யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 230

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 230

ஆசையும் அகங்காரமும் ஒன்றே

அதிருசியவாத்தி மாம்ஸாஸ்திருதிராதி ஶரீரகாத்

மனோபிலவிலீனைஷா த்ருஷ்ணாவஶுனீ ந்ருணாம்!

अद्रुश्यवात्ति मांसास्थिरुधिरादि शरीरकात्

मनोबिलविलीनैषा त्रुष्णावनशुनी न्रुणाम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்: ” ஆத்மா தானாகவே தன்னை மறந்து, பொருட்களாகவும் அவை நல்குகின்ற 

அனுபவங்களாகவும் மாறி அவையும் “உண்மையுடன்” (ஸத்) ஐக்கியமாகும்பொழுது, அது மாசு படுகிறது. 

அங்கு ஆசைகள்முளை விடுகின்றன. இன்னும் அதிகம் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற உத்வேகம்,அந்த 

மயக்கத்தை ஊக்குவித்து தீவிரப்படுத்துகின்றன.விசுவ பிரளயத்தைக் எதிர்க்கொள்ள சிவன் முதலிய 

தேவதைகளுக்கெல்லாம் இயலுமாயிருக்கலாம். ஆனால்இதற்கான ஆசை அல்லது மோகம். எனும்  அக்னியை  

எதிரிட யாராலும் இயலாது.இராமா, இந்த உலகிலுண்டான எல்லா கலகங்களுக்கும் துன்பங்களுக்கும் 

காரணம் ஆசை தான்.

” தலைமறைவாக இருந்து கொண்டு இந்த ஆசை எனும் பிசாசு உடலிலுள்ள மாமிசம், இரத்தம், 

எலும்புகள் எல்லாவற்றையும் உண்டு களிக்கின்றது.”

சில நேரங்களில் அது அடங்கிவிட்டால் போல் தோன்றினாலும்,உடனேயே அது வளர்நது அனுபவங்களாக 

பெரிய உருவாகிறது.

ஆசையின் இடையில் அகப்பட்டு, ஜீவாத்மாக்கள்,வலுவிழந்து,ஒளியிழந்து,பரிதாபகரமான நிலைக்கு 

தள்ளப்பட்டு, கேடு விளைவிக்கும் எண்ணங்களுடன் மயக்க நிலையில வாழ்கின்றன..ஆனால் ஆசையின் 

வேகம் குறைந்து விட்டாலோ,பிராணன் மாசற்றதாகி விடும். ஆசையின் உத்வேகம் இல்லாதாகிவிட்டால் 

பிராணன் மாசற்றதாகின்றது, தெய்வீக குணங்கள் மட்டுமே மிஞ்சும்.அஞ்ஞானியின் இதயத்தைத் தான் ஆசை 

பாதிக்கும்.விலங்குகள் உணவின் மீதுள்ள மோகத்தால் வேடனின் வலையில் அகப்படுவது போல் 

ஜீவாத்மாக்கள் ஆசையின் பின்னால் போய்,நரகத்தில் வீழ்கின்றன..ஜராநரைகளினால் ஏற்படுகின்ற 

பார்வையின்மை கூட , ஆசையினால் உளவாகின்ற ஒரு கஷ்டமான நேரத்திலுண்டாக்கின்ற பிரமைகளுக்கு 

ஈடாகாது.ஆசை ஒருவனை சிறுமைப் படுத்தி மற்றவர்கள் முன்னால் வெட்கி தலை குனிய வேண்டிய நிலைக்கு 

ஏதள்ளுகிறது.பகவான் மஹாவிஷ்ணுகூட பிட்சைக்குப்போன பொழுது குள்ள உருவத்தில் வாமனராக போக 

வேண்டி வந்தது.ஆகவே ஆசையை விலக்கிவைக்க வேண்டும் .ஆசைதான் துன்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம். 

மனிதனின் வீழ்ச்சிக்கும் அதுவே காரணம்.

ஆனால் ஆசைதான் இந்த பிரபஞ்சத்தின் இருப்பிற்குக் காரணம் என்பதும் உண்மை. சூரியன் உதிப்பதும் 

ஒளிவிட்டு பிராகாசிப்பதும் ஆசை காரணமாகத்தான் தான்.காற்று வீசுவதும்,மலைகளைக் 

நிலைகொள்வதும் எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பதும் ஆசை தான்.மூன்று உலகங்களும் 

இருக்கின்றதும் அதன் அடிப்படையிலத் தான்.மூவுலகங்களிலுள்ள உயிரினங்களை ஒன்றோடொன்று கூட்டி 

இணைப்பதும் ஆசையெனும் கயிறு தான். மற்ற எந்த கயிற்றானாலான முடிச்சையும் அவிழ்த்து விடலாம்.இந்த 

கயிறைமட்டும் அறுப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல.ஆகவே இராமா, உன் மனோ சங்கல்பங்களையெலாம் 

விடுத்து,ஆஸக்திகளிலிருந்து விடுதலையை நாடு; நேடு.சிந்தைகளும் எண்ணங்களும் இல்லையென்றால் 

மனம் என்று ஒன்று கிடையாது.. 

முதலில மனதிலிருந்து, ‘நான்’ ‘நீ’ ‘ அது’ ‘ இது’ என்ற சிந்தைகளை அழித்துவிடு.ஏனென்றால் இந்த 

எண்ணங்கள் தான் எல்லாவிதமான ஆசைகளுக்கும், எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் அடிப்படை 

காரணம்.இம்மாதிரியான மனோ திருசியங்கள் மனதில் முளை விடாமல் இருந்தாலே நீ ஞானியாக 

விடுவாய்.ஆசையும் அஹங்காரமும் வேறுவேறல்ல.அவைதான் எல்லா பாபங்களுக்கும் உறைவிடம்.இராமா, 

ஞானத்தின விவேகம் எனும் வாளால் அஹங்காரத்தை- நான் என்ற நினைப்பை அறுத்து விடு.நீ 

பயமற்றவனாகிவிடுவாய். 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s