Category Archives: Uncategorized

Six pillars of Hinduism

There are six pillars of Hinduism or Sanathan Dharma as it was called in Vedic period.They are really the pillars of a true egalitarian humanity.

First pillar is: “I am Brahman” (Aham Brahmasmi).

 This states the identity of the inmost consciousness of the individual with that of the supreme Divine. The ultimate truth of Vedic knowledge is not that some great savior is God or the Lord or that such and such a God or name and form of God is the supreme. It is not the worship of a person, book, image or idea. It is not even the worship of God. The Upanishads say that whatever we worship as truth apart from ourselves destroys us. They teach that our own Self is the true Divinity, that it is the presence of the absolute within our heart and all the universe.

Second pillar is “The Self is Brahman” (Ayam Atma Brahma). 

This also states the identity of the soul with the Absolute but in a more objective and less direct manner. Not only is our Self the Divine. It is the same Self in all beings that is the same Absolute truth.
“That thou art” (Tat tvam asi).

 Whatever we see or think about we are ‘that’. Not only is the I ‘That’, the You are also That.

We are all ‘That’ We are that ultimate I and Thou in all. The consciousness in the other is also the Divine.

Thus we are all one.’Iand You are not two different entities. We are one.
“Intelligence is Brahman” (Prajnanam Brahma). 

Our discernment of truth is the truth itself. It indicates that the Divine intelligence is present within us and has the power to return us to the Divine. 

Our inmost intelligence is that supreme intelligence through which we can merge into the Absolute.

Realization of the first three ‘Vakyas’ is ‘The Truth’
The Universe is Brahman” (Sarvam Khalvidam Brahma). 

The entire universe is the Divine, which includes our self. The Divine is not only the consciousness principle in you and I, it is also the being principle in all things. It is the ultimate object as well as the inmost subject in all beings. It is one and all and all in one.
He am I” (So’ham). 

This shows the identity of the self with the Divine Lord inherent within the natural movement of our breath. “So” is the natural sound of inhalation, “ham” of exhalation.Thus ‘ inhalation’ and ‘ exhalation’ are ‘we ‘ which is true in everyone’s case.

Inhalationandexhalationceasesandweare not there.

These are statements of the identity of the individual consciousness with the Absolute or Divine reality. They all derive from and merge into Om (AUM), the Divine Word of “I am all”.

I fine we  can undoubtedly say that there is no place for divisive practices either based on religious faiths or castes or creeds.

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 245

    தினமொரு சுலோகம்

நாள் 245

ந சிஞ்சிதபி கர்த்தவ்வியம் யதி நாம் மயாத்யானா

தத்கஸ்மாந்ந கரோமீதம் கிம்சித்பக்ருத்யதக
ர்ம வை
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” பலி மகாராஜனின் பிரஜைகளான எல்லா அசுரர்களும்  விஷயத்தை கேள்விப்பட்டு அரண்மனையை நோக்கி ஒடி வந்தார்கள்.தியானத்திலிருந்த அரசனை சுற்றி நின்றுகொண்டு ‘என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக’ சுக்கிராச்சாரியரை தியானித்து வரவழைத்தார்கள்.இந்திரியங்களுக்கெல்லாம் அப்புறமான தியான நிலையில் ஆழ்ந்திருக்கும் பலி ராஜனைக் கண்டார் சுக்கிராச்சாரியர்.உள்ளிலுண்டான மகிழ்சசியினால் ஒரு சிறு புன்னகையுடன் அசுரர்களை பார்த்து கூறினார்:’இதுவல்லவா எல்லாவற்றிலும் சிறந்த பாக்கியம்! அசுரர்களே இப்பொழுது ஒன்றும் கேட்காதீர்கள்.அஞ்ஞான இருள் அகன்று விட்டால் ஞான சூரியன் உதயமாகிறான்.அது தான் பலிராஜனின் நிலை தற்பொழுது.சற்றே பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள். இன்னும் சிறிது நேரம் கழித்து அவர் தானாகவே இந்த நிலையிலிருந்து விழித்து எழுவார்.அவரது போதத்தில் இவ்வுலகம் மீண்டும் முளை விடும்.ஆகவே நீங்கள் எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் வேலைகளை கவனிக்க செல்லுங்கள்.அவர் ஆயிரமாண்டுகளுக்குப் பின் தான் பிரபஞ்ச போதத்திற்கு திரும்புவார்’

  குருவின் வார்த்தைகளைக்கேட்ட அசுரர்கள்  தங்கள் கர்மங்களை ஆற்றுவதற்காக திரும்பி போனார்கள்.ஆயிரம் தேவ வருடங்கள் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த பலி ராஜன் தேவ-கந்தர்வர்களின் சங்கீதத்தைக் கேட்டு விழித்தெழுந்தான்.அவரிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு லௌகீகத்திற்கு அப்பாற்பபட்ட ஒளி இந்த பிரபஞ்சத்தை ஒளிமயமாக்கியது.அசுரர்கள் மீண்டும் அரண்மனையை நோக்கி ஓடி வந்தார்கள்.

அதற்கு முன் பலி ராஜன் இப்படி யோசிக்கலானார்:’ எனக்கு இதே நிலையில் தொடர வேண்டும் என்று ஆவலாக உள்ளது.ஆனால் புற உலக கர்மங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? என் இதயமும் பரமானந்தத்தால் நிறைந்துள்ளது.’

அதற்குள் அசுரர்கள் எல்லோரும் பலி ராஜனைக் சுற்றி வந்து நின்றிருந்தார்கள்.

பலி தொடர்ந்து சிந்திக்கலானார்:’ நான் போதம். என்னில் எந்த விதமான வக்கிரத்தன்மையும்  விசித்திரமும் இல்லை.எனக்கு தியாகம் செய்வதற்கோ, அடைவதற்கோ ஒன்றும் இல்லை.என்ன ஆச்சரியம்! நான் முக்தி வேண்டுகிறேன்.ஆனால் நான் கட்டப்பட்டவனாகவே(பந்தனத்தில்்) இருக்கிறேன்.நான் எப்பொழுது இந்த பந்தனத்திற்காட்பட்டவனானேன்? யார் என்னை இந்த பந்தத்திற்குள்ளாக்கினது எப்படி இந்த நிலைமை உளவாயிற்று?இப்பொழுது நான் ஏன் முக்திக்காக ஏங்குகிறேன்? பந்தமும் இல்லை;முக்தியும் இல்லை.தியானம் செய்வதாலும் செய்யாமலிருப்பதாலும் என்ன கிடைக்கப் போகிறது? தியானம் எனும் பிரமையிலிருந்தும் விடுபட்டு அதற்கு பின் என்ன நிலை உள்ளதோ அந்த நிலையில் நிரந்தரமாக குடியிருப்பதல்லவா உத்தமம்? எனக்கு நேடுவதற்கும் இழப்பதற்கும் ஒன்றும் இல்லை.நான் தியான நிலையையோ தியானமற்ற நிலையையோ ஆசிக்கவில்லை.இன்பமோ துன்பமோ ஒன்றும் வேண்டாம்.பரம பதம் இவ்வுலகமோ எதுவும் எனக்கு வேண்டாம்.நான் வாழவில்லை; இறக்கவும் இல்லை.நான் ‘ ஸத்’ உம் இல்லை; ‘ ‘அஸத்’ உம் இல்லை.அனந்தவும்- முடிவில்லாததும் எப்பொழுதும் உண்மையாகவிருக்கின்ற என்னை நமஸ்கரிக்கின்றேன்.இந்த உலகம் எனது சாம்ராஜ்ஜியம் இருக்கட்டும்.எனக்கு இந்த சாம்ராஜ்ஜியம் இல்லாமலாகட்டும்.எனக்கு எந்தவித பாதிப்பும் கிடையாது.
தியானத்தினாலும் சாம்ராஜ்ஜியத்தினாலும ௐரு பயனுமில்லை.காரியங்கள் எப்படியிருக்கிறதோ அப்படியே இருக்கட்டும்.நான் யாருக்கும் கட்டுபட்டவனில்லை.எனக்காரும் கட்டுப்பட்டவர்களும் இல்லை.
“நான் எனும் எனக்கு செய்யவேண்டிய கர்மங்கள் எதுவுமில்வுலை.அப்படியிருக்கையில் சகஜமாக வந்துசேரும கர்மங்களை ஏன் கூடாது?”என்று மனதில்நி நினைத்துக்
கொணடு தனது ஒளிமிகுந்த கண்களால் தனது பிரஜைகளளை பார்த்தான் பலிராஜன்,அந்த பாரவை உதயசூரியன் தாமரை மலர்களைப் பார்த்தது போல் இருந்தது..

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 242

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 242

அனாஸக்தியும் ஆரத்ம விசாரமும்

தேஶக்ரமேண தனமல்ப விகர்ஹரணேன

தேனாங்க ஸாதுஜனமர்ஜய மானபூர்வம்

தத்ஸங்கமோத்தவிஷயாத்யவ ஹேளலநேன

ஸம்யக்விசாரவிபவேன தவாத்மலாப:
விரோசனன் தொடர்ந்தார்:” உள்ளத்தில் நன்மை நிறைந்திருக்கும்பொழுது தான் ஒருவன் வேத 

சாஸ்திரங்களை கேட்டறிவதற்கு யோக்கியதை- தகுதியுடையவன்- உள்ளவனாகிறான்.ஆகவே மனதை எது 

தூய்மைப்படுத்துமோ அதைத்தான் ஒருவன் அறிய முயல வேண்டும்.வேத சாஸ்திரங்களை படிப்பதன். 

மூலம்தான் மனதை திடப்படுத்தி,உள்ளார்ந்த மாற்றத்திற்கு வழி வகுக்க முடியும்.அப்படிப்பட்ட மாற்றத்திற்கு 

உள்ளான மனம் எதிலும் சஞ்சலப்படாமல், சத்தியத்தை தேடிப் போக முடியும்.காலப் போக்கில்  

அவன் ஆத்மாவை தரிசிக்கவும் முடியும்.

ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரமும் ஆஸக்தியின்மையும் ஒரே நேரத்தில் முன்னேற வேண்டும்.உண்மையான அனாஸக்தி- 

விருப்பு- வெறுப்பின்மை ஒருவன் அடைவது, தவம் இருப்பதாலோ, தீர்த்த தலங்களுக்கு யாத்திரை 

போவதாலோ, தான-தர்மங்களாலோ அல்ல. அதுண்டாவது ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரத்தின்மூலம்தான்- தான் யார் 

என்று அறிவதன் மூலம் தான் என்பதில் ஐயம் கொள்ளாதே, மகனே! இதற்கு வேண்டியதெல்லாம் சுய முயற்சி 

தான்.ஆகவே சாதகன்- ஆத்மாவை அறிய முயலுகிறவன்- தான் யார் என்ற விசார மார்ககத்தில் 

பயணிப்பதால்த்தான் ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரம் அடைய முடியும். கடவுளையோ, விதியையோ நம்பி 

பயனில்லை.தன் முயற்சியால் இவ்வுலகில் சுக போகங்களிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும்.எதுவும் 

தனதில்லை- நிர்மமதை- என்ற எண்ணம் அவனில் பக்குவப்படும்பொழுது, ஆத்ம வேட்கை அவனில் தானே 

முளை விடும்.அப்படிப்பட்ட தேடுதலிலுள்ள உத்வேகம் அவனது ‘ தனதில்லை’ என்ற என்ற மனப்பாங்கை 

உரமிட்டு உறுதிப். படுத்துகின்றது.ஆத்ம விசார உத்வேகமும் அனாஸக்தி மற்றும் நிர்மமதையும் கடலும் 

மழையும் மேகமும் என்ற போல் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்கின்றன.இவை மூன்றும் உற்ற 

நண்பர்களை போன்றவை தான்.

ஆகவே  துவக்கத்திலேயே ஈசுவரன் முதலியவற்றை எதையும் சாராமால் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு 

கடும்முயற்சி செய்து அனாஸக்தியை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.ஆனால் அதற்காக லௌகீக 

கர்மங்களில் ஈடுபட வேண்டாம் என்பதில்லை.உலக நியதிகளுக்குள் உட்பட்டு பொருளீட்டுவதில் தவறில்லை. 

ஆனால் பொருளின்மீது பற்று உண்டாகிவிடக்கூடாது.அம்மாதிரி கர்மங்களால் உற்றாரும் சுற்றத்தாரும் 

பாதிக்கப் படவும் கூடாது.ஈட்டும் பொருள் புண்ணியாத்மக்களுடன் சத்சங்கம் சேருவதற்கும் போற்றுவதற்கும் 

உதவ வேண்டும்.அம்மாதிரியான சதங்களுடன் அனாஸக்தியை வளர்பபதற்கு உதவும்.அவ்வாறு ஆத்ம 

விசாரமார்ககத்தில்,வேத சாஸ்திரங்களை கற்றுக் கொள்வதும்  அதன் வழிகள் ஞானம் பெறுதலும் 

சகஜமாகிவிடும்.அந்த முயறிசிகளின் பயனாக, அடி மேல அடியாக அவன் பரமானந்தமான சத்தியத்தில் 

சென்றடைவான்..

பிரபஞ்ச சுகங்கள் தரக்கூடிய எல்லாவித இன்பங்களிலிருந்தும் விடுபடும்பொழுது ஒருவன் ஆத்ம விசாரத்தால் 

நித்திய சத்தியத்தை கண்டறிகிறான்.ஆத்மா பூர்ணமாக மாசற்றதாகும்பொழுது உனக்கு பரம சாந்தி 

கிடைக்கும்.அதன் பிறகு மீண்டும் துன்பம் தரக்கூடிய வாசனைகள் என்ற சேற்றில் விழ வேண்டி 

வராது..தொடர்நது இந்த பிரபஞ்சத்தில் வாழவேண்டி வந்தாலும் நீ எல்லாவிதமான சபலங்களுக்கும 

சஞ்சலங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவனாக இருப்பாய்.நீ முற்றிலும் களங்கமற்றவனாக இருப்பாய். எல்லா 

நன்மைகளின் உருவகமாயிருக்கின்ற உனக்கு என் வணக்கம்.

‘ அந்த அந்த நேரத்தில்- காலத்தில் நிலவிலுள்ள இயற்கை நியதிகளின்படி பொருளீட்டுவதில் தவறில்லை. 

அதை  பயன்படுத்தி மகான்களுடன் சத்சங்கம் ஏற்படுத்திக்கொளவாயாக.அவர்களை 

மதிப்பாயாக.அம்மாதிரி சத் சங்கம் உன்னை லௌகீக சுகானுபவங்களில் பிடிப்பில்லாதவனாக்கும்.அதன் 

பிறகு சரியான சத்யத்தை தேடலில் மூலம் ஆத்மஞானம் உன்னில் உதயமாகும்

‘.
   

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 241

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 241

அவஶ்யம் பாவிதவ்யாக்யா ஸ்வேஹயா நியதிஶ்ச யா

உச்யதே தைவஶப்தேன ஸா நாரைரேவ நேத்ரன்:

अवश्यं भावितव्याख्या स्नेहया नियतिश्च या

उच्यते दैवशब्देन सा नरैरेव नेत्रों:!

விரோசனன் தொடர்ந்தார்,” தகுந்த- பொருத்தமான முயற்சியினால் மட்டுமே நம்மால்

‘ நிர்மமதை’ யை அடைய முடியும்பொழுது கடவுளின் கருணை, விதி என்றெல்லாம்

சொல்கிறார்கள்.ஆனால் நாம் உலகில் காண்பதெல்லாம் உடலை மட்டும்

தான்.கடவுளை காண்பதில்லை.’ ஜனஙள் கடவுள் என்று சொல்லும்பொழுது,

அவர்கள் குறிப்பிடுவதெல்லாம், தவிர்க்க முடியாத கர்மங்களைத்தான்,தங்கள்

சக்திக்கோ மீறின, தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் அடங்காத, இயற்கையின் நியதிப்படி

நிகழும்சஹஜமான நிகழ்வுகளைத்தான குறிப்பிடுகிறார்கள்’.ஆனால், பூரண சமதா

பாவம்-சமன் நிலை- இன்ப- துன்பங்களுடைyமுடிவிற்கும் கடவுளின் கருணை என்றே

கூறுகிறோம்.

கடவுளின் கருணை, இயற்கை நியதி, சரியான சுய முயற்சி என்பதெல்லாம் ஒரே

ஒரு உண்மையைக்கு தான் குறிப்பிடுகிறது.தவறான கண்ணோட்டம், அல்லது பிரமை

தான் இவைகள் எல்லாம் வெவ்வேறு என்று எண்ண தூண்டுகிறது.

சுயமுயற்சியால்,மனம் செயற்கையாக உளவாக்கும் எண்ணங்கள்

பலனளிக்கும்பொழுது, பலனளிக்கின்றது என்று மன்னன் புரிந்து கொள்ளும்பொழுது

மகிழ்ச்சி என்ற அனுபவம் உண்டாகின்றது.

மனம் தான் கர்மங்களை ஆற்றுவதும்.இயற்கையின்படிமனம் பலதையும்

யோசிப்பதும்,அவைகளை உற்பத்தி செய்வதும், அவைகளை வெளிப்படுத்துவதும்

மனம் தான்.மனத்தால் இயற்கைக்கு விபரீதமாகவும் சிந்திக்கவும் செயலாற்றவும்

முடியும்.ஆகவே மனம் இயற்கையை கட்டுப்படுத்துகிறது என்றும்

சொல்லலாம்ஆகாயத்தில் காற்று பயணிப்பது போல் மனித ஜீவன்கள் இவ்வுலகில்

அலைகின்றது.அதன் செயல்கள் சுயநலம் நிறைந்தவையும்,அகங்காரத்தின்

விளைநிலமாகவும் தோற்றமளிக்கிறதென்றாலும்,இயற்கை நியதிகளுக்குள் ஜீவன்

ஆற்ற வேண்டிய கர்மங்களை அவை ஆற்றவும் செய்கின்றன.இயற்கை நியதிப்படி

ஓரிடத்திலிருந்து வேறிடத்திற்கு பயணித்துக் கொண்டோ, ஒரே இடத்தில் அசையாமல்

நின்றுகொண்டு அவை செய்ய வேண்டிய கர்மங்களை செய்கின்றன.இவையெல்லாமே

தவறான புரிதல் தான்.மலையின் உச்சியிலுள்ள மரத்தின் கிளைகள் காற்றில்

அசைந்தாடும் பொழுது மலை தான் அசைந்தாடுகிறது என்று தோன்றுவது போல்தான்

இதுவும்.அது எப்படி தவறோ அப்படி இந்த எண்ணமும் தவறே.மனம்

இருக்கும்பொழுது கடவுள் இல்லை; இயற்கையிலையே; மனம் அழியும்பொழுது

ஒன்றுமேயில்லை. என்ன வேண்டுமானாலும் நிகழட்டும் . எந்த எண்ணமும்

தோன்றாது.

பலி கேட்டான்:’ மகானான் தந்தையே! இனபங்கிளினபாலுள்ள இசையையும் முடிவை

எப்படி மனதில் உறுதிப் படுத்த முடியும்?’

விரோசனன் கூறினார்:’ மகனே! ஆத்ம வித்யை எனும்போது மெல்லிய கொடியில்த்

தான் இன்பத்தின்பாலுள்ள ஆஸக்தியின் முடிவு எனும் கனி காய்க்கின்றது.அது

உண்டாவதோ? ஆத்மதரிசனம் பெற்ற பிறகு தான்.அதன் பிறகு அனாஸக்தி உறுதிப்

படும்.ஒரே நேரத்தில் புத்திபூர்வமாக விசாரமார்ககத்தின் வழியாக ஆத்மாவை

காணவும்,ஆஸக்திகளை விட்டுவிடவும் இயலணும்.

புத்தி விழித்தெழும்பொழுது ஒருவன் தன் மனதின் கால் பகுதியை வேத

சாஸ்திரங்களை படிப்பதிலும்,இன்னொரு கால் பகுதியை குரு பூஜையிலும் மீதியை

மட்டும் வஸ்து விஷயங்களிலும் ஈடுபடுத்த வேண்டும். புத்தி சிறிதே

விழித்தெழும்பொழுது மனதின் சரி பாதியை குரு பூஜைக்கும் மீதி இரண்டு பங்காக்கி

ஒரு பாதியை சாஸ்திரங்களை படிப்பதிலும் இன்னொரு பாதியை உலக

விஷயங்களிலும் செலவிடாமல.புத்தி முழுவதும் உண்ரர்நதெழுந்தவன் குருபூஜையிலும்

சாஸ்திரங்களை படிப்பதிலும் மட்டும் அக்கறை காட்டுவான் 

Ramaneeyam 4

A Garland of letters


In Sanskrit ,Aksharam means letters or Alphabets .


Another meaning is that which will not weaken or get destroyed.


‘Manamalai’ means wedding garland. The role of wedding garland is to unite two 

persons in wedlock.


The purpose of the marriage itself is to unite two souls.


Akshara Manamalai is a compendium of 108 couplets created by Bhagavan Ramana 

Maharshi, more than hundred years ago.


The purpose of the marriage referred to by the Bhagavan Ramanar is not to unite two 

mortal human beings.


It is the union of Jeevatma and Paramatma. This marriage is immortal.


The word Aksharam indicates that the marriage is never destroyed.

We can interpret the title in another way also. Bhagavan has created these couplets in 

Tamil language which is also as ancient as sanskrit.
‘A’ is the first alphabat of Tamil and ‘ ksha’ is the last alphabet of sanskrit.We can say 

that Bhagavan has created this garland uniting these two alphabets.

These couplets were recited by Bhagavan in the year 1914, when he was living in the 

Vishupaksha cave. It is 103rd year after creation of the Garland.
Bhagavan did not take any effort to create these couplets.
 YLeMAN HW patEA n dOne of the devotee asked Bhagavan,” What is the alternative for 

the finest palms like Thevaram and Thiruvasagam? ‘
As usual Bhagavan did not respond.!
One day Bhagavan and the devotees were on their usual trip for ‘Biksha’ Suddenly the 

Bhagavan started reciting the couplets. Someone immediately fetched a pencil and 

paper and started noting down. it was a herculean task for the devotee. Bhagavan 

recited the couplets like a torrential rain fall nonstop. It was like  fire being fanned by a 

whirlwind. Like  the rocks falling from a hill top will not stop midway the couplets came 

out of Bhagavan’s Devine lips.

The meaning of the ‘ Akshara Manamalai’ are multifarious. 
Let me mention a few here.
* The Bhakti marga and Gnana marga  are integrated into the couplets Hence it is 

celestial wedding garland..
* Ramanar showed a new path called ‘ vicarage marga’ – an analytical path. He 

prompted his devotees to enquire as to  ‘ who I am ‘ and find out the truth that there is 

no ‘ I’ . There is only ‘ paramathma’ or ‘ Brahmam’.
* Sri Krishna Bhagavan says in the Bhagavad Gita – ” Aksharam Akarosmi ” – I am in all 

beings.

Ramaneeyam 2

Bhagavan Ramanar in ArunAchalam
Bhagavan reached ThiruvannAmalai on first of September 1896. When he left his house in Thiruchuzhi he did not know where ThiruvannAmalai was. He left home with a few Annas( the smallest denomination of Indian currency on those days) . Earlier he had heard about Thiruvannamalai, when someone visiting his father mentioned it. He got a prompt from his inner conscience to go to Thiruvannamalai. He went to Madurai nearest railway station and boarded a train going northwards from there. An elderly Muslim gentleman in the train enquired of him where he was going. Venkatraman( as he was called then ) replied that Thiruvannamalai. The gentleman told that the train will not take you to Thiruvannamalai but you can get down at a station called Thindivanam and find out how to go to Thiruvannamalai.
Venkatraman slept in the train for some time. When he woke up, the Gentleman had gone. It appeared that he was Godsend. Perhaps ArunAchalEswarar himself might have come in human form to direct Venkatraman to Thiruvannamalai.
From Thindivanam Venkatraman reached a place called Keezhur. There he visited the temple dedicated to veeretteswarar .By that time he had neither money nor strength to walk further. He was tired and hungry.
He accepted Bikshai(ALMS) from one Muthukrishna Bhagavathar. He pledged his ear studs with the Bhagavathar and got four Rupees. Somehow he boarded a train and reached Thiruvannamalai.
For a few days he stayed in the thousand pillar mandapam in ArunAchalEswarar temple. He did neither speak to anyone nor ate anything during these days. No one offered him any food.
He did not feel the need also.
But a few mischievous children started troubling him. They pelted stone at him. Heckled him. To escape from them, he went down to the ‘Pathala linga’ underground room in the temple. In those days the Pathala linga room was in very bad condition ;infested by all kinds of creatures like snakes, and scorpions.
But Venkatraman did not bother. He remained there for many days without water and food. There also the children did not allow him to be peaceful.
Seshadri Swamigal who was famous at that time in Thiruvannamalai came there as god sent and rescued Venkatraman from the children.
A few days after ,local citizens took him forcefully from the pathala lingam and located him in the Lord Subramania temple within the ArunachalEswarar temple campus. They force fed him. He was sitting unaware of any of these happenings. He opened his mouth only when they force fed him. He did not speak.
That was the time he was begun to be called as Brahmana sanyasi. That became Ramanar after a long time.
After his experience with death at Madurai in his Uncle’s house, he has never used any name. Even in the note he left behind at his house he left for Thiruvannamalai, he did not sign nor write his name.
Years later when the administrators of Ramanasramam prepared a will, he refused to sign any name. His firm belief was no one has a name other than Brahmam. Everybody is part of that brahamam .The will was contested in the judicial courts then. Bhagavan Ramanar ( as he was called by that time) was to be called to be present in the court of law. But good sense prevailed and then British Government appointed a special Judicial Commission who visited Ramanasramam to enquire into the matter. The Commission had to accept BhagavAn’s oral agreement with the contents of the will and the line drawn at the end of the document was accepted as evidence of Bhagavan’a concurrence .It was an epoch making judicial event. Of course he knew that he was being addressed as Bhagavan Ramanar
He would have responded even if he was called by any other name. He knew that no name is ‘HE”.