யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 225

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 225

மனோவிகார- விசாரங்கள் 

யதா ஶிலமயீ கன்யா சோதிதாபி ந ந்ரித்யதி

ததேயம் கலனா தேஹே  ந கிஞ்சிதவபுத்யதே!

यथा शिलमयी कन्या चोदितापि न न्रुत्यति

तथेयम् कलना देहें न किन्चिदवबुध्यते।।

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:’ நான் சொன்ன இந்த உள்ளுணர்வு உதயமாகாவிடில் – போதம் உயிர்ததெழவில்லை 

என்றால்,ஜீவாத்மாவிற்கு எந்த அறிவோ, ஞானமோ கிட்டாது.வெறும் சிந்தையிலுண்ணடாகின்ற- மனோ 

விருத்தி காரணம் கிடைக்கின்ற அறிவு ஸத் ஆன – உண்மையான ஞானமாகாது.மனோ விசாரங்களுக்கு 

அர்த்தம் கிடைப்பது போத மனம் உயிர்ததெழும்பொழுது தான்.அந்த ஒளியில் அறிவு ஞானமாகிறது.ஒரு 

பாத்திரத்திலோ வாசனைப் பொருள்கள் வைத்திருக்கும்பொழுது அந்த பாத்திரத்திற்கு உண்டாகின்ற 

நறுமணம் பாத்திரத்தினுடையது அல்ல. அதில் வைத்திருக்கின்றார் வாசனைப் பொருட்களால் தான்.அதே 

போல் மனோ விகாரங்கள் நன்மை பயக்கக் வேண்டுமென்றால் போதம் விழித்தெழவேண்டும்.

இவ்வாறு கடன்பட்டுத்தான் மனதிலுண்டாகின்ற சிந்தனைகளை சிறிதளவாவது 

மதிப்புடையதாகிறது. எல்லையில்லாத போத ஒளியினால் தான் மனம் மலர்ந்தன்ன பூவும் கனியுமாகிறது.

” கல்லில் செதுக்கின நடன சுந்தரியால் நாட்டியம் ஆடமுடியுமா? மனதில் உளவாகின்ற விகார விசாரங்கள் 

அறிவு பூர்வமானவையாக தோன்றினாலும் அவை தானாக எதையுமே அறிவதில்லை்”

போத ஒளியின் உதவி அதற்கு அவசியம் தேவை.சித்திரத்தில் வரையப்பட்டுள்ள போர்க்கள காட்சிகளுக்கு 

போராளிகளின் வீரம் எங்கிருந்து வரும்? போரின் உக்கிரம் தான் வெளிப்படுமா?.பிணத்தை எழுந்து 

ஓடச்சொன்னால் ஓடுமா?எவ்வளவு தான் தத்ரூபமாக வரைந்திருந்தாலும் சித்திரத்திலுள்ள சூரியனால் 

இருட்டை அகற்ற முடியுமா? அதே போல். ஐடப்பொருளான மனதால் சுயமாக என்ன செய்ய முடியும்?

பாலைவனத்து கானல் நீர்  பளபறக்கிறது சூரிய ஒளியினால் தான்.ஆகவே மனம் விவரமுள்ளதாகவும் 

கர்மங்கள் ஆற்ற தகுதியுள்ளதாகவும் தோற்றமளிப்பபதும். போதத்திற்கும் ஒளி அதன் மீது படருவதால்த் 

தான்.அஞ்ஞானிகள் ஜீவனின் பயணம் மனதின் பயணம் என்று எண்ணுகிறார்கள்.ஜீவாத்மாவின் பயணம் 

நிகழ்வது பிராண சக்தியால் மட்டும் தான்.எவனொருவனுடைய புத்தி லௌகீக- பௌதீக வஸ்துக்களின்மீது 

சிதறுண்டு போகாமல் இருக்கிறதோ, எவனொருவனில் மனோ சிந்தைகள் அவனது புத்தியை 

கட்டுப்படுத்தாமல் இருகிறதோ அவன் உள்ளத்தில் பரமாத்மா ஒளிர் விடுகிறான்.

தனியொருவனின் மனதில் உளவாகின்ற ‘ இது நான்’ , ‘ இது என்னுடையது’  என்ற சிந்தைகள் மனோ 

விருத்திகள் தான். அவை ஜீவாத்மாக்களின் விசார கோணல்கள் தான்.எப்பொழுது போதம்- புத்தி அந்த 

சிந்தைகளில் ஒன்றி போய்விடுகின்றதோ அப்பொழுது ஆத்மா பரமனிலிருந்து விலகி ஜீவன், ஜீவாத்மா என்ற 

பெயர்களால் அழைக்கப்படுகின்றன.புத்தி, மனம்,ஜீவன் இவையெல்லாம் வெறும் பெயர்கள் மட்டும் தான் .அந்த 

வார்த்தைகளுக்கு எவ்வித அர்த்தமும் கிடையாது.ஞானிகளும் இந்த வார்த்தைகளை 

பயன்படுத்துகிறார்களென்றாலும் அவைகள் சத்தியமல்ல.வெறும் விவகார நிலையில்  மட்டும் தான் 

பொருளுண்ணடு. உண்மையில் மனம், புத்தி,மற்றும்  உடல் எடுத்த ஜீவன்களும் இல்லை.இந்த ஆத்மா மட்டும் 

தான் சத்தியம்.
.
ஆத்மா தான் இந்த உலகம்.ஆத்மா தான் காலம்.ஆத்மா தான் மாற்றங்கள்.மிகவும் சூக்‌ஷமதலத்தில் 

நிலைகொள்வதால் அதின் இருப்பே தெளிவில்லாமல் இருக்கிறது. எதிலாவது நிழலாக தோன்றும்பொழுது 

அந்த நிழல்  உண்மை என்ற பொய்ம உளவாகிறது.சத்தியம் என்பது வார்ததைகளுக்கெல்லாம் 

அப்பாற்பட்டது. வார்த்தைகளால் விளக்கமுடியாதது.

வார்த்தைகளால் விவரிக்கமுடியாதது சத்தியம்.ஆத்ம வித்யை அல்லது பிரம்ம வித்யை என்பது விசாரணை 

மார்ககத்தின் வழியாக சுயமாக அனுபவப்படுவது தான்.உள்ளில் ஒளி பாயும் பொழுது அங்கு மனமும் இல்லை 

புத்தியுமில்லை.ஒளி இருக்கும்பொழுது இருட்டு எங்கிருந்து வரும்? ஞானம் வந்து விட்டால் அஞ்ஞானம் 

எங்கிருந்து வரும? அஞ்ஞானம் அழிந்து தானே ஞானம் உளவாகின்றது.இந்திரிய வஸ்துக்களை 

அனுபவிப்பதற்காக, போதத்தையே ஒரு விஷயமாக பார்க்கும்பொழுது ஆத்மாவை மறந்து விடுகிறோம்.அங்கு 

மனோ விருத்திகளும் அவை உளவாக்கின்ற மனோ விசாரங்களும் தான் இருக்கும்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s