Featured post

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104

யோகவாசிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 104
தினமொரு சுலோகம்
நாள் 104
தேவேந்திரனின் கவலை

ஸதி தர்மிணீ தர்மா ஹி ஸம்பவந்தீஹ நாஸதி

சரீரம் வித்தியதே யஸ்ய தஸ்ய தத்கில த்ரிப்தந்தி!
सति धर्मिणी धर्मा हि सम्भवन्तिह नासति
शरीरम् विद्ध्यते यस्य तस्य तत्किल त्रिप्तअति!

” இருப்பு (அஸ்தித்வம்)உள்ளவர்களுக்கும் மட்டும். தான்,அனுபவங்கள் உண்டாகும்.சரீரமே இல்லாத அசத்துக்கு எப்படி திருப்தியுண்டாகும்?”

தேவேந்திரன் கேட்டுக்கொண்டதிற்கிணங்க நாரதர் கார்கடியின் கதையை விவரமாகச் சொன்னார்:
“இந்த வெறுக்கத்தக்க ஜன்மம் அரக்கி கார்கடி உயிருள்ள ஊசியாக மாறியிருந்தாள்.பாபிகளின் உடலை ஊசி போல் குத் தி துளைத்து அவர்களது நாடி நரம்புகளையும், இரத்தத்தையும் மாசுள்ளதாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் காற்றினால் மனிதர்களின உடல்களில் நுழைந்து தாங்கமுடியாத வேதனையை உள்வாங்கிக்கொண்ட கொண்டிருந்தாள். தூய்மையற்ற உடல்களில்த் தான் அவள் இவ்வாறு நுழைந்து வேதனை உளவாக்கி வந்தாள். கழுகு போன்ற ஈன ஜன்மங்களின உடல்களில்க் கூட நுழைந்து அவற்றின் மாமிசத்தை உண்டு மகிழ்நதாள். மிகுந்த தவ வலிமையின் காரணமாக அவளால் இரையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜீவிகளின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் நுழைந்து அவர்களை தாக்கினாள். அவ்வாறு நுழைவது மூலம் அவர்களது செயல்களிலும் அவள் பங்காளியானாள். காற்றுப் போல் ஸூக்‌ஷமமான சரீரமுடையவளும் கண்ணுக்குத்் தென்படாதவளாகவும் இருக்கிறவளுக்கு என்ன தான் செய்ய இயலாது? ஆனால் அவளது மாசு படிந்து வாசனைகளின் காரணம் அவளுக்கு சிலரிடம் அதிக பிரியமும்,மற்று சிலரை பிடிக்காமலும் போனது.
காலப் போக்கில் அவளின் மனதிலும் மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவளுக்கு தனது வாழ்வின் அர்தத்தமின்மை புரிய ஆரம்பித்தது.
அவள் ஒரு கழுகின் மேல் ஏறி இமயமலையின் உச்சியை அடைந்தாள். முதலில் கூறியது போல் கடும். தவம் அனுஷ்டித்தாள்.அந்த தவம் தொடர்கிறது. அல்லையோ , தேவ ராஜன்,அவள் தவத்தை முடக்கவில்லையென்றால் உலகம் அழிந்து விடும் தாங்கள் தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.” இவ்வாறு நாரதன் கேட்டுக்கொள்ளும் கொண்டார்.
வஸிஷ்டர் தொடர்நதார்;’இதைக் கேட்ட இந்திரன் கார்கடி தவம் செய்யும் இடத்தை துல்லியமாக கண்டுபிடிப்பதற்காக வாயு தேவனை அனுப்பினான். அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து விட்டு கடைசியாக வாயு தேவன் இமய மலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 451

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 451

 எது உனதோ, அதைத்தான் துறக்க வேண்டும்!

த⁴னம்ʼ தா³ரா க்³ருʼஹம்ʼ ராஜ்யம்ʼ பூ⁴மிஶ்ச²த்ரம்ʼ ச பா³ந்த⁴வா:

இதி ஸர்வ்வம்ʼ நதே ராஜன் ஸர்வத்யாகோ³ ஹி கஸ்தவ (6/92/5)

धनं दारा गृहं राज्यं भूमिश्छत्रं च बान्धवा:

इति सर्व्वं नते राजन् सर्वत्यागो हि कस्तव (6/92/5)

dhanaṃ dārā gṛhaṃ rājyaṃ bhūmiśchatraṃ ca bāndhavā:

iti sarvvaṃ nate rājan sarvatyāgo hi kastava (6/92/5)

ஶிகித்வஜன் சொன்னான்:’ நான் என் அரண்மனை, நாடு, சாம்ராஜ்ஜியத்திற்குள்  என்றில்லாமல் என் மனைவி மக்களைக்கூட துறந்து விட்டேனே? பிறகும் நான் எல்லாவற்றையும் இன்னும் துறக்கவில்லை என்று ஏன் கூறுகிறீர்கள்?’

சூடாலா சொன்னாள்:’ மன்னவா, தாங்கள் குறிப்பிட்ட நாடு , அரண்மனை, மனைவி, மக்கள் எதுவுமே தங்களுக்கு சொந்தமானதல்லவே?அப்படியிருக்கையில் தாங்கள் எதை துறந்து சன்னியாசியாகியுள்ளீர்கள் ?’

ஆனால் தங்களுக்கு சொந்தமானது என்று ஒன்றுள்ளது.அதை தாங்கள் இன்னும் துறக்கவில்லை.அதையும் துறந்து விட்டால் தாங்கள் உண்மையிலேயே சன்னியாசியாகி விடுவீர்கள்.அதை முற்றிலுமாக சிறிதும் விட்டு வைக்காமல்  பூரணமாக துறந்து விடுங்கள்.அப்படிப்பட்ட துறவு தங்களை எல்லாவிதமான துன்பங்களிலிருந்தும் விடுவித்து விடும்’.

ஶிகித்வஜன் சொன்னான்,’ அப்படியென்றால் நான் கட்டியுள்ள குடிசையும் காட்டையும் கூட துறந்து விடுகிறேன்’ என்று சொல்லி மனதால் அவைகளையும் துறந்தான்.

‘ ஆனால் இந்த காடும் தங்களதல்லவே! பிறகு எப்படி அவைகளை துறப்பீர்கள்? ‘ என்று பிராம்மண குமாரன் சொன்னதும், ‘நான் இந்த பர்ணசாலையையும் துறந்து விடுகிறேன்’ என்றான் ராஜன்.அப்படி மனதால் எல்லாவற்றையும் அவன் துறந்து விட்டான்.

ஆனால் பிராம்மண குமாரன் அதையும் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.’ பர்ணசாலையும் தங்களது அல்லவே? பிறகு எப்படி அதை துறந்து விட்டேன் என்று கூறமுடியும்?. தங்களது என்றுள்ள ஒன்றை துறந்து விடுங்கள். அப்படி துன்பத்திற்கு முடிவு ஏற்படுத்துங்கள்.’ 

ஶிகித்வஜன் சொன்னான், ‘ இந்த குடிசையும் எனதில்லையென்றால் இதோ இந்த தண்டத்தையும் மாந்தோலையும் கூட துறந்து விடுகிறேன்.’

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” இப்படி சொல்லி விட்டு ஶிகித்வஜன் எழுந்து குடிசையிலிருந்த எல்லாவற்றையும் ஒரிடத்தில் குவித்து நெருப்பு வைத்து எரித்தன்.தன் உருத்திராட்சமாலையை தூக்கி வீசி எறிந்தான்..பிறகு சொன்னான், ‘ நான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் மந்திர ஜபம் உன்னதமானது என்ற எண்ணத்திலிருந்து சுதந்திரம் அடைந்து விட்டேன்.எனக்கு இதன் தேவை இனி கிடையாது.’ தன் மாந்தோலையும் நெருப்பிலிட்டான். தன் கமண்டலத்தை பிராமணனுக்கு நல்குவதாக சங்கற்பம் செய்து நெருப்பில் போட்டான்

‘ துறக்க வேண்டுமென்றால் எல்லாவற்றையும் ஒரேயடியாக துறக்க வேண்டும்.இல்லையென்றால் அவை மறுபடியும் மறுபடியும் வந்து சேரும்.அதனால்த் தான் எல்லாவற்றையும் அக்னிக்கிரையாக்கி விட்டேன்.’

அன்று வரை அவன் பூஜைக்ககு பயன்படுத்திய எல்லாப் பொருட்களையும் அக்னியில் போட்டான்.அவைகளை அக்னி தேவனும் ஆர்வமுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்”.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 450

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 450

அவித்யை தோண்டும் படுகுழி!

யதா³ வனம்ʼ ப்ரயாதஸ்த்வம்ʼ ததா³ ஜ்ஞானம்ʼ க்ஷதம்ʼ த்வயா

பதிதம்ʼ ஸன்ன நிஹதம்ʼ மனஸ்த்யாக³மஹாஸினா (6/91/14)

यदा वनं प्रयातस्त्वं तदा ज्ञानं क्षतं त्वया

पतितं सन्न निहतं मनस्त्यागमहासिना (6/91/14)

yadā vanaṃ prayātastvaṃ tadā jñānaṃ kṣataṃ tvayā

patitaṃ sanna nihataṃ manastyāgamahāsinā (6/91/14)

பிராம்மண குமாரன்( சூடாலா ) சொன்னான்:’ இப்பொழுது நான் சொன்ன இரண்டாவது கதையின் சாரத்தை கூறுகிறேன்.கேட்டாலும்.விந்திய மலையிலே வசித்து வநஃததாக நான் சொன்ன யானை தாங்கள் தான்.

விவேகம் மற்றும் வைராக்கியம் என்ற வலுவான இரண்டு கொம்புகள் தங்களிடம் இருந்தன.யானையை தொந்திரவு செய்த யானைப் பாகன் தங்களது அஞ்ஞானம் தான்.அது தான் தங்கள் துன்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம்.யானை எவ்வளவு வலுவுள்ளதாக இருந்தாலும் யானைப் பாகனுடைய கட்டுப்பாட்டில் வந்து விட்டால் தப்பிப்பது  மிகவும் சிரமமே! எவ்வளவு பெரிய ஞானியாயிருந்தாலும் அஞ்ஞானத்திற்கு இடம் கொடுத்து விட்டால் துன்பங்கள் அழையாமலையே வந்து சேரும். தங்களின் நிலையும் அது தான்.

யானைக் கொட்டில் என்பது ஆசைகள் உருவாக்கும் சிறை ! அதில் தாங்களாகவே விலங்கணிந்து வசித்து வந்தீர்கள். யானைக் கொட்டிலின் கம்பிகள் துருப்பிடித்து அழியக்கூடும் ஆனால் ஆசைகள் உருவாக்கும் சிறை காலம் போக போக வலுவடையவே செய்யும்.யானை கொட்டிலை உடைத்துக்கொண்டு வெளி வந்தது போல் தாங்களும் நாட்டையும் ஆட்சியையும் துறந்து வனவாசம் மேற்கொண்டீர்கள். நல்லது! 

ஆனால் மனதால் எல்லாவற்றையும் துறப்பது. பௌதிக வஸ்துக்களை துறப்பது போல் அவ்வளவு எளிதில்லை.
யானைக்காரன் யானை ஓடி விட்டதை அறிந்தது போல், தங்களில் சன்னியாத்தின் மீதுள்ள ஆர்வம் விழித்தெழுந்த பொழுது,தங்களின் அஞ்ஞானமும் அறிவீனமும் பயந்து நடுங்கியது.இன்பானுபவ வேட்கை துறக்கப்படும் பொழுது ஞானியிலிருந்து அவித்யை ஓடி ஒளிந்து கொண்டு விடும்.

‘தாங்கள் வனவாசம் போனதே தங்களிலிருந்த அவித்யையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது..ஆனால் அதை முற்றிலுமாக அழித்து விட தங்களால் முடியவில்லை.மனதை இல்லாமலாக்குவதற்கு போத சைதன்னியத்தின் அசைவை நிறுத்துவதில் தாங்கள் தோல்வியடைந்து விட்டீர்கள்.யானைப் பாகனை யானை கொல்லாமல் விட்டு விட்டதல்லவா?’

அதன் காரணமாகவே அவித்யை தங்களில் மீண்டும் முளை விட்டது.முன்னால் வேறு விதமான ஆசைகள் தங்களை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. தற்பொழுது சன்னியாசம் எனும் மற்றொரு யானைப் பள்ளத்தில் விருந்து பந்தனத்திலகப்பட்டுக் கொண்டுள்ளீர்கள்.நாட்டை துறந்தபொழுதே அவித்யை முற்றிலும் அழித்து விட்டிருந்தீர்கள் என்றால் , தஈங்கள் தவ வாழ்க்கை எனும் மற்றொரு பள்ளத்தில் விழுந்திருக்க மாட்டீர்களே.தாங்கள் விவேகம்- வைராக்கியம் எனும் இரட்டைகள் கொம்புகளுடைய கஜராஜனாயிருந்தீர்களல்லவா! 

ஆனால், என்னே பரிதாபம்! இந்த காட்டில் அஞ்ஞானமெனும் யானைக்காரன் தங்களை குழியில் வீழ்த்தி விட்டான்.தாங்கள் தவ வாழ்க்கை எனும் இருளடைந்த பாழுங்கிணற்றில் விழுந்து கிடக்கிறீர்கள்.ராஜன் தாங்கள் ஏன் தங்கள் பிரிய மனைவி சூடாலாவின் வார்த்தைகளை மதிக்கவில்லை? அவள் சத்தியசாக்‌ஷாத்காரம் பெற்றவள் என்று   தெரியுமல்லவா? அவள் சத்தியஞானிகளில் உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவள்.அவளுடைய வார்த்தைகளுக்கும் செய்கைகளுக்கும் எந்த விதமான வித்தியாசமும் கிடையாது.அவள் சொல்வது, பினபற்றி நடக்கத் தகுதியானவை! ராணியின் வார்த்தைகளை அன்று தாங்கள் கேட்கவில்லை.பரவாயில்லை! ஆனால் தாங்கள் எல்லாவற்றையும் துறந்து பூர்ணமான சன்னியாசியாகியிருக்க வேண்டாமா? அதுவும் செய்யவில்லையே? ஏன்?’.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 449

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 449

சிந்தாமணியும் கண்ணாடி தூள்களும்.

த்யாகி³தா ஸ்யாத்குதஸ்தஸ்ய சிந்தாமப்யாவ்ருʼணோதி ய:

பவனஸ்பந்த³யுக்தஸ்ய நி:ஸ்பந்த³த்வம்ʼ குதஸ்தரோ: (6/90/14)L

त्यागिता स्यात्कुतस्तस्य चिन्तामप्यावृणोति य

पवनस्पन्दयुक्तस्य नि:स्पन्दत्वं कुतस्तरो: (6/90/14)

tyāgitā syātkutastasya cintāmapyāvṛṇoti ya:

pavanaspandayuktasya ni:spandatvaṃ kutastaro: (6/90/14)

ஶிகித்வஜன் கேட்டான்:’மகான், தாங்கள் சொன்ன கதைகளின் சாரத்தை சற்றே சொல்லித் தருவீர்களா?’

பிராமண குமாரன் உருவிலுள்ள சூடாலா சொன்னாள்:’ சிந்தாமணியை தேடிப்போன செல்வந்தனும் அறிவுச்செல்வங்கள் நிறைய சம்பாதித்துள்ள, அந்த மகானும் தாங்கள் தான்.தாங்கள் சாஸ்திர அறிவு நிறைய உள்ளது.ஆனால் நீரில் அமிழ்ந்து கிடக்கின்ற கல் போல் அமைதி பெறப்படவில்லை.சிந்தாமணி என்பது எல்லாவற்றையும் துறந்த நிலை. அந்த நிலை தான் எல்லாவிதமான துன்பங்களுக்கும் அறுதி வருத்தும்.தாங்கள் நாட்டையும் அரச பதவியையும் துறந்தீர்கள். அதில் வெற்றியும் பெற்றீர்கள்.பிறகு இங்கு வந்து இந்த குடிசையில் வசித்து வருகிறீர்கள்.

‘எல்லாம் துறந்து விட்டேன்’ என்று நினைக்கும்பொழுதே தங்களில் அஹம் பாவம் பாக்கியிருக்கிறது என்றாகிறது! இதயம் மனதை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் . மனோ விருத்திகளே இருக்கக் கூடாது. ஆனால் தாங்களோ சதா காலமும் சன்னியாசத்தைக் குறித்து சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.அது தங்களை சன்னியாசத்துக்கான பூரண ஆனந்தத்தை அஅடையாவிடாமல் தடுத்து நிறுத்திவிடுகிறது.

 எல்லாவற்றையும் துறந்து விட்டு எதையும் குறித்து சிந்திக்காமல் இருந்தால் மனதில் சஞ்சலம் இராது.மரத்தின் கிளைகள் காற்றில் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தால் அது அசைவற்று நிற்கிறது என்று கூற முடியுமா?

அம்மாதிரியான மனக் கவலைகள் தான் , மனோ விருத்திகள் தான் மனம், சங்கல்பம், தோற்றம்,எண்ணங்கள் இப்படி பல பெயர்களில்  அழைக்கப்படுவது.மனோ விசாரங்கள் பூர்ணமாக அழியவில்லையென்றால் சன்னியாசம் கைக்கொண்டு விட்டேன் என்பதில் பொருளில்லை.மனதில் சிந்தைகள் முளை விட்டால் மூவுலகங்களும் ஒரு கணத்தில் தோன்றி விடும்.எண்ணங்கள் மனதில் இருக்கும் பொழுது பூரண சன்னியாசம் கைக் கொண்டு விட்டதாகக் கூற முடியாது.எண்ணங்கள் மனதில் முளை விடும் பொழுது சன்னியாசம் விடை பெறுகிறது.நான் சொன்ன கதையில் சிந்தாமணி காணாமல் போனது போல்,சன்னியாசம் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விடுகிறது.தாங்கள் சன்னியாசத்தின் உள்ளர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை.அதனாலேயே முக்தியும் தங்கள் பெறாமலேயே உள்ளீர்கள். காரணம் உங்கள் மனம் அடங்கவில்லை என்பது தான்.உண்மையான சிந்தாமணியை- துறவு மனப்பாங்கை தொலைத்து விட்டு, கடும் தவமும் ஆசார அனுஷ்டானங்களும் கதையில் தேவதைகள் எறிந்த கண்ணாடி துகள்கள்தான்.

தாங்கள் சுயமாகவே அவை விலை மதிப்பற்றது என்று எண்ண ஆரம்பித்தீர்கள்.! எல்லைகளற்ற, ஆசைகளேதுமில்லாத, வாசனைகளற்ற ஆத்ம போதத்திற்கு பதிலாக, நித்ய கர்மங்களையும் ஆசார அனுஷ்டானங்களையும் தவமுறைகளையும் விரும்ப ஆரம்பித்தீர்கள்! அதுவே மேலும் துன்பத்திற்கு காரணமாயிற்று.எளிதில் கிடைக்கக் கூடிய எல்லையற்ற ஆனந்தத்தை நிராகரித்து விட்டு, பெற முடியாததை தேடி அலைந்தது ஆறிவீனம் என்றல்லாமல் எப்படிக் கூறுவது? அது தற்கொலைக்கு சமம்! தாங்கள் வனவாசத்தின் பந்தனத்திற்காளாகி, உண்மையான சன்னியாசத்துக்கான முயற்சியை கைவிட்டு விட்டீர்கள்! தாங்கள் ஆட்சிப் பொறுப்பு, குடும்பப்பொறுப்பு என்ற பந்தனங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு தவ வாழ்க்கையின் பந்தனத்தில் மாட்டிக் கொண்டுள்ளீர்கள்.தங்களுக்கு சூடு, குளிர், காற்று முதலியவைகளைக் குறித்துள்ள கவலைகள். அதிகமாகிவிட்டன. இந்த கவலைகள் அதிகரிக்கும் பொழுது பந்தனமும் வலுவுள்ளதாகிறது . ஒரு சிறு மணி கூட கையில் இல்லாமல் , தாங்கள், ‘ எனக்கு சிந்தாமணி கிடைத்து விட்டது’ என்று அறிவீனமான ஒரு கற்பனையை வளர்த்துக் கொண்டுள்ளீர்கள். இது தான் முதல் கதையின் சாரம்! 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 448

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 448

அறிவிலி பந்தனத்தில் இருக்கும் பொழுதும் ‘ விடுதலை அடைந்ததாக

எண்ணுகிறான் !


மௌர்க்²யம்ʼ ஹி ப³ந்த⁴னமவேஹி பரம்ʼ மஹாத்ம-

ந்னப்³தோ⁴ ந ப³த்³த⁴ இதி சேதஸி தத்³விமுக்தை

ஆத்மோத³யம்ʼ த்ரிஜக³தா³த்மமயம்ʼ ஸமஸ்தம்ʼ

மௌர்க்²யம்ʼ ஸ்தி²தஸ்ய ஸஹஸா நனு ஸர்வபு⁴மி: (6/89/31)

मौर्ख्यं हि बन्धनमवेहि परं महात्म-

न्नब्धो न बद्ध इति चेतसि तद्विमुक्तै

आत्मोदयं त्रिजगदात्ममयं समस्तं

मौर्ख्यं स्थितस्य सहसा ननु सर्वभुमि: (6/89/31)

maurkhyaṃ hi bandhanamavehi paraṃ mahātma-

nnabdho na baddha iti cetasi tadvimuktai

ātmodayaṃ trijagadātmamayaṃ samastaṃ

maurkhyaṃ sthitasya sahasā nanu sarvabhumi: (6/89/31)
பிராம்மண குமாரன் தொடர்ந்தான்:’ ராஜன், நான் இன்னொரு கதை கூறுகிறேன். அதையும் கேளுங்கள்.அதற்கும் தங்கள் வாழ்க்கையுடன் ஒற்றுமையுள்ளது. விந்திய மலையின்  அடிவாரத்தில் பலசாலியான, இரண்டு கொம்புகளுடைய ஒரு யானை வசித்து வந்தது.ஆனால் யானைப் பாகன் யானையை சங்கிலிலியால் கட்டி கூண்டிலடைத்திருந்தான்.தொரட்டியால் யானைக்காரன் செய்த தொடர் தொந்திரவுகளால் யானையின் வாழ்வு வேதனை நிறைந்தததாயிருந்தது.ஒரு முறை யானைக்காரன் அருகில் இல்லாத பொழுது கூண்டை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே போக முயன்றது யானை.

மூன்று தினங்கள் யானையின் இந்த முயற்சி தொடர்ந்தது.

கடைசியில் கூண்டு உடைந்தது.யானை வெளியே தப்பித்து ஓடியது.யானைப் பாகன் பிறகுதான் யானை தப்பிவிட்டதை உணர்ந்தான்.யானை தப்பித்து ஓடும் பொழுது ஒரு மரத்தின் உச்சியிலிருந்து யானை மீது குதித்து அதை மறுபடியும் பிடித்து விட திட்டமிட்டான்.ஆனால் மரக்கிளையிலிருந்து கீழே குதித்த பொழுது குறி தப்பி அவன் கீழே விழுந்து விட்டான்.விழுந்ததோ யானையின் முன்னால்! யானை தன் பகைவனை கிட்டத்தில் கண்டும் பகை இருந்தும் ஏனோ கருணை தோன்றி அவனை காயப்படுத்தாமல் விட்டு விட்டது.மிருகங்களிடம் கூட இப்படிப்பட்ட கருணை உணர்வுகள் தோன்றுவதுண்டு.
யானை தன் வழியில் போய்விட்டது.யானைப் பாகனுக்கும் பெரிதாக காயம் ஏதும் ஏற்படவில்லை.அவனுக்கு யானை நஷ்டப்பட்ட வருத்தம் இருந்தது.துஷ்டர்களின் மனம் அவ்வளவு எளிதில் பணிந்து விடாதல்லவா! அவன் யானைப் தேடி காடுகளிலெல்லாம் அலைந்து திரிந்தான்.கடைசியில் ஒருநாள் யானை ஒரு கடும் வனத்தில் நிற்பதைக் கண்டான்.அவன் வேறு சில யானைப் பாகர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு குழி தயார் பண்ணினான். அந்த பள்ளத்தில் நிறைய இலைகளையும் செடி கொடிகளையும் போட்டு நிரப்பினான்.யானையும் ஒரு நாள் அந்த பள்ளத்தில் விழுந்து விட்டது.இப்பொழுது அந்த யானை அந்த பொல்லாத யானைப் பாகனுடைய கட்டுப்பாட்டில் கூண்டில் இருந்து வருகிறது.
யானை தகுதியில்லாதவனிடம் கருணை காட்டியதால், அதுவே அதற்கு வினையாயிற்று.சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும் பொழுது தடைகளை உடைத்தெறிந்து பொருத்தமான நடவடிக்கை எடுக்காதவன் துன்பங்களை தானே வரவழைத்துக் கொள்கிறான்.

‘ நான் விடுதலையடைந்து விட்டேன் ‘ என்ற பொய்யான  திருப்தி அவனை மீண்டும் பந்தனத்திற்கு ஆளாக்கிறது.அறிவீனம் துன்பங்களை ஈர்க்கின்றது.

அறிவீனம் தான் பந்தனம்.மகான்,பந்தனத்தில் இருப்பவன் தன் அறிவீனத்தால் ‘ தான் விடுதலை பெற்றவன்’ என்று நினைக்கிறான்.உண்மையில் மூவுலகங்களிலும் நிலைகொள்கின்றது சர்வ வியாபியான ஆத்மா மட்டும் தான் என்றாலும், அறிவிலி தன் அறிவீனத்தின் பிரதிபலிப்புக்களாக விசுவத்தை காண்கிறான்’.
.  

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 447

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 447

அறிவீனத்தினால் வரும் துன்பமே மிகவும் கொடிய துன்பம்!

து³கா²னி மௌர்க்²யவிப⁴வேன ப⁴வந்தி யானி

நைவாபதோ³ ந ச ஜராமரணேன தானி

ஸர்வ்வாபதா³ம்ʼ ஶிரஸி திஷ்ட²தி மௌர்க்²யமேகம்ʼ

க்ருʼஷ்ணம்ʼ ஜனஸ்ய வபுஷாமிவ கேஶஜாலம்ʼ (6/88/27)

दुखानि मौर्ख्यविभवेन भवन्ति यानि

नैवापदो न च जरामरणेन तानि

सर्व्वापदां शिरसि तिष्ठति मौर्ख्यमेकं

कृष्णं जनस्य वपुषामिव केशजालं (6/88/27)

dukhāni maurkhyavibhavena bhavanti yāni

naivāpado na ca jarāmaraṇena tāni

sarvvāpadāṃ śirasi tiṣṭhati maurkhyamekaṃ

kṛṣṇaṃ janasya vapuṣāmiva keśajālaṃ (6/88/27)

பிராம்மண குமாரன்( சூடாலா) சொன்னான்:’ முன்னொரு காலத்தில் ஒரு செல்வந்தன் வாழ்ந்து வந்தான். செல்வச் செழிப்போடு ,ஞானமும் பெற்றவனாயிருந்தான்.எல்லா வித ஐசுவரியங்களும் அவன் தனதாக்கியிருந்தான்.அவன் எல்லா செயல்களிலும் திறமை வாய்ந்தவனாயும் புத்திசாலியாகவுமிருந்தான் .ஆனால் அவனுக்கு தன் சுய ரூபத்தைக் குறித்துள்ள ஞானம் இருக்கவில்லை.அவன் சிந்தாமணி எனும் அபூர்வ இரத்தினம் நேடுவதற்கு தவம் இருக்க ஆரம்பித்தான்.அந்த இரத்தினக்கல் வைத்திருப்பவன் என்ன நினைத்தாலும் நேட இயலும்.

அவனது தவம் திவீர தவமாக இருந்தது.அதன்காரணமாக அதிகம் தாமதியாமல் அந்த இரத்தினம் அவர் கைக்கு வந்தது.முயற்சி செய்தால் கிடைக்காதது என்ன தான் உள்ளது?  ஏழையாக இருந்தாலும் சுய முயற்சியும் ஒருமுனைப்பான சிந்தனையும் இருந்தால் கஷ்டங்களை துரும்பு போல் கருதி கர்மம் செய்கின்றவனின் ஆசைகள் நிறைவேறும் என்பது திண்ணம்.

தனக்கு முன்னால் கைக்கெட்டின தூரத்தில் அந்த அதிசய கல் இருந்தும் அவனுக்கு அதன் சக்தியைக் குறித்து ஒரு உறுதியில்லாமல் இருந்தது.’ இது நான் தேடின சிந்தாமணி தானா?’என்று கவலைப்பட ஆரம்பித்தார். நீண்ட கால தவத்தின் பலனாகவும் முயற்சியின் பலனாகவும் அந்த இரத்தினம் கிடைத்தும் அவனது மனம் கலக்கமாகஇருந்த இருந்தது.

‘ நான் அதை தொடலாமா கூடாதா?” தான் தொட்டவுடனே அது மறைந்து விட்டால்?’. ‘ இவ்வளவு எளிதாக கிடைக்கும் ஒன்றா சிந்தாமணிக்கல்?’சாஸ்திரங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் முயன்றால் மட்டும் தான் அது கிடைக்கும்’ என்று.சொல்கிறது.’ நான் காண்பது கனவாகத்தான் இருக்கும்’.’இல்லையென்றால் ஏழையின் பேராசை பிடித்தவனுமான என்னில் உண்டான மனப்பிரமையாக இருக்கும்.’ ‘ சிந்தாமணி கிடைப்பதற்காக பாக்கியம் ஒன்றும் நான் செய்ததில்லை’மேலான மகான்களுக்கு சிந்தாமணி பெறுவது எளிதாக இருக்கலாம். ஆனால் என்னைப் போன்ற ஒரு சாதரணமானவனுக்கு அவ்வளவு எளிதில் அது கிடைக்கும் என்று தோன்றவில்லை. நான் ஒன்றும் அப்படி பெரிதான தவவலிமை உள்ளவனல்லவே! அவ்வளவு எளிதில் எனக்கு கிடைக்காது; அது உறுதி! இப்படி சிந்இத்து அவன் சிந்தாமணியில் தொட்டுக்கூடப் பார்க்கவில்லை. .அவனுக்கு அது விதிக்கப்படவில்லை. அது தான் கொடுப்பினை என்பதோ! ஒருவனுக்கு எது கிடைக்கும் என்று தீருமானிக்கப் பட்டுள்ளதோ, அது தீருமானித்த நேரத்தில்த் தான் கிடைக்கும்.சிந்தாமணி தன் முன்னாலிருந்தும் அவன் அதை அலட்சியப் படுத்தினான்.அலட்சியப்படுத்தப் பட்ட சிந்தாமணி அதிகம் தாமதியாமல் மறைந்தும் போய்விட்டது.

சித்திகளும் அப்படித்தான். சாதகன் ஆசைப்படுவதையெல்லாம் கொடுத்து விட்டு காணாமல் போய்விடும். அதோடு அவனது விவேகமும் இல்லாமலாகிவிடும்

அந்த மனிதன் திரும்பவும் சிந்தாமணிக்காக தவம் இருக்க ஆரம்பித்தான். முயற்சி செய்பவர்கள் அப்படித்தான். முயற்சியை ஒருபொழுதும் கைவிடமாட்டார்கள்.சிறிது காலத்திற்கு பின் தேவதைகள் வேடிக்கையாக ஓரு கண்ணாடித்துண்டை அவன் முன்னால் கொண்டும் போட்டார்கள்.அவன் அதை சிந்தாமணி என்று நம்பினான்.பிரமையில் ஆட்பட்ட அவன் அந்த கண்ணாடித்துண்டை  சிந்தாமணி என்று நினைத்து கையிலெடுத்தான்.அது தன் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றித்தரும் என்ற நம்பிக்கையில் கையிலிருந்த எல்லா செல்வங்களையும் துறந்து விட்டு  வனவாசம் ஏறினான்.இந்த அறிவீனத்தின் காரணமாக இன்றும் அவர் வீணாக கஷ்டங்களை அனுபவித்துத் கொண்டிருக்கிறார்.வன் துன்பங்களும் ஜராநரையும் மரணமும் எதுவுமே அறிவீனத்தினால் உளவாகின்ற துன்பங்களை விட பெரிதில்ஙை.துன்பங்களின் உச்சிதான் அறிவீனம்!.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 446

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 446

ஶிகித்வஜன் சூடாலாவின் சீடன் ஆனான்!

அனுபாதே³யவாக்யஸ்ய வக்து: ப்ரஷ்டஸ்ய லீலயா

வ்ரஜந்த்யப²லதாம்ʼ வாசஸ்தமஸீவாக்ஷஸம்ʼவித³: (6/87/42)

अनुपादेयवाक्यस्य वक्तु: प्रष्टस्य लीलया

व्रजन्त्यफलतां वाचस्तमसीवाक्षसंविद: (6/87/42)

anupādeyavākyasya vaktu: praṣṭasya līlayā

vrajantyaphalatāṃ vācastamasīvākṣasaṃvida: (6/87/42)

இளம் பிராம்மண குமாரன்( சூடாலா) சொன்னான்:’ ஒருமுறை என்  தந்தையிடம் கேட்டேன்,’ கிரியாயோகம் மேலானதா? இல்லை ஆத்மஞானம் மேலானதா? ‘ என்று.

அவர் சொன்னார்: ‘ஆத்ம ஞானம் தான் மேலானது.ஏனென்றால் ஞானத்தின் வழியாகத் தான் ஒருவன் தனது சுயரூபத்தை சாக்‌ஷாத்கரிக்கிறான்.ஆனால் கிரியாயோகம் அல்லது கர்ம யோகம்  கவர்ச்சியானது.. அது வெறும் பொழுது போக்கு.ஞானத்திற்கு தகுதியில்லாதவர்கள் கர்மயோகத்தில் அகப்பட்டு அல்லல் படுகிறார்கள்.நல்ல உடை கிடைக்காத பொழுது சாக்கையர் உடையாகத் தைத்து போட்டுக்கொள்வதுண்டல்லவா? அது போல்த் தான் இதுவும்.

தானாக வாசனைகளில் அகப்பட்டுக்கொண்டு பந்தனாத்திற்காளாகிறார்கள் அஞ்ஞானிகள்.ஆகவே அவர்கள் கர்ம பலன்களில் ஈர்க்கப் பட்டு கஷ்டப் படுகிறார்கள்.கர்ம பலன்களை துறந்து விட்டால் , கர்மங்கள், சத்கர்மங்களோ, துஷ்கர்மங்களோ,  அகர்மங்கள் ஆகிவிடுகின்றன.தானே உருவாக்கிய எல்லைகளோ, ஆசைகளோ இல்லாமல் செய்கின்ற கர்மங்கள்  பலன்கள் ஏதும் உண்டாக்குவதில்லை.கர்மங்கள் தானாக பலன்களை உண்டாக்குவதில்லை..கர்மங்களோடு சேர்ந்திருக்கின்ற வாசனைகள் தான் கர்மபலன்களை அனுபவப்பட வைக்கின்றது.

பேயை நினைத்து பயந்த குழந்தை பேயைக் காண்கிறது.அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்.அஞ்ஞானி துன்பங்களையும் துயரங்களையும் கற்பனை செய்து கஷ்டப்படுகிறான்.சுயமாக உருவாக்கிக் கொண்ட வரையறைகள், உபாதி,  என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகின்ற வாசனையோ,அதை அனுபவிக்கின்ற அஹம்பாவமோ, உண்மையில்லை. அறிவிலி மனதின் கற்பனைகள் அவை. அந்த அறியாமையை துறக்கும் பொழுது   எல்லாமே பிரம்மம் தான் என்று தெரிய வருகிறது.தானாக உண்டுபண்ணகின்ற வரையறைகள் இல்லாமலாகின்றது.வாசனைகள் இருந்தால் மனமிருக்கிறது. மனதில் வாசனைகள் இல்லாமலாகும் பொழுது ஆத்ம ஞானம் விழித்தெழுகிறது. ஆத்மஞானம் பெற்றவர்களுக்கு பிறப்பு- இறப்பு கிடையாது.பிரம்மாவும் ஏனைய தெய்வங்களும் ஆதம்ஞானத்தின் மேன்மையை சிலாகித்து கூறியுள்ளார்கள்.

தாங்கள் ஏன் இன்னும் அஞ்ஞானத்திலேயே இருந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? ‘ இது கமண்டலம்’, ‘ இது தண்டம்’ என்பன போன்ற அஞ்ஞான சிந்தைகளை ஏன் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? ‘ நான் யார்’, ‘ இந்த உலகம் எப்படி உருவாயிற்று’ மற்றும் ‘ இது எப்படி முடிவிற்கு வரும்’ என்ற விசாரணையில் ஏன் தாங்கள் ஈடுபடக் கூடாது? பந்தங்களின் மற்றும் முக்தியின் உண்மை நிலையை அறிந்த தாங்கள்  ஏன் இன்னும் போதவானாகவில்லை? தாங்கள் எதற்காக இப்படி கடும் தவம் மேற்கொண்டு, கர்மங்களில் மூழ்கி வாழ்க்கையை வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? 
மகான்களின் சத் சங்கம்,அவர்களை உபசரிப்பது, மற்றும் அவர்களுடன் நடத்தும் விவாதங்கள் ஆத்ம ஞானத்திற்கு உதவும்.’

ஶிகித்வஜன் சொன்னார்:’ முனியவர்களே! தங்களது வார்த்தைகள் என்னில் விழிப்பு ஏற்படுத்தி விட்டது.எல்லா அறிவீனத்தையும் இதோடு துறந்து விடுகிறேன்.தாங்கள் தான் என் குரு.நான் தங்கள் சீடன்.தாங்கள் என்னை ஏற்றுக் கொண்டு துயரங்களையெல்லாம் முடிவிற்கு கொண்டு வருகின்ற அந்த உத்தமமான அறிவை உபதேசித்தாலும்.’

பிராம்மண குமாரன்( சூடாலா) சொன்னான்:’ ராஜ் ரிஷி அவர்களே, தாங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள தயார் என்றால் நான் தங்களுக்கு அந்த நல்ல உபதேசத்தை சொல்கிறேன்.

ஒருவன் சும்மா ஒரு வேடிக்கைக்காக கேட்டு விட்டு, மற்றவர் அதே அலட்சியத்துடன் சொன்னால் எந்த பயனுமில்லை.கேள்வி கேட்பவருக்கு உபதேசத்தை ஏற்று வாங்கி அதன்படி நடப்பதர்கான சக்தியும் ஊக்கமும் இல்லையென்றால் அந்த கல்வி வீண் வேலைதான் !’

ஶிகித்வஜன் அம்மாதிரி  உறுதியளித்த பிறகு சூடாலா சொன்னாள்:’ நான் ஒரு கதை சொல்கிறேன் . கவனமாக கேளுங்கள்.தங்கள் வாழ்க்கைக்கும் அதற்கும் நிறைய பொருத்தமுண்டு.’

.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 445

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 445

 ஶிகித்வஜனின் மனம் அடங்கவில்லை! 

இமாமக²ண்டி³தம்ʼ ஸம்யக் க்ரியாம்ʼ ஸம்பாத³யன்னபி

து³கா²த்³க³ச்சா²மி து³கௌ²க⁴மம்ருʼதம்ʼ மே விஷம்ʼ ஸ்தி²தம்ʼ (6/87/14)

इमामखण्डितं सम्यक् क्रियां सम्पादयन्नपि

दुखाद्गच्छामि दुखौघममृतं मे विषं स्थितं (6/87/14)

imāmakhaṇḍitaṃ samyak kriyāṃ sampādayannapi

dukhādgacchāmi dukhaughamamṛtaṃ me viṣaṃ sthitaṃ (6/87/14)
இளம் பிராம்மண குமாரன் சொன்னான்:’ ஆத்மாவின் இம்மாதிரி இயற்கை குணத்தினால்த் தான் விசுவம் உதயமானது.அது இருப்பது தானே வரையறுத்துக் கொண்ட எல்லைகளுக்குள்ளும், மாறி மாறி வரும் முறை- முறையற்ற நிலைகளாலும் தான்.அம்மாதிரி எல்லைகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான நிலைகளும் இல்லையென்றால் உலகம இல்லை.உயிரினங்களுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்க வேண்டி வராது.

நாரதனின் கதையை தொடர்ந்து சொல்லலானாள்:’ நாரதர் அப்சரஸுகளிடம் சஞ்சலப்பட்டுப் போன தன மனதை சுய முயற்சியால் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தார்.தன்னிலிருந்து வெளிவந்த ரேதஸ்ஸை ( விந்தை) ஒரு கண்ணாடி கும்பத்தில் சேகரித்து வைத்தார்.அந்த கும்பத்தில் தன் தவ வலிமையால் உளவாக்கின பாலை நிறைத்து வைத்தார்.காலப்போக்கில் அந்த கும்பத்திலிருந்து எல்லாவிதத்திலும் பூர்ணமான குழந்தை ஒன்று பிறந்தது. நாரதன் அவனை கும்பன் என்று பெயரிட்டு அழைத்தார்.அவர் அவனுக்கு எல்லா ஞானத்தையும் பகிர்ந்து அளித்தார்.ஞானத்தில் அவன் தந்தைக்கு சமானனாக இருந்தான்.நாரதன் அவனை தன் தந்தையான பிரம்ம தேவனிடம் அழைத்துச் சென்றார்.பிரம்ம தேவனும் கும்பனுக்கு உன்னதமான ஞானத்தை நல்கினார்.பிரம்மாவின் பேரன் தான் தற்பொழுது தங்கள் முன் நிற்பது.

நான் இந்த உலகம் முழுவதும் சுற்றி வருவது எதுவும் நேடுவதற்காக இல்லை.எதுவும் யாரிடமிருந்தும் பெறுவதற்கொன்றுமேயில்லை. நான் பூமியில் வரும்பொழுது பாதம் தரையில் பதியாது.’

ஶிகித்வஜன் சொன்னான்:’ பூர்வ ஜன்மத்தில் நேடியிருந்த புண்ணியத்தினால்த் தான்  தங்களை காணும் பாக்கியமும் தங்களிடமிருந்து விஞ்ஞான அமிர்தமும் எனக்கு கிடைக்கலாயிற்று. புண்ணியாத்மாக்களுமாகயுள்ள சத்சங்கம் போல் விலை மதிப்பற்ற  வேறென்ன இருக்கிறது ? ‘

சூடாலா தொடர்ந்து சொன்னாள்:’ நான் என் வாழ்க்கை சரிதத்தை சொல்லி விட்டேன்.இனி தாங்கள் சொல்லுங்கள். தாங்கள் யார்? இங்கு என்ன செய்கிறார்கள்? இங்கு வந்து எவ்வளவு காலமாயிற்று? எல்லாம் ஒளிவு மறைவில்லாமல் சொல்லுங்கள்.சன்னியாசிகள் பொய்சொல்வதில்லை என்று எனக்குத் தெரியும்.’ 

ஶிகித்வஜன் சொன்னான்:’ தேவ புத்திரனான தங்களுக்கு தெரியாத்து ஒன்றும் இல்லை.நான் மேற்கொண்டு என்ன சொல்வதற்கு? பிறப்பு- இறப்பு எனும் சக்கர சுழற்சியின் மீதுள்ள பயத்தால் நான் வனவாசம் ஏற்றுக்கொண்டு இங்கு வந்து தங்கியுள்ளேன்.தங்களுக்கு தெரிந்தது தானென்றாலும் நான் என் கதையை கூறுகிறேன்.நான் ஶிகித்வஜன் என்ற அரசன்.நான் நாட்டை துறந்தேன்.இருந்தாலும் சுக துக்கங்கள் போன்ற இரட்டைகள் என்னை அலைக்கழித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றது. பிறப்பும் இறப்பும் என்னில் பயமுளவாக்கின்றது.நான் நிறைய அலைந்து திரிந்தேன்.தவமும் இருந்தேன்.அதன்பிறகும் என்னில் முழு அமைதி உண்டாகவில்லை.மனம் அடங்கவில்லை.நான் எந்த விதமான கர்மங்கள் ஆற்றவும், எதையும் விரும்புவும் இல்லை.இங்கு எதோடும் ஒரு பிடிப்புமில்லாத வறண்ட வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருகிறேன்.’

இடைவிடாமல் யோகாப்பியாசங்கள் செய்தேன்.இருந்தாலும் துயரத்திலிருந்து துயரத்திற்கு வழுதி விழுந்து கொண்டிருக்கிறேன்.இது தான் நான் நேடினது. அமிர்தம் கூட என்னில் நஞ்சாக மாறி விடுகிறது.’