ஹரி நாமகீர்த்தனம் 4 ഹരി നാമകീര്ത്തനമ് 4

ஹரி நாமகீர்த்தனம் 4 ഹരി നാമകീര്ത്നമ് 4

Anantha chinmaya! Hare! gopikaramana!
njanennabhavavamathu thonnaikaveNamiha
thonnunnathAkilakhila njanithennavazi
thonnENamE varadha, nArAyaNAya nam:!

ஆனந்தசின்மய! ஹரே! கோபிகாரமண!
ஞஆனென்னபாவஃமது தோன்னாய்கமவேணமிஹ
தோன்னுன்னதாகிலமகிலம் ஞானிதென்னவழி
தோன்னேணமே வரத, நாராயணாய நம:!

ആനന്ദചിന്മയ! ഹരേ! ഗോപികാരമ്ണ!
ന്ജാനെന്നഭാവമതു തോന്നാഇകമ്വേണമിഹ
തോന്നുന്നതാകിലഖിലമ് ന്ജാനിതെന്നവഴി
തോന്നേണമേ വരദ, നാരായണായ നമ:!

வார்த்தைகளின் அர்த்தம்

ஆனந்த சின்மய———ஆனந்தமும் சித் தும்( போதவும்) சுயரூபமாகக் கொண்டவனே
ஹரே!———————எல்லா பாபங்களையும் இல்லாதாக்கின்றவனே
கோபிகா ரமணா———கோபஸ்த்ரீகளை ரமிப்பித்த கண்ணா
ஞானென்னபாவமது—-‘நான்’ ‘நான்’ என்ற அஹம் பாவம்
இஹ———————–இந்த உலகில், இப்பிறப்பில்
தோன்னாய்க வேணம்–தோன்றாமல் இருக்க வேண்டும்
தோன்னுன்னதாகில்—-அப்படித் தோன்றினால்
அகிலம்ஞ்சானிதென்ன வழி–சர்வமும் நானே என்ற எண்ணம்
தோன்னணமே————–தோன்றணுமே
வரத——————-எந்த வரமும் தர சக்தியுடையவனே
நாராயாணாய நம:—–நாராயணா உனக்கு நமஸ்காரம்
பொருள் சுருக்கம்

ஆனந்தமும் போதமும் சுயரூபமாகக் கொண்ட எல்லா பாபங்களையும்
இல்லாதாக்குகின்றவனே,கோபிகைகளின் நிரந்தர ஆனஃந்தத்திற்கு வழி வகுத்தவனே,கண்ணா, இந்த பிறவியில், இவ்வுலகில் ‘நான்’ என்ற எண்ணம் தோன்றாமலிருக்க வரம் அருள வேண்டும்.அப்படியே தோன்றினாலும், அகிலமும் ‘நானே’ என்ற ஞானம் வர நீ அருளவேண்டும்.எந்த வரமும் தர சக்தியுடைய நாராயணா உன்னை நமஸ்கரிக்கின்றேன்.

ஆனந்த சின்மய! ஹரே! கோபிகாராமண!

நமது வாழ்வின் இலட்சியம் பிரபஞ்சத்தின் ங்காரணகர்த்தவான பரமாத்மாதவை சாக்ஸஷாத்கரித்து,இங்கு பலது-நானத்துவம்- என்பதே கிடையாது; எல்லாம் ஒன்றேயான பிரம்மம் தன் என்பதை உணருவது தான்; ஞானம் பெறுவது தான்.இந்த ஞானம் பெறுவதற்கு என்ன வழி?மனதை வெளியே அலைய விடாமல், உள்ளிலேயே அடக்கி-ஒதுக்கி, மனதை ஒருமுனைப்படுத்தி,ஆத்மா என்பதை அனுபவ பூர்வமாக உணருவது ஒன்றே வழி.இதற்கு பிரம்மத்தை உணர்ந்த குருவிடமிருந்து பிரம்மத்தின் சுயரூபம் என்பதை கேட்டறிய வேண்டும்.அதன் பின் ஒரு இஷ்ட தேவனை தேர்ந்தெடுக்கணும்.அந்த இஷ்ட தேவனே பரமமன சத்தியம்; சத் சித் ஆனந்தன் என்று மனதில் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.அதற்கு அந்த தேவனை இடைவிடாமல் ந்தியானம் செய்ய வேண்டும்.
தியானம் இரண்டு விதமாகஃ செய்ய வேண்டும்.தினமும் தனியாக மற்றெவருடையா தொன்டிரவும் இல்லாத இடத்தில் அமர்ன்டு , வெளி விஷயங்களையெல்லாம் மனதிலிருந்து அகற்றிவிட்டு, ஒருமுனைப்புடன் அந்த தேவனிலையே மனதை நிலைப்படுத்த வேண்டும்; நிலைப்படுத்த முயல வேண்டும். நிப்படி ஒரு நாள்,இரண்டு நாள் அல்ல, பல நாட்கள் தொடர்ந்து தியானம் செய்ய வேண்டும். லௌகீக கடைமைகள் ஆற்றுகின்ற மற்ர நேரங்களிலும் அவனை நினைவு படுத்திக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும்.
இப்படிப்பட்ட இரு தியானமுறைகளும் ஒன்றுக்கொன்று ஆதரவனது. லோஉகீக கர்மங்களாற்றும் நேரங்களில் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு அந்த தேவனின் ஞாபகம் வருகிறதோ அவ்வளுக்கவ்வளவு, ஏகாந்த தியனத்தின் பொழுது மனம் ஒருமுனைப்படும்.
தொடர்ந்து தியானம் செய்து வந்தால் அந்த சைதன்னியனம் மனதில் ஒளிர ஆரம்பிக்கும்.ஆவ்வாறு நிகஃழும்பொழுது உலக விவகாரங்களில் ஏற்படும்பொழுது தானாகவே ஈசுவர ஞாபஃகம் தானாகவே வர ஆரம்பிக்கும்; தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருக்கும். எப்பொழுதும் இறைவன் உடன் இருப்பதாக நம்பிக்கை ஏற்படும். பௌதிக பயங்க்ள் நீங்கிவிடும்.இறைவன் கூட இருக்கும்பொழுது மனதில் அழுக்கு படிவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை.மனம் நிர்மலமாகிவிடும்.
அதோடு எங்கும் இறைவனை காண ஆரம்பிப்போம்.
ஆக, வஸ்து சுய ரூப கிரகணம்,இஷ்ட தேவதா ஸ்வீகரம், நிரந்தர தியானம்,சித்த சுத்தி,வஸ்துவின் வெளிப்பாடு இவைதான் ஆத்ம சாக்ஷத்காரத்திற்கான கிரமம்-முறை.
துஞ்சத்தாச்சாரியன் ‘ஆனந்த சின்மய’ என்ற சொல்லின் மூலம் வஸ்து ஸ்வரூப கிரகணம் என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். வஸ்து அல்லது போதம் அல்லது ந்பிரம்மம் என்பது நிர்ந்த ஆனந்தத்தைத் தரக்கூடியது; அது சுத்தமான சித் ஸ்வரூபமானது; அது மாற்றத்திற்குள்ளாகாதது என்று குறிப்பிடுகிறார்.
‘கோபிகாரமண’ என்ற வார்த்தை மூல இஷ்ட தேவதா ஸ்வீகாரத்தை குறிப்பிடுகிறார். கிருஷ்ணாவதாரத்தில் கோபிகைகளுக்கு முக்தியளித்தட்தை இங்கு ங்குறிப்பிடுகிறார், எழுத்தச்சன். கோபிகைகள் நயமுனை நதியில் நீராடிவிட்டு கரையேற நினைக்கும்பொழுது அவர்கஃளது உடைகளை எல்லாம் எடுத்து மறைத்து விடுகிறான் மாயக்கண்ணன்.கோபிகைகள் தங்கள் மேனியை மறைக்க காடையேதுமில்லாமல் வெட்கம் மேலிட்டு நதியிலிருந்து வெளியில் வராமல் நிற்கும்பொழுது கண்ணன் சொல்வான்:’ நீங்கள் என்னை அடைய வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள்; ஆனால் உங்கள் உடல்கள் தான் நீங்கள் என்று எண்ணுகிறீர்கள்; அதனால்த் தான் வெளியே வர அச்சம்.’சரீரம் தான் நான்; என்ற எண்ணம் உங்களிடம் இருக்கும் வரை நீங்கள் என்னை அடைய முடியது.ஆகவே நீங்கள் உங்கள் உடலல்ல; நீங்களும் நானு ஒன்று என்று நம்புகிறவர்கள் வெளியே வரலாம்.’கண்ணனின் இந்த ஞானோபதேசத்தை புரிந்துகொண்ட கோபிகைகள் பிறந்த மேனியராக நதியிலிருந்து கரையேறி8 தங்கள் வஸ்திரங்களை வாங்கிச் சென்றார்கள்.கண்ணனை தங்கள் இஷ்ட தேவனாக வரித்தார்கஃள். அவர்களது மனதிலிருந்த காமமெனும் அழுக்கு நீங்கி சுத்தமானார்கள் என்பதை எழுத்தச்சன் நமக்கு ‘கோபிக ரமணா’ என்ற பதத்தின் மூலம் ஞாபகப்படுத்துகிறார்.
போத ஸ்வரூப கிரகணமும், இஷ்ட தேவத ஏற்பும் நிகழ்ந்து விட்டால் நம் மனதிலுள்ள அழுகுகள் எல்லாம் நீங்கி நாம் பரிசுத்தமான சித்தத்தையுடையவர்களகிவிடுவோம் என்பதை அடுத்த பதமான ”ஹரே’ என்ற வார்த்தை மூலம் தெ3ரி8வி8க்கிறார் எழுத்துக்களுக்கெல்லன் என்று பெயர்பீற்ற ராமானுஜன்.
சத்திய போதம் யாருக்கும் எளிதாக கிட்டாது.ஏதாவது ஒரு உருவத்தையோ பெயரையோ சார்ந்து தான் மனதை ஒரு முனைப் படுத்த முடியும். அப்படி ஒரு முனையாக சித்த சுத்தியோடு இருக்கின்ற ஜீவன் ஆத்ம சாக்ஷாத்காரத்திற்கு தாயார் நிலையில் இருக்கும்.
யோக வாசிஷ்டத்தில் இராமனுக்குக் கூறின உபதேசத்தை இங்கு நினைவில் கொள்ளலாம்.
ஸாகாரம் பஜ தாவத் த்வம் யாவத் ஸத்த்வம் ப்ரஸீததி
நிராகாரே பரே தத்த்வே தத: ஸ்திதிரனுத்தமா.
‘கேளாய், இராமா, முதலில் ஏதாவது இஷ்ட தேவதயின் சாகார உருவத்தை தியானம் செய்து மனதில் உறுதியாக்கிக்கொள்.சித்தம் சுத்தியாவது வரை இந்த வ்சாகார தியானம் தொடருவாய்.அதன் பின்னிராகாரமான-உருவமற்ற -பரமதத்துவத்தில் மனம் உறுதிப்படும்.’
இதே மூன்று படிகளுடைய உபாசன முறையைத்தான் த்யுஞ்சத்தாச்சாரியனும் குறிப்பிட்டுள்ளான்.

ஞானென்ன பாவமது தோன்னாய்க வேண்மிஹ

சச்சிதானந்த ரூபமான பிரம்மத்தில் மாயா க்சக்தி உண்டாக்குகின்ற ஸ்பந்தனம்-அசைவு காரணமாக ஜடரூபங்காள் உண்டகின்றது. அப்பொழுது ஸூக்ஷ்மஜட ரூபங்களிஉல் பிரதிபலிக்கின்ற போதம்தாஞ்சீவன்.
பிராணனும் மனமு7ம்த்ன் மாயையின் ஸூக்ஷ்ம ஜடக் ரூபங்கள்.பிராணின், மனதின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் அஹங்கார போதம் வெளிப்படுகிறது.
இந்த உண்மை8யை உணராததால்த் தான் இக்காலத்து விஞ்ஞானிகள் ஜீவனின் இரகசியத்தை அறியாமல்விழிக்கிறார்கள்.
பிராண்-மன அசைவுகளினால் உருவாகின்ற அஹம் பவத்திற்கு பிறகு இரண்டு ம்ஜார்க்கம் தான் உள்ளது.
ஒன்று பிராண்-மன அசைவுகளை கைவிட்டு,போத ரூபமன சத்தியத்தில் லயனம் அடைய வேண்டும். இந்த் லயனம் தான் முக்தி அல்லது மோக்ஷம்.
இரண்டாவஃது மார்க்கம்- பிராண-மன ஸ்பந்தனங்களில் காலூன்றி ஸ்தூல சரீரங்களை மீண்டும் மீண்டும் உற்பத்தி செய்தும் அழித்தும் ஒரு சக்கர சுழற்சியில் செயலாற்றிக் கொண்டிருப்பஃது.இது தான் ஜனன மரண சுழற்சி.
இந்த சுழற்சியிருக்கும் வரை ஒவ்வொரு ப்செயலிலும் அசைவிலும் ‘நான்’ ‘நான்’ என்ற அஹம் பாவம் மேலும் மேலும் வலுப்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கும்.
ஸ்தூல ரூபஃங்கள் உண்டகும்பொழுது அதனுடன் பந்தப்படுகின்ற எல்லாபொருட்கஃளும் ‘ நான்’ ‘எனது’ என்ற அஹம் விருத்திக்கு ஆளாகிறது.
அஹங்காரமும் மமதையும் ஜீவனி அதன் மூல ரூபமான் சத்தியத்தில் இருந்து விலகிப் போக ஏது வாகிறது.
போதத்திற்கு ஜடப் பொருட்களுடன் ஏற்படுகின்ற தொடர்பு தான் பந்தம். இந்தத் தொடர்பை அறுத்து பிரம்மத்துடன் லயிக்க வைப்பது தான் முக்தி அல்லது மோக்ஷம்.
அஹங்காரமும் மமதையும் அதிகமாக ஆக ஜடப்பொருட்களோடுள்ள தொடர்பு இறுகிகொண்டே வரும்.
அஹங்காரமும் மமதையும் குறையக் குறைய ஜடதொடர்பு பலவீனப்பட்டு,ஜிவான் போதத்தில்-பிரம்மத்தில் லயிக்கின்ற வாய்ப்பு அதிகரித்துக் கோண்டே வரும்..
இந்த பந்தத்திற்கும் மோகஷத்திற்குமுள்ள எதிர்மறைத் தொடர்பு தெரிநதினால்த் தான் துஞ்சத்தாசாரியன்,’ இந்த ஜன்மத்தில் நான்னென்ற பாவம் தோன்றாமலிருக்க வேண்டும்’ என்று ஹரி நாராயணனை வேண்டுகிறான்.
இதையே சங்கரா பகவத் பாதாள் தனது ‘உபதேச ஸஹஸ்ரீ’ என்ற கிரந்தத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு கூறியுள்ளார்:
அஹமித்யாத்மதீர்யா ச மமேத்யாத்மீயதீரபி
அர்தஃசூன்யா யதா யஸ்ய ஸ ஆத்மஞ்சோ பவத்ததா
‘நான் என்ற அஹம்புத்தியும், எனது என்ற மமதாபுத்தியும், பொருளற்றது ; யார் (பிரம்மத்தை)காண்கிறானோ அவன் அதே நொடியில் ஆத்மானுபவம் அடைந்தவனாகி விடுகிறான்.’
ஆகவே துஞ்சத்தாச்சாரியன் ‘நான்’ என்ற எண்ணமே எனக்கு வராமலிருக்க அருள வேண்டும் என்று வேண்டுகிறான்.

தோன்னுன்னதாகிலகிலம்
ஞானிதென்ன வழி தோன்னேணமே
அஹங்கார ஸ்வரூபமான ஜீவாத்மாவிற்கு இரண்டு வழிகள் தான் உண்டு என்று பார்த்தோமல்லவா! அஹம் பாவமும் ம்மதையையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைதுக் கொண்டே வந்து ஜட சம்பர்க்கத்திலிருந்து பூரணமாக விலகி தன் சுய ரூபத்தை- ஆத்ம சொருப்பத்தை உணருதல் முதலாம் வழி.
இதற்கான ஒரு சுலப மார்க்கத்தை ஈசாவாஸ்யோபனிஷத் காண்பித்து தருகின்றது:
             தேன த்யக்தேன புஞ்சீதா:

இந்த இகலோக சிந்தனையை சிறிது நேரத்துக்கேனும் தியாகம் செய்து விட்டு பரமனை புஜி-பஜனை செய்.

அகமும் புறமும் நிறைந்து நிற்பது அந்த ஸத்சிதானந்தன் தான். இந்த உலகில் எனது என்று எதுவும் கிடையாது. எல்லாம் ‘அவனது’ தான். உலகு எப்படியிருப்பினும் வேண்டும் என்று தீருமானிப்பதும் அவன் தான்.இங்குள்ள வஸ்துக்களெல்லாம் அஅவனுடையதான்-இல்லை, இல்லை, அவனே தான் என்ற உணர்வு  வர வேண்டும். கொஞ்ச நேரத்துக்கேனும் ‘நான”எனது’ என்ற சிந்தனைகளை அகற்றி விட்டு அவனை, பரமாத்மனை நினைக்க வேண்டும். இது தான் இக லோக தியாகம் என்பது. இந்த நினைப்பு மனதில் உறுதிப்படுத்துகிறதோ விட்டால் ‘நானே அவன்’ ‘அவனே நான்’ என்ற வெளிப்பாடு உண்டாகும். அது தான் ஆத்ம ஸாக்‌ஷாத்காரம். அதுவே பிரம்ம ஸாக்‌ஷாத்காரம்.

இந்த வெளிப்பாடு உண்டாகணுமே என்று எழுத்தச்சன் பிரார்ததிக்கிறார்.

வரத, ஹரி நாராயணாய நம:

ஆத்ம ஸாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்துவிட்டால்  பிரபஞ்சவஸ்துக்களில் எல்லாவற்றிலும் தன்னையே காணமுடியும் அப்படி உணர்வு ஏற்பட்டு விட்டால்  அடுத்தவர்களுக்குண்டாகும் இன்ப அனுபவங்கள் தனக்கேயுரிய உண்ணடானததாகத் தோன்றும்,;அடுத்தவர்க்குண்டாகும்  துன்பம் தனக்கு ஏற்பட்ட துன்பமாக அனுபவப்படும்.ஆக யாரும் யாருக்கும் தீங்கு இழைக்க மாட்டார்கள். அப்பொழுது பிரபஞ்சத்தில் நிரந்தர சாந்தி உளவாகும். ‘ஆத்ம விசாரணை வழியாக இந்த உண்மையை  கண்டுணருபவனுக்கு வரங்களை  வழங்கும் ஹரி நாராயணாய உனக்கு என் நமஸ்காரம் ‘ என்று சுலோகத்தை முடிக்கிறார் துஞ்சத்தாச்சாரியன்.


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s