யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 193

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 193

எல்லாத் துன்பங்களுக்கும் மூலம் அஞ்ஞானமே!

க்ருதோ ஜாதேயமிதி அதே ராம பாஸ்துன் விசாரணா

இமாம் கதமஹம் ஹன்மிதேஷா தேஸ்து விசாரணா!

क्रुतो जातेचमिति ते राम मास्तु विचारणा

इमाम् कथमहम् हन्मितेषा तेस्तु विचारणा।

இராமன் வினவினான்:” பகவான், பலதரப்பட்டவைகளாக வேண்டும் என்றும் , தானே பலதாக வேண்டும் 

என்றும போன்ற  விருப்பங்கள் அனந்தாவபோதத்தில் – பரப்பிரம்மத்தில்- எவ்வாறு உண்டாயிற்று?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” இராமா, நான் சொன்னதில் எந்த விதமான குழப்பத்திற்கும் இடம் 

கிடையாது.உனக்கு அந்த அனுபவம் ஏற்படும் பொழுது நான் சொன்ன  உண்மையின் அழகு 

புரியவரும்.சிருஷ்டியைக் குறித்து சாஸ்திர நூல்களில்கூறியிருப்பதெல்லாம் சீடர்களுக்கு கற்றுக் 

கொடுப்பதற்கான வார்த்தை ஜாலமே.அவை உன் பார்வைக்கோணத்தையும் மனதையும் எந்த விதத்திலும்  

பாதிக்காமலிருக்கட்டும்.வார்ததைகளினால் எதைக் குறிப்பிடுகிறோம் என்று புரிந்துவிட்டால் இயற்கையாகவே 

நீ வார்த்தைகளின் மேலுள்ள பிடிப்புகளையும் விட்டு விடுவாய் .

அனந்தாவபோதத்தில் மேலே சொன்னது போல் ஒரு விருப்பமோ, பிரமையினாலுண்டாகிய ஒரு மறையோ 

கிடையாது.ஆனால் அவை உன் முன்னால் பிரபஞ்சமாக தோன்றி நிலைகொள்கின்றது.இந்த உண்மை புரிய 

வேண்டுமென்றால் அஞ்ஞானம் அகல வேண்டும்.அது இல்லாதாவதற்கு நாம் பயன் படுத்திய வார்த்தைகளும் 

விளக்கங்களும்  வேணும் தான்.அஞ்ஞானம் தானாக அழியும்பொழுது சத்திய ஞானத்தின் ஒளி படருகிறது. 

ஆயுதங்களை அழிப்பதற்கு ஆயுதங்களை தான் வேண்டும்.உடலில் சேறு புரண்டு விட்டால் அதை துடைத்து 

நீக்குவதற்கு வேறு விதமான சேறு வேண்டியுள்ளது.ஒரு நஞ்சின் மருந்து இன்னொரு நஞ்சு தான்.ஒரு 

சத்துருவின எதிரி இன்னொரு சத்துரு.இவ்வாறு தானாகவே அழிவதில் மாயை மகிழ்சசியுறுகிறது. 

இப்படிப்பட்ட மாயையைக குறித்து உணரும்பொழுது மாயை இல்லாதாகி விடுகிறது. மாயை தான் 

சத்தியத்தை மறைத்து இப்படிப்பட்ட நானாத்துவத்தை உண்டாக்கின்றது.ஆனால் என்னே பரிதாபம்! அதற்கு 

தனது இருப்பை- நிலையாமையைக் குறித்து அறிவதில்லை.இப்படிப்பட்ட அஞ்ஞானத்தின் , மாயையின் குண 

விசேஷ ங்களைக் குறித்து விசாரணை செய்து அறிந்து கொள்வது வரை, அது நம்மை 

அடக்கியாள்கிறது.விசாரணை முடியும் பொழுது அது இல்லாமலாகி விடுகிறது.மாயை என்பது உண்மையில் 

இல்லவே இல்லை.இந்த உண்மை உனக்கு அனுபவமாகின்றது வரை நீ எனது வார்த்தைகளை நம்பித்  தான் 

ஆக வேண்டும்.பரப்பிரம்மம் மட்டும் தான் உண்மையில் உள்ளது.அது மட்டும் தான் ஸத்.இதை தெரிந்து 

கொண்டுவிட்டால் ஒருவன் முக்தனாகி விடுகிறான். மற்றெல்லா அறிவும் நம்மை அஞ்ஞானத்திற்குத்  தான் 

இழுத்துக் செல்கின்றன.அவையெல்லாம் நம்மை பந்தத்தில் கட்டிப் போடுகின்றார்.ஆத்மஞானத்தால் மட்டும் 

தான் அஞ்ஞானத்தை அழிக்க முடியும்.ஆத்ம ஞானம் பெற வேண்டுமென்றால் வேத சாஸ்திரங்களை ஆழ்ந்து 

பயில வேண்டும் இந்த அஞ்ஞானத்தின் மூலம் எதுவாக இருந்தாலும் அதுவும் ஆத்மாவில்தான் நிலை 

கொள்கின்றது.

ஆகவே இராமா, ‘இந்த அஞ்ஞானம் எப்படியுண்டாயிற்று’ என்று தேடு வதை விட்டு ‘அதை எப்படி 

அழிக்கலாம் ‘ என்று விசாரணை செய்.

இதனால் மாயை – அதாவது அஞ்ஞானம்- அழியும்பொழுது அது எப்படி உண்டாயிற்று என்று உனக்குப் 

புரியும்.அஞ்ஞானம் என்பது உண்மையல்ல என்று உணருவாய்..விவேகம் உதிக்கன்றது வரை தான் அஞ்ஞானம் 

இருக்கும்.எவ்வளவு பண்டிதனாக இருந்தாலும் வீரனாக இருந்தாலும் அஞ்ஞானத்தின் பிடியில் சிக்காமல் 

தப்பிக்க முடியாது.எல்லாவித துன்பங்களுக்கும் மூல காரணம் அஞ்ஞானம் தான். அதை வேரோடு பிடுங்கி 

எறிந்து விடு.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s