யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 620

Yogavasishtam@Maharamayanam 620

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 620

மாயா சக்தி எவ்வளவு ஆச்சரியமானது!

அவயவானவயவீ நித்யம்ʼ வேத்தி யதா²கி²லான்
ததா² ஸர்வானஹம்ʼ வேத்³மி ப்³ரஹ்மண்யாத்மன்யவஸ்தி²தான் (6.2/129/38)



अवयवानवयवी नित्यं वेत्ति यथाखिलान्
तथा सर्वानहं वेद्मि ब्रह्मण्यात्मन्यवस्थितान् (6.2/129/38)



avayavaanavayavee nityam vetti yathaakhilaan

tathaa sarvaanaham vedmi brahmanyaatmanyavasthitaan (6.2/129/38)

இராமன் வினவினான்:” விபஶ்சித் மன்னனால் பிரம்மா உருவாக்கின விசுவத்தின் எல்லைகளை ஏன் அடைய முடியவில்லை?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” பிரம்மா தானாகவே உருவானவுடன் தன் இரு கைகளால் ஆகாயத்தை தள்ளி விலக வைத்தார்..அப்பொழுது மேலேயுள்ள பகுதி இன்னும் மேலே உயர்ந்தது, கீழுள்ள பகுதி இன்னும் கீழேயும் விலகிச் சென்றது.இந்த இரண்டு எல்லைகளுக்குட்ப்பட்ட இடைவெளியில்த்தான் மற்ற எல்லா சிருஷ்டிகளும் நிலை கொள்கின்றன.இந்த எல்லைகளுக்கு இடையில் த் தான் ஆகாயமும் நிலை கொள்கின்றது.நீல நிறமாக எல்லைகளே இல்லாமல் காணப்படுகின்ற வெற்றிடம் தான் ஆகாயம்!

நீராலோ, மற்ற பூதப் பொருட்களாலோ ஆகாயத்தை மாசடைய செய்ய முடியாது.அவை எதுவும் ஆகாயத்தில் கிடையாது.ஆனால் பஞ்ச பூதங்களானதாக வாயு, நீர், முதலியவையைக் குறித்து நினைத்தவுடன் ஆகாயம் உருக்கொள்கின்றது.மற்றவர்களின் உள்ளத்தில் உருவாகின்ற தோற்றங்கள் தான் பஞ்ச பூதங்கள்.

தன்னுள் இருக்கும் அவித்யையின் ஆழத்தை அளப்பதற்காக,விபஶ்சித் மன்னன், நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த ஆகாயத்தை கவனமாக ஆராய்ந்தான்.பிரம்மம் எல்லைகளற்றது. ஆகவே பிரம்மத்தைக்குறித்துள்ள அறியாமையும் எல்லைகளற்றதே!
அஞ்ஞானம் இருப்பது பிரம்மத்தைக் குறித்து அறியாமலிருக்கும் பொழுது தான்.சத்தியத்த உணர்ந்து விட்டால் அறியாமையின் எள்ளளவும் கற்பனை கூட கிடையாது.எவ்வளவு தொலை தூரத்திற்குச் சென்றாலும் விபஶ்சித் மன்னன் அவித்யை எனும் நிலையிலேயே இருந்தான். அங்கேயே உழன்று கொண்டிருந்தான்.மற்ற மூன்று பேரில் ஒருவன் போதம் விழித்தெழுந்தவனான்; ஒருவன் மானானான்; இன்னொருவன் அஞ்ஞானத்திலேயே உழன்று கொண்டிருந்தான்.

மிகவும் தொலைவில் அலைந்து திரிகின்ற அந்த இருவரையுமே நம் போதத்தில் காண்பதில்லை.ஆனால், மானாக வாழ்கின்றவன் நமது அறிவின் எல்லைக்குள் தான் இருக்கிறான்.தொலை தூர நாடுகளில் அலைந்து திரிந்து மானாக மாறின அவன் அனந்தாவபோதத்தின் ஒரு மூலையில் உள்ள உலகில்த் தான் வாழ்கிறான்.”

இராமன் மீண்டும் வினவினான்:” பகவான், விபஶ்சித் இந்த உலகில் வாழ்ந்தான்.இங்கிருந்து போகவும் செய்தான்.பிறகு எப்படி அவன் ஒரு மானாக மாறினான்?”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” ஒருவனால் தன் அவயவயங்களை அறிய முடிவது போல் என்னால் பிரம்மத்திலுள்ள எல்லாவற்றையும் அறிய இயலிகிறது.என் ஆத்மா தானே பிரம்மம்?”

கடந்த காலத்திற்கு வருங்காலத்தையும், வருங்காலத்திற்கு கடந்த காலத்தையும் அறிய முடிவதில்லை.ஆனால் போதம் காலத்தால் பிரிக்க முடியாத ஒரு சத் வஸ்து.அது எல்லாவற்றையும் அறிகிறது.அதில் எல்லாமே, ‘ இப்பொழுது’, ‘ இங்கே’ தான் உள்ளது.சாமானியர்களுக்கு சில பொருட்கள் ‘ தொலைவில்’ இருப்பதாக தோன்றலாம்.ஆனால் சத்தியத்தில் எல்லாம் ‘ இப்பொழுதே’, ‘ இங்கேயே’ தான் உளது..

அப்படித் தான் விபஶ்சித் பயணித்த உலகங்களையெல்லாம் காண முடிந்தது. இந்த உலகில் அவன் எப்படி மானாக மாறினான் என்று காண முடிந்தது.அந்த மான் பேடை இப்பொழுது எங்குள்ளது என்றும் நான் அறிவேன்.உனக்கு திரிகர்ம்த மன்னன் பரிசாக வழங்கிய மான் பேடை தான் அது.”

இந்த சந்தர்ப்பத்தில் வால்மீகி சொன்னார்:” வஸிஷ்டர் இவ்வாறு கூறினவுடன் இராமனும் ஏனைய அவையிலிருந்தோரும்்ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்கள்.இராமன் அந்த மானை அவைக்கு கொண்டு வர தனது தோழர்களில் சிலரை அனுப்பினான்.அவையோரெல்லாம் சொன்னார்கள்,’ மாயை என்பது எவ்வளவு அளவிடமுடியாதது; என்னே எல்லையற்ற ஆச்சரியம்’ என்று..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s