தரலாம். ஆனால் இது சுய-உணர்தல் அல்ல. ,அவர்கள் எது உண்மையில்லை என்பதை உணர்ந்திருக்இறார்கள். அவர்களின் உள்ளே தேங்கி கிடக்கும் வாசனைகள் அவர்களை நிரந்தர ஆனந்தத்தை அடைய விடாமல் தடுக்கின்றது..ஆனந்தம் நிரந்தரமாக இருப்பதைத் தடுப்பது வாசனைகளே!  தான் யார் என்று உணர்ந்த ஞானி-. ஒரு சுய-உணர்வடைந்த ஞானி தன்னை எப்போதும் சத்-சித்-ஆனந்தா (உண்மை-உணர்வு பேரின்பம்) என்று அறிவார். ஒருவர் ஐந்து புலன்களுக்கு அப்பால் சென்று, அவற்றின் காரணமாக உளவான வாசனைகளை வேரோடு பிடுங்க வேண்டும், அப்பொழுது தான்’ உண்மையான நானை’ சொரூபத்தை உணரமுடியும்.

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம் 17

பதஞ்சலி சூத்திரம் 17

சூத்திரம்
17] वितर्कविचारानन्दास्मितारूपानुगमात् संप्रज्ञातः॥१७॥

17] விதர்கவிசாரானந்தா³ஸ்மிதாரூபானுக³மாத் ஸம்ப்ரஜ்ஞாத꞉..17..

விளக்கவுரை

யோகியின் முடிவான இலக்கு பூரண அமைதி நிலையை அடைவது. அது முற்றிலுமாக பிரகிருதி சம்பந்தமான விஷயங்களின்ஈர்ப்பிலிருந்து விடுபட்டு புருஷ லக்ஷணங்களை மட்டும் கைக்கொண்டு பரமாத்மாவுடன் இணைவது தான் என்று கட ந்த சூத்திர விளக்கத்தில் கண்டோம்.

அப்படிப்பட்ட சமாதி நிலையை அடைய நிறையை படிகளை கடக்க வேண்டும்.அதன் பின் சென்றடையும் நிலை தான் ஸம்ப்ரஞ்ஞாத சமாதி.
பகுத்தறிவு, பாகுபாடு, பேரின்பம், மாயையின் காரணமாக ஏற்படும் ‘ அஹம் பாவம்’ களைதல் என்ற பல படிகளை கடந்து அடைவது தான்ஸம்ப்ரஞ்ஞாத சமாதி.
  சமாதி நிலையை இரண்டு வகையாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒன்று சம்ப்ரஜ்ஞாதா என்றும் மற்றொன்று அசம்பிரஜ்ஞ்ஞாதா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. 
சம்பிரஜ்ஞ்ஞாத நான்கு பிரிவுகளை கொண்டது.

சமாதியில் இயற்கையை( பிரகிருதியின் எல்லா விஷய வாசனைகளையும்) கட்டுப்படுத்தும் அனைத்து சக்திகளும் வருகின்றன. 
முதல் பிரிவு சவிதர்கா என்று அழைக்கப்படுகிறது, மனம் ஒரு பொருளை மற்ற பொருட்களிலிருந்து தனிமைப்படுத்தி மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்கும் போது அந்த விஷயத்தின் பல்வேறு தன்மைகளை அலசி ஆராய்கிறோம். பார்த்து, கேட்டு அறிந்த புற விஷயங்களில் சந்தேகமோ குழப்பமோ ஏற்படும் போது, அதை தர்க்க ரீதியாக [debate, discussions] ஆராய்ந்து பிறகு அவ்விஷயங்களில் ஒரு தெளிவு ஏற்பட்ட உடன் கிடைக்கக்கூடிய ஒரு வகை நிம்மதியையே விதர்க்க சமாதி எனப்படுவது..இது புலன்களால் அறிய கூடிய வெளி விஷயங்களில் இருந்து விதர்க்கத்தை ஒட்டி ஏற்படும் ஸம்ப்ரஞ்ஞாத சமாதி
இம்மாதிரியான தியானத்திற்கு இரண்டு விஷயங்கள் மையமாக காணப்படுகின்றன.ஒன்றுபுருஷன்( பரமாத்மா ) சம்பந்தமானது; மற்றொன்று பிரகிருதி சம்பந்தமானது.

. இயற்கையின் கூறுகளை அவற்றின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் நினைத்து மனம் சிந்திக்கும்போது, ​​இது ஒருவகையான சவிதர்காவாகும். அகங்காரம் , புத்தி மற்றும். வெளிப்புற ஸ்தூலமான கூறுகள் பொருள்களாக இருக்கும் அந்த வகையான தியானம் சவிதர்கா எனப்படும். தர்கா என்றால் கேள்வி, சவிதர்கா எந்த ஒரு விஷயத்தையும் கேள்விக்குட்படுத்துவது,ஆனால் கேள்வி ஏதும் எழும்பாமல் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு தியானிப்பது நிர்விதர்கா என்று அழைக்கப்படுகிறது. 

அடுத்தது விசாரம்- விசாரணையின் மூலம் ஏற்படும் நிம்மதி.

விசாரத்தை ஒட்டி வரக்கூடிய சமாதான நிலை, மனதுக்குள் நம்மை வாட்டி எடுக்கும் விஷயங்களைப் பற்றியது..இது தீவிரமாக ,தனியாக யோசித்து [introspection], அதன் காரணமாக ஏற்பட்ட தெளிவினால் கிடைக்கும் ஒரு வகை மன சமாதானம்.

 விதர்க்க- நிவிதற்க தியானங்களுக்கு ஒரு படி மேலே சென்று, தன்மாத்ரங்களைத் தன் பொருளாகக் கொண்டு, அவற்றைக் காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் ஒத்தாற் போல் நினைக்கும் போது, ​​அது சவிச்சாரம் எனப்படும்.பாகுபாடுடன், அதே தியானம் காலத்தையும் இடத்தையும் தாண்டி, சிந்திக்கும்போது, நுண்ணிய கூறுகள், பாகுபாடு இல்லாமல் நிர்விச்சாரா என்று அழைக்கப்படுகிறது. 
அடுத்த படி, ஆனந்த நிலையை ஒட்டி ஏற்படும் தெளிவு , நம் புத்தி சம்பந்தத்தை ஒட்டி ஏற்படுவது..முதலில் புரியாதது போல் தோன்றும் அறிவு சார்ந்த விஷயங்கள் புரிய ஆரம்பித்தவுடன் ஏற்படும் ஒரு வகை தெளிவினால் ஏற்படும் நிறைவு.. வெளி விஷயங்கள் எல்லாவற்றையும் மொத்தமாகவோ கைவிடும் போது, ​​​​தியானத்தின் பொருள் உள் உறுப்பு, சிந்திக்கும் உறுப்பு, மற்றும் சிந்தனை உறுப்பு செயல்பாட்டின் குணங்கள்( மனம், புத்தி மற்றும் அந்தக் கரணம்) என்று எதுவுமே இல்லாததாக கருதப்படும் போது, ஆனந்த சமாதி என்று அழைக்கப்படுகிறது.
கடைசியாக நம்முடைய அஹம் எனும் பாவத்தை இழக்கும் போது ஏற்படுவது;.இதைத்தான் அஸ்மித சமாதி என்று அழைக்கப்படுகிறது..

 அந்த சமாதியில் நாம் எதை தியானத்தின் பொருளாக-எல்லா வெளி விஷயங்களின்- பொருட்கள் அல்லது நுண்ணிய பொருட்கள்- பற்றிய அனைத்து யோசனைகளையும்- கைவிடும்போது, ஒரே பொருள் மனம் மட்டுமே மீதம்உள்ளது, சத்வ நிலை அகங்காரம் ( இது நான் எனும் அகம்பாவம் அல்ல)மட்டுமே இருக்கும். இது அஸ்மித சமாதி என்று அழைக்கப்படுகிறது, இதை அடைந்த மனிதன் வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது போல் தனது ஸ்தூல உடல் குறித்த நினைவு இல்லாமல் தன்னை சூக்‌ஷ்ம உடலுடன் இணைத்துக் கொண்டு தியானம் செய்கிறான். இந்த நிலையில் இலக்கை அடையாமல் இயற்கையில் இணைந்தவர்கள் -பிரகிருதிலயங்கள்- என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்,, அது தான் பூரண முக்தி!.
.

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம்14

பதஞ்சலியோகசூத்திரம் எண் 14
स तु दीर्घकालनैरन्तर्यसत्कारासेवितो दृढभूमिः॥१४॥

ஸ து தீ³ர்க⁴காலனைரந்தர்யஸத்காராஸேவிதோ த்³ருʼட⁴பூ⁴மி꞉..14..

முக்கியமான சொற்கள்

தீர்க்க காலம்
நிரந்தரம்

பொருள் சுருக்கம்

நீண்டகால, நிரந்தரமான அப்பியாசம் உறுதிப்பட்ட நிலையில் நிற்கவைக்கும்

விளக்கவுரை
தொடர்ந்து இந்த சுலோகத்தில் பதஞ்சலி முனிவர் அப்யாசம் வெற்றியடைவதற்கான வழிமுறைகளை விளக்குகிறார்
அப்பியாசம் அதன் இலக்கை அடைய வேண்டுமென்றால், தொடர்ந்து நீண்ட காலமாகவும், நிரந்தரமாகவும் செய்யப்பட வேண்டும். அது மட்டுமல்ல, செய்வதை முழு மனதுடன் கவனம் சிதறாமல் சிரத்தையுடன்-அதை ஒரு பாரமாக நினையாமல்- செய்ய வேண்டும்.அப்படி செய்தால்த் தான் இந்த அப்பியாசங்கள் உன்னுள் திடமாக நிலைத்து நிற்கும்..

பயிற்சிகளில் நிரந்தரத்வம் கொண்டு வருவது எப்படி? சுலபமான வழி என்னவென்றால், பேச்சு, சிந்தனை,மற்றும் செயலில் ஒன்றுக்கொன்று முரண் பாடில்லாமல் நம் செயல்கள் அனைத்தும் இருந்தால் போதும்..அப்படி ‘செய்யும் தொழிலே தெய்வம்’ என்றவாறு செய்து வந்தால், நம் செயல்களே நம்மை ஒரு தியான நிலைக்கு கொண்டு சென்றுவிடும்..அப்போது நம் ஒவ்வொரு தினப்படி செயலும் ஒரு யோகாப்யாசமாக மாறிவிடும்…சித்த விருத்தியும் படிப்படியாக குறைந்து மறையும்.

சித்தத்தின் விருத்திகளை குறைப்பதுதான் யோக அப்பியாசத்தின் நோக்கம் .
யோகா அமைப்பில் அப்பியாசத்திற்கும் வைராக்யத்திற்கும் நெருங்கிய தொடர்புள்ளது.. யோகப் பயிற்சியானது வைராக்யத்தின் சக்தி அல்லது துறக்கும் மனப்பான்மையுடன் செயல்படும் போது பயனுள்ளதாக இருக்கும், ஏனெனில் பயிற்சி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மன நிலையில் தன்னை நிலை நிறுத்துவதற்கான முயற்சியாகும், வைராக்யா அதற்கு உறுதுணையான மனப்பான்மையாகும். யோகாவில் மனம் பலவிதமான சிந்தனைகளில் இருக்க முடியாது. அதாவது, நம் கவனத்தை இரண்டு விஷயங்களுக்கிடையில் அலைய விடக்கூடாது.. 

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம் 11

பதஞ்சலி சூத்திரம் 11
11] अनुभूतविषयासंप्रमोषः स्मृतिः॥११॥

11) அனுபூ⁴தவிஷயாஸம்ப்ரமோஷ꞉ ஸ்ம்ருʼதி꞉..11..
பொருள் சுருக்கம்
ஸ்மிருதி அல்லது ஞாபகங்கள் அல்லது நினைவுகள் என்பது ,ஒருமுறை உணரப்பட்ட மன எழுச்சிகள் மறைந்து விடாமல் உள்ளே பதிவாகியிருப்பது தான் (இம்மாதிரி பதிவுகள் மீண்டும் வேறு ஒரு நேரத்தில் நினைவுக்கு வரும்).
விளக்கவுரை
சித்த விருத்தி அல்லது மன எழுச்சிகள் முன்னால் கூறிய மூன்றில் எதோ ஒன்றினாலோ ஒன்றிற்கு மேற்பட்டவைகளாலோ உண்டாகலாம் விகல்பம், விபர்யாயம்,அல்லது நேரடி அனுபவங்களாலும் ஏற படலாம்.அவைகள் சிறிது காலத்திற்கு பின் மறைந்து விட்டால்ப் போல் தோன்றலாம் அவை மறக்கப்படாமல் ஆழ்மனதில் பதிவாகி நீறு பூத்த நெருப்பாக இருந்து கொண்டேயிருக்கலாம். வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மீண்டும் மேலெழுந்து வரலாம்.

உதாரணமாக, நீங்கள் வேறு ஒருவர் சொல்லும் ஒரு வார்த்தையைக் கேட்கிறீர்கள்; அப்போதைக்கு மறந்தும் விடுவீர்கள்.அந்தச் சொல் சித்தமெனும் நீர்பரப்பில் மீது எறியப்பட்ட ஒரு கல் போல் அலைகளை உண்டு பண்ணலாம். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் அந்த அலைகள் ஓய்ந்தது போல் தோன்றும். அது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் ஏரியில் எறியப்பட்ட கல் போன்றது; அது ஒரு சிற்றலையை ஏற்படுத்துகிறது, மேலும் அந்த சிற்றலை தொடர்ச்சியான சிற்றலைகளை எழுப்புகிறது; அது உள்ளே பதுங்கியிருக்கிறது. தூக்கத்தில். உறக்கம் அந்த சொல்- கல் ஏற்படுத்திய தாக்கம் மேலெழும்பியும் வந்து மனக் கொந்தளிப்பையும் உண்டாக்கலாம்.விசித்திரமான இந்த நினைவலைகள் சித்தத்தின் அடித்தளத்திலிருந்து உறக்கத்திலிருக்கும்பொழுது பொழுது கனவுகளாக உருமாறலாம். கனவு என்பது சித்தவிருத்தியின் மற்றொரு வடிவமாகும். இது விழித்திருக்கும் நிலையில் ஞாபகங்களாக உள்ளே பதுங்கியிருக்கின்றன. உறக்கத்தில் கனவுகளாக மிண்டும் மனசஞ்சலத்தை உண்டுபண்ணும்.

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம் 12

பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் 12.

अभ्यासवैराग्याभ्यां तन्निरोधः॥१२॥
12.அப்⁴யாஸவைராக்³யாப்⁴யாம்ʼ தந்நிரோத⁴꞉..12..

முக்கிய வார்த்தைகள்
அப்யாஸ—பயிற்சி

வைராக்ய–ஆசையின்மை, உறுதி,
பொருள் சுருக்கம்
பயிற்சியினாலும் ஆசையின்மை- பற்றின்மையாலும் தான் சித்த விருத்தியை நிறுத்தவும் அறவே இல்லாமலாக்கவும் முடியும்.
விளக்கவுரை
எப்படி பற்றற்ற தன்மையை பெறமுடியும்? பெற்று விட்டால் எப்படி அதை நழுவ விடாமல் இருக்கமுடியும்?
மனம், இந்த பற்றற்ற தன்மையைப் பெற, தெளிவாகவும், நல்லதாகவும், பகுத்தறிவுடனும் இருக்க வேண்டும்.
அது – அந்த பற்றற்ற தன்மை நழுவாமல் இருக்க தொடர் பயிற்சி வேண்டும்

ஏனென்றால் ஒவ்வொரு செயலும் ஏரியின் மேற்பரப்பில் உண்டாகும் சிறு அலைகள்- ஓளங்கள் போன்றது. அதிர்வு ஏற்படுத்தி விட்டு மறைந்துவிடும், ஆனால் அவை மனதில் ஏற்படுத்தும் முத்திரைகள் பண்பாக (ஸம்ஸ்காரம்) மாறுகிறது.

இந்த பதிவுகள் அதிக எண்ணிக்கையில் மனதில் உண்டாகும் போது, அவை ஒன்றிணைந்து ஒரு பழக்கமாக மாறும். அவை காலப்போக்கில் பழக்கங்களாக மாறுகிறது.அவை ஒருவனின் இயல்பாகவே மாறுகிறது ( habit) . அவை மனிதனின் சொரூப குணத்தின் மறுபக்கமாக சொல்லப்படுகிறது. அதுவே சொரூபமாக மாறுவதற்கும் வாய்ப்பும் உண்டு.
அது வெறும் பழக்கமாக மட்டும் இருந்தால், நம்மால் அவைகளை உருவாக்கவும் மற்றும் அழிக்கவும் முடியும் ஆனால் அவையே நமது இயல்பாக மாறிவிட்டால் அவ்வளவு எளிதாக அழிக்க முடியாது,
நம் மனதில் இருந்து வெளியேறும் இந்த அதிர்வுகளால் – மனோ விருத்திகளால் சம்ஸ்காரம் அல்லது நமது பண்பு உருவாகிறது.,. நமது குணாதிசயம் இந்த அதிர்வலைகளின் கூட்டுத்தொகையாகும்.
நல்ல பண்புகள் மேலோங்கிருந்தால் ஒருவன் நல்லவனாவான், தீய பண்புகள மேலோங்கியிருந்தால் ஒருவன் பொல்லாதவனாகிறான்., மகிழ்ச்சிதரும் அதிர்வுகளை மிஞ்சியிருந்தால் இருந்தால் ஒருவன் மகிழ்ச்சியாகவேயிருக்கிறான். கெட்ட பழக்கங்களுக்கு ஒரே தீர்வு எதிர்மறையான நல்ல பழக்கம்தான்; அனைத்து கெட்ட பழக்கங்களும் நல்ல பழக்கங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். தொடர்ந்து நல்லதைச் செய்து, புனித எண்ணங்களைச் சிந்தித்துக்கொண்டே இருங்கள்; அடிப்படைதீய பதிவுகளை அடக்குவதற்கான ஒரே வழி நல்ல பதிவுகளை ஏற்படுத்துவது தான்.. எந்த மனிதனும் திருந்த முடியாதவன் என்று கிடையாது, ஏனென்றால் அவன் ஒரு குணத்தை, பழக்கவழக்கங்களின் தொகுப்பை மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான், மேலும் இவை புதிய மற்றும் சிறந்தவற்றால் சரி செய்ய முடிவையும்! . குணம் என்பது திரும்பத் திரும்ப வரும் பழக்கம், அதற்கு இடைவிடா முயற்சி வேண்டும்.முயற்சி திருவினையாக்கும்.பகவான் ரமணர் பிற்காலத்தில் இந்த முயற்சி அல்லது பயிற்சி தடங்கலில்லாத ஒரு பாத்திரத்திலிருந்து இன்னொரு பாத்திரத்திற்கு வீழ்த்தப்படும் நெய் வீழ்ச்சி போல் இருக்க வேண்டும் என்பார்.

பதஞ்சலி முனிவர் வைராக்கியம்- விராகதை- பற்றின்மை பயிற்சியினால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டால் மனோ நிவுருத்தியும் மனோ நாசமும் அடையலாம் என்கிறார்

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம் 9

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம் 10

10. abhâva-pratyayâlambanâ vëttir nidrâ

अभव प्रत्यय अलम्बन तमो-व्रित्ति निद्र

அப⁴வ ப்ரத்யய அலம்ப³ன தமோ-வ்ரித்தி நித்³ர

அபவ என்றால் இல்லாமை அல்லது இல்லாதது என்று பொருள். ப்ரத்யயா என்பது அறிவாற்றல், பதிவுகள் (அதாவது; சித்தத்தில் உள்ள பதிவுகள் மூலம் விருத்தி). அலம்பனா என்பது ஆதரவு, அடிப்படை, அடித்தளம். தமோ என்றால் மந்தநிலை (தமஸ் என்பது மூன்று குணங்களில் ஒன்று அல்லது பொருளின் அடிப்படை பண்புகள்). விருத்தி என்றால் செயல்பாடு(சிந்தனை அலைகள் அல்லது வடிவங்கள்). நித்ரா ஆழ்ந்த உறக்கம்.
– “கனவில்லா தூக்கம் (நித்ரா) என்பது ஒரு மந்தநிலை, வெறுமை, இல்லாமை அல்லது பிற சிந்தனை முறைகளின் (விரித்தி) மறுப்பைக் கொண்ட நுட்பமான சிந்தனை முறை.”
தூக்கம் என்பது வெறுமையை தழுவும் ஒரு விருத்தியாகும்.

விருத்திகளின் அடுத்த வகுப்பு தூக்கம் மற்றும் கனவு என்று அழைக்கப்படுகிறது. நாம் விழித்தெழும் போது நாம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தோம் என்று உணர்கிறோம்; நம் உறக்கம் என்பது ஒரு நினைவாக மட்டுமே இருக்கிறது. எதை நாம் உணரவில்லையோ, அது நமக்கு ஒருபோதும் நினைவிருக்காது.ஆகவே உறக்கத்திலும் மனோ விருத்திகள் இருக்கின்றன. ஆகவே தான் விழித்தெழும்பொழுது உறங்கினோம் என்று உணருகிறோம். ஒவ்வொரு எதிர்வினையும் நீர்பரப்பில் ஏற்படும் ஒரு அலை., தூக்கத்தின் போது, மனதில் அலைகள் இல்லை என்றால், அதற்கு நேர்மறை அல்லது எதிர்மறையான உணர்வுகள் இருக்காது. எனவே, அவற்றை நாம் நினைவில் கொள்ள மாட்டோம். உறக்கத்தின் போது மனதில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை அலைகள் இருப்பதுதான் நாம் தூக்கத்தை நினைவில் கொள்வதற்குக் காரணம். நினைவாற்றல் என்பது விருத்தியின் மற்றொரு வகை.இந்த நினைவாற்றலை ஸ்மருதி என்பார்கள்.

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம் 8

பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் 9—————————————-
शब्दज्ञानानुपाती वस्तुशून्यो विकल्पः॥९॥
Śabdajñānānupātī vastuśūnyo vikalpaḥ||9||
ஶப்³த³ஜ்ஞானானுபாதீ வஸ்துஶூன்யோ விகல்ப꞉..9..

.

மனோ விருத்திகளில் விகல்பா என்ற மற்றொரு வகுப்பு உள்ளது. ஒரு வார்த்தை உச்சரிக்கப்படுகிறது, அதை கேட்டவுடனையே அதன் பொருளை புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்காமல்,ஒரு முடிவிற்கு வரும் மனோவிருத்தி அது.. இது சித்தத்தின் பலவீனத்தின் அடையாளம். பலவீனமான மனிதனுக்கு சுயக் கட்டுப்பாடு குறைவாக இருக்கும். எப்பொழுதும் தன் வழியிலேயே சிந்திப்பான்.. ஒருவன் தனது கோபத்தை அல்லது சுய பச்சாத்தாபத்தை நியாயப்படுத்த இல்லாத காரணங்களை உண்டுப்ண்ணுவான். அந்தக் காரணங்களைக் குறித்து தனக்குள்ளேயே புரட்டிப்புரட்டிப் பார்த்து நம்ப ஆரம்பித்து விடுவான். அவனுக்கு அவை கற்பனையான காரணங்களாகத் தெரியாது. அவை ‘உண்மை’ போலவே காட்சியளிக்கும்..

ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தன் வாழ்நாளில் நிறைய தகவல்களை சேகரித்து வைத்துக் கொள்கிறான். மற்றவர்களிடமிருந்து எதைக் கேட்டாலும், அதை அவன் தான் ஏற்கனவே கண்ட அனுபவங்களின் வழியாகவே பார்க்கிறான்.. எப்போதும் தனது நம்பிக்கைகள் மற்றும் அனுமானங்களின் அடிப்படையில் கேட்கும் தகவல்களை விளக்குகிறான், இது அவனது நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையாக அமைகிறது.

எதையாவது அதன் உண்மையான அர்த்தத்தில் இருந்து மாறுபட்ட அர்த்தத்துடன்புரிந்து கொண்டால், அது விகல்பத்தின் நிலை. உதாரணமாக, இரண்டு மென்பொருள் உருவாக்குநர்கள் பேருந்து நிறுத்தத்தில் அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அருகில் ஒரு சக பயணி நின்று அவர்களுக்கிடையேயான உரையாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அந்த நபர் உரையாடலில் “திரைப்படம்” என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன், அந்த உரையாடல் எதைக்குறித்து என்று தெரியாமலேயே, திரையரங்குகளில் ஓடும் திரைப்படங்களைப் பற்றியதாக இருக்க வேண்டும் என்று புரிந்து கொண்டால் அது விகல்பம்.

ஆனால், முழு உண்மைகள் தெரியாது. அவர்கள் ஒரு மூவி மேக்கர் மென்பொருளைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும் என்ற விவரத்தை அவர் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்காமல்,, திரையரங்குகளில் உள்ள திரைப்படத்தைப் பற்றித்தான் விவாதிக்கிறார்கள் என்ற முடிவிற்கு வருவாரேயானால் அது விகல்ப எண்ணம்.
அதேசமயம் யதார்த்தம் முற்றிலும் வேறானது. இது ஒரு விகல்ப சிந்தனை அலை.

ஒருவன் சாலையோரத்தில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்ட ஒரு வழிபோக்கன், முன்னவன் மது அருந்திவிட்டு மயங்கி கிடக்கிறான் என்ற முடிவிற்கு வருவாரேயானால் அது விகல்ப எண்ணம். மயங்கிக் கிடப்பவன் பசியினால்க் கூட விழுந்து கிடக்கலாம்.
சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், எல்லா வகையான எண்ணங்களும் ஒரு மனோ விருத்தியாகும், இது யோகா மூலம் தீர்க்கப்பட வேண்டிய மற்றும் குணப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு ஒழுங்கின்மை என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நமது எண்ணங்கள் எல்லாமே மேலே கூறப்பட்ட மூன்று வகைகளில் ஏதேனும் ஒன்றாக இருக்கலாம். மேலும் நமது முன் அனுபவம், மனதில் ஏற்கனவே குவிந்துள்ள தகவல்களின் சேகரம் நமது முடிவை உண்மையிலிருந்து அகற்றிவிடக்கூடும்.. அந்த எண்ணம் எதிர்காலத்தில் துன்பத்திற்கு காரணமாக இருக்கலாம், எனவே அதை குணப்படுத்த வேண்டும் என்பதே உண்மை.
எனவே, இங்கு ஒரு தனிநபரின் அறிவு முழுமையானதை விட இயற்கையில் தொடர்புடையதாக விவரிக்கப்படுகிறது. ஒரு நபர் எதையாவது எப்படி உணர்கிறார் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது எண்ணங்கள். அது சரியா தவறா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல். இந்த மூன்று வகையான அலைகள் – பிரமாணம் , விபர்யாயம், விகல்பம் ஒரு நபர் தனது வாழ்க்கையில் இடைவிடாமல் இருக்கக்கூடிய அனைத்து வகையான எண்ணங்களையும் உள்ளடக்கியது. இந்த எண்ண அலைகளைப் புரிந்துகொள்வது யோகா பயிற்சியின் மூலம் நம் எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்த உதவும். இது எண்ணங்களை சமநிலைப்படுத்த உதவுகிறது மற்றும் அமைதியான மனதை ஏற்படுத்துகிறது.

Ramanajothi Part 2-156 Upadesavundiyar- 30

ரமணஜோதி பகுதி இரண்டு- 156 உபதேசவுந்தியார் 30

சுலோகம் 27

அறிவ றியாமையு மற்ற அறிவே

யறிவாகு முண்மையீ துந்தீபற

வறிவாதற் கொன்றுமிலை யுந்தீபற
வார்த்தைகளின் பொருள்
அறிவு—arivu –knowledge

அறியாமை–ariyamai –ignorance

யுமற்றறிவேறிவு–umatra arive arivu–both
which is devoid of the knowledge alone knowledge

ஆகும்– ahum -is the 

உண்மையிது–unmai
idu -truth

அறிவதற்கு–arivadarku –to know

ஒன்றுமிலை–ondru-ilai
–there is nothing

பொருள் சுருக்கம்
அறிவு மற்றும் அறியாமை ஆகிய இரண்டும் இல்லாத [பொருள்களைப் பற்றிய] அறிவு மட்டுமே [உண்மையான] அறிவு. இதுவே உண்மை, [ஏனென்றால் சுய அனுபவ நிலையில்] [தன்னைத் தவிர] அறிய எதுவும் இல்லை.
விளக்கவுரை

ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரம் என்பது ‘தன்னை’ உணர்வது. அதாவது ‘ தன்னைத்தவிர வேறு ஒன்றில்லை’ என்றறிவது. அந்த நிலையில் ‘ ஜீவாத்மா’ ‘ பரமாத்மாவுடன்’ ஐக்கியமாகிவிட்டால் நிலை. ‘ நானன்றி வேறொன்றில்லை என்றான் பிறகு எதை அறிவது? எதை அறியாமலிருப்பது?

 ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்ற உணர்வு, ‘எனக்குத் தெரியும்’ மற்றும் ‘எனக்குத் தெரியாது’ என்ற உணர்வு இரண்டும் இல்லாத ஒருவரின் உண்மையான சொந்த இருப்பு ( அஸ்தித்வத்தை)பற்றிய வெறும் உணர்வு . அது அறிவுயில்லை. அல்லது அது மட்டுமே உண்மையான அறிவு.

‘உள்ளது நற்பது’ 12வது சுலோகத்தில்  ஸ்ரீ பகவான் கூறுகிறார், ‘அறிவும் அறியாமையும் [பொருள்களைப் பற்றிய] முற்றிலும் இல்லாதது [உண்மையான] அறிவு. [தன்னைத் தவிர வேறு எதையும்] அறிவது உண்மையான அறிவு அல்ல. அறிய அல்லது [அதை] அறியாமலிருப்பதற்கு [அதற்கு] மற்றொன்று இல்லாமல் சுயம் பிரகாசிப்பதால், அது [உண்மை] அறிவு; அது வெறுமையல்ல [பொருள்கள் பற்றிய அறிவு மற்றும் அறியாமை இரண்டும் இல்லாவிட்டாலும்].’
 

நன்னிலம்தாண்வராயன் பிள்ளை அருளியகைவல்ய நவநீதம்

தத்துவ விளக்க படலம்

தத்துவ விளக்க படலத்தின் இரண்டாம் பாடலிலே ஷட்சம்பத்தியை விரிவாக கூறுகிறார் பிள்ளையவர்கள். முதல் பாடலிலே சாதனா சதுஷ்டயத்தின் மூன்றாம் அலகாக இதை குறிப்பிட்டிருந்தார்.

பாடல் : 2சமம் தமம் விடல்ச கித்தல் சமாதானம் சிரத்தை ஆறாம்,சமம்அகக் கரண தண்டம் தமம்புறக் கரண தண்டம்,அமர்தரு கருமம் பற்றா தறுத்தலே விடல்என் றாகும்,மமர்செயும் காமம் ஆதி வரின் அடக் குதல்ச கித்தல்.

பொருள்:

சமம்,தமம், விடல், சகித்தல் , சமாதானம், சிரத்தை என்ற ஆறு குணங்களை ஷட்சம்பத்தி என்று அறிகிறோம்.இதில் சமம் மன அடக்கத்தையும் தமம் புலனடக்கத்தையும், இவைகளுக்கு ஊறு விளைவிக்கக் கூடிய எல்லாவற்றையும் விடுவது விடல் என்றும் , தன் முயற்சிக்கு மீறி உண்டாகின்ற இன்ப- துன்பங்களை விருப்பு- வெறுப்பின்றி ஏற்றுக் கொள்வது சகித்தல் எனவும், எந்த சூழ்நிலைகளிலும் தன் மன அமைதிக்கு பங்கம் ஏற்படாமல் எதிலும் பற்றுதல் உண்டாகாமல் கர்மம் ஆற்றுவது சமன் நிலையை பாதிக்காமல் காபந்து செய்து கொள்வது சமாதானம் என்றும்,கூறுகிறார் தாண்டவராயன் பிள்ளை இந்த பாடலில்.

விளக்கவுரை

நாமெல்லோரும் மூன்று முக்கிய கருவிகளைப் பயன்படுத்தி இந்த உலகுடன் தொடர்பு கொள்கிறோம் – நுண்ணறிவு( புத்தி), மனம் மற்றும் புலன்கள்.மனம் புலன்களுக்கு அடிமையாகும்போது, நாம் பந்தத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறோம், தவிர்க்க முடியாமல் பிணைக்கப்படுகிறோம். அதே மனம், புத்தியால் கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, நமது உண்மையான அடையாளமான ஆத்மாவை உணருகிறோம். மனம் அவ்வளவு முக்கியமானது.

சமம் என்பது மனதின் அமைதி, சமன் நிலை மற்றும் கொந்தளிப்புகளோ இல்லாத சாந்தமான நிலை.. இந்த மனநிலையைக் அடைந்து விட்டால்,, ‘நமக்குவெளியில் உள்ள உலகம் நம் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப செயல்படவேண்டும்’ என்ற எண்ணம் மறைந்து, நம் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு எதிர்மறையான நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ள தயார்நிலையில் இருப்போம். அப்பொழுது ஏமாற்றங்களும் அதனால் உளவாகின்ற நிராசை, கோபம், மற்றும் விரோதமாக செயலாற்றுவதற்கான துடிப்பும் இல்லாமலாகிவிடுகிறது. ஏமாற்றம் இல்லாமல் இருக்க, குழப்பத்தை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வதற்கும், உள்ளவைகளை இருப்பது போலவே ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் இது உதவுகிறது.மனம் ஒரு குறும்புக்காரன் சிறுவனைப் போன்றது. ஒரு இடத்தில் அமர்ந்திருக்கச் சொன்னால் அது ஓடி விளையாட ஆரம்பிக்கும். ஓடிவிளையாடச் சொன்னால் சோம்பலாய் உட்கார்ந்து விடும். ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைக் குறித்து சிந்திக்க முயன்றால் ஒரு சில வினாடிகளுக்கு மேல் அந்த விஷயத்தில் நிலைத்து நிற்காது. எங்கெங்கோ அலைபாயத்துவங்கும். அதை ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து, எல்லாவற்றையும், எல்லோரையும் சம்மாக கருதும் மனோ நிலையை அடைவது அவ்வளவு எளிதல்ல.மனம் புலன்கள் விரும்புவதை அனுபவிக்க அனுமதித்தால் அது முக்திக்கு பாதகமாகும். புலன்கள் விரும்புவது முக்திக்கு உதவுமா இல்லையா என்று அது சாதாரணமாக சிந்திப்பதில்லை. அப்படி சிந்திக்கவைப்பது தான் சமம்.

மனம் ஒரு உள் உறுப்பு.அது ஒற்றை உறுப்பல்ல. அது நான்கு உறுப்புக்களின் கூட்டு. ஆகவே அது அந்தகரண சதுஷ்டயம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. மனம், புத்தி அஹங்காரம், சித்தம் என்பவையே அவை.சிந்திக்கும் மனம், ஆராய்ந்து தீர்மானிக்கும் புத்தி, எல்லாவற்றையும் தனது- அது செயலாகட்டும் பொருட்களாகட்டும்- என்று நினைக்கும் அஹங்காரம் மற்றும் உள் மனதில் பதிவேற்றம் செய்யப்பட்டுள்ள நினைவுகளாகின்ற சித்தம் என்ற நான்கு பகுதிகளைக் கொண்டது பொதுவாக மனம் என்று குறிப்பிடப்படுவது. இவை, பொதுவாக பார்க்கும்பொழுது , ஆன்மாவின் செயல்பாட்டு அம்சங்களே!. அவை நான்கு என்பதால், அவை சதுஷ்டயம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன; மேலும் இது உள்ளேயே செயலாற்றுவதால், அந்தகரணம் என்றும் அழைக்கப்படுகிது, . மேற்கத்திய உளவியலில், இந்த நான்கு அம்சங்களுக்கும் ‘மனம்’ என்ற ஒரே சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது. சில சமயங்களில் அவை மனதை புரிதல், உணர்வு மற்றும் விருப்பம் எனப் பிரிக்கின்றன. இது மேற்கத்திய சிந்தனையில் உளவியலின் வரம்பு. ஆனால் இந்த மூன்று பிரிவுகளாக வகைப்படுத்தலை விட அதிக சக்தி வாய்ந்தது மனம்.இதை கட்டுப்படுத்துவதே சமம்.

தமம்

தமம் என்பது சுய கட்டுப்பாடு மற்றும் நமது புலன்களின் மீது கட்டுப்பாடு.புலன்களை கட்டுப்படுத்த வேண்டியதின் அவசியத்தை பகவத்கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணர் கீழ்க்கண்டவாறு கூறியுள்ளார்:( BG II – 58)यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वश: |इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता || 58||

புலன்களை அவற்றின் பொருள்களிலிருந்து விலக்கிக் கொள்ளக்கூடியவன், ஆமை தன் உறுப்புகளை ஓட்டுக்குள் இழுப்பது போல, தெய்வீக ஞானத்தில் நிலைபெற்றுள்ளான்.[ BG II – 60)यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चित: |इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मन: || 60||

குந்தியின் மகனே, புலன்கள் மிகவும் வலிமையாகவும், கொந்தளிப்பாகவும் இருக்கின்றன, சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிக்கும் பாகுபாடு கொண்ட ஒருவரின் மனதைக் கூட புலன்களால் வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துச் செல்ல முடியும்.புலன் கட்டுப்பாட்டை சிறிதே மீறினாலும், நாம் சம்சார பந்தனத்தில் தள்ளப்படுவோம். எனவே, ஒவ்வொரு புலனும் கவனமாக கையாளப்பட வேண்டும்.புலன்களின் உதவியால் நமது உணர்வு மனம் வெளி உலகத்துடன் தொடர்பு கொள்ளும். மனம் சரியாகப் பயிற்றுவிக்கப்படாவிட்டால், புலன்கள் அதற்கு உந்து சக்தியாக மாறி, புலன்களின் விருப்பங்களுக்கும் ஏற்ப செயல்படும். எனவே புலன்களுக்கு ஒழுக்கத்தை கற்பிப்பது முக்கியம்,தியானம் போன்ற நல்ல பழக்கவழக்கங்களால் மனதின் ஆற்றலையும் தூய்மையையும் பராமரிக்க முடியும், இவ்வாறு வலுவூட்டப்பட்ட வலிமை மற்றும் திறமையுடன், மனம் நன்றாகச் சீரமைக்கப்படும்.தாமம் என்றால் உடலையும் புலன்களையும் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது. மீண்டும் மீண்டும் ஆன்மீகப் பயிற்சியின் மூலம் மட்டுமே இதை அடைய முடியும் .கடந்தகால வாழ்க்கையின் செயல்களின் காரணமாக, மனதில் ஆசைகள் எழும்போது, இந்த வெளிப்புற இந்திரியங்கள் அவற்றைப் நிறைவேற்ற பாடுபடும். பல சமயங்களில் மனதை விட வெளிப்புற இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்துவது எளிதானது.தாமத்தை சரியாகப் பயிற்சி செய்தால், இச்சை சக்தி மற்றும் மனக் கட்டுப்பாடு அதிகரிக்கும்

விடல் (உபராதி)

விடல் (உபரதி) என்பது உலக இச்சைகள் அனைத்தையும் விடுவதாகும். “அறுபது வருஷமா நல்லா சாப்பிட்டேன். நன்றாக சாப்பிட்டு என்ன பயன்?” நாம் தினமும் அதையே சாப்பிடுகிறோம், ஆனால் சாப்பிட ஆசை நம்மை விட்டு விலகுவதில்லை. நாம் நல்ல ஆடைகளை வருடங்களாக அணிந்து வருகிறோம். ஒவ்வொரு பண்டிகைக்கும் புதிது புதிதாக வாங்குகிறோம், இல்லையா? ஏன் மேலும் மேலும் அழகான வேட்டிகள், புடவைகள் மற்றும் நல்ல உடைகளை /உணவை விரும்புகிறோம்? நாம் ஒரு நல்ல வீடு கட்டி வாழ்ந்து விட்டோம்.. இருந்தாலும் இன்னும் வசதியான, இன்னும் பெரிய புது வீடு தேடி எத்தனை முறை செல்கிறோம்? இருப்பது போதும் என்று தோன்றுவதில்லை.. ஆசை என்பது ஒரு புதைகுழி. போன்றது, அது எவ்வளவு பெரிய உருவத்தையும் விழுங்கும், அதற்கு எவ்வளவு உணவளிக்க முயற்சித்தாலும் அது திருப்தியடையாது.

ந ஜாது காமঃ காமனம் உபபோகேன ஷாந்யதி, ஹவிஷா க்ரிஷ்ண-வர்த்மேவ பூய ஏவாபிவர்ததே (S.B. 9.9.14):

ஆசையை நிறைவேற்றுவதால் ஆசையை அணைக்க முடியாது. தீயின் மீது தெளிக்கப்பட்ட நெய் போன்றது அது. நெய் ஊற்ற ஊற்ற அது சுடரின் வீரியத்தை அதிகரிப்பது போல, அதன் நிறைவேற்றத்தால் அதன் வீரியம்அதிகரிக்கிறது; ஆசையை நிறைவேற்றுவது அதை அணைக்காது. எந்த ஆசையும் அதை நிறைவேற்றுவதால் நிறைவேறாது.இதை அறிந்த யோக வசிஷ்டர், பூமியின் அனைத்து கோதுமையும், அரிசியும், சுவையான உணவுகளும், செல்வங்களும் ஒருவரைக் கூட முழுமையாக திருப்திப்படுத்த முடியாது என்று கூறுகிறார். மனித ஆசையின் தன்மை அப்படித்தான். இதை அறிந்து அமைதியாக இருங்கள். அப்படி இருப்பது உபரதி.

‘பாஹ்யாவலம்பனம் விரித்தேஹ் எஷோ பராதி உத்தமா’* (விவேக சூடாமணி)இந்த உபராதி இங்கு உயர்ந்ததாக (உத்தமா) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. .

சகித்தல்(திதிக்ஷா)

சகித்தல் அல்லது திதிக்ஷா என்பது நாம் பயிற்சி செய்ய வேண்டிய ஒரு வகையான சகிப்புத்தன்மை. நாம் விரும்பியபடி எல்லாம் நடக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. விஷயங்கள் எப்போதும் நம் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப இருக்காது. ஒரு விஷயத்தை எங்கே மாற்ற முடியுமோ அங்கே மாற்றலாம். நாம் ஒரு விஷயத்தை மாற்ற முடியாத இடத்தில், நாம் அதை பொறுத்து ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். “என்னால் முடிந்ததை மாற்றும் சக்தியையும், என்னால் முடியாததைத் தாங்கும் விருப்பத்தையும், வித்தியாசத்தை அறியும் ஞானத்தையும் எனக்குக் கொடுங்கள்” என்று ஒரு பழமொழி உண்டு. சிரமம் என்னவென்றால், நாம் எதை மாற்றலாம் மற்றும் மாற்ற முடியாது என்பதற்கு இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை நாம் அறிய முடியாது. இரண்டு அம்சங்களின் கலவையானது மனதில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே நம்மால் மாற்ற முடியாததைத் தாங்கிக் கொள்ளுவோம், நம்மால் முடிந்தால் மாற்றுவோம். உலகை மாற்ற முடிந்தால், அதை மாற்றவும். யார் எதிர்க்கிறார்கள்? ஆனால் நம்மால் அதை மாற்ற முடியாவிட்டால், பொறுத்துக்கொள்ளுவோம்; இல்லையெனில், நாம் மனக் கொந்தளிப்பிற்காளாவோம்.. உபரதி என்றால் ஆசையின் நிறுத்தம்; திதிக்ஷா வெளியில் நிலவும், இயற்கையான சூழ்நிலைகளை சகிப்புத்தன்மை..

சஹனம் சர்வ துகாநாம் அப்ரதிகார பூர்வகம் … ( தத்வ போதத்தில் )

பாடல் : 3

சிரவணப் பொருளைத் தானே சித்தம் சிந்திக்கு மாறு,

சரதமா வைக்கும் இத்தைச் சமாதானம் என்பர் மேலோர்,

பரமசற் குருநூல்  அன்பு பற்றலே சிரத்தை யாகும்,

வரமிகு சமாதி ஆறு வகையின்சொற் பொருள் இதாமே.

வார்த்தைகளின் பொருள்:

சித்தம் = மனமானது,

சிரவணப் பொருளைத் தானே சிந்திக்குமாறு = குருவிடமிருந்து கேட்ட அறிவு நூல்களை ஒருமுகப்பட்டு சிந்திக்கும் படியாக,

சரதமா வைக்கும் இத்தை = உள்ளவாறு மனதில் வைத்துக் கொள்ளும் இதை,

சமாதானம் என்பர் மேலோர் = சமாதானம் என்று பெரியோர் சொல்லுவர்.

பரம சத்குரு நூல் அன்பு பற்றலே சிரத்தை ஆகும் = மேன்மையான சத்குருவாலும் சாஸ்த்ரங்களாலும் கேட்ட வாக்கியங்களில் இவை உண்மை என்று நிச்சயமான நம்பிக்கை வைத்தலே சிரத்தை ஆகும்.

வரமிகு சமாதி ஆறு வகையில் சொற்பொருளி தாமே = சிறப்புப் பொருந்திய சமம் முதலான ஆறு சொற்களின் பொருள் இவையே ஆகும்.

இந்த பாடலில் ஷட்சமபத்தியின் மற்ற இரண்டு சம்பத்துகளை விளக்குகிறார் பிள்ளை சாமிகள்.

சமாதானம் ஒரு இனிமையான நிகழ்வு நம் மனதை உற்சாகப்படுத்துகிறது. அந்த உற்சாகம் ஒரு மகிழ்ச்சியற்ற விஷயம் நிகழும்போது நமக்குக் கிடைக்கும் உணர்வுப் போலவே மோசமானது. இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் மனதின் சமநிலை பாதிக்கப்படுகிறது. எந்த ஒரு அதிர்வும் இல்லாமல் மனம் நிலையாக இருந்தால் மட்டுமே, ஒருவன் தன்னைப் பற்றிய ஞானத்தை உணர முடியும். மேலும் ஒரு இனிமையான மற்றும் சந்தோஷமான நிலைமை அது மீண்டும் வேண்டும் என்று ஆசையை ஊக்குவிக்கிறது. எங்களுக்கு ‘மேலும்’ வேண்டும். ‘நல்லது’ மீண்டும் மீண்டும் வர வேண்டும் என்ற இந்த விசித்திரமான ஆசை ‘ஸ்ப்ருஹா’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இத்தகைய ‘ஸ்ப்ருஹா ‘ எழுச்சியைத் தடுப்பது ‘திதிக்ஷா’ ஆகும்.கிருஷ்ணர் பகவத் கீதை அத்தியாயம் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் சரியான மனிதனின் குணங்களை விவரிக்கிறார் …

.*துகேஷு அனுத்விக்ன-மனாஹ் சுகேஷு விகதஸ்ப்ர்ஹஹ் (பி.ஜி. II – 56)

இன்பம் மற்றும் துன்பம் போன்ற எதிர் மறையான இரட்டை உணர்வுகளால் நாம் பாதிக்கப்படக்கூடாது. சரியான மனிதனின் இந்த சமன் மனோநிலை இப்படிப்பட்ட எதிர்மறை உணர்வுகளிலிருந்து நம்மை விடுவித்து முக்தியை நோக்கி அழைத்துச்செல்லும்.இது முக்திக்கான ஒரு அத்தியாவசிய முன்நிபந்தனை.சமாதானம் ஒற்றை முனை செறிவு. சமாதானம் என்பது மனதை ஒருமுகப்படுத்துதல். நீங்கள் எதைத் தேடுகிறீர்களோ அதில் எப்போதும் கவனமாக இருங்கள். அம்பினால் இலக்கைத் தாக்கும் வில்லாளியின் உணர்வைப் போல உங்கள் கண் எப்போதும் அதன் மீதுதான் இருக்கும். செறிவு அல்லது ஒருமுனைப்படுத்துவது என்பது உள்ளுக்குள் இருக்கும் நனவாகும், அது எதை விரும்புகிறதோ அதில் கவனம் செலுத்துகிறது. நீங்கள் ஒரு விஷயத்தை விரும்பும்போது, அதில் ஏன் கவனம் செலுத்தக்கூடாது? மக்கள், “எனக்கு ஒரு விஷயம் வேண்டும், ஆனால் என் மனம் அங்கு செல்ல முடியாது என்று கூறுகிறது” என்று கூறுகிறார்கள். காரணம், நீங்கள் உண்மையில் அதை விரும்பவில்லை. நீங்கள் ஒரு பிளவுபட்ட ஆன்மாவைப் பெற்றுள்ளீர்கள்; மனதின் பெரும்பகுதி வேறு எங்கோ செல்கிறது, அதன் ஒரு பகுதி நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்களோ அதற்குச் செல்கிறது. நீங்கள் உண்மையிலேயே ஒரு விஷயத்தை விரும்பினால், மனம் அங்கு செல்ல வேண்டும்; மற்றும் மனம் அங்கு செல்லாத போது, நீங்கள் உண்மையில் அதை விரும்பவில்லை. இவ்வாறு அறிந்து, மனதை ஒருமுகப்படுத்துங்கள்..

சிரத்தை

சிரத்தை(ஸ்ரத்தா) என்பது நமக்கு இருக்க வேண்டிய நம்பிக்கை. கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்று சந்தேகப்பட்டு அவரிடம் செல்லக்கூடாது. “கடவுளே, நீங்கள் இருந்தால், தயவுசெய்து வாருங்கள்.” அவர் நிச்சயமாக இருக்கிறார். “கடவுள் நிச்சயமாக இருக்கிறார். நான் அவனை அடையப் போகிறேன் என்பது உறுதி. நான் பின்பற்றும் முறை சரியானது என்பது உறுதி. நான் ஒவ்வொரு நாளும் முன்னேறி வருகிறேன் என்பது உறுதி. நான் ஒவ்வொரு நாளும் முன்னேறி வருகிறேன் என்று சொல்லும் அறிகுறிகளும் அனுபவங்களும் என்னிடம் உள்ளன” இப்படி . நம் மீது நம்பிக்கை வைப்போம், முற்போக்கான சாதனா பயிற்சியின் கலையில் நம்பிக்கை வைப்போம், கடவுள் மீது நம்பிக்கை வைப்போம், நமக்கு வழிகாட்டும் வேதங்களில் நம்பிக்கை வைப்போம், குருவின் மீது நம்பிக்கை வைப்போம்.. ஸ்ரத்தா என்பது முதலில் நமது சுய நம்பிக்கை, நாம் பின்பற்றும் நடைமுறையில் உள்ள நம்பிக்கை, நம்மை ஆரம்பித்து வைத்த நம் குரு மீது நம்பிக்கை மற்றும் கடவுள் இருப்பில் உள்ள நம்பிக்கை.வளர்க்க வேண்டிய நற்பண்புகளில் ஐந்தாவது ஷ்ரத்தா. ஷ்ரத்தா என்பது புனித நூல்கள் அல்லது சாஸ்திரங்கள் மற்றும் அவை கொண்டிருக்கும் தார்மீக நெறிமுறைகள் மற்றும் ஆத்மா மற்றும் குருவின் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. நம்பிக்கை என்பது ஷ்ரத்தின் அடையாளம். நம்பிக்கை என்பது ஒரு ‘முக்கிய’ கருத்தாகும், இது ஆன்மீகத்தின் பாதையில் ஒருவர் பயணிக்கும்போது ஒருங்கிணைக்கப்படுகிறது. அசையாத நம்பிக்கை இருந்தால்தான், அந்த அம்சங்களை நம்மால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். நாமும் அவற்றை அனுபவிப்போம்.ஷ்ரத்தா என்பது சாஸ்திரங்களும் குருவின் வார்த்தைகளும் உண்மையில் உண்மை என்று புத்தியின் மூலம் எழும் நம்பிக்கையாகும்; இந்த ஷ்ரத்தா மூலம் அடையப்பட்ட உண்மை”.

முடிவாக:சாமம், தாமம், உபராதி, திதிக்ஷா, ஸ்ரத்தா, சமாதானம் ஆகிய ஆறு நற்பண்புகள், ஆறு பொக்கிஷங்கள் உளவியல் ரீதியாக, உணர்ச்சி ரீதியாக, உணர்வுபூர்வமாக உங்களுக்குள் மகிழ்விக்க வேண்டிய நற்பண்புகள். விவேகா மற்றும் வைராக்யா மூலம் நீங்கள் உங்கள் புரிதலில் தெளிவு பெறுகிறீர்கள்; ஆறுமுக நற்பண்புகளின் மூலம் நீங்கள் இதயத்திலும் மனதிலும் அமைதியடைகிறீர்கள்

பதஞ்சலி யோகசூத்திரம் 6

பதஞ்சலி மாமுனிவர் ஏழாவது சூத்திரத்தில் சித்த விருத்திக்கு காரணமான முதல் காரணியை உரைக்கிறார்.
7] प्रत्यक्षानुमानागमाः प्रमाणानि॥७॥

7] ப்ரத்யக்ஷானுமாநாக³மா꞉ ப்ரமாணானி..7..

ப்ரத்்யக்‌ஷ…..நேரடியாக பார்த்து /கேட்டு /உணர்ந்த விஷயங்கள் [ஐம்புலன்களாலும் உணர்ந்து அறிந்துகொண்ட விஷயங்கள்],

அனுமான…. ..உள்ளுணர்வால் அனுமானம் செய்து அறிந்து கொண்ட விஷயங்கள்

ஆகமா…. ..மற்றும் வேதம்/ப்ரஹ்ம ஸூக்தம்/உபநிடதம்/ஆகமம் போன்ற ப்ரமாண கிரந்தங்கள் மூலம் தெரிந்து கொண்ட விஷயங்கள்

அனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று முரண் படாமல் இருப்பின் ப்ரமாணம் என்று சொல்லப்படுகிறது..

பிரமாணம் என்னும் சொல் உண்மையான ஞானம், அறிவு [Right Understanding] என்றும் கொள்ளலாம்..

இவை நம்மில் எண்ண ஓட்டத்தை உண்டு பண்ணலாம். அவை நமது சித்த விருத்திக்கு ஆதாரமாக இருக்கிறது.
ஆனால்,நம்முடைய இரண்டு கருத்துக்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படாதபோது மட்டுமே அதை ஆதாரம் என்கிறோம்.

நேரடி அனுபவம் என்பது,’ நான் எதையாவது கேட்கிறேன், அது ஏற்கனவே உணரப்பட்ட ஒன்றுக்கு முரணாக இருந்தால், நான் அதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.எதிர்த்து வாதம் – தர்க்கம் செய்ய ஆரம்பிக்கிறேன்., அதை நம்பவுதில்லை.

மேலும் மூன்று வகையான விதிகள் உள்ளன.. புலன்களின் புரிதலுக்கு விபரீதமாகவும் இல்லாமலிருக்க வேண்டும் நமக்கு ஏற்படும் பிரத்தியட்ச அனுபவம்.’ நெருப்பு சுடும்’ என்பது நம் முன் அனுபவம். நம் புலன்களும் அதையே கூறுகின்றன. யாராவது ‘நெருப்பு சுடுவதில்லை; தாராளமாக கையில் எடுத்துக்கொள்ளலாம்’ என்றால் நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அது நம் மனதில் எதிர்மறையான ஒரு கொந்தளிப்பையும் உண்டு பண்ணும்.

பிரத்யக்ஷம், நாம் எதைப் பார்த்தாலும் உணர்ந்தாலும், அதுவே ஆதாரம். நான் உலகத்தைப் பார்க்கிறேன்; அது இருக்கிறது என்பதற்கு போதுமான ஆதாரம். இரண்டாவதாக,, அனுமானம்; நீங்கள் ஒரு அடையாளத்தைக் காண்கிறீர்கள்,உதாரணமாக சாலையில் காரில் செல்லும்பொழுது வேகத்தடைக்கான குறியீட்டை காண்கிறீர்கள்; அந்த அடையாளத்திலிருந்து நீங்கள் வேகத்தடை உள்ளது என்ற அனுமானத்திற்கு வருகிறீர்கள்.

மூன்றாவதாக, ஆப்தவாக்கியம்:, யோகியின் நேரடிக் கருத்து., அவர்கள் உண்மையைக் கண்டவர்கள். நாம் அனைவரும் உண்மையை கண்டறிய போராடுகிறோம், ஆனால் நீங்களும் நானும் கடுமையாக நீண்டகாலம் போராட வேண்டும், நீண்ட கடினமான பகுத்தறிவின் மூலம் – ஆராய்ச்சியின் – விசாரணையின் பின்அறிவைப் பெற வாய்ப்பு உள்ளது., ஆனால் உண்மையான யோகி இதையெல்லாம் தாண்டி சத்தியத்தை கண்டறிந்தவர்.. அவரது மனதிற்கு முன்னால், கடந்த காலமும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் எல்லாம் ஒன்றே!,; இந்த கடினமான செயல்முறையை அவர் கடந்து செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை, மேலும் அவரது வார்த்தைகள் உண்மையின் சான்றுகள், ஏனென்றால் அவர் அறிவை தன்னில் காண்கிறார்; அவர் எல்லாம் அறிந்தவர். உதாரணமாக, இவர்கள் புனித நூல்களை எழுதியவர்கள்; ஆகவே, வேதவசனங்கள் ஆதாரம்.,

ஆனால் தன்னை ஒரு ஆப்தா என்று அறிவிக்கும் மனிதன் ஒரு முழுமையான சுயநலமற்ற மற்றும் புனிதமான நபர் என்பதை நாம் முதலில் அறிய வேண்டும்; இரண்டாவதாக அவர் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர், மூன்றாவதாக அவர் சொல்வது மனிதகுலத்தின் கடந்தகால அறிவுக்கு முரணாக இல்லை.

மனிதன் தூய்மையானவனா என்பதையும், அவனுக்கு சுயநல நோக்கம் இல்லை என்பதையும் நீங்கள் முதலில் அறிய வேண்டும். அவருக்கு ஆதாயம் அல்லது புகழ் தாகம் இல்லை என்று அறிய வேண்டும். இரண்டாவதாக, அவர் அதீத உணர்வுள்ளவர் என்பதைக் காட்ட வேண்டும். மூன்றாவதாக, நம் புலன்களால் பெற முடியாத ஒன்றையும், உலக நன்மைக்காகவும் அவர் நமக்கு அளித்திருக்க வேண்டும். அது மற்ற உண்மைகளுக்கு முரணாக இல்லை என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும்; மற்ற அறிவியல் உண்மைகளுடன் முரண்பட்டால் அதை உடனடியாக நிராகரிக்கவும். நான்காவதாக, அவர் தன்னால் மட்டும் செய்யக்கூடிய- எட்டக்கூடிய நேட்டத்தை மற்றவர்களுக்கு உபதேசிலாகாது.; எல்லா மனிதர்களும் அடையக்கூடியதை மட்டுமே அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டும்.

சுருக்கமாக சொல்லப் போனால் இம்மாதிரி பிரமாணங்கள் சித்த விருத்தியை- மன உளைச்சலுக்கு காரணமாகின்றன. அதாவது தனது நேரடி அனுபவம், தனது உள்ளுணர்வு உணர்த்தும் அறிவு, வேத சாஸ்திரங்களும், சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்தவர்களின் வாக்குகள் நமது சித்த விருத்திக்கு ஊக்கம் அளிக்கின்றன.