Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 373

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 373

இருப்பது ஒன்றே!

ஆகாராதி³பரிசி²ன்னே மிதே வஸ்துனி தத்குத:
அக்ருʼத்ரிமமனாத்³யந்தம்ʼ தே³வனம்ʼ சிச்சி²வம்ʼ விது³: (6/29/122)

आकारादिपरिछिऩ्ऩे मिते वस्तुऩि तत्कुत:
अकृत्रिममऩाद्यन्तं देवऩं चिच्छिवं विदु: (6/29/122)

AkArAdiparichin2n2e mite vastun2i tatkuta:
akRtrimaman2AdyantaM devan2aM cicchivaM vidu: (6/29/122)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்: பகவான் பரமசிவன் என்னிடம் கேட்டார்:” யார் இந்த கடவுள் என்று உனக்குத் தெரியுமா? கடவுள் என்பது பிரம்மாவோ, விஷ்ணுவோ, சிவனோ, வாயுவோ, சூரிய சந்திரர்களோ அல்ல! பிராம்மணரோ, அரசர்ககளோ அல்ல.நானும் இல்லை; நீயும் இல்லை! இலக்ஷ்மி தேவியோடொத்த, மனோ புத்திகளோ எதுவுமே இல்லை.

ஈசுவரன் உருவமில்லாதவன்.பகுத்துப் பார்க்க முடியாதவன்.அந்த தெய்வீகம் சிருஷ்டிக்கப்படாதது,, ஆதியோ அந்தமோ இல்லாதது.கடவுள் அல்லது பரமேசுவரன் என்று சொல்லப்படுவது தூய போதம் தான். 

அது மட்டுமே பூசை செய்வதற்கு தகுதியானது.எங்கும் எப்பொழுதும் அது மட்டும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.இந்த போத ரூபமான சிவனை பூசை செய்ய முடிய வில்லை என்றால்,சாதகன் உருவம் இருக்கின்ற எதையாவது பூசை செய்யலாம்.ஆனால் அம்மாதிரியான பூசையினால் குறிப்பிட்ட அளவுக்கு உட்பட்ட பலன்கள் தான் கிடைக்கும்.ஆனால் நாம ரூபமில்லாத போத சிவனை பூசை செய்தால் அனந்தமான, ஆனந்தநிலையை அடையலாம்.

அளவிடமுடியாத , முடிவில்லாத ஆனந்தத்தை வேண்டாம் என்று வைத்து விட்டு, குறைந்த வரையறைக்குட்பட்ட பலன்களை நாடுபவன் பூத்துக்குலுங்கும் மலர்வாடியை வேண்டாம் என்று வைத்து விட்டு  முட்செடிகளை நிறைந்த முட்புதர்களை நாடுபவனாகிறான்.இருந்தாலும் மாமுனிகள் ஸாகார- உருவ வழிபாடில் ஈடுபடுவது ஒரு விளையாட்டாகத்தான்.

பரமசிவனை உபாசிப்பதற்கு வேண்டிய சாதனங்கள் என்ன என்று இனி கூறுகிறேன்.

விவேகம், சுயக்கட்டுப்பாடு,எல்லா உயிரினங்களிலும் பரமனை காணுதல்,என்பவை முக்கியமான சாதனங்கள்.விவேகம் என்ற மலர்களால் அர்ச்சனை செய்ய தகுதியானது தன் ஆத்மா எனும் சிவன் தான்..

நான் அப்பொழுது பகவானிடம் கேட்டேன்:’ பரமேசுவரா, பகவான்,எப்படி இந்த காணப்படும் உலகம் அனந்தாவபோதமாய் மாறுகிறது? உயிரினங்களும் மற்றவையும் ஆக இந்த அவபோதம் எப்படி உலகமாக காணப்படுகிறது?’

பகவான் சொன்னார்:’ விசுவ பிரளத்திற்குப் பின்னும் மீதமிருப்பது அனந்தாவபோதம் மட்டும் தான்.இப்ப இருப்பதும் அது மட்டும் தான்.விஷயசம்பந்தமானதல்ல அது.போதத்தில் தானாகவே ஒளிர்கின்றவர்கள் எண்ணங்களும் மனோவிகாரங்களும் தான் இந்த சிருஷ்டி.உறக்கத்தில் வரும் கனவு போல், சிருஷ்டிகள் உருவாவது போதத்தின் சைதன்யம் காரணமாகத்தான்.அப்படியல்லாமல் எங்கும் காணப்படும் போதத்திற்கு புறம்பாக எதற்கும் விஷயுருவங்களாக நிலை கொள்வது சாத்தியமேயில்லை.
இந்த மலைகளும், உலகங்களும்,ஆகாயமும்,ஆத்மாவும்,ஜீவனும்,தனிமனிதத்தன்மையும், இந்த உலகை உருவாக்கியுள்ள எல்லா மூலப்பொருட்களும்  எல்லாமே தூய போதமல்லாமல் வேறொன்றில்லை.இந்த ‘ சிருஷ்டிகள்’  உருவாவதற்கு முன் தூய போதம் மட்டுமே இருந்த போது சுவர்க்கம் போன்றவை எங்கிருந்தது?  ஆகாயம், பரமாகாயம்,, பிரம்மாகாயம், சிருஷ்டி, போதம், எல்லாமே வெறும் வார்த்தைகள் தான்.எல்லாமாக பார்ப்பது அந்த ‘ ஒன்றைத்’ தான்,அந்த சத்தியத்தைத் தான்.கனவில் காணும் அன்னியம் வெறும் பிரமை தான் என்பது போல் ஜாக்ரத் சிருஷ்டியில் காணும் இரட்டைத் பொருள்களும் பிரமையே! 

கனவில் பொருட்கள் உருவாய் செயலாற்றுவதும் போல் தோன்றுவது பிரமையே. விழித்து எழும்பொழுது காணாமல் போய் விடுகிறது.இந்த உலகில் காணும் பொருட்களின் இருப்பும் அதே போல்த் தான்.அவையும் அழியாப்பொருட்களல்ல! கனவிலும் நிகழ்காலத்திலும் ஒன்றுமே நிகழ்வதில்லை.போதம் மட்டும் தான் கனவிலும் ஜாக்ரத்திலும்  இருக்கின்ற ஒரே பொருள்.அது மட்டும் தான் உண்மை! அது தான் ஈசுவரன், கடவுள்,பரம சத்தியம்,நீ, நான் எல்லாமே! 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 372

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 372

பக்தி தரும் பலன்கள்

தே தே³ஶாஸ்தே ஜனபதா³ஸ்தா தி³ஶாஸ்தே ச பர்வ்வதா:

த்வத³னுஸ்மரணை காந்ததி⁴யோ யத்ர ஸ்தி²தா ஜனா: (6/29/109)

ते देशास्ते जऩपदास्ता दिशास्ते च पर्व्वता:

त्वदऩुस्मरणै कान्तधियो यत्र स्थिता जऩा: (6/29/109)

te dezAste jan2apadAstA dizAste ca parvvatA:

tvadan2usmaraNai kAntadhiyo yatra sthitA jan2A: (6/29/109)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” பகவான் பரமசிவன் வசிக்குமிடங்களிலொன்று கைலாயம்.நான் சிறிது நாட்கள்  அங்கு வசித்து  பகவானை பூசை செய்து தவம் செய்ததுண்டு.என் சங்கம் மகா முனிவர்களுடன் தான் இருந்தது.அவர்களுடன் வேத சாஸ்திரங்களிலுள்ள சத்தியங்களைக் குறித்து சர்ச்சை செய்து நாட்களை போக்கிக்கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு நாள் சூரியன் சாயுங்காலம் சூழ்நிலை மிகவும் அமைதியாகவும் ஒலிகளேதுமில்லாமலும் இருந்தது.நான் சிவ பூஜையில் மூழ்கியிருந்தேன்.அந்த கானகத்தின் இருள் ஒரு வாளால் பகுத்து இரண்டாக்குகின்ற அளவில் அடர்த்தியாக இருந்தது.அப்பொழுது அங்கு நான் ஒரு மகத்தான் ஒளியைக் கண்டேன்.புறக் கண்களால் கண்ட அந்த வெளிச்சத்தில் எனக்கு ஒரு தரிசனம் கிடைத்தது.பகவான் பரமசிவன் தேவி பார்வதியுடன் கைகோர்த்துக் கொண்டு உலா வந்து கொண்டிருந்தார்.பகவானுக்கு முன்னால் நந்திபகவான் வழிகாட்டியாக நடந்து கொண்டிருந்தார்.என் சீடர்களிடம் விவரத்தைக் கூறி , அவர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டு பகவானின் சன்னிதிக்கு சென்றோம்.

பகவானை மிகுந்த பயபக்தியுடன் வணங்கி விட்டு அந்த திவ்ய தரிசனத்தை சிறிது நேரத்திற்கு அனுபவித்து மகிழ்ந்தோம்.

பகவான் கேட்டார்:’ தங்கள் தவங்களெல்லாம் நன்றாக நடந்தேறிக்கொண்டிருக்கறதல்லவா? ஏதாவது தடைகள் ஏற்பட்டு தவத்திற்கு விக்னம் ஏதும் உண்டாகவில்லையே? யாரும் தங்களை தொந்திரவு செய்யவில்லையே? தாங்கள் சென்றடைய வேண்டிய, சென்றடைய உசிதமான அந்த நிலைக்கு சென்றடைந்து விட்டார்களா? உள்ளத்திலுள்ள பயமெல்லாம் நீங்கிவிட்டதா ? ‘

அவருடைய கேள்விகளுக்கு பதிலாக நான் சொன்னேன்:’ பரம் பொருளே! தங்கள் பக்தர்களாவதற்கு முடிந்தவர்களுக்கு எதுவும் கிடைப்பது கஷ்டமில்லையல்லவா!அவர்களுக்கு எந்த பயமுமில்லை! தங்களைத் குறித்துள்ள இடைவிடாத தியானத்தில் மூழ்கியிருப்பவர்களை உலகம் முழுவதும் பணிந்து வணங்குகின்றனார்.அவர்களை எல்லோரும் மதிக்கிறார்கள்’.

தங்களில் இதயபூர்வமான பக்தி நிறைந்தவர்கள் வாழும் இடங்கள் தான் நாடாகவும் நகரமாகவும், திசைகளாகவும், மலைகளாகவும், மதிக்கப் படுகின்றன.எப்பொழுதும் தங்களை நினைவு கூர முடிவது முன் ஜன்மத்தில் நாங்கள் செய்த புண்ணியங்களால்த் தான்.ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வருங்காலத்தை உறுதிப்படுத்துவதும்  பகவத் ஞாபகம் தான்’

தங்களைக் குறித்து இடைவிடாமல் தியானிக்க முடிவது அமுத கலசங்கள் கையிலுள்ளது போல்த்தான்.அது முக்தியின் திறந்து வைத்த வாசல்தான்.பகவத் நினைவுகளாகின்ற விலை மதிப்பில்லாத, இரத்தின கற்கள் பதித்த நகைகள் அணிந்து கொண்டு, என்னை  நோக்கிவரும் எல்லா துன்பங்களையும் தொந்திரவுகளையும் இனி வர முடியாத படி மிதித்து அரைத்து விட முடியும்.தங்களின் ஆசீர்வாதத்தால் நான் சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்துள்ளேன்.எனக்கு இன்னொரு விஷயம் கூட தங்களிடமிருந்து அறியவேண்டுமென்று ஆவலாயுள்ளது.எல்லா பாபங்களையும் இல்லாமலாக்குவதற்கும்,எல்லா ஐசுவரியங்களையும் நேடுவதற்கும் எந்த மாதிரி பகவத் பூசை செய்ய வேண்டும்  என்று உபதேசித்து என்னை போதவானாக்குவீர்களாக! 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 371

தினமொரு சுலோகம்
நாள் 371

மனமயக்கமெனும் புதைகுழி ! 

சித்தயக்ஷாத்³ருʼடா⁴க்ராந்தம்ʼ ந ஶாஸ்த்ராணி ந பா³ந்த⁴வா:

ஶக்னுவந்தி பரித்ராதும்ʼ கு³ரவோ ந ச மானவம்ʼ (6/29/68)

चित्तयक्षादृढाक्रान्तं न शास्त्राणि न बान्धवा:

शक्नुवन्ति परित्रातुं गुरवो न च मानवं (6/29/68)

cittayakSAdRDhAkrAntaM na zAstrANi na bAndhavA:

zaknuvanti paritrAtuM guravo na ca mAnavaM (6/29/68)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” விழித்தெழுந்த ஆத்மாவின் மேதாவிலாசத்தால் அஹங்காரத்தின் முகமூடியை தூக்கியெறிந்து விட்டோமென்றால்,அதால் ஒன்றுமே செய்ய இயலாது.ஆத்மா தான் அனந்தாவபோதம்! ஆகவே மேலே கூறின அகங்காரம் பௌதிக சரீரத்தில் குடியிருக்கின்றதென்றிருந்தாலும்,ஆத்மாவை அது எப்படி பாதிக்கும்?

இராமா, மனதின் கட்டுப்பாட்டில் வாழும் – அதன் சொற்படி நடக்கும் ஒருவனை எத்தனை எத்தனை துன்பங்கள் தாக்கும் என்று சொல்ல இயலாது.’ ஐயோ, நான் செய்தேன்,ஐயோ என் உடலில் எல்லாம் சுட்டெரிக்குதே!’போன்ற கூக்குரல்கள் வெறும் அகங்காரத்தின் விளையாட்டுக்கள் தான்.

எல்லாவற்றையும் தன்னுள் வைத்துக்கொண்டுள்ள ஆகாயம் ஒரு விதத்திலும் மாசுபடிந்ததாவதில்லை என்பது போல் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் அனந்தாவபோதம் அகங்காரத்தால் பாதிக்கப் படுவதில்லை.மனித உடல் செய்கின்ற எல்லா கர்மங்களுக்கும் அகங்காரம் தான் பொறுப்பு.மூச்சை உள்ளுக்கு இழுத்துக் வெளியே விட்டு விடுவதன் மூலம் தான் – பிராணாயாமம் என்ற கடி வாளத்தின் மூலம் – சரீரம் இதை செயலாக்குகிறது.  

ஆத்மா இதற்கெல்லாம் தாற்காலிகமான காரணமாக அமைகிறது என்று சொல்வது ஆகாயம் செடிகொடிகள் வளருவதற்கு இடம் தந்து காரணம் ஆகிறது என்பது போல்த் தான்.ஆகாயம் செடிகொடிகள் வளருவதற்கு தடையாக இருப்பதில்லை தான்.அதற்காக அது தான் காரணம் என்று சொல்ல முடியுமா! ஏற்றி வைத்த விளக்கு பார்ப்பவனின் பார்வைக்கு பொறுப்பு என்று சொல்ல முடியுமா! அது போல் தான் சரீர – மனங்களில் செய்கைகளுக்கும் ஆத்மா தான் காரணம் என்பது.அவை ( சரீரமும் மனமும்) ஆத்மாவின் ஒளியில் செயலாற்றுகின்றன என்பது உண்மை தான். அதைத் தவிர,ஆத்மாவிற்கும் ஜடசரீரத்திற்கும் இடையில் வேறு ஒரு சொந்தமும் கிடையாது.மனதில் ஆத்மாவை எண்ணி கலக்கமுண்டாவது ஆத்மாவின் சக்தி  அதாவது பிராணன் எல்லாயிடங்களிலும் இடைவிடாமல் துடித்துக் கொண்டிருப்பதால் தான்.

இராமா, நீ தான் ஆத்மா! நீ மனமல்ல! உனக்கு மனதுடன் என்ன பந்தம்? இந்த மன மயக்க சிந்தைகளை தவிர்த்துவிடு! உடலில் குடியிருக்கும் மனமெனும் பேய்க்கும் உனக்கும் ஒரு ஒட்டுமில்லை; உறவுமில்லை.

இருந்தாலும் அந்த மனப் பிசாசு மெதுவாக உன்னுள் நுழைந்து ‘தான் தான் ஆத்மா ‘ என்பது போல் செயலாற்றுகின்றது.அது தான் பிறப்பு- இறப்பு எனும் சுழற்சிக்கு காரணம்.இந்த தவறான எண்ணம் உனது தைரியத்தை இல்லாமலாக்கி விடுகிறது.

இராமா, நீ இந்த பிசாசு விரட்டி விட்டு உறுதியுடன் செயலாற்றுவாயாக! 

மனமெனும் பேயின் கெட்டியான பிடியில் அகப்பட்டு செயலாற்றுபவனை வேத சாஸ்திரங்களோ, சொந்த பந்தங்களோ,குருவோ யாருமே காப்பாற்ற இயலாது.

.மாறாக ஒருவன் தானாகவே இந்த பேயை விரட்டி விட்டானென்றால், குருவும், வேத சாஸ்திரங்களும் சொந்த பந்தங்களும் உதவும் நிலையிலிருப்பார்கள். புதைகுழியில் விழுந்து விட்டவனை அவன் வெளியே வல்லது வேண்டும் என்று எண்ணும் பொழுது,  மற்றவர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து காப்பாற்றுவது போல் தான் இதுவும். இந்த பேயை வென்றவர்கள் சத்புருஷர்களும் உலக நன்மைக்காக செயலாற்றுபவர்களுமாவார்கள்.

ஆகவே எப்படியேனும் இந்த அஞ்ஞானத்திலிருந்து வெளியேற அகங்காரமெனும் இந்த பேயை கொல்லத் தான் வேண்டும்.

இராமா, மனித உருவம் எடுத்த விலங்கு போல் அங்கும் இங்கும் இந்த உலகம் எனும் காற்றில் அலைந்து திரிந்து  அழியக்கூடிய இந்த சரீரத்தின் குடும்ப பந்தங்கள் எனும் புதைகுழியில் விழுந்து கையையும். காலையும் போட்டு அடித்துக்கொண்டிருப்பதால் எந்த பயனுமில்லை.இந்த தேகம் மற்ற யாராலோ உருவானது. அதை போற்றி வளர்த்தினது அகங்காரமும் ! அதனாலுளவாகும் இன்ப- துன்பங்களை அனுபவித்ததும் வேறு யாரோ!  என்னே ஆச்சரியம்! 

ஒரு மண்பானையின், ஒரு துண்டு துணியின் மூலப்பொருட்களில் எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது.அதே போல் மனதின், அனந்தாவபோதத்தின் உருவாக்கலில் எந்த வித்தியாசமுமில்லை.

.

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 370

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 370

அஹங்காரமெனும் பேய்! 

நிரீஹோ ஹி ஜடோ³ தே³ஹோ நாத்மனோ(அ)ஸ்யாபி⁴வாஞ்சி²தம்ʼ

கர்த்தா ந கஶ்சிதே³வாதோ த்³ருʼஷ்டா கேவலமஸ்ய ஸ: (6/29/35)

निरीहो हि जडो देहो नात्मनोऽस्याभिवाञ्छितं

कर्त्ता न कश्चिदेवातो दृष्टा केवलमस्य स: (6/29/35)

nirIho hi jaDo deho nAtmano’syAbhivAJchitaM

karttA na kazcidevAto dRSTA kevalamasya sa: (6/29/35)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” திருவிழா காலங்களில் குடை ராட்டினத்தில் ஏறி அமர்ந்திருப்பவன், தான் இராட்டினத்தில் சுற்றிக் சுற்றி வரும் பொழுது தனக்கு வெளியேயுள்ள உலகமே தனக்கு எதிர் திசையில் சுற்றி வருவதாக எண்ண்ணுவான்.அதே போல் அஞ்ஞானசக்கரத்தில் உழன்று கொண்டிருப்பவனும் தனது தேகமும் உலகும் தன்னை வலம் வருவதாக எண்ணிக் கொள்வான்.ஆனால் ஆத்ம சாதகனுக்கு அம்மாதிரி எந்த மயக்கமும் இராது.தேகம் எண்ணங்களின் ஒழுங்க்கினால் உருவானது.அதை காபந்து செய்வதோ அஞ்ஞானியான மனமும்!

அதை அவித்யையின் சிருஷ்டி என்று சொல்வதே தவறு.தேகம் கர்மங்களில் ஈடுபட்டு பலவிதமான காரியங்களில் மூழ்கியிருந்தாலும் கூட,அது உண்மையில்லை.அப்படியொன்று கிடையவே கிடையாது.கயிற்றில் காணப்படும் பாம்பு ஒருபொழுதும் சத்தியமாகாது.

ஜடமான ஒரு பொருள் என்ன செய்ததாக தோன்றினாலும்,அது எப்படி உண்மையாக முடியும்? வெளிப்பார்வைக்கு தேகம் எதையெல்லாமோ செய்வது போல் தோன்றினாலும்,அது உண்மையில் ஒன்றுமே செய்வதில்லை.அதற்கு சுயமாக அந்த திறைமையும் கிடையாது.

ஜடமான உடல் கர்மங்கள் ஆற்றுவதற்காக எந்த ஆசையும் வைத்துக் கொள்வதில்லை.அனந்தாவபோதமான ஆத்மாவிற்கும் எந்த ஆசையும் கிடையாது.ஆகவே உண்மையில் எந்த கர்மத்திற்கும் ‘ கர்த்தா’ என்றொருவன் கிடையாது.இருப்பது ஒன்றே தான்-‘ பிரக்ஞை’ மட்டும்தான்.அது தான் சாக்‌ஷிபோதம!’

காற்றே இல்லாத இடத்தில் எரிந்து கொண்டிருக்கும்  விளக்கின் திரிபோலி சிரமமேதுமில்லாமல் ஆத்மா எல்லா நிலைகளிலும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.

சூரியன் தனது இயற்கை குணத்திறகேற்ப எப்பொழுதும் தன் கர்மத்தில் மூழ்கியிருக்கிறான்.அதே போல்  ஆத்மஒளிவிடும் நீயும்   இராஜ்ஜிய காரியங்களில்   ஈடுபடு.எப்பொழுதாவது ஜடமான இந்த உடல் உண்மை தான் என்று எண்ணிவிட்டால், அது ஒரு குழந்தையின் மனதில் ஆழப் பதிந்து விட்ட பயம் போலாகிவிடக்கூடாது. உன்னை விடவே விடாது.அங்கு அஹங்காரம் அல்லது மனம் என்ற பேய் பிறவியெடுக்கிறது.இந்த மனப் பேயின் அலறலைக் கேட்டு ஞானிகளான மகான்கள் கூட தங்களது தியானத்தின் ஆழங்களில் போய் மறைந்து கொள்கிறார்கள்.ஆனால் இந்த மனப்பேயை அழித்து அச்சம் என்பதேயில்லாதவனாய் சூனியமான உலகில் வாழ்கிறான்.

வெறும் கற்பனை மட்டுமேயான இந்த மனம் தான் சரீரத்தை சிருஷ்டித்தது என்று நம்புகிறவர்கள் இன்றும் வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.இந்த மனமெனும் பேயிடம் அகப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையிலேயே மரணமோ் அடைபவர்களின் பிரக்ஞை வெறும் அவித்யை தான்.தேகமெனும் பேய்பிடித்த வீட்டில் வசிப்பவன் மற்றொரு பேய்தான்.ஏனென்றால் தேகமெனும் வீடு உறுதியில்லாததும் நிரந்தரமில்லாததும் தானே! ஆகவே இராமா, அஹங்காரம் எனும் இந்த பேயை பொருட்படுத்தாமல்,அதைக் குறித்து சிந்திக்கக்கூட செய்யாமல்,ஆத்மாவில் மூழ்கி ஆனந்திப்பாயாக! அஹங்காரம் எனும் பேய்பிடித்தவர்களுக்கு சொந்த பந்தங்கள் ஏதும் கிடையாது என்பதை அறிவாய்!

புத்திசாலித்தனமாக செய்த ஒரு காரியம் அஹங்காரத்தின் முரட்டுப் பிடிவாதத்தால் விபரீத பலனை அளித்து,மரணத்தைக் விரும்பியழைக்கும் கொடும் விஷம் தான்.விவேகமோ ஞானமோ இல்லாமல்,அஹங்காரத்துடன் இணை சேர்ந்து வாழ்வபவர்கள் உயிருடன் இருக்கையிலேயே இறந்தவர்களுக்கொப்பாவார்கள்.நரகத்தீயில் எரியத் தயாராயிருக்கும் காய்ந்த சருகு அவர்கள்.அஹங்காரமெனும் பேய் உன்னில் வசிக்கட்டும் இல்லை விட்டுப் போகட்டும்.இராமா, அதை திரும்பிக்கூட பார்க்காதே! 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 369

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 369

கற்சிலையும் மனித தேகமும் ஒன்றே!

பரம்ʼ பௌருஷமாஸ்தா²ய ப³லம்ʼ ப்ரஜ்ஞாம்ʼ ச யுக்தித:

நாபி⁴ம்ʼ ஸம்ʼஸாரசக்ரஸ்ய சித்தமேவ நிரோத்⁴யயேத் (6/29/7)

परं पौरुषमास्थाय बलं प्रज्ञां च युक्तित:

नाभिं संसारचक्रस्य चित्तमेव निरोध्ययेत् (6/29/7)

paraM pauruSamAsthAya balaM prajJAM ca yuktita:

nAbhiM saMsAracakrasya cittameva nirodhyayet (6/29/7)

வஸிஷ்டரின் உபதேச ங்களைக் கேட்ட. ஶ்ரீராமன் மௌனமாக ஆத்மாவில் மூழ்கி உட்கார்ந்து விட்டான். சிறிது நேரம் கழித்து வஸிஷ்டர் திரும்பவும் தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார்:” இராமா, ஆத்மஞான மாரக்கத்தின் வழியாக நீ பூரண அவபோதத்தை அடைந்து விட்டாய்.இதே நிலையில் தொடர்ந்து இருப்பாயாக! உலகமெனும் மாயையில் மீண்டும் அகப்பட்டுக்கொள்ளாமல் இருப்பாயாக! சக்கர சுழற்சிமயமான இந்த காணப்படும் உலகில், மனக் கருத்துக்களும், மனோ விகாரங்களும், மனோ விசாரங்களும் எல்லாம் கூடி குழைந்து கிடப்பதால் உயிரினங்களின் பிறப்பும் இறப்பும் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.அவைகளுக்கு முடிவு ஏற்பட்டு விட்டால் இந்த உலகமெனும் மாயைக்கும் முடிவு ஏற்பட்டு விடும்.

ஒருவன்  தன் விருப்பத்தினால் இந்த சுழலும் சக்கரத்தை பிடித்து நிறுத்தினாலும் மனோ விசாரங்கள் நிலைக்கும் வரை அதன் சுழற்சி நிற்காது.அதனால், ” விவேகத்தின் மற்றும் ஞானத்தின் உதவியுடனும் கடுமையான பயிற்சியின் உதவியுடனும் இந்த சுழற்சியின் மகுடத்தை- மனோ விசாரங்களை பிடித்து நிறுத்த வேண்டும்.” இந்த முயற்சியல்லாமல் வேறொன்றும் இதற்குதவாது. கடவுளின் உதவியும் அதைக்குறித்துள்ள தவறான சிந்தைகளும்,எதிர்பார்ப்புகளும் கைவெடி இராமா. அவையெல்லாம் பக்குவப்படாத மனதின் குழந்தைத்தனமான யோசனைகள்! சுய முயற்சிகளினால் மட்டுமே மனதை வெல்ல முடியும்.

பிரம்மாவின் சிந்தையிலிருந்து உளவானது தான் இந்த உலகம்.ஆனால் முடிவான அது அல்ல. அது உண்மையல்ல!இயற்கையிலேயே உள்ள சுபாவங்களோடு, எல்லாயிடத்திலும் சுற்றித்திரிந்து கொண்டிருக்கின்ற மூலப்பொருட்களிலிருந்து உளவானது தான் இந்த உடல்களெல்லாம்.ஆகவே உடல்கள் நிலையானதென்றும்,இன்ப- துன்பங்களும் சத் என்றும் எண்ணக்கூடாது.

தான் துன்பங்களுக்களுக்கு ஆளாகிவிட்டோம் என்று வருந்தி அழுகின்ற,.அஞ்ஞானியின் அவஸ்தை ஒரு கற் சிலையுடையது விட மோசம் தான். காரணம் சிலைக்கு இந்த துன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டி வருவதில்லை. சிலைக்கு வயோதிகமோ மரணமோ் இல்லை.சிலையை உடைத்தால்த் தான் அது இல்லாமலாகும்.ஆனால் மனித உடல் மரணத்தைக் நேரிட்டேயாகணும்.சிலையை பாதுகாத்து எவ்வளவு நாட்கள் வேண்டுமென்றாலும் வைத்துக் கொள்ளலாம்.மனித உடல், எவ்வளவு பாது காத்தாலும் ஒவ்வொரு வினாடியும் தேய்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.ஆகவே மனோ விசாரங்களால் உருவான உடலை விட மேல் கல்லாலான சிலை.

அப்படிப்பட்ட மனித உடலில் என்ன எதிர்பார்ப்புகளை வைக்கமுடியும்.பூதவுடல் கனவில் காணும் உடலை விட மிகவும் கீழானது.ஏனென்றால் கனவில் காணும் உடல் ஒரு சிறிது காலத்திற்குத் தானே இருக்கின்றது.அதற்கு அதிக நேரம் துன்பங்கள் அனுபவிக்க வேண்டி வருவதில்லை.ஜாக்ரத்சரீரம் உண்டாவது அதிக காலம் காப்பாற்றி வைத்திருக்கும் மனோவிகார விசாரங்களால்த்தான்.அதன் விதி அதிக காலம் துயரங்கள் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பது.தேகம் உண்மையா இல்லையா என்று யோசிக்கும் பொழுதும் அது எண்ணங்களின் கூம்பாரம் தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.பிறகு ஏன் அதைக் குறித்து சிந்தித்து அல்லல் படவேண்டும்.

ஒரு சிலை உடையும் பொழுது உயிர் போவதில்லை.அதே போல் சரீரம் இல்லாதாகும் பொழுதும் ஒன்றும் நஷ்டப்படுவதில்லை.கண்வியாதி குணமாகும் பொழுது தான் கண்ட இரண்டாவது நிலவு காணாமல் போய்விடுவது போல் ந்தான் இதுவும்.ஆத்மா தான் அனந்தாவபோதம்..அதற்கு அழிவோ எந்த வித மாற்றங்களோ உண்டாவதில்லை.

.   

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 368

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 368

முதலும் முடிவும் உள்ளதை கவனத்தில்க் கொள்ளாதே!

யத்கிஞ்சிது³தி³தம்ʼ லோகே யன்னப⁴ஸ்யத வா தி³வி
தத்ஸர்வம்ʼ ப்ராப்யதே ராம ராக³த்³வேஷபரிக்ஷயாத் (6/28/74)

यत्किञ्चिदुदितं लोके यऩ्ऩभस्यत वा दिवि
तत्सर्वं प्राप्यते राम रागद्वेषपरिक्षयात् (6/28/74)

yatkiJciduditaM loke yan2n2abhasyata vA divi
tatsarvaM prApyate rAma rAgadveSaparikSayAt (6/28/74)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” மரணம் எல்லோருக்கும் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று என்று அறிந்திருந்தும், ஏன் நாம் சொந்த பந்தங்களின் பிரிவில் வருந்துகிறோம்? ஏன் மரணம் தன்னை நெருங்கிவிட்டது என்று அறிந்தவுடன் வருத்தமுறுகிறோம்? செல்வம் சில நேரங்களில் நம்மை வந்து சேருகின்றன; மற்று சில நேரங்களில் நம்மை விட்டு பிரிந்து செல்கின்றன. இதில் ஆச்சரியப் படுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை.இது ஒரு சாதாரண நிகழ்வு என்று தெரிந்திருந்தும் செல்வம் சேருவதிலும்  நஷ்டமடைவதிலும் ஏன் உணர்ச்சி வயப்பட வேண்டும்! உயிரினங்கள் அடிப்படை போத எனும் கடலின் மேற்பரப்பில் தோன்றி மறையும் அலைகள் மட்டுமே! பிறகு ஏன் பிறப்பில் மகிழ்ச்சியும் இறப்பில் துக்கமும் ?

எது சத் ஆக உள்ளதோ அது என்றுமே சத் ஆக இருக்கும். எது அசத் ஆக இருக்கிறதோ அது என்றுமே அசத் தான்! பிறகு துக்கத்திற்கு மகிழ்ச்சிக்கும் எங்கே இடம்? ‘ நான்’ என்றது சத் அல்லாத ஒன்று.அது முன்னாட்களில் இருந்ததுமில்லை; வரும் நாட்களில் இருக்கப் போவதுமில்லை.உடல் ஒரு அதிசயமான பிரமையிலிருந்து உளவான மயக்கம் தான்.அது உண்மை போல் தோற்றமளிக்கின்றது; அவ்வளவு தான்.இருந்தாலும் அது தான் நமது துன்பத்திற்கெல்லாம் காரணம். ஏன்?.

இல்லை, இந்த உடல் (சத்  ) தான் ‘நான்’என்று வரிகிலும் ‘ நான்’  அதிலிருந்து வேறு என்று உணர்ந்தவனுக்கு , ‘ நான்’ அனந்தாவபோதத்தின் வெறும் நிழல் மட்டும் தான் என்றறிந்தவனுக்கு துன்பமேது, இன்பமேது! ஆகவே அந்த உண்மையல்லாத ஒன்றின் மேல் நம் ஆசையையும்,எதிர்பார்ப்புக்களையும் முன்னேற்ற சாத்தியக் கூறுகளையும் சமர்ப்பித்து,காத்திருப்பது நம்மை நாமே கட்டிப் போட்டுக்கொள்வதல்லவா!

இராமா, இந்த உலகில் எந்த வீண் எதிர்பார்ப்புக்களையும் வைத்துக் கொள்ளாமல் வாழ்வாயாக! செய்ய வேண்டிய செயல்களை செய்யவும் வேண்டாதவற்றை ஒதுக்கவும் வேண்டும்.விருப்பு- வெறுப்புக்களேதுமில்லாமல் இந்த பிரபஞ்ச வாழ்க்கையை ஒரு விளையாட்டாக எடுத்துக்கொண்டு வாழ்வாயாக! எங்கும் உண்மையான- சத் ஆனது  அவபோதம் -ஆத்மா மட்டும் தான் என்பதை நீயறிவாயல்லவா! நாம்காண்பதெல்லாம் வெறும் நிழல் காட்சிகள் தான் . அவை தோன்றி மறையக்கூடியவை.இந்த உண்மை உன்னுள் ‘உணர்வாய்’ உதயமாகும் பொழுது சத்திய சாக்‌ஷாத்காரமாயிற்று.

ஒன்று, ‘ நான் இல்லை, இந்த அனுபவங்கள் ஒன்றும் எனதல்ல!’ என்றோ, அல்லது ‘ நானே எல்லாம்’ என்றோ அறிந்துணர்ந்தால்,காணப்படும் இந்த உலகின் கவர்ச்சிகளிலிருந்து நீ விடுபடலாம்.இந்த இரண்டு அறிவும் உத்தமமானது தான்.எது உனக்கு சரியென்றோ தோன்றுகிறதோ அதை ஏற்றுக் கொள்ளலாம்.அவ்வாறு ராகத் துவேஷங்களிலிருந்து( விருப்பு வெறுப்புக்களிலிருந்தும்) முக்தியடையலாம்.

” இரட்டை ( துவி்தியை) சக்திகளான ராகத்துவேஷங்களை இல்லாமலாக்கினவனுக்கு, இந்த உலகின், ஆகாயத்தின்,சுவர்க்கத்திலன் பொருட்கள்  எல்லாமே தனதாகிவிடும்”

அஞ்ஞானிகள் இந்த இரட்டையர்களின் பிடியில் அகப்பட்டுக்கொண்டு,அவதிப்படுகிறார்கள்.வேத சாஸ்திரங்கள் எல்லாம் கற்றறிந்தவனாயிருந்தாலும் இவர்களின் பிடியில் அகப்பட்டு விட்டால் அவர்களின் நிலையும் மிகவும் பரிதாபம் தான்.

‘ என்னை அவன் கொள்ளையடித்து விட்டான்’, ‘ நான் என் எல்லா செல்வங்களையும் தியாகம் செய்து விட்டேன்’, இம்மாதிரி சொற்களை புத்தக ஞானிகளிடமிருந்து கேட்கலாம்.செல்வமும் சொந்த பந்தங்களும் வந்து போய்க்கொண்டிருப்பவை.ஞானி அவைகளை தேடிப்போவதும் இல்லை; வந்தவைகளை நிராகரிப்பதும் இல்லை.முதலும் முடிவுமுள்ள எதையும் கவனத்தில்க் கொள்ளவேண்டியவையாக ஞானி கருதுவதில்லை.இந்த உலகில் ஒருவன் உருவாக்கி, வளர்ககிறான். ஆனால் யாரிடமோ போய்ச்சேருகிறது. நமது குழந்தைகளும் அவ்வாறே! யார் யாரை ஏமாற்ற்றுவது?

இராமா, உன் ஆத்ம உயர்விற்காக நான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்வேன்,’ இந்த காணப்படும் உலகம் ஒரு நீண்ட கனவு மட்டுமே! நீ விழித்தெழு இராமா, விழித்தெழு! சூரிய ஒளியில் பிரகாசிக்கின்ற ஆத்மாவை காண்பாயn இந்த  அமுதிற்கு  சமமான வார்த்தைகள் உன்னில் விழிப்பை உண்டாக்கியுள்ளது.இனிமேல் உனக்கு பிறப்பு இறப்பு கிடையாது.துன்பமோ, பாபமே, பிரமையோ கிடையாது.எல்லா மனோ விகாரங்களையும் விசாரங்களையும் விட்டு விட்டு ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்தவனாவாய்!

.  

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 357

யோக வாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 357

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 357

நாளை நடப்பதை யாரறிவார்?

ப்³ரஹ்மான்னியதிரேஷா ஹி து³ர்லங்க்⁴யா பரமேஶ்வரீ

மயேத்³ருʼஶேன வை பா⁴வ்யம்ʼ பா⁴வ்யமன்யைஸ்து தாத்³ருʼஶை: (6/21/23)

ब्रह्मान्नियतिरेषा हि दुर्लंघ्या परमेश्वरी

मयेदृशेन वै भाव्यं भाव्यमन्यैस्तु तादृशै: (6/21/23)

brahmāṉṉiyatireṣā hi durlaṅghyā parameśvarī

mayedṛśeṉa vai bhāvyaṃ bhāvyamaṉyaistu tādṛśai: (6/21/23)

புஶுண்டன் தொடர்ந்தார்:’வரங்கள் தரும் இந்த மரத்தை அசைக்க இயற்கையின் சீற்றத்திற்கோ, உயிரினங்கள் வேண்டுமென்றோ அல்லாமலோ உளவாக்குகின்ற விபத்துகளுக்கோ இயலுவதில்லை.அசுரர்கள் பூமியில் அழிஙுகளையுண்டாக்கிய பொழுதும் பூமியை காப்பாற்ற பகவான் அவதரித்தத பொழுதும் இந்த மரம் அசையாமல் நின்று கொண்டு தான் இருந்தது.விஶ்வ பிரளயத்திற்கு போது உளவான அக்னியோ, பிரளயத்தின்போது உண்டான பெரும் வெள்ளப்பெருக்கோ எதுவும் இந்த மரத்தை அசைக்கவில்லை.ஆகவே இந்த மரத்திலிருந்த உயிரினங்கள் எந்த துன்பங்களாலும் பாதிக்கப் படாமல் வாழ்ந்தார்கள் .தூய்மையில்லாத இடங்களில் வசிப்பவர்களுக்குத் தான் வியாதியும் மற்ற துன்பங்களும் வந்து சேரும்.’

வஸிஷ்டர் கேட்டார்:’ பிரளயத்திற்கு பிறகு எந்த ஒரு உயிர் கூட பிரபஞ்சத்தில் இல்லாமலே அழிந்து போயிருந்த நிலையில் தாங்கள் எப்படி உயிருடன் இருக்க முடிந்தது?’

புஶுண்டன் சொன்னார்:’ பிரளய நேரங்களில் நான் இந்த மரத்தை விட்டு ஆகாயத்தில் கலந்து விடுவேன். சில நன்றியில்லாத மனிதர்கள் உற்ற நண்பனைக்கூட ஆபத்தான நேரங்களில் கைவிடுவதில்லையா ? அது போல்தான் இதுவும்.நான் ஆகாயத்தில் கலந்து கரைந்து விடும்பொழுது என்னில் எந்த விதமான வாசனைகளோ ஆஸக்திகளை இராது.

விசுவத்தின் பன்னீரண்டு சூரியர்கள்  சேர்ந்து பிரபஞ்சத்தின் மீது நெருப்பு மழை பெய்யும் பொழுது, நான் ‘ வாருணி தாரணம்’ என்ற யோகத்தின் உதவியுடன் சூட்டினால் உண்டாகின்ற கஷ்டங்களிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்வேன்.நீரின் தேவையான வருணனை திருப்திப்படுத்தும் முறையிலுள்ளது தான் வாருணி தாரணயோகம்.

காற்று சூறாவளியாக மேரு மலையைக் கூட உலுக்கியெடுக்கும் பொழுது நான் ‘ பார்வதீ தாரணயோகம் யோகத்தின் உதவியுடன் என்னைத் காத்துக்கொள்வேன்.

விசுவம் முழுவதும் ஜலப் பிரளயம் உண்டாகும்பொழுது வாயு யோகத்தில் அடைக்கலமாவேன்.பிறகு அடுத்த விசுவ சக்கரம் துவங்குகின்ற வரை நீண்ட உறக்கத்தில் ஆழ்ந்து விடுவேன்.

புது பிரமன் உலக சிருஷ்டியைக் ஆரம்பிக்கும் போது மீண்டும் இந்த மரத்தில் வந்து எனது வாழ்க்கையை துவங்குவேன்.’

வஸிஷ்டர் கேட்டார்:’ ஏன் மற்றவர்களும் தாங்களை பின்பற்றி இந்த முறைகளை கையாளக்கூடாது?’

புஶுண்டன் பதிலிறுத்தார்:’ முனிசிரேஷ்டரே! பரமனின் தீருமானத்தை யாரால் எதிர்த்து செயலாற்ற முடியும்? அவன் தீருமானம் நான் இவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பது.அதே போல் மற்றவர்கள் வேறுவிதத்தில் வாழவேண்டும் என்பதும் அவனது இச்சை. இதில் நாம் செய்வதற்கொன்றுமில்லை.’

நாளை நடப்பதை யாரும் அறியமாட்டார்.ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் அததன் விதிப்படி வாழ்க்கை அமைகின்றது.ஆகவே இது நாள் வரை என் தியான சக்தியால் இந்த மரம் எல்லா விசுவ சக்கரத்திலும் இவ்வாறே காணப்பட்டது என்று தான் கூறமுடியும்.’

.