Category Archives: Uncategorized

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 230

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 230

ஆசை தான்  நாசத்திற்கு விளை நிலம்

அத்யைஶைவாத்தி மாம்ஸாஸ்திருதிராதி ஶரீரகாத் 

மனோபிலவிலீனைஷா த்ரிஷ்ணாவநஶ்யநீ ந்ருணாம்!

अद्यशैवात्ति मांसास्थिरुधिरादि शरीरकात्

मनोबिलविलीनैषा त्रुष्णावनशुनी न्रुणाम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” ஆத்மா தானாகவே – எந்தவித காரணவுமில்லாமல்- தன்னை மறந்து, தன் 

சொரூபத்தை மறந்து, பிரபஞ்ச வஸ்துக்களுடனும், அவை நல்குகின்ற அனுபவங்களுடனும் 

ஒன்றிப்போய்,மாசடைகின்றது.அப்பொழுது அங்கு ஆஸக்தி உளவாகின்றது.மேலும் மேலும் 

அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஒரு உந்துதல் மாயா மயக்கத்தை ஊக்குவித்து,தீவிரமாக்குகின்றது.விசுவ 

பிரளயத்தைக் வேண்டுமென்றால் சிவன் முதலிய தேவர்கள் எதிரக்கொண்டு சமாளித்திருக்கலாம். ஆனால் 

ஆசை எனும் அக்னியை எதிர்கொண்டு வெற்றி பெறுவதற்கு யாராலும் அவ்வளவு எளிதாக இயலாது.

இராமா,இவ்வுலகில் நிகழ்ந்துள்ள எல்லா துன்பங்களும் கஷ்டங்களும் ஆசையினாலுண்டானது தான்.

” கண்ணுக்குத் தெரியாமலே இருந்து கொண்டு , ஆசை எனும் மாயப் பிசாசு,சரீரத்திலுள்ள மாமிசம் – 

இரத்தம் முதலிய எல்லாவற்றையும் கொஞ்சமும் மிச்சம் வைக்காமல் உண்டு களிக்கின்றது.”

ஒரு சில நொடிகளுக்கு அது அடங்கிவிட்டது போல் தோன்றினாலும், அடுத்த நொடியிலேயே அது மீண்டும் 

உயிர்ப்பெற்று , வளர்நது, பெரிய உருவமாகிவிடுகிறது.ஆசையின் வலையில் சிக்கி மனிதன் வலுவிழந்து, 

ஒளியிழந்து, பரிதாபமான நிலைமையில், கேடுபயக்கும் மனப்பாங்குடன் மாயாமயக்கத்தில் 

வாழ்கிறான்.ஆனால் இந்த ஆசைகள் அழிந்துவிட்டாலோ ஜீவாத்மா மாசற்றதாய் தெய்வீக குணங்கள் 

நிறைந்தவனாகிறது.

அஞ்ஞானியின் இதயத்தை மட்டும் தான் ஆசையின் மாயக்கரங்கள் எட்டிப் பிடிக்கின்றன.

விலங்குகள் உணவின் மீதுள்ள ஆசையால் வேடன் விரித்த வலையில் சிக்குவது போல் , மனிதாத்மா 

ஆசையின் பின்னால் ஓடி ஓடி நரகத்தில் வாழ்கிறான்.முதுமையில் விளையும் பார்வையின்மை கூட, 

ஆசையினால ஒரு நொடியில் உளவாகும் மயக்கத்தின் அளவு கேடு விளைவிக்காது.ஆசை அவனை சிறுமைப் 

படுத்தி மானபங்கப் படுத்துகின்றது.

பகவான் விஷ்ணு கூட மகாபலியிடம் யாசிக்கச் சென்ற பொழுது குள்ளமான வாமன உருவத்தில்த் தான் போக 

வேண்டி வந்தது.

ஆகவே ஆசயை அருகே நெருங்க விடாமல் விலக்கியே வைக்க வேண்டும்.அதை முழுவதுமாக 

கைவிடவேண்டும்.மனிதனின் வீழ்ச்சிக்கு காரணமே ஆசை தான்.

ஆனால், இந்த ஆசையெனும் உத்வேகத்தால்த்தான் சூரியன் உதிப்பதும் ஒளி உமிழ்வதும். அதே 

காரணத்தினால்த் தான் காற்று வீசுவதும் மலைகள் நிலைகொள்வதும், பூமி எல்லா உயிரினங்களுக்கும் 

பாதுகாப்பாக இருப்பதும். ஏன், இந்த மூவுலகங்களும் இருந்து கொண்டிருப்பதுடன் கூட  ஆசையின் 

உத்வேகத்தால்த்தான் தான்.எல்லா உயிரினங்களையும் இணைப்பது பாசக்கயிறெனும் ஆசை தான்.எந்த 

கயிறை வேண்டுமானாலும் அறுத்து விடலாம் ஆனால் பாசக்கயிற்றால் அறுப்பது மட்டும் அவ்வளவு எளிதல்ல.

ஆகவே இராமா, எல்லா விதமான மனோ சங்கல்பங்களையும் கைவிட்டு,சிந்தைகள் கற்பனைகள் 

எல்லாவற்றையும் கைவிட்டு,நீ இன்றே ஆசையிலிருந்து விடுபடு.கற்பனைகளும், சிந்தைகளும், 

எண்ணங்களுமில்லை என்றால் மனமும் கிடையாது… 

முதலில்,’ நான’ ‘ நீ’ ‘ அது’ என்ற எண்ணங்களை மனதிலிருந்து துடைத்தெறிந்து விடு.ஏனென்றால் 

இம்மாதிரி எண்ணங்கள் உளவாக்குகின்ற மனோ விருத்திகள் தான் ஆசைகள், ஆஸக்திகள்.அம்மாதிரி 

மனோவிருத்திகள் உண்டாகமலிருந்தால் நீயும் ஞானியாக விடுவாய்.ஆசையும் அகங்காரமும் இரண்டில்லை. 

அவை ஒன்றே! எல்லா பாப கர்மங்களுக்கும் உறைவிடம் அதுவே தான்.

இராமா,ஞானமெனும்- விவேகமெனும் வாளால் அஹங்காரத்தின் வேரை அறுத்து, பயத்தை அழித்து விடு. நீ 

முக்தனாகி விடுவாய்

 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 229

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 229

ஆத்மாவும் மனமும்

ஆத்மனோ ஜகதஶ்சாந்தர் த்ருஷ்டத்ரிஶ்யதஶாந்தரே

தர்ஶநாக்யே ஸ்வமாத்மானம் ஸர்வதா பாவயான்பவ!

आत्मनो जगदश्चान्तर् द्रिष्ट्यद्िश्य दशान्तरे 

दर्शनाख्ये स्वमात्मानम् सर्वदा भावयन्भव।

வஸிஷ்டர். தொடர்ந்தார்: புத்தி வளராதவர்களுக்கு ஆன்மீகஞானத்தை ஊட்ட நினைப்பவர்கள் ஒரு சிறிய 

குடையினால் ஆகாயத்தை மறைத்து விடலாம் என்று எண்ணுபவர்களே! ஏனென்றால் விலங்குகளைப் போல் 

வாழ்கின்றவர்களால் உயர்ந்த நிலையிலுள்ள தத்தவங்களை புரிந்து கொள்ள முடியாது என்பதில் எள்ளளவும் 

சந்தேகம் வேண்டியதில்லை.மனது என்கின்ற கயிற்றால் கட்டப்பட்டு அவர்கள் மேய

விடப்பட்டுள்ளார்கள். தங்கள் மனமென்ற மாயையில் கட்டப்பட்டு  அஞ்ஞானம் எனும் புதைகுழியில் புதைந்து 

போவதைக் கண்டு கற்களும் கண்ணீர் விடும்.ஆகவே ஞானிகள் அம்மாதிரி மனக் கட்டுப்பாடு 

இல்லாதவர்களுக்கு ஆத்ம வித்யை கற்றுக் கொடுக்க முயல மாட்டார்கள்.

ஆனால் மனக்கட்டுப்பாடு நேடி, ஆத்மவிசாரத்திற்கான பக்குவமடைந்தவர்களுக்கு துக்க நிவுருத்தி 

கிடைப்பதற்கு மகான்கள கண்டிப்பாக உதவவும்  செய்வார்கள்

இராமா, மனதிற்கு இருப்பு கிடையாது.தேவையில்லாமல் அதன் இருப்பை உண்டு பண்ணி 

துன்பபடாதே.ஏனென்றால் அது ஒரு பிசாசு.அது நம்மை அழித்து விடும்.ஆத்மாவை மறந்து விட்டோமென்றால் 

மனம் உண்டு என்று பொருளாகிறது.அதைக் குறித்து யோசித்துக் கொண்டேயிருந்தான் அது வளர்நது  

பெரிதாகிப் கொண்டேயிருக்கும்.ஆகவே அதைக் குறித்துள்ள சிந்தைகளை விட்டு விடு.

உன்னில் வஸ்து போதம் – வெளிப் பொருட்களைக் குறித்துள்ள அறிவு உதயமாகும் பொழுது நீ 

வாசனைகளுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறாய்.அது தான் பந்தம். அதுவே பந்தனம்.இந்த வாசனைகள் என்ற 

பந்தங்கள் இல்லாதாவது தான் முக்தி.அதாவது மனம் இல்லாத நிலை. 

இயற்கையின் குணநலன்களுடன் உண்டாகும் தொடர்பு பந்தங்களையும் உளவாக்குகின்றது.அந்த தொடர்பு 

அறுத்துவிட்டால் முக்தியை நோக்கி முன்னேறலாம்.

நீ எந்த வழியை வேண்டுமென்றாலும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம்.

‘ நான் அதுவல்ல ‘, ‘ நான் இதுவல்ல’,( நேதி, நேதி) என்று விசாரமார்ககத்தில் சென்று உன்னையே நீ

அறிந்து, உணர்ந்து, அனந்த ஆகாயம் போன்று சஞ்சலமேதுமில்லாதவனாக இரு.’ ஆத்மா’ ‘ பிரபஞ்சம்’ 

என்ற இரட்டை மனோபாவத்தை உண்டு பண்ணுகிற மாசடைந்த சிந்தைகளை கைவிடு.

‘ ஆத்மா என்ற திருஷ்டாவிற்கும்( காண்பவனுக்கும்) உலகம் என்ற திருசியத்திற்கும் ( காட்சிக்கும்) இடையில் 

நீ ‘காண்பது’ என்ற திருஷ்டியாக இருக்கின்றாய். இந்த உண்மையின் சாகஷாத்காரம். உன்னில் எப்பொழுதும் 

நிறைந்திருக்கட்டும்.’

அனுபவிக்கின்றவனுக்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையில் நீ நிற்கின்றாய்.இந்த உண்மை உணர்த்துவது  தான் 

ஆத்ம ஞானம்.அதில் அசையாமல் உறுதியாக நில்.

இந்த ஆத்மாவை தவிர்த்து வேறு ஒரு பொருளைக் குறித்து சிந்திக்க ஆரம்பிக்கின்ற பொழுது நீ மனமாக 

மாறுகிறாய். அதாவது ‘ விஷயி’ ஆகிவிடுகிறாய். அதனால் துன்பத்திற்கான ஆளாகிறாய். ஆத்ம 

வித்யையிலிருந்நது  மாறுபட்டது மனம். அது தான் துன்பத்தின் உறைவிடம்.

‘எல்லாம் ஆத்மாவே’ என்ற உணர்வு உண்டாகிவிட்டால்,மனமில்லை, விஷயமில்லை, விஷயி 

இல்லை.எண்ணங்களில்லை.

‘ நான் இந்த சரீரம்’ என்று எண்ணி விட்டாலோ ‘ மனம்’ உண்டாகிறது.அது துன்பமயமானதாகவும் 

இருக்கிறது.

‘ நான் ஆத்மா; நான் ஜீவனோ, சரீரமே மற்ற எந்த வஸ்துவோ அல்ல; ஏனென்றால் அவை எதுவும் உண்மையில் 

இல்லை.’

இந்த உண்மை புரிந்துவிட்டால்,மனம் காணாமலே போய்விடுகிறது; பரமானந்தம் தான் பிறகு.

‘ இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதுமே ஆத்மா தான்.’ என்ற உண்மையின் வெளிச்சத்தில் மனமென்ற இருளிற்கு 

இடமில்லை.மனமெனும் நாகம் நம்மை பிடித்துக்கொண்டிருக்கும்பொழுது தான் பயம் உண்டாகிறது.யோக 

சாதனைகளை மூலம் மனோ நாசம் சம்பவித்தது் விட்டால் பயத்திற்கும் எங்கே இடம்?
.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 236

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 236

நடுநிலைமை

மத்யஸ்தத்ருஷ்டய: ஸ்வஸ்தா யதாப்ராப்தார்தத்ரஶின:

தஞ்ஞாஸ்து பரேக்ஷகா ஏவ ஸாக்‌ஷிதர்ம்மே வ்யவஸ்திதா:!

मध्यस्थद्रुष्टय: स्वस्था यथाप्राप्तार्थदर्शिन:

तज््ज्ज्ञास्तु प्रेक्षका ऐव साक्षिधर्म्मे व्यवस्थिता:!

புண்ணியன் தொடர்ந்தார்:” காற்று வீசும்பொழுது தூசி துரும்பு எல்லாம் பறந்து போவது போல் , அம்மா, 

அப்பா, நண்பர்கள்,பந்துக்கள் என்ற பொய்யான சங்கல்பங்கள் ஞான ஒளியில் காணாமலே போய்விடும்.இந்த 

பந்துக்கள் என்பதெல்லாம் உண்மையில்லை.வெறும் வார்த்தைகள் தான்.ஒருவனை நண்பன் என்று 

நினைத்தால் நண்பன்; அவனை வேறு ஒருவன் என்று நினைத்தால் வேற்று மனிதன்.ஆனால் எல்லாமே ஸர்வ 

வியாபியான பிரம்மம்தான் என்று உணர்ந்து விட்டால், மித்திரம் ஏதும், சத்துரு ஏது!

தம்பீ, நீ உன் உள்ளேயே தேடிப்பார்.இந்த சரீரம் வெறும் ஜடமே.சதைப பிண்டம்; இரத்தம், 

நரம்புகள்,எலும்புகள் இவையெல்லாத்தாலும் உருவாக்கப் பட்ட ஒரு கூடு தான் இது. இதில் ‘ நான்’ எங்கே?

 ‘ நீ’ எங்கே? இந்த விசாரணையைத் தொடர்ந்தால் இவை எல்லாமே பொய் என்ற உண்மை 

விளங்கும்.புண்ணியன், பவனன் என்று சொல்வதெல்லாம் கூட மித்யை தான்.அப்படியிருந்தும் உனக்கு ‘ நான்’ 

இருக்கிறது என்று தோன்றினால், யோசித்துப்பார்: உனக்கு முன் பிறவிகளில் இருந்த பந்துக்களைக் குறித்து 

ஏன் துயரம் அடைய மாட்டேன் என்கிறாய்?  அவர்களை நினைத்து ஏன் அழுவதில்லை? ‘நீ’ அன்னப்பட்சியாக 

பிறந்திருந்த பொழுது  உனக்கு அந்த இனத்தில் நிறைய சொந்த பந்தங்கள் இருந்திருப்பார்கள்.’ நீ’ மரமாக 

இருந்த பொழுது பல செடிகளும் மரங்களும், ‘ நீ’ ஒரு சிங்க்கமாகவிருந்தபொழுது அனேகம் சிங்கங்களும் 

உனக்கு பந்துக்களாய் இருந்திருப்பார்கள்.மீனாகவிருந்தபொழுது நிறைய மீன்கள் உனது பந்துக்களாய் 

இருந்திருப்பார்கள்.

‘நீ’ ஒரு அரசகுமாரனாயிருந்திருக்கலாம்; எருமையாகவும் இருந்திருக்கலாம்; ஆலமரமா இருந்திருக்கலாம்; 

பிராமணனாக பிறந்திருக்கலாம்; ஈ ஆக பிறந்திருக்கலாம்; கொசு, தேள்,எறும்பு, தேனீ, இதோ இப்பொழுது 

எனது சகோதரனாய் இருக்கிறாய். அதே போல் எனக்கும் பல பிறவிகள்இருந்திருக்கலாம்.என்னால் இந்த 

உண்மைகளையெல்லாம் உணர முடிகிறது.நான் தவளை, பட்சிகள், மரம்,ஒட்டகம், அரசன்,புலி, 

இப்படி எத்தனையோ பிறவிகள் எடுத்து இதோ உன் சகோதரனாகப்  பிறந்திருக்கிறேன்.பத்து வருடம் 

பருந்தாக இருந்திருக்கிறேன்; ஐந்து மாதம் திமிங்கலம்; .நூறு வருடம் சிங்கம்; இப்பொழுது உன் சகோதரன்.

இப்படி எண்ணிக்கையற்ற பிறவிகள் அஞ்ஞானத்தின்- பிரமையின் பிடியில் அகப்பட்டு,கடந்து போய்விட்டது. 

இவையெல்லாம் இப்பொழுது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அந்த பிறவிகளிலெல்லாம் எனக்கு நிறைய உற்றார் உறவினர்கள் இருந்தார்கள்.அவர்களில் யாரை நினைத்து 

நான் அழ வேண்டும்.?எனக்கு இவர்களில் யாரைக்குறித்தும் வருத்தமில்லை. வாழ்வெனும் னும் காட்டு வழியில் 

உதிர்நது கிடக்கும்பொழுது காய்த்துத் சருகுகள் இவர்கள். இந்த உலகில் மகிழ்ச்சியடைவதற்கோ துயரம் 

அடைவதற்கோ என்ன இருக்கிறது? ஆகவே, தம்பீ, நாம் அழுகையை நிறுத்தி விட்டு 

சாந்தியடைவோம்.உன்னுள் ‘நான்’ எனும் எண்ணத்தை உளவாக்கின்ற,உலகம் என்ற ப்பிரமையை 

அழித்திடுவோம்.கீழே விழாமலும், மேலே உயர்ந்து பறக்காமலும்,சமன் நிலையில் இருப்போமாக.உனக்கு 

துன்பமில்லை, பிறவியில்லை.அம்மாயில்லை, அப்பாயிலை.நீ ஆத்மா.வேறொன்றுமல்ல.

“முனிமார்கள் நடுநிலையான வழியை பின்பற்றுகிறார்கள்.அவ்வப்பொழுது காண்பதை அவை நொடியில் 

ஏமறையக் கூடியவை என்றுணர்நது, அமைதியாக இருக்கிறார்கள்.அவர்கள் சாக்‌ஷி போதத்தில் 

உறுதியாக நிலை கொள்கிறார்கள்.”

அவர்கள் இருளில் ஒளிர்கின்ற விளக்கு. விளக்கும், எண்ணையைப் திரியும் இல்லாமல் ஒளிர்கின்றவர்கள் 

அவர்கள்.அந்த ஒளியில் தான் எல்லாம் நிகழ்கின்றது.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 233

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 233

பிரம்மத்திற்கு ஏது முக்தி?

வயம்  து வக்தும் மூர்க்காணாமஜிதாத்மீய சேதனாம்

போககர்தமமக்நானாம் ந  வித்யபிமதம் மதம் !

वयम्  तु वक्तुम् मूरखाणामजितात्मीय चेतनाम्

भोगकरदममग्नानाम् न  विदयोअभिमतम्  मतम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” முக்தனான பிறகு முனிகள் தனக்கு எந்த விதமான விருப்பமுள்ளவை 

இல்லையென்றாலும் , கடந்தகால- நிகழ்கால- வருங்கால  நிகழ்வுகளை ஆர்வத்துடன் 

காண்கிறார்.எப்போதும் பொருத்தமான கர்மங்களில் ஈடுபட்டுப கொண்டு , மகிழ்வுடன் ஒரு நடு நிலையான 

வழியை பின்பற்றி தான்  எந்த  கர்மத்திற்கும் கட்டுபடாதவனாகவனாக வாழ்கிறார்.எந்த விதமான 

வாசனைகளுக்கும் கற்பனைகளுக்கும் ஆட்படாமல் சுதந்திரமானவனாக, வாழ்கிறார்.செல்வசெழிப்பாக 

அமைகிறது  அவரது வாழ்வு.அது தன் பரமபதம். இந்த உலகில் நிகழ்பவை எதுவும் அவரை 

பாதிப்பதில்லை.அவர் அவைகளில் எந்தவிதமான மகிழ்ச்சியோ, துயரமோ கொள்வதில்லை.மிகவும் 

இக்கட்டான நிலைமைகளில் கூட அவர் எந்த பாரபட்சமான எண்ணங்களுக்கும் ஆட்படுவதில்லை.ஆனால் 

கிருபையும், கருணையும் அவரது உடன் பிறந்த குணங்களாக இருக்கின்றன.காணப்படுகின்ற உலகம் அவரை 

பாதிப்பதேயில்லை.

அவரிடம் கேள்விகள் கேட்டால் பொருத்தமான எளிய பதில்கள் கிடைக்கும்.நாம் அவரிடம் எதுவும் 

பேசாவிட்டால் கூட மௌனம் தான் அவரது இயற்கை குணமாகவிருக்கும்.அவருக்கு தேவை எதுவும் 

கிடையாது.எதனிடமும் வெறுப்பும் கிடையாது.உலகம் அவரை துன்ப படுத்துவதேயில்லை.எல்லோருக்கும் 

நன்மை விளைவிக்கின்ற கர்மங்களை மட்டுமே அவர் ஆற்றுகின்றார்.அவரது விளக்கங்கள் நம்பத் 

தகுந்தவையாக இருக்கும்.எது உசிதம், எது உசிதமில்லை என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்.மற்றவர்கள் 

எப்படி விஷயங்களை அணுகுகிறார்கள் என்பது அவருக்கு தெளிவாகத் தெரியும்.பரம சத்தியத்தில் உறுதியாக 

நிலை கொண்டு,மிகவும் சாந்தமும்,குளிர்மையுடனும்அவர் உலகை கருணாமயனாய் பார்க்கிறார்..

இவ்வாறிருக்கும் ஜீவன்முக்தர்களின் வாழ்க்கை. ( பகவான் இரமணரின் வாழ்க்கையை நேரில் 

அனுபவித்தவர்களுக்கும் மற்றவர்களிடமிருந்து கேட்ட அறிந்தவர்களுக்கும் புரியும் ‘மேற்கூறிய 

இலக்கணங்களை பகவானுக்கு எப்படி மிகவும் பொருத்தமாக இருந்தன’ என்று.)

” மனக் கட்டுபாடு கைவராதவர்களுடைய- அஞ்ஞானிகளுடைய இந்திரிய சுகானுபவங்கள் எனும் சேற்றில் 

புதைந்து கிடப்பவர்ளின் மனோ விகாரங்களை நம்மால் விவரிக்க இயலாது.”

அவர்களுடைய கவனம் முழுவதும் சிற்றின்பங்களிலும் லௌகீக செல்வங்களை சேகரிப்பதிலும் தான் 

இருக்கும்.

அதே போல் இன்ப- துன்பங்கள் கலந்த அனுபவங்களை அளிக்கின்ற யாக கர்மங்களைக் குறித்தும் நம்மால் 

சொல்ல முடியாது.

இராமா, எல்லையற்ற, சமன் நிலையுடன், உறுதியாக, எல்லா வரையறைகளையும் குறைபாடுகளையும் 

கைவிட்டு, வாழ்வாய். உள்ளில் எந்த விதமான ஆசைகளும் இல்லாமல்,எதிர்பார்பபுக்களும் இல்லாமல்,புற 

உலகில் ஆற்ற வேண்டிய கர்மங்களை செவ்வனே செய்வாய். எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து, 

எல்லையில்லாதவற்றை, அழிவில்லாதவையை மட்டும் காண்பாய்.அந்த அனந்த சத்தியத்தில் மனதை 

உறுதியாக நிறுத்தி வாழ்வாயாக.

‘ உள்ளில் எதிர்பார்பபுக்கள் எதுவுமில்லாமல்’ என்றால் வெளி உலகிற்கு மற்றவர்களைப் போல் 

தோற்றமளிப்பபது ,ஆனால் தனக்குள்ளே முக்தனாக என்று பொருள்.

‘ நான் இதை செய்கிறேன்’ என்ற எண்ணங்களெதுவும் இல்லாமல் பலவிதமான கர்மங்களையும் 

ஆற்றுவாய்.அவ்வாறு ‘ அஹங்காரம்’ கொஞ்சம்  கூட இல்லாமல் வாழ்வாயாக.

உண்மையில் ‘ பந்தனம்’ என்பது சத்தியமில்லை. ஆகவே ‘ முக்தி’ என்பதும் உண்மையில்லை..அதுவும் ‘ 

இல்லாத’ ஒன்று தான்.இந்த திருசிய பிரபஞ்சமோ ஒரு மாயாவியின் கண்கட்டு வித்தை தான்.அதில் ஸத் 

இல்லை.

எங்கும் நிறைந்திருக்கும் அனந்தாத்மாவில்- பரபிரம்மத்தை யாரால்- எதால் கட்டுப்படுத்த முடியும்? 

எப்பொழுதும் சுதந்திரமாக இருக்கும் பிரம்மத்திற்கும் எதிலிருந்து முக்தி? இம்மாதிரி 

மனக்குழப்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம் உண்மையை அறியாமலிருப்பது தான்.அஞ்ஞானம் அதாவது அவித்யை 

தான்.அவித்யை நீங்கி ஞானம் உளவாகும் பொழுது இந்த குழப்பங்கள் தீரும் தெளிவு பிறக்கும்.கயிற்றில் 

கண்ட நாகம் ஒளி வந்தவுடன் காணாமலே போவது போல் மனக் கலக்கங்களும் ஒரு நொடியிடையில் 

மறைந்து போகின்றது.ஒருமுறை அது கயிறு தான் என்று உணர்ந்து விட்டால் பிறகு தாகத்தைத் காண 

முடியாது. பிரம்மசத்தியத்தை உணர்ந்து விட்டால் மாயையிலிருந்து விடுபட்டு விடுகிறோம். அது தான் முக்தி.

.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 226

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 226

பிராணனின் போதமும்

ப்ராணஶக்தௌ நிருத்தாயாம் மனோ ராம விலீயதே

த்ரவ்யச்சாயானு தத்ரவ்யம் ப்ராணரூபம் ஹி மானஸம்!

प्राणशक्तौ निरुद्धायाम् मनो राम विलीयते

द्रव्यचछायानु तद्दरव्यम् प्रारूपों हि मानसम् ।

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:”பரம்பொருளில் உதயமாகின்ற ஒரு சிறு மனோ விருத்தி தான் தனி மனித 

போதம்.இந்த போதம் ‘ உடல் தான் தான்’ எனும் எண்ணத்திலிருந்து விடுதலை பெறும் பொழுது முக்தி 

பெறுகிறாய். உலகமாகின்ற இந்த மாயா ஜாலக் காட்சிகளுக்கெல்லாம் காரணம் அனந்தாவபோதத்தில் 

உளவாகின்ற மனோ விருத்தி எனும்  சிறு பொறி தான் .அந்த சிறு மனோ விருத்தி எல்லைகளுக்குட்பட்ட 

தனிமனித போதத்திற்கு விதையாகிறது. இவ்வாறு தனது பிறவிக்குணம் காரணமாக,  சுயமாகவே விலகிப் 

போவது போல்,மனோவிருத்திகள் களங்கப்படுகிறது.மனோவிருத்திகள் அதிகரிக்கின்றன.அந்த 

மனோவிருத்திகள் வழியாக மனம் கற்பனையில் ஒரு மாபெரும் பிரபஞ்சத்தை சிருஷ்டிக்கின்றது.

” இராமா, ப்ராண ஶக்தியை கட்டுப்படுத்துவது வழியாக மனதும் கட்டுப்படுகிறது.ஒரு பொருளை 

அகற்றிவிட்டால் அதன் நிழல் எப்படி இருக்க முடியும்? ப்ராண சக்தியில்லாதாகும் பொழுது மனோ நாசம் 

சம்பவிக்கின்றது.”

பிராணன் ஒருவனின் உயிரோட்டமாக இருப்பதால் தான் அவன் எங்கேயோ எப்பொழுது நடந்த நிகழ்ச்சிகளை 

ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.அந்த ஞாபக சக்தியை அவன் மனம் என்று பெயரிட்டு 

அழைக்கிறான்.பிராணனின் அசைவுகளையும் உணருவது மனம் தான்.

ஆகவே மனதை கட்டுப் படுத்துவது எப்படி என்று பார்ப்போம்.மனதை  நிர்மமதை-எனது இல்லை என்ற

எண்ணம், பிராணாயாமம், பிராணனின் சஞ்சாரத்தைக் குறித்து விசாரம்,ஞான சக்தி வழியாக துன்பங்களை 

இல்லாமலாக்குவதற்கு, பரம்பொருளைக் குறித்துள்ள அனுபவ ஞானம்,இவைகள் வழியாகவும் பிராணனை 

கட்டுப்படுத்த இயலும்.கற்களுக்கும்  புத்தியுண்டு என்று மனம் சங்கல்பம் செய்கிறது. ஆனால் “மனதிற்கு 

புத்தியுண்டா” என்று கேட்டால் ஒரு துளி கூட கிடையாது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.நமது 

அசைவுகளை தீருமானிப்பது  வெறும் ஜடப்பொருளான பிராண சக்தி தான்.புத்தி, போதம், மற்றும் விவேகம் 

என்பதெல்லாம் சுத்தமும்,நாசமில்லாததும் ஸர்வ வியாபியும் ஆன ஆத்மாவின் குணங்களாகும்.இவை 

இரண்டையும் இணைப்பது மனம்தான். உண்மையில் ஒரு இணைப்புக்கள் ஏற்படுவதில்லை. ஏனென்றால், 

இதில் ஒன்று ‘ ஸத்’ ம் இன்னொன்று ‘ அஸத்’ ம் ஆக இருக்கிறது.ஆகவே அவைகளுக்கிடைஇல் ஒரு பந்தம் 

ஏற்பட சாத்தியமேயில்லை.அது மனம் தோற்றுவிக்கும் ஒரு பிரமை தான்.ஆகவே இந்த பொய்யான 

பந்தத்தினால் உளவாகின்ற எண்ணங்களுக்கும் உண்மை கிடையாது. அவையும் மித்யையே.இந்த மித்யா 

எண்ணங்களைத் தான் அவித்யை, அஞ்ஞானம், மாயை என்றெல்லாம் பெயரிட்டு 

அழைக்கிறார்கள்.பிரமையினால் உளவான பிரபஞ்சமும் பிரமையே.நிஜமென்று தோற்றமளிக்க கூடிய 

மாயக் காட்சி,பிராண சக்தியும் போதமும் தொடர்புடையவை என்பது போல் தோன்றுகின்ற ஒரு கற்பனையே. 

மனம் காட்டும் சித்து விளையாட்டு இது.இந்த கற்பனை இல்லையென்றால் இந்த திருசிய பிரபஞ்சமும் 

கிடையாது.

பிராணனுக்கும் போதத்திற்கும் இடையிலுள்ள இந்த பொய்யான தொடர்பினால் உலகை காணவும் 

அனுபவிக்கவும் முடிகிறது.ஆனால் இதிலெல்லாம் ஒரு பொருளும் இல்லை.வீண்வேலையே.ஒரு குழந்தை, 

இல்லாத பேயைக் கண்டு பயன்படுவதுடன் போல்த்தான்.அம்மாதிரியான பொய்மை தோற்றம். 

அனந்தாவபோதத்தில் உளவாகின்ற மனோ விருத்திகள் தான் இவையெல்லாம்.வரையறைக்குட்பட்ட எந்த 

ஒரு சக்திக்கும் ஆதியும் அந்தமும்்இல்லாத எங்கும் நிறைந்திருக்கின்றன பரப்பிரம்மத்தை பாதிப்புக்கு 

உள்ளாக்க முடியாது.

ஆகவே. இராமா, மனமும், எல்லைகளுக்குட்பட்ட  போதமும் உண்மையில் கிடையாது.மனதின் கற்பனைகள் 

மட்டுமே. இந்த உண்மையை உணரும் பொழுது மனமும் இல்லாமலாகிவிடும்.ஏனென்றால் மனமென்பதே ஒரு 

பொய்யான கற்பனை தானே.இதற்கெல்லாம் காரணம் அஞ்ஞானம் தான்.அஞ்ஞானம் மறைந்து ஞானவொளி 

படரும் பொழுது அங்கு மனமும் இராது எதுவுமே இராது.
 

ஸர்வம் சக்தி மயம்- தேவீ மாஹாத்மியம்

அத்தியாயம்.7                         தேவீ கவசம்.3

கேடகம்,தோமல்பள்ளி சைவபரஶும் பாஶமேவ ச,

குந்தாயுதம்,த்ரிஶூலான் ச ஸரங்காயுதமுத்தமம்,

தைத்தியானம் தேஹ நாஶய பக்தானாம் பய ச

தாராயந்த்யுதானேதம் தேவனாம்ச ஹிதயவை

மஹாபலே, மஹோத்ஸஹே, மஹாபயவினாஶினி,

த்ராஹி மாம்துஷ்ப்ரேக்‌ஷயா, ஶத்ருனம் பயவர்ததினி

இந்த தேவியர் வித விதமான ஆயுதங்களுடன் காட்சியளிக்கிறார்கள். சங்கு, சக்கரம், கதை, வாள், ஈட்டி, 

கலப்பை,கேடயமும்,கோடாரி,திரிசூலம்,வில் அம்பு என்று எவ்வளவு விதமான ஆயுதங்கள் உண்டோ

அவையெல்லாம் தேவியரின் கைகளிலிருந்தன.இவை அசுரர்களை வதம் செய்வதற்காகவும் தேவர்களை 

காப்பதற்காகவும்தான் தேவியர் கையில் வைத்திருந்தார்கள்.இவை எதிரிகளுக்கு பயத்தை உண்டு 

பண்ணுவதோடல்லாமல் பக்தர்களுக்கு பயத்திலிருந்தும் விடுதலையும்் அளிக்கிறது.

தேவீ, நீ மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவையாகும் இருக்கிறாய்; தேவீ ,நீ மிகுந்த உத்ஸாஹத்துடன் 

இருக்கிறாய்;உன்னைக் கண்டாலே மரண பயம் இல்லாமலாகிவிடும்;ஆனால் தேவி உன்னைக் காண்பது 

மிகவும் துர்லபமாக உள்ளதே; உன்னை காணாதபோதே உன்னை நினைத்த மாத்திரையிலையே உன் 

எதிரிகள் பயந்து நடுங்குவார்களே;அப்படிப்பட்ட தேவீ, நீ எங்களை காப்பாற்றுவாயாக!

எப்படி தேவி காப்பாற்றுகிறாள்?

   ப்ராச்யம் ரக்‌ஷது மாம் இந்திராணி,ஆக்னேவின் அக்னி தேவதா

   தக்‌ஷிணே வது வராஹி,நிருத்தம் கட்கதாரிணீம்

   ப்ரதீச்யாம் வாருணி ரக்‌ஷேத்,வாயவ்யாம் ம்ருகவாஹினி,

  உதீச்யாம் ரஶக்ஷ கௌமாரி,ஈசானீயம்சூலதாரிணீ,

  ஊர்த்வாம்ப்ரஹ்மணீ மே ரக்‌ஷேத்,அத்ஸ்தாத்வைஷ்ணவி ததா

    ஏவம் தசா திசோ ரக்‌ஷே, சாமுண்டே ஶவவாஹனா

கிழக்கு திசையில் இந்திராணியும்,தென்கிழக்கில் அக்னி தேவியும் எங்களை காத்தருளட்டும்.;தென் திசையில் 

வராஹி காத்தருளுவாள்.தென்மேற்கில் வாளுடன் இருக்கும் கட்கதாரிணீயும் காத்தருளுகிறாள்.மேற்கு 

திசையில் வாருணியும் வடமேற்கில் மிருக வாஹினியான வாயு தேவதையும் காக்கட்டும்.வடக்கு திசையில் 

குமரனின் சக்தி வடிவமான கௌமாரியும் காக்கட்டும்.வடகிழக்கில் மஹேசுவரனின் தேவி மஹேசுவரியும் 

எங்களை காத்தருளட்டும்.

ஊரத்த்வத்தில் நமக்கு மேலிலிருந்து ப்ரஹ்மணி காத்தருளட்டும்.வைஷ்ணவி நமக்கு கீழேயிருந்து பாது 

காப்பருளட்டும். பிணங்களின் மேல் அமர்நதிருக்கும் சாமுண்டி மொத்தத்தில் பத்து திசைகளிலிருந்தும் நம்மை 

பாதுகாக்கட்டும்

சுருக்கமாக சொல்லப் போனால் எங்கு திரும்பினாலும் தேவியின் விவித உருவங்கள் நம்மை காத்தருள 

தயாராகாத இருக்கிறாள்.சாமுண்டியாகப்பட்டவள் எல்லா ஜடப்பொருள்களையும் துவம்சம் செய்து நம்மை 

தன்னுடன் ஐக்கியமாக்கி பாதுகாக்கிறாள்.அவள் சர்வ வியாபியாக இருக்கிறாள். ஆகவே நமக்கு எந்த 

திசையிலிருந்தும் ஆபத்து வராமலே காத்தருளட்டும்.

தேவியின் மேல் சந்தேகமின்றி நம்பிக்கை வைத்து ஆராதனை செய்தால், நம்மை எந்த தீங்கும் 

அண்டாது.ஆத்மசாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்து விட்டால் காமக்குரோத, ராகத் துவேஷங்கள் போன்ற ஜட 

உருவமாகவுள்ள எதிரிகள் நம்மை தாக்க மாட்டார்கள்.அந்த எதிரிகளை அழிப்பதற்கு தேவீ கடாட்சம் 

வேண்டும். தேவீ கருணையை வேண்டுவோம் .அது நமக்கு கவசமாக இருக்கட்டும்.

ஜயா மே சாக்ரத:ஸ்தாது விஜயாஸ்தாதி ப்ரஷ்டாத:

அஜிதாவாம பார்ஶ்வே து தக்‌ஷிணேசாப்பராஜிதா!

ஶிக்காமுத்யோதினி ரக்‌ஷேதுமாமூர்தினிவ்யவஸ்திதா

மாஹாத்மியம் லலாடே ச ப்ருவோ ரகஷேத்யஶஸ்வினி !!

த்ரிநேதா சப்ருவோர்மத்யே யமகண்டா ச நாஸிகே

ஶங்கினி சக்‌ஷுசோர்மத்யேஏ,ஸ்ரோத்ரயோர்த்வார வாஸினி

கபோலோ காலிகே ரக்‌ஷேத் கர்ணமூலேத் து ஶாங்கரி

நாஸிகாயாம் ஸுகந்தா ச உத்தரோஷ்டே ச சர்சிகா

அதரே சாம்ருதக்லா ஜிஹ்வாயாஞ் சஸரஸ்வதி!

தன்தான் ரக்‌ஷது கௌமாரி கண்டமத்யே  ச சண்டிகா

கண்டிகாம் சித்ரகண்டா சமஹாமாயா ச தாலுகா!

காமாக்‌ஷி சிபுகம் ரக்‌ஷே த் வாசம்ஸர்வமங்கலா!

க்ரீவாயாம் பத்ரகாளீ ச ப்ருஷ்டவம்ஶீ தனுர்தரீ !

மேலும் கவசத்தில் நாம் ப்ரார்ததிப்பது ‘ தேவி எப்படியெல்லாம் நம் அவயவயங்களை பாதுகாக்க வேண்டும் ‘ 

என்று தான்.

‘ எனது முன்னால் வெற்றியின்  சக்தி நின்று, எப்பொழுதுமே வெற்றிமட்டுமே காண்கின்ற விஜயா என். 

பின்னால் நின்று, யாராலும் வெல்ல முடியாத அஜிதாவாக என இடது பக்கம் நின்று, என்றுமே தோல்வி 

காணாத அபராஜிதா என் வலது பக்கம் நின்று என்னை காப்பாற்றுவாள்.’ பின் நான் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?

எப்பொழுதுமே தயார் நிலையிலிருக்கும் ‘ உத்யோதினி’ என் தலைமுடியை காப்பாள்; உமையவள் என் 

தலையே காப்பாற்றுவாள்;கழுத்தில் கண்டஶரம் -மாலை அணிந்துள்ள மாலாதாரி என் நெற்றியை 

பாதுகாப்பாள்;யஶஸ்வினி- மங்காத புகழுக்குரியவள் கண் புருவங்களையும்,மூன்று கண்ணுடைய த்ரிநேத்ரிணி 

என் புருவ -மத்தியையும்,யமகண்டா என்ற பெயருடைய தேவி எனது நாஸியையும்

கண்களின் நடுவில் சாங்கினி தேவியும், செவியிரண்டையும் துவார வாசினியும் ( செடிகளுக்கும் ஆழத்தில் 

வசிப்பவள்) காப்பாளாக.

ஸுகந்தா தேவி என் நாசியையும்,வருணனைகளுக்கெல்லாம்்அப்பாற்பட்டவளான சர்சிகா தேவி எனது 

அதரத்தின் மேல் பாகத்தையும்,அதரங்களை அமுதைப் பொழியும் சந்திர கலையை அணிந்திருக்கும் 

தேவியும்,எனது கன்னங்களை கருமையாகவும் நிறத்துடனும் காலிகே தேவியும், என் பற்களை  விந்திய 

மலையுச்சியில் வசிக்கும் பரமேசுவரியும்,எனது நாவை சரஸ்வதீ தேவியும் காப்பாற்றுவளாக!என் கழுத்தை 

அளவற்ற வலிமையடைய சாமுண்டியும் காத்தருளுவாள்.

என் தொண்டையை சித்திரம் போல் அழகுடைய தேவியும்,கண்டவனைக் மாயைக்குள் உட்படுத்துபவளான 

மஹாமாயையின் எனது உள் நாக்கையும் கண்டவரை சுண்டியிழுக்கும் கண்களையுடைய 

காமாக்‌ஷி என் தாடையையும், எல்லோருக்கும் மங்களம் அருளுகின்ற ஸர்வமங்கள தேவி என் பேச்சையும் 

காப்பாளாக!