யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 226

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 226

பிராணனின் போதமும்

ப்ராணஶக்தௌ நிருத்தாயாம் மனோ ராம விலீயதே

த்ரவ்யச்சாயானு தத்ரவ்யம் ப்ராணரூபம் ஹி மானஸம்!

प्राणशक्तौ निरुद्धायाम् मनो राम विलीयते

द्रव्यचछायानु तद्दरव्यम् प्रारूपों हि मानसम् ।

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:”பரம்பொருளில் உதயமாகின்ற ஒரு சிறு மனோ விருத்தி தான் தனி மனித 

போதம்.இந்த போதம் ‘ உடல் தான் தான்’ எனும் எண்ணத்திலிருந்து விடுதலை பெறும் பொழுது முக்தி 

பெறுகிறாய். உலகமாகின்ற இந்த மாயா ஜாலக் காட்சிகளுக்கெல்லாம் காரணம் அனந்தாவபோதத்தில் 

உளவாகின்ற மனோ விருத்தி எனும்  சிறு பொறி தான் .அந்த சிறு மனோ விருத்தி எல்லைகளுக்குட்பட்ட 

தனிமனித போதத்திற்கு விதையாகிறது. இவ்வாறு தனது பிறவிக்குணம் காரணமாக,  சுயமாகவே விலகிப் 

போவது போல்,மனோவிருத்திகள் களங்கப்படுகிறது.மனோவிருத்திகள் அதிகரிக்கின்றன.அந்த 

மனோவிருத்திகள் வழியாக மனம் கற்பனையில் ஒரு மாபெரும் பிரபஞ்சத்தை சிருஷ்டிக்கின்றது.

” இராமா, ப்ராண ஶக்தியை கட்டுப்படுத்துவது வழியாக மனதும் கட்டுப்படுகிறது.ஒரு பொருளை 

அகற்றிவிட்டால் அதன் நிழல் எப்படி இருக்க முடியும்? ப்ராண சக்தியில்லாதாகும் பொழுது மனோ நாசம் 

சம்பவிக்கின்றது.”

பிராணன் ஒருவனின் உயிரோட்டமாக இருப்பதால் தான் அவன் எங்கேயோ எப்பொழுது நடந்த நிகழ்ச்சிகளை 

ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.அந்த ஞாபக சக்தியை அவன் மனம் என்று பெயரிட்டு 

அழைக்கிறான்.பிராணனின் அசைவுகளையும் உணருவது மனம் தான்.

ஆகவே மனதை கட்டுப் படுத்துவது எப்படி என்று பார்ப்போம்.மனதை  நிர்மமதை-எனது இல்லை என்ற

எண்ணம், பிராணாயாமம், பிராணனின் சஞ்சாரத்தைக் குறித்து விசாரம்,ஞான சக்தி வழியாக துன்பங்களை 

இல்லாமலாக்குவதற்கு, பரம்பொருளைக் குறித்துள்ள அனுபவ ஞானம்,இவைகள் வழியாகவும் பிராணனை 

கட்டுப்படுத்த இயலும்.கற்களுக்கும்  புத்தியுண்டு என்று மனம் சங்கல்பம் செய்கிறது. ஆனால் “மனதிற்கு 

புத்தியுண்டா” என்று கேட்டால் ஒரு துளி கூட கிடையாது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.நமது 

அசைவுகளை தீருமானிப்பது  வெறும் ஜடப்பொருளான பிராண சக்தி தான்.புத்தி, போதம், மற்றும் விவேகம் 

என்பதெல்லாம் சுத்தமும்,நாசமில்லாததும் ஸர்வ வியாபியும் ஆன ஆத்மாவின் குணங்களாகும்.இவை 

இரண்டையும் இணைப்பது மனம்தான். உண்மையில் ஒரு இணைப்புக்கள் ஏற்படுவதில்லை. ஏனென்றால், 

இதில் ஒன்று ‘ ஸத்’ ம் இன்னொன்று ‘ அஸத்’ ம் ஆக இருக்கிறது.ஆகவே அவைகளுக்கிடைஇல் ஒரு பந்தம் 

ஏற்பட சாத்தியமேயில்லை.அது மனம் தோற்றுவிக்கும் ஒரு பிரமை தான்.ஆகவே இந்த பொய்யான 

பந்தத்தினால் உளவாகின்ற எண்ணங்களுக்கும் உண்மை கிடையாது. அவையும் மித்யையே.இந்த மித்யா 

எண்ணங்களைத் தான் அவித்யை, அஞ்ஞானம், மாயை என்றெல்லாம் பெயரிட்டு 

அழைக்கிறார்கள்.பிரமையினால் உளவான பிரபஞ்சமும் பிரமையே.நிஜமென்று தோற்றமளிக்க கூடிய 

மாயக் காட்சி,பிராண சக்தியும் போதமும் தொடர்புடையவை என்பது போல் தோன்றுகின்ற ஒரு கற்பனையே. 

மனம் காட்டும் சித்து விளையாட்டு இது.இந்த கற்பனை இல்லையென்றால் இந்த திருசிய பிரபஞ்சமும் 

கிடையாது.

பிராணனுக்கும் போதத்திற்கும் இடையிலுள்ள இந்த பொய்யான தொடர்பினால் உலகை காணவும் 

அனுபவிக்கவும் முடிகிறது.ஆனால் இதிலெல்லாம் ஒரு பொருளும் இல்லை.வீண்வேலையே.ஒரு குழந்தை, 

இல்லாத பேயைக் கண்டு பயன்படுவதுடன் போல்த்தான்.அம்மாதிரியான பொய்மை தோற்றம். 

அனந்தாவபோதத்தில் உளவாகின்ற மனோ விருத்திகள் தான் இவையெல்லாம்.வரையறைக்குட்பட்ட எந்த 

ஒரு சக்திக்கும் ஆதியும் அந்தமும்்இல்லாத எங்கும் நிறைந்திருக்கின்றன பரப்பிரம்மத்தை பாதிப்புக்கு 

உள்ளாக்க முடியாது.

ஆகவே. இராமா, மனமும், எல்லைகளுக்குட்பட்ட  போதமும் உண்மையில் கிடையாது.மனதின் கற்பனைகள் 

மட்டுமே. இந்த உண்மையை உணரும் பொழுது மனமும் இல்லாமலாகிவிடும்.ஏனென்றால் மனமென்பதே ஒரு 

பொய்யான கற்பனை தானே.இதற்கெல்லாம் காரணம் அஞ்ஞானம் தான்.அஞ்ஞானம் மறைந்து ஞானவொளி 

படரும் பொழுது அங்கு மனமும் இராது எதுவுமே இராது.
 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s