Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

Adyathma Ramayanam- Lakshmana- Guha Samvadam 7

Adhyathma Ramayanam by Thunjathu Ezuthachchan

Lakshmana- Guha Samvadam7

അദ്ധ്യാതയമ രാമായണം

ലക്ഷ്മണ ഗുഹ സംവാദം 7

Adhyathma Ramayanam Lakshmana- Guha Samvadam 7
Having said that pains and pleasures are inseparable companions and they come one after other or come together, Lakshmanan tells Guhan that learned Jnanis live receiving both pains and pleasures with equanimity.

ആകയാൽ ധൈര്യേണ വിദ്വജനം ഹ്രിദി

ശോകഹർഷങ്ങൾ കൂടാതെ വസിക്കുന്നു

ഇഷ്ടമായുള്ളതു തന്നെ വരുമ്പോഴു

മിഷ്ടമില്ലാത്തതു തന്നെ വരുമ്പോഴും

തുഷ്ടാത്മനാ മരുവുന്നു ബുധജനം

ദൃഷ്ടമെല്ലാം മഹാമായേതി ഭാവനാൽ

————–+++————–

ஆகயால் தை⁴ர்யேண வித்³வஜனம்ʼ ஹ்ரிதி³

ஶோகஹர்ஷங்ஙள் கூடாதெ வஸிக்குன்னு

இஷ்டமாயுள்ளது தன்னெ வரும்போழு

மிஷ்டமில்லாத்தது தன்னெ வரும்போழும்ʼ

துஷ்டாத்மனா மருவுன்னு பு³த⁴ஜனம்ʼ

த்³ருʼஷ்டமெல்லாம்ʼ மஹாமாயேதி பா⁴வனால்

—————-++-:::::-:————

आकयाल् धैर्येण विद्वजनं ह्रिदि

शोकहर्षङ्ङळ् कूटातॆ वसिक्कुन्नु

इष्टमायुळ्ळतु तन्नॆ वरुम्पोऴु

मिष्टमिल्लात्ततु तन्नॆ वरुम्पोऴुं

तुष्टात्मना मरुवुन्नु बुधजनं

दृष्टमॆल्लां महामायेति भावनाल्

_———–++—————

aakayaal dhairyena vidvajanam hridi

shokaharshangngal’ koot’aate’ vasikkunnu

isht’amaayul’l’atu tanne’ varumpozhu

misht’amillaattatu tanne’ varumpozhum

tusht’aatmanaa maruvunnu budhajanam

dri’sht’ame’llaam mahaamaayeti bhaavanaal
Whether their experiences desired by them or not the accept without any trouble. They are able to live like that because they have realised that all experiences are illusions created by the great ‘ Maya’. They are imaginations of the mind only. Therefore, my friend , you do not feel sorry for Sri Rama or hate Kaikeyi Mathra for her actions.”

Adhyathma Ramayanam Lakshmana- Guha Samvadam 6

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം- ലക്ഷ്മണ ഗുഹ സംവാദം 6

Pains and Pleasures are inseparable companions 
സൗഖ്യദു:ഖങ്ങൾ സഹജമേവർക്കുമേ
നീക്കാവതല്ല സുരാസുരന്മാരാലും

ലോകേസുഖാനന്തരം ദു:ഖമായ് വരു-

മാകലമില്ല ദു;ഖാനന്തരം സുഖം

നൂനം ദിനരാത്രികൾ പോലെ ഗതാഗതം

മാനസേ ചിന്തിക്കലത്രയുമല്ലെടോ!

—————::————–::————–

ஸௌக்²யது³:க²ங்ஙள் ஸஹஜமேவர்க்குமே

நீக்காவதல்ல ஸுராஸுரன்மாராலும்ʼ

லோகேஸுகா²னந்தரம்ʼ து³:க²மாய் வரு-

மாகலமில்ல து³;கா²னந்தரம்ʼ ஸுக²ம்ʼ

நூனம்ʼ தி³னராத்ரிகள் போலெ க³தாக³தம்ʼ

மானஸே சிந்திக்கலத்ரயுமல்லெடோ!

—————-::————::———

सौख्यदु:खङ्ङळ् सहजमेवर्क्कुमे

नीक्कावतल्ल सुरासुरन्मारालुं

लोकेसुखानन्तरं दु:खमाय् वरु-

माकलमिल्ल दु;खानन्तरं सुखं

नूनं दिनरात्रिकळ् पोलॆ गतागतं

मानसे चिन्तिक्कलत्रयुमल्लॆटो!

—————–;;————-

saukhyadu:khangngal’ sahajamevarkkume

neekkaavatalla suraasuranmaaraalum

lokesukhaanantaram du:khamaay varu-

maakalamilla du;khaanantaram sukham

noonam dinaraatrikal’ pole’ gataagatam

maanase chintikkalatrayumalle’t’o!

_————————————

Pleasures and pains are common to everyone, And these cannot be eliminated by no one- even by devas or asuras. If we are born in the material world neither pains nor pleasure can be avoided.Always one follows the other. If one begets a sorrowful experience it would be followed by a pleasant experience.Pains and pleasures are like day and night; one follows the other. If you think it is that simple and there is nothing to worry.
Not only that,  
ദു:ഖമദ്ധ്യേ സുഖമായ് വരും പിന്നെ

പിന്നെ ദുഖസുഖമദ്ധ്യസംസ്ഥമായ് വരും

രണ്ടുമന്യോന്യ സംയുക്തമായേവനു-

മുണ്ടു ജലപങ്കമെന്ന പോലെ സഖേ!

————-::————-::———–

து³:க²மத்³த்⁴யே ஸுக²மாய் வரும்ʼ பின்னெ

பின்னெ து³க²ஸுக²மத்³த்⁴யஸம்ʼஸ்த²மாய் வரும்ʼ

ரண்டுமன்யோன்ய ஸம்ʼயுக்தமாயேவனு-

முண்டு ஜலபங்கமென்ன போலெ ஸகே²!

———–:::———-

दु:खमद्ध्ये सुखमाय् वरुं पिन्नॆ

पिन्नॆ दुखसुखमद्ध्यसंस्थमाय् वरुं

रण्टुमन्योन्य संयुक्तमायेवनु-

मुण्टु जलपङ्कमॆन्न पोलॆ सखे!

—–:::-:::——————

du:khamaddhye sukhamaay varum pinne’

pinne’ dukhasukhamaddhyasamsthamaay varum

rant’umanyonya samyuktamaayevanu-

munt’u jalapankame’nna pole’ sakhe!

————–:::————–::———
Not necessarily, these twins would come one after another. One may experience one in the middle of the other.Pleasure may come in the middle of sorrows, And sorrows may come in the middle of pleasures, At times one experiences a combination of both; a month see experience. One cannot define whether it is pain or pleasure. They are like water and mud,Once mixed you cannot identify or seperate one from the other.They are inseparable companions. They cling to each other. And because of these, the learned people -Gnanis never feel happy nor sad. They are composed.

Adyathma Ramayanam- Lakshmana- Guha Samvadam -5

Adhyathma Ramayanam 

Lakshmana – Guha Samvadam 5

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം

ലക്ഷമണ- ഗുഹ സംവാദം 5

The need is mental equanimity 

Lakshmanan continues to advise Nishaga Rajan- Guhan, as to what to do if everything is the result of one’s previous karmas.
ഭോഗത്തിനായ്കകൊണ്ടു കാമിക്കയും വേണ്ട

ഭോഗം വിധിക്രിതം വർജ്ജിക്കയും വേണ്ട

വ്യർത്ഥമോർത്തോളം വിഷാദാദി ഹർഷങ്ങൾ

ചിത്തേ ശുഭാശുഭ കർമ്മ ഫലോദയേ 

മർത്തൃദേഹം പുണ്ണൃപാപങ്ങളെക്കൊണ്ടു

നിതൃമുല്പന്നം വിധിവിഹിതം സഖേ 

——————————————-

போ⁴க³த்தினாய்ககொண்டு காமிக்கயும்ʼ வேண்ட

போ⁴க³ம்ʼ விதி⁴க்ரிதம்ʼ வர்ஜ்ஜிக்கயும்ʼ வேண்ட

வ்யர்த்த²மோர்த்தோளம்ʼ விஷாதா³தி³ ஹர்ஷங்ஙள்

சித்தே ஶுபா⁴ஶுப⁴ கர்ம்ம ப²லோத³யே

மர்த்த்ருʼதே³ஹம்ʼ புண்ண்ருʼபாபங்ஙளெக்கொண்டு

நித்ருʼமுல்பன்னம்ʼ விதி⁴விஹிதம்ʼ ஸகே²

———————————

भोगत्तिनाय्ककॊण्टु कामिक्कयुं वेण्ट

भोगं विधिक्रितं वर्ज्जिक्कयुं वेण्ट

व्यर्त्थमोर्त्तोळं विषादादि हर्षङ्ङळ्

चित्ते शुभाशुभ कर्म्म फलोदये

मर्त्तृदेहं पुण्णृपापङ्ङळॆक्कॊण्टु

नितृमुल्पन्नं विधिविहितं सखे

_—————————-

bhogattinaaykako’nt’u kaamikkayum vent’a

bhogam vidhikritam varjjikkayum vent’a

vyartthamorttol’am vishaadaadi harshangngal’

chitte shubhaashubha karmma phalodaye

marttri’deham punnri’paapangngal’e’kko’nt’u

nitri’mulpannam vidhivihitam sakhe

——–+————+———-+———-

‘ One should not go after those experiences which would provide him temporary pleasures. Meaning one should not seek such pleasures. But such an experience comes to him unsolicited he need not forsake it.He should remember that these pleasures and pains are of no meaning. They are worthless.One should not have any distinction between good and bad experiences. He should be able to accept them with equanimity. He should not have any attachment to results of his actions.One should remember the mortal body causes incessant good and sinful deeds day in and day out.They are all predetermined by his own past deeds’.

Adhyathma Ramayanam. Lakshmana Guha Samvadam 4

Adhyathma Ramayanam – Lakshmana Guha Samvadam 4

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം ലക്ഷ്മണ ഗുഹ സംവാദം 4

സുഖവും ദുഖമും മനോ സങ്കല്പങ്ങൾ

Pain and pleasure are illusions
Lakshmanan’ having told that happines or unpleasantness is not caused by anyone else but by one’s own past deeds and therefore friends, relatives, enemies etc are illusions only, goes on to tell that if one firmly imbibes this trust, he can live with extreme peace of kind.
ചിത്രമത്രേ നിരൂപിച്ചാൽ സ്വകർമ്മങ്ങ

യത്ര വിഭാവ്യതേ തത്ര യഥാതഥാ

സുഖം ദു:ഖം നിജകർമ്മ വശഗത

മൊക്കെയെന്നുൾക്കാമ്പു കൊണ്ടു നിനച്ചതിൽ

യദ്ദ്യദ്യദാഗതം തത്ര കാലാന്തരേ

തത്തത് ഭുജിച്ചതിസ്വസ്ഥനായി വാഴണം

—————-+—-++++————-

சித்ரமத்ரே நிரூபிச்சால் ஸ்வகர்ம்மங்ங

யத்ர விபா⁴வ்யதே தத்ர யதா²ததா²

ஸுக²ம்ʼ து³:க²ம்ʼ நிஜகர்ம்ம வஶக³த

மொக்கெயென்னுள்க்காம்பு கொண்டு நினச்சதில்

யத்³த்³யத்³யதா³க³தம்ʼ தத்ர காலாந்தரே

தத்தத் பு⁴ஜிச்சதிஸ்வஸ்த²னாயி வாழணம்ʼ
—————–;————

चित्रमत्रे निरूपिच्चाल् स्वकर्म्मङ्ङ

यत्र विभाव्यते तत्र यथातथा

सुखं दु:खं निजकर्म्म वशगत

मॊक्कॆयॆन्नुळ्क्काम्पु कॊण्टु निनच्चतिल्

यद्द्यद्यदागतं तत्र कालान्तरे

तत्तत् भुजिच्चतिस्वस्थनायि वाऴणं

————————-

chitramatre niroopichchaal svakarmmangnga

yatra vibhaavyate tatra yathaatathaa

sukham du:kham nijakarmma vashagata

mo’kke’ye’nnul’kkaampu ko’nt’u ninachchatil

yaddyadyadaagatam tatra kaalaantare

tattat bhujichchatisvasthanaayi vaazhanam

————–666———–

When we think about the happenings they appears to be strange.But what happens depends on what we imagine. We imagine that we are experiencing pleasant happenings, we would experience pleasures and if think we are suffering we would experience pain.The pleasures and pains are controllable by our actions. When we really examine these we would understand that as speedily they come, in the same way they would disappear. Nothing is permanent Then why lament over the happenings. There is nothing to feel unpleasantness or happiness in these happenings.Let us live peacefully forever forgetting these illusory pleasures and pains.

Adhyathma Ramayanam- Lakshmana- Guha Samvadam 3

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം- ലക്ഷ്മണ ഗുഹ സംവാദം 3

അഹം ബോധം എല്ലാ ദു:ഖങ്ങൾക്കും കാരണം

ഞാനിതിനിന്നു കർത്താവെന്നു തോന്നുന്നു
മാനസതാരൽ വൃഥാഭിമാനേന കേൾ

ലോകം നിജകർമ്മസൂത്ര ബദ്ധം സഖേ

ഭോഗങ്ങളും നിജ കർമ്മാനുസാരികൾ

മിത്രാര്യുദാസീന ബാന്ധവ ദ്വേഷ്യമ-

ദ്ധൃസ്ഥ സുഹൃജ്ജന ഭേധബുദ്ധിഭ്രമം

————–

ஞானிதினின்னு கர்த்தாவென்னு தோன்னுன்னு

மானஸதாரல் வ்ருʼதா²பி⁴மானேன கேள்

லோகம்ʼ நிஜகர்ம்மஸூத்ர ப³த்³த⁴ம்ʼ ஸகே²

போ⁴க³ங்ஙளும்ʼ நிஜ கர்ம்மானுஸாரிகள்

மித்ரார்யுதா³ஸீன பா³ந்த⁴வ த்³வேஷ்யம-

த்³த்⁴ருʼஸ்த² ஸுஹ்ருʼஜ்ஜன பே⁴த⁴பு³த்³தி⁴ப்⁴ரமம்ʼ

————–

ञानितिनिन्नु कर्त्तावॆन्नु तोन्नुन्नु

मानसतारल् वृथाभिमानेन केळ्

लोकं निजकर्म्मसूत्र बद्धं सखे

भोगङ्ङळुं निज कर्म्मानुसारिकळ्

मित्रार्युदासीन बान्धव द्वेष्यम-

द्धृस्थ सुहृज्जन भेधबुद्धिभ्रमं

———+++

nyaanitininnu karttaave’nnu tonnunnu

maanasataaral vri’thaabhimaanena kel’

lokam nijakarmmasootra baddham sakhe

bhogangngal’um nija karmmaanusaarikal’

mitraaryudaaseena baandhava dveshyama-

ddhri’stha suhri’jjana bhedhabuddhibhramam

————–
We at time, why at times ,always think that we are responsible for our actions. We think that we are the ‘ kartha’. This is nothing but ego or ‘ abimana’ or pride.

Hear, due to unnecessary pride some times, We think that we are the people who are doing it, But the world is tied up by the thread of past karma. And all pleasures and pains that we enjoy ഽsuffer arise from past karma.Therefore no other person is responsible for our sufferings or happiness. We ourselves are responsible. Our past deeds are responsible.
The distinctions among Friend, enemy, servant, relatives,people who love us, those who hate us are all illusions., Even the persons who maintains neutrality, between people who love us and who hate us are also of a mental illusion.

In short Lakshmanan is telling that let us not blame Kaikeyi for Rama’s sufferings.

അദ്ധ്യാത്മരാമായണം- ലക്ഷ്മണ- ഗുഹ സംവാദം 2

Adyathma RamayanamThunjathu Ezuthachchan
Lakshmana- Guha Samvadam -2
അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം
തുന്ച്ചത്തു എഴുത്തച്ചൻ
ലക്ഷ്മണ- ഗുഹ സംവാദം-2
Who can cause pains or pleasures to you?
ശ്രുത്വാ ഗുഹോക്തികളിത്ഥമാഹന്ത സൗ-

മിത്രിയും സത്വരമുത്തരം ചൊല്ലിനാൻ
‘ഭദ്രമതേ! ശ്രുണു!മഥ്വചനം രാമ-

ഭദ്രനാമം ജപിച്ചീടുക സന്തതം
കസ്യ ദു:ഖസ്യ കോ ഹേതു ജഗത്രയേ

കസ്യ സുഖസ്യ വാ കോപി സഖേ!
പൂർവജന്മാർജ്ജിത കർമ്മത്രേ ഭുവി

സർവലോകർക്കും സുഖ ദു:ഖ കാരണം

_———————————

ஶ்ருத்வா கு³ஹோக்திகளித்த²மாஹந்த ஸௌ-

மித்ரியும்ʼ ஸத்வரமுத்தரம்ʼ சொல்லினான்
‘ப⁴த்³ரமதே! ஶ்ருணு!மத்²வசனம்ʼ ராம-

ப⁴த்³ரநாமம்ʼ ஜபிச்சீடுக ஸந்ததம்ʼ
கஸ்ய து³:க²ஸ்ய கோ ஹேது ஜக³த்ரயே

கஸ்ய ஸுக²ஸ்ய வா கோபி ஸகே²!
பூர்வஜன்மார்ஜ்ஜித கர்ம்மத்ரே பு⁴வி

ஸர்வலோகர்க்கும்ʼ ஸுக² து³:க² காரணம்ʼ
——————————–+
श्रुत्वा गुहोक्तिकळित्थमाहन्त सौ-

मित्रियुं सत्वरमुत्तरं चॊल्लिनान्
‘भद्रमते! श्रुणु!मथ्वचनं राम-

भद्रनामं जपिच्चीटुक सन्ततं
कस्य दु:खस्य को हेतु जगत्रये

कस्य सुखस्य वा कोपि सखे!
पूर्वजन्मार्ज्जित कर्म्मत्रे भुवि

सर्वलोकर्क्कुं सुख दु:ख कारणं

———+————-+——–_—

shrutvaa guhoktikal’itthamaahanta sau-

mitriyum satvaramuttaram cho’llinaan
‘bhadramate! shrunu!mathvachanam raama-

bhadranaamam japichcheet’uka santatam
kasya du:khasya ko hetu jagatraye

kasya sukhasya vaa kopi sakhe!
poorvajanmaarjjita karmmatre bhuvi

sarvalokarkkum sukha du:kha kaaranam

_———————————
After hearing the words of Guha, Lakshmanan immediately answered him, “Oh Bhadramathe, ( oh, man of equanimity, man of discrimination, oh one who can distinguish between truth and falsehood, who knows what is permanent and what is transitory) one with balanced thought, Hear my words! You chant the names, of Rama without interruption.( Lakshmanan’ uses ‘ Ramabhadran- one who would entertain( Rama) you- give happiness and protect ( bhadra) you) Then you would know who could be the cause of whose sorrow. You would also realise who could cause happiness to others? In the three worlds no one causes pains or pleasures to others. The reason for pain and pleasure in these worlds, are the result of the karma that we have committed in previous births!”

   ദു:ഖ സുഖങ്ങൾ ദാനം ചെയ്വതിന്നാ-

   രുമുൾക്കാന്ബിലോർത്തു കണ്ടാലില്ല നിർണയം

   ഏകൻ മമ സുഖ ദാതാ ജഗതി മ-

   റ്റേകൻ മമ ദു:ഖദാതാവിതി വ്രിഥാ

   തോന്നുന്നത ജ്ഞാനബുദ്ധികൾക്കെപ്പൊഴും

   തോന്നുകയില്ല ബുധന്മാർക്കതേതുമേ
Definitely no body would think at anytime to cause to sorrow or pain to anyone else.Similarly no one would think of causing happiness to others. But the ignorant ones always think so. The ignorant ones think that someone else cause harm to them or make them happy. The wiseman never think in those lines.

Adyathma Ramayanam – Lakshmana – Guha Samvadam 

അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം
തുന്ചത്തു എഴുത്തച്ഛൻ
ലക്ഷ്മണ-ഗുഹ സംവാദം 1
ആമുഖം
Lakshmana Guha Samvadam 1
Introduction
Earlier we have seen a portion of Adyathma Ramayanam by Thunjathu Ramanujan Ezuthachchan dealing with Sri Raman pacifying brother Lakshmanan who was angry with those who prevented crowning of Sri Rama.

Now we would be discussing another portion dealing with Lakshmanan’ explaining the philosophy of life to Guha.
ലക്ഷ്മീപതിയായ രാഘവസ്വാമിയും

ലക്ഷ്മീഭഗവതിയാകിയ സീതയും

വ്രക്ഷ മൂലേ കിടക്കുന്നതു കണ്ടതി

ദുഖംകലർന്ന ബാഷ്പാകുലനായ ഗുഹൻ 

ലക്ഷ്മണനോടു പറഞ്ഞു തുടങ്ങിനാൻ
പുഷ്കരനേത്രനെ കണ്ടീലയോ സഖേ

പർണതൽപ്പേ ഭുവി ദാരുമൂലേ കിട-

ന്നർണോജനേത്ര നുറങ്ങുമാറായിതു

സ്വർണ്ണതൽപ്പേ ഭവനോത്തമേ സൽപ്പുരേ

പുണ്യപുരുഷൻ ജനകാത്മജയോടും

പള്ളിക്കുറിപ്പു കൊള്ളു മുന്നമിന്നിഹ

പല്ലവപര്യങ്കസീമ്നി വനാന്തരേ

ശ്രീരാമദേവനു ദുഖമുണ്ടാകുവാൻ

കാരണഭൂതയായ് വന്നിതുകൈകേയി

മന്ദരാ ചിത്തമാസ്ഥായ കൈകേയി താൻ

ഹന്ത! മഹാപാപമാചരിച്ചാളല്ലോ?

———————-

லக்ஷ்மீபதியாய ராக⁴வஸ்வாமியும்ʼ

லக்ஷ்மீப⁴க³வதியாகிய ஸீதயும்ʼ

வ்ரக்ஷ மூலே கிடக்குன்னது கண்டதி

து³க²ங்கலர்ன்ன பா³ஷ்பாகுலனாய கு³ஹன்

லக்ஷ்மணனோடு பறஞ்ஞு துடங்ஙினான்
புஷ்கரநேத்ரனெ கண்டீலயோ ஸகே²

பர்ணதல்ப்பே பு⁴வி தா³ருமூலே கிட-

ந்னர்ணோஜநேத்ர நுறங்ஙுமாறாயிது

ஸ்வர்ண்ணதல்ப்பே ப⁴வனோத்தமே ஸல்ப்புரே

புண்யபுருஷன் ஜனகாத்மஜயோடும்ʼ

பள்ளிக்குறிப்பு கொள்ளு முன்னமின்னிஹ

பல்லவபர்யங்கஸீம்னி வனாந்தரே

ஶ்ரீராமதே³வனு து³க²முண்டாகுவான்

காரணபூ⁴தயாய் வன்னிதுகைகேயி

மந்த³ரா சித்தமாஸ்தா²ய கைகேயி தான்

ஹந்த! மஹாபாபமாசரிச்சாளல்லோ

———————

लक्ष्मीपतियाय राघवस्वामियुं

लक्ष्मीभगवतियाकिय सीतयुं

व्रक्ष मूले किटक्कुन्नतु कण्टति

दुखंकलर्न्न बाष्पाकुलनाय गुहन्

लक्ष्मणनोटु पऱञ्ञु तुटङ्ङिनान्
पुष्करनेत्रनॆ कण्टीलयो सखे

पर्णतल्प्पे भुवि दारुमूले किट-

न्नर्णोजनेत्र नुऱङ्ङुमाऱायितु

स्वर्ण्णतल्प्पे भवनोत्तमे सल्प्पुरे

पुण्यपुरुषन् जनकात्मजयोटुं

पळ्ळिक्कुऱिप्पु कॊळ्ळु मुन्नमिन्निह

पल्लवपर्यङ्कसीम्नि वनान्तरे

श्रीरामदेवनु दुखमुण्टाकुवान्

कारणभूतयाय् वन्नितुकैकेयि

मन्दरा चित्तमास्थाय कैकेयि तान्

हन्त! महापापमाचरिच्चाळल्लो

——————-

lakshmeepatiyaaya raaghavasvaamiyum

lakshmeebhagavatiyaakiya seetayum

vraksha moole kit’akkunnatu kant’ati

dukhankalarnna baashpaakulanaaya guhan

lakshmananot’u par’annyu tut’angnginaan
pushkaranetrane’ kant’eelayo sakhe

parnatalppe bhuvi daarumoole kit’a-

nnarnojanetra nur’angngumaar’aayitu

svarnnatalppe bhavanottame salppure

punyapurushan janakaatmajayot’um

pal’l’ikkur’ippu ko’l’l’u munnaminniha

pallavaparyankaseemni vanaantare

shreeraamadevanu dukhamunt’aakuvaan

kaaranabhootayaay vannitukaikeyi

mandaraa chittamaasthaaya kaikeyi taan

hanta! mahaapaapamaacharichchaal’allo

_——_————- ———————–
Sri Raman to fulfill the promise given by father leaves for vanavas for fourteen years. He reaches the banks of Ganges and is received by the king of forest dwellers, Guhan. Sri Raman , Sita Devi and Brother Lakshmanan stays in the forest for the day accepting the hospitality of Guhan. After Sri Raman and Sita Devi go to sleep Lakshmanan and Guhan chit chats. Guhan seeing Raman and Sita sleeping under the tree is moved and tells Lakshmanan.

‘ Lakshmana, see the the husband of Goddess Lakshmi and the Goddess herself sleeps on bare earth under the tree! They were used to sleep in palaces, on golden beds, is lying on the earth under a tree! Kaikeyi influenced by Manthara- her servant was the cause for all these sufferings of my lord.What a crime the sinner kaikeyi has committed?’

Guhan’s lamenting comes out of his devotion to Lord Rama.

Lakshmanan’s reply is revealing the philosophical truth of earthly life.

Ramanajyothi – Part 2–136

Upadesavunthiyar 11

உபதேசவுந்தியார்11

சுலோகம் 6

மூன்று விதமான ஜபங்கள்

முந்தைய சுலோகத்தில் பகவான் பூஜையைக் குறித்து கூறியுள்ளதைக் கண்டோம். இந்த சுலோகத்தில் ஜப முறைகளை க் குறித்து பகவான் கூறுவதஐ காண்போம்.
வழுத்தலில் வாய்க்குச்ச வாய்குட் செபத்தில்

விழுப்பமா மானத முந்தீபற

விளிம்புந் தியானம துந்தீபற 

கடவுளை புகழ்ந்து பாடி பூஜை செய்வதை  விட, ஜபம் செய்வது நல்லது; அதுவும் உரத்த குரலில் ஜபம் செய்வது நல்லது. உரத்த குரலில் ஜபம் செய்வதை விட , வாய்க்குள் மெதுவாக ஜபம் செய்வது  நல்லது; வாய்க்குள் ஜபிப்பதை விட, மனதிலற்குள்ளேயே  செய்வது நல்லது; இந்த  மனோ  ஜபம் தான் தியானம்  என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பரமனின் புகழை  உரத்த குரலில் பாடி பூஜை செய்வதுடன்  ஒப்பிடுகையில், அவருடைய பெயரை உரக்க மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது, மேலானதாக பகவான் சொல்கிறார். அதை விட மேலானது மனதிற்குள்ளேயே ஜபிப்பது.
இப்போது பூஜை செய்து பிரார்த்தனை செய்வதை  விட சிறந்தது ஜபமாகும். ஜபம் என்பது ,  பல மந்திரங்களை ஒன்றாக இணைத்து (ருத்ராஜபா போல) செய்வதுஅல்லது ஒரு பெயரை அல்லது மந்திரத்தை மறுபடியும் மறுபடியும் ஜபிப்பதாகும்.

ஜபம் மூன்று வழிகளில் செய்யலாம்:.

உச்ச ஜபம்: இது மற்றவர்களும் கேட்கும்படியாக உரத்த குரலில்  கோஷமிடுவது, 

மந்தர ஜபம்: “மற்றவர்கள் கேட்க முடியாத அளவுக்கு குறைந்த தொனியில் வாய்க்குள்ளேயே ஜபிப்பது..

சித்த ஜபம்: இந்த ஜபம் மனதிற்குள்ளேயே  செய்யப்படுவது; இதுவே தியானம்.

பகவான் ரமண மகர்ஷி, மூன்றாவது,சித்த ஜபம் அல்லது மனோ ஜபம் மற்ற  இரண்டையும் விட சிறந்தது என்று கூறுகிறார். மந்தர ஜபம் முதலாவதை விட சிறந்தது என்றும் பகவான் குறிப்பிடுகிறார்.உச்ச ஜபம் பிரார்த்தனை , வாழ்த்து ப்பாடல்களை விட மேலானது. ஏனென்றால் பிரார்த்தனையில்அல்ஙது பூஜை முறைகளில் மனம் பிறழ  அதிக வாய்ப்புகள் உள்ளன. உச்ச ஜபமோ மந்திர ஜபமோ இயந்திரத்தனமானதாக மாறுவதற்கும் ஏதுவுண்டு.கவனம் சிதறிப் போவதற்கும் வாய்ப்புண்டு.

இருந்தாலும் மனதிற்குள்ளேயே ஜபிக்கும் பொழுது மனதை ஒரு நிலைப்பட வழிவகுக்கின்றது.அதுவே பிரார்த்தனையாகவும் மாறுகிறது. ஒரே பொருளில் மனதை நீண்ட நேரம் ஈடுபடுத்தி ஜபிப்பதினால் ஜபிக்கப்படும் பரமனிடம் ஐக்கியப்படுவதற்கு சாத்தியக்கூறுகள் நிறையவே உளவாகின்றன.

தினசரி பூஜையில்  ஒருவர் பொதுவாக இந்த மூன்றையுமே  பின்பற்றுகிறார்; உடல் வழிபாடு வாய்வழி கோஷத்துடன், பின்னர் மனோ ஜபம் என்ற மூன்று படிகளையும் அவர் கடக்கிறார்., இறுதியாக தினசரி பிரார்த்தனை தியானத்தை சென்றடைகிறது.

மனோ ஜபமே  தியானம் என்று பகவான் ரமண மகர்ஷி கூறுகிறார். 









RamanajothI – Part 2 – 135

Upadesavunthiyar 10

உபதேசவுந்தியார் 10

சுலோகம் 5

பூஜையின் பொருள்

முந்தைய சுலோகத்தில் வழிபாட்டின் மூன்று வடிவங்களைக் குறிப்பிட்ட பகவான்  ரமண மகர்ஷி இந்த சுலோகத்தில்  முதலாவதை எடுத்துக்கொள்கிறார், அதாவது. பூஜையை எடுத்துக் கொள்கிறார்.  நாம் எந்த வடிவத்தில் இறைவனை வணங்க வேண்டும்? 

எண்ணு ருவு யாவு மிறையுருவா மென

வெண்ணி வழிபட லுந்தீபற 

வீசநற்  பூசனை யுந்தீபற

‘எட்டு வடிவங்களும் கடவுளின் வடிவங்கள் என்று நினைத்து [எட்டு வடிவங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை] வணங்குங்கள், இது கடவுளின் நல்ல வழிபாடு [பூஜை]’ என்று கூறுகிறார் பகவான் இந்த சுலோகத்தில்.

அது என்ன எட்டு வடிவங்கள் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறதல்லவா? இந்த சுலோகத்தில்  குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எட்டு வடிவங்கள் பூமி, நீர், நெருப்பு, காற்று, விண்வெளி, சூரியன், சந்திரன் மற்றும் உயிரினங்கள் (ஜீவாக்கள்) என்பவை. இவை அனைத்தும் கடவுளின் வடிவங்கள். இது  இந்த முழு உலகத்தின் தோற்றத்திற்கும் அடிப்படையான ஒரு உண்மை.

 வேறு ஒரு விதத்தில் பார்க்கப் போனால் ‘ எண்ணங்கள்  எல்லாமே நமது நினைவோட்டங்கள் தான். இருப்பது ஒன்றே! அதுவே ஈசன்! அவனை நினைந்து வழிபடு ‘ என்றும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்

கடவுள் அல்லது பரமாத்மா  எல்லா உயிருள்ள- உயிரில்லாத பொருட்களிலும் குடிகொள்கிறாள்., எனவே அவரை எந்த உருவத்தில் வழிப்பட்டாலும் சரியே!.  முழு படைப்பும்  இந்த உலகம் முழுவதுமே அவருடைய வடிவம், அதுவே வழிபாட்டிற்கு சிறந்தது.  இறைவன் படைப்புக்கு வெளியே இருக்க முடியாது, ஏனென்றால் படைப்புக்கு வெளியே எதுவும் இல்லை. அப்படியானால் இறைவன் எங்கே? படைப்பே இறைவன்! கர்த்தர் இவ்வாறு, படைப்பாளராகவும், படைப்பாகவும் இருக்கிறார், நான் ‘என் கனவை உருவாக்கியவன், நானும் கனவு -அதுவும் என் படைப்பு.

படைக்கப்பட்ட பொருட்கள்- அசையும்- அசையாப் பொருட்கள், உயிருள்ளவை- உயிரில்லாதவை  எதுவுமே  இறைவனிடமிருந்து தனியாக இல்லாததால், இறைவனை வணங்க ஒரு வடிவத்தைத் தேடுவதில் சிக்கல் இருக்காது. விண்வெளி, நேரம் மற்றும் படைப்பில் எது இருந்தாலும் அது இறைவன் மட்டுமே. உங்கள் உடல், உணர்வு உறுப்புகள், மனம் – எல்லாம் இறைவனே. அப்போது ‘நீங்கள்’ எங்கே? நீங்கள் எதையாவது ‘எனது ‘ என்று அழைத்தால், அதை ‘என்னுடையது’ என்று அழைப்பது என்ன? ஒன்று நீங்கள் இதைச் சொல்ல வேண்டும்:

(1) எல்லாமே நான்

அல்லது

(2) பரமனே எல்லாம்.
.

“நானே எல்லாம்” என்று நீங்கள் கூறும்போது, ​​’நான்’ கொடுக்கப்பட்ட உடல் அல்லது அப்படி எதுவும் இல்லை; அது எல்லாமே உணர்வு, அதுவே இறைவன். மேற்கண்ட இரண்டு கூற்றுகளுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. “இறைவனே எல்லாம்” என்று நீங்கள் கூறும்போது, ​​அது சரணடைதல், பக்தி!

“நானே எல்லாம்” என்று நீங்கள் சொன்னால், அது அறிவு! அறிவு இல்லாமல் சரணடைதல் இல்லை, சரணடைதல் என்பது அஹம்பாவம் அழிந்து உண்மையைக் காணுதல்   தவிர வேறில்லை. .

ஆகவே, இறைவன் எல்லாமாக இருக்கும்போது, ​​எந்த வடிவத்தையும் அவருடைய வடிவமாகக் காணலாம். . எல்லா வடிவங்களிலும் இருக்கும் இறைவனின் அறிவை நான் உணரும் வரை எந்த வடிவத்திலும் அவரை வணங்குங்கள். நான் வடிவத்தை  வணங்குவதில்லை, ஆனால் அந்த வடிவத்தின் மூலம் இறைவனை வணங்குகிறேன்.

எல்லா வடிவங்களும் அவருடைய வடிவங்கள் மற்றும் எல்லா பெயர்களும் அவருடைய பெயர்கள். உருவாக்கம் என்பது பெயர்கள் மற்றும் வடிவங்களைத் தவிர வேறில்லை. பெயர்கள் வடிவங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன, எல்லா வடிவங்களும் இறைவனாக இருந்தால், எல்லா பெயர்களும் கடவுளாகவே உள்ளன. எல்லா பெயர்களும் அவர்; அதாவது அவர் எல்லா மொழிகளாக மாறுகிறார். பின்னர் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. நீங்கள் எந்த மொழியிலும் அவரை அழைக்கலாம்; எந்த பெயரிட்டும் அழைக்கலாம்.

இந்த உலகத்தை இறைவனின் வெளிப்பாடாக பார்க்கும்போது, ​​அது வழிபாட்டின் சிறந்த வடிவம் என்று பகவான் ரமண மகர்ஷி கூறுகிறார். .

மாற்றாக, இந்த சுலோகத்தை ஒரு ஞானியின் பார்வை என்று பார்க்கலாம். முழு படைப்பும் இறைவனைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை, எந்த ஒரு நபரும் இறைவனிடமிருந்து விலகி வேறாக இருக்க முடியாது.. “நான் உண்மையில் முழு படைப்பே !”. இதுவே மிக உயர்ந்த வழிபாடு. உங்களுக்கு மற்றொரு பூஜை தேவையில்லை. சாதாரண பூஜையில், இறைவன் ஒரு உருவத்தில், தீபத்தில், கும்பத்தில் ஆவாஹிக்கப்படுகிறான். பூஜையின் முடிவில் விடுவிக்கப்படுகிறான் (விசர்ஜனம்): ஞானிக்கு அத்தகைய பூஜை தேவையில்லை · ஏனெனில் இறைவன் அவரிடமிருந்து வேறுபட்டவர் அல்ல. பூஜை  என்பது பக்தரை கடவுளிடம் நெருங்க வைப்பதற்காக  செய்யப்படுகிறது.

ஆகவே பகவான் எல்லாமே இறைவனின் வெளிப்பாடுதான் என்று எண்ணிச் செய்வதே நற்பூசை என்கிறார்.
.

Ramanajyothi part 2 -134

Upadesavunthiyar 9

ரமணஜோதி பகுதி -2 – 133

உபதேசவுந்தியார்- 9

சுலோகம் 4

பூஜை- ஜபம்- தியானம் முக்திக்கு மூன்று படிகள்!
திடமிது  பூசை செபமுந் தியான

முடல்வாக்குளத் தொழிலுந்தீபற

வுயர்வாகு மொன்றிலொன் றுந்தீபற

முந்தைய சுலோகத்தில் பகவான் சொன்னார்,’ நிஷ்காமிய கர்மம் மனதை தூய்மைப் படுத்தும்; முக்திக்கு வழி காட்டும்’ என்று.

நம்மில் சிலருக்கு ஒரு சந்தேகம் வரலாம்:’ மற்ற கர்மங்களினால் பலனில்லையா?’ என்று.இந்த கேள்விக்கு பதில் தெரிந்து கொள்ளுமுன் கர்மங்களைக் குறித்து சிறிது தெரிந்து கொள்வோம்.

கர்மங்களை கீழ்க்கண்டவாறு வகைப்படுத்தலாம் .

1.நித்ய-கர்மா: தினமும் செய்ய வேண்டிய செயல்கள்.ஒரு தந்தை, மகன், சகோதரர் போன்றவர்களாக, நீங்கள் கடமைகளை, தினசரி வேலைகளைச் செய்கிறீர்கள், அன்றாட பிரார்த்தனை, பூஜை போன்றவற்றையும் செய்கிறீர்கள். இப்படி கட்டாயமாக செய்ய வேண்டிய கர்மங்கள் நித்ய கர்மங்கள் எனப்படுகிறது.
2.நைமித்திக-கர்மா: சில சந்தர்ப்பங்களில் செய்ய வேண்டிய நடவடிக்கைகள். சிக்கலில் இருக்கும் ஒருவருக்கு உதவுதல், இறந்து போன முன்னோர்களின் நினைவு நாளில் செய்ய வேண்டிய  சில சடங்குகள்  போன்ற செயல்கள் இவை. ஏதோ ஒரு நிமித்தம் – சந்தர்ப்பத்தில் செய்ய வேண்டியவை. தினசரி செய்ய வேண்டியவையல்ல. 
நித்ய மற்றும் நைமித்திக கர்மங்கள் இரண்டையும் ஒன்றாக விஹித-கர்மங்கள் அல்லது செய்ய வேண்டிய செயல்கள் என்று அழைக்கிறார்கள். இவைகளை செய்யாமலிருக்கும் கூடாது.
3. காம்ய-கர்மா: உலக அல்லது மத ரீதியான குறிப்பிட்ட நோக்கங்களை  நிறைவேற்றுவதற்காக செய்யப்படும் நடவடிக்கைகள். ஒருவர் தனது , தனது குடும்பத்தினரின், சொந்த பந்தங்களின்  பாதுகாப்பிற்காக, அதிக பணம் சம்பாதிப்பது அல்லது ஒரு மகனைப் பெறுவதற்காக அல்லது சொர்க்கத்திற்குச் செல்வதற்கான சடங்குகளைச் செய்வது போன்ற ஆசார- அனுஷ்டானங்கள் இவை. . தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக செய்கின்றவை இவை.

4. நிஷித்த-கர்மா: செய்யக்கூடாத செயல்கள். : புலால் உண்ணாமை,, மது அருந்தாமை . பிறரை இம்சிக்கமல் இருத்தலே போன்றவை இவை. இவை செய்யக் கூடாத கர்மங்கள்.
5.  பிரயாசித்த-கர்மா: செய்து விட்ட தவறுகளுக்கு வருந்தி, பரிகாரமாக செய்யப்படும் செயல்கள். ஒரு செயலால் உற்பத்தி செய்யப்படுவது மற்றொரு செயலால் நிவர்த்திக்கப்படுகிறது., ஒரு தவறான மருந்து உட்கொண்டு விட்டதால் அல்லது ஒரு மருந்து ஒரு எதிர்வினை உருவாக்கும் போது, ​​மருத்துவர் அதை மற்றொரு மருந்தால் சரிசெய்கிறார். அது போன்ற கர்மங்கள் இவை.

இவைகளில் முதலில் கூறிய நித்திய கர்மங்களில் சேர்ந்தது பூஜை, ஜபம், தியானம் போன்றவை. இவையும் முக்திக்கு உதவும் என்கிறார் பகவான் இந்த சுலோகத்தில்.

பகவான் ரமணர் சொல்கிறார்:’  உறுதியாக பூஜை, ஜபம் மற்றும் தியானம் ஆகியவை உடல், பேச்சு மற்றும் மனதின் செயல்கள் [முறையே]; [ஒவ்வொன்றும் முந்தையதை] விட, [அடுத்தது]  உயர்ந்தது தான்..

 பூஜை என்றால் சடங்கு வழிபாடு, ஜபம் என்றால் ஒரு மந்திரத்தை அல்லது கடவுளின் பெயரை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவது, தியானம் என்றால் கடவுளை மனதால் நினைத்து தியானிப்பது.

பூஜை தேகத்தால் செய்யப்படுவது. ஜபம் நாவினால் சொல்லப்படுவதும். தியானம் மனதினாலோ செய்யப்படுவது.

உடலால் செய்யப்படும் பூஜை பல்வேறு விதமான  சடங்குகளை உள்ளடக்கியது:  விளக்கு ஏற்றி வைப்பது, பூக்கள், உணவு போன்றவற்றை வழங்குவது, சங்கீத- வாத்தியார் கோஷங்களுடன், பிரார்த்தனை செய்வது ஏனைய மற்ற சடங்குகளும் இதில் அடங்கியிருக்கின்றன.

உடல், பேச்சு மற்றும் மனம் ஆகியவை இந்த கர்மங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.. உடல், பேச்சு மற்றும் மனம் ஆகிய மூன்று புலன்களும் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதால், மற்ற வழிபாட்டு முறைகளை விட இந்த வழிபாட்டு முறை மிகவும் உயர்ந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது இந்த செயல்களில் மனம் ஈடுபட வேண்டும் என்றாலும், மனம் அங்கும் இங்கும்  அலைந்து திரிந்து இந்த சடங்குகளில் இயந்திரத்தனமாக ஈடுபடலாம். இந்த வழிபாட்டுத் முறைகளில் முயற்சி எடுத்து   மனதை  சடங்குகளில் ஈடுபட செய்ய வேண்டும்.பின்னர் முழு மனதுடன்  பூஜையில்  ஈடுபடவேண்டும்.; பிற உறவுகள் மற்றும் அவற்றின் பிரச்சினைகள் ,சச்சரவுகள் மற்றும்  வெளி உலகமும் இதில் ஈடுபடவேண்டியதில்லை.. ஒரு எளிய பக்தர் சடங்கைச் செய்கிறார். உங்கள் அன்றாட வழிபாட்டுடன் நீங்கள் இப்படித்தான் தொடங்க வேண்டும். அது மனதை தூய்மைப் படுத்தி முக்திக்கு வழி காட்டும்.ஆனால், பூஜையில் உபயோகிக்கப்படும் திரவியங்களால் அளவு, அலங்காரங்கள், ஏற்றப்படும் தீபங்களின் எண்ணிக்கை , சங்கீத வித்வான்களின் புகழ், ஏனைய விஷயங்கள் பூஜையின் நோக்கத்தை முறியடித்து மடை மாற்றி விடக்கூடும்.

ஆனால் ஒரு வழிபாடு விரிவாக இருக்க வேண்டியதில்லை; இது எந்த வகையிலும் செய்யப்படலாம்: இது ஒரு பூவின் பிரசாதமாகவோ அல்லது விளக்கை ஏற்றி வைப்பதாகவோ இருக்கலாம். செயலின் பின்னால் உள்ள பக்தி, சடங்கில் உள்ள அனைத்து குறைபாடுகளையும் அல்லது குறைகளையும் சரி செய்துவிடும்..   

ஒவ்வொரு பூஜையும் ஒரு சங்கற்பத்துடன் துவங்க வேண்டும். அந்த சங்கற்பம் அல்லது  தீர்மானம்: “என் மனதில் உள்ள அசுத்தங்களை அகற்றுவதற்கும், இறைவனை மகிழ்விப்பதற்கும் இந்த சடங்கை நான் செய்கிறேன்.”

 பூஜைக்கு  அடுத்தபடியாக ஜபம் வருகிறது. கடவுளை ஒரு பக்தி பாவத்துடன் துதிப்பது அல்லது அவரது நாமத்தை உச்சரிப்பதை ஜபம் எனப்படும். எல்லாவற்றையும் கட்டியாளுகிறவராக, எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும தீர்வு தருபவராக,  சர்வவல்லமை படைத்தவராக . எல்லாம் அறிந்தவராக. பல பெயர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு மந்திரமாக அவரது நாமங்கள் உச்சரிக்கப்படுவது ஜபம்.. ஆனால் நாவினால் உச்சரிக்கப்படும் பொழுது மனம் ஊர்சுற்ற போய்விட்டதென்றால் அந்த ஜபத்தினால் எந்தப் பயனும் கிடையாது.அகம் அழிந்து கடவுளுடன் ஒன்றி செய்யப்படும் ஜபம் மனதை தூய்மைப் படுத்தும். அது உறுதி! .

இறுதியாக. , தியானம்: இறைவனை நினைப்பது .அவருடைய மகிமைகளை நினைவு கொள்வது.. இங்கே பேச்சும் கைகால்களோ மற்ற புலன்களோ  சம்பந்தப்படுவதில்லை; மனம் மட்டுமே செயல்படுகிறது.. தியானம் ஒரு மன ஜபமாக கூட இருக்கலாம்.

இந்த மூன்று, அதாவது பூஜை, ஜபம் மற்றும் தியானம் ஆகியவை அந்த வரிசையிலேயே  ஒவ்வொன்றும் முந்தையதை விட உயர்ந்தவை. மூன்றாவது பயனுள்ளதாக இருக்க வேண்டுமானால், முதல் இரண்டும் செவ்வனே நிறைவேற்றப்பட்டஇருக்க வேண்டும். நேரடியாக  தியானம் செய்ய முயற்சித்தால், அது வெற்றி பெறுவது மிகவும் கடினம். மனம் ஒருமுகப்படுவதற்கு முதல் இரண்டு படிகளும் அவசியமே!   தியானத்திற்கு ஒரு தயாரிப்பு தேவை. மனம் கவனச்சிதறலில் இருந்து விடுபட்டு, தியானத்திற்கான விருப்பத்தை வளர்த்துக் கொண்டால் மட்டுமே இது பயனுள்ளதாக இருக்கும். தியானம் எந்திரத்தனமானதாகவோ அல்லது கட்டாயமாகவோ இருக்கக்கூடாது; . தியானம் ஒரு நிலைத்தன்மையையும், சமானத்தையும் தருகிறது,.

தியானம் முக்தியை நேரடியாக அடைவைப்பதில்லை. .தியானம் முக்தியை அடைவதற்கு  பொருத்தமான சூழ்நிலைகளை உருவாக்கலாம்; அவ்வளவு தான்.

ஆனால்.இவை மூன்றும்  எந்த சுய லாப நோக்கமும் இல்லாமல் செய்யப்படும் பொழுது நிஷ்காமிய கர்மங்களாகிறது.

.