Category Archives: Uncategorized

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 242

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 242

அனாஸக்தியும் ஆரத்ம விசாரமும்

தேஶக்ரமேண தனமல்ப விகர்ஹரணேன

தேனாங்க ஸாதுஜனமர்ஜய மானபூர்வம்

தத்ஸங்கமோத்தவிஷயாத்யவ ஹேளலநேன

ஸம்யக்விசாரவிபவேன தவாத்மலாப:
விரோசனன் தொடர்ந்தார்:” உள்ளத்தில் நன்மை நிறைந்திருக்கும்பொழுது தான் ஒருவன் வேத 

சாஸ்திரங்களை கேட்டறிவதற்கு யோக்கியதை- தகுதியுடையவன்- உள்ளவனாகிறான்.ஆகவே மனதை எது 

தூய்மைப்படுத்துமோ அதைத்தான் ஒருவன் அறிய முயல வேண்டும்.வேத சாஸ்திரங்களை படிப்பதன். 

மூலம்தான் மனதை திடப்படுத்தி,உள்ளார்ந்த மாற்றத்திற்கு வழி வகுக்க முடியும்.அப்படிப்பட்ட மாற்றத்திற்கு 

உள்ளான மனம் எதிலும் சஞ்சலப்படாமல், சத்தியத்தை தேடிப் போக முடியும்.காலப் போக்கில்  

அவன் ஆத்மாவை தரிசிக்கவும் முடியும்.

ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரமும் ஆஸக்தியின்மையும் ஒரே நேரத்தில் முன்னேற வேண்டும்.உண்மையான அனாஸக்தி- 

விருப்பு- வெறுப்பின்மை ஒருவன் அடைவது, தவம் இருப்பதாலோ, தீர்த்த தலங்களுக்கு யாத்திரை 

போவதாலோ, தான-தர்மங்களாலோ அல்ல. அதுண்டாவது ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரத்தின்மூலம்தான்- தான் யார் 

என்று அறிவதன் மூலம் தான் என்பதில் ஐயம் கொள்ளாதே, மகனே! இதற்கு வேண்டியதெல்லாம் சுய முயற்சி 

தான்.ஆகவே சாதகன்- ஆத்மாவை அறிய முயலுகிறவன்- தான் யார் என்ற விசார மார்ககத்தில் 

பயணிப்பதால்த்தான் ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரம் அடைய முடியும். கடவுளையோ, விதியையோ நம்பி 

பயனில்லை.தன் முயற்சியால் இவ்வுலகில் சுக போகங்களிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும்.எதுவும் 

தனதில்லை- நிர்மமதை- என்ற எண்ணம் அவனில் பக்குவப்படும்பொழுது, ஆத்ம வேட்கை அவனில் தானே 

முளை விடும்.அப்படிப்பட்ட தேடுதலிலுள்ள உத்வேகம் அவனது ‘ தனதில்லை’ என்ற என்ற மனப்பாங்கை 

உரமிட்டு உறுதிப். படுத்துகின்றது.ஆத்ம விசார உத்வேகமும் அனாஸக்தி மற்றும் நிர்மமதையும் கடலும் 

மழையும் மேகமும் என்ற போல் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்கின்றன.இவை மூன்றும் உற்ற 

நண்பர்களை போன்றவை தான்.

ஆகவே  துவக்கத்திலேயே ஈசுவரன் முதலியவற்றை எதையும் சாராமால் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு 

கடும்முயற்சி செய்து அனாஸக்தியை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.ஆனால் அதற்காக லௌகீக 

கர்மங்களில் ஈடுபட வேண்டாம் என்பதில்லை.உலக நியதிகளுக்குள் உட்பட்டு பொருளீட்டுவதில் தவறில்லை. 

ஆனால் பொருளின்மீது பற்று உண்டாகிவிடக்கூடாது.அம்மாதிரி கர்மங்களால் உற்றாரும் சுற்றத்தாரும் 

பாதிக்கப் படவும் கூடாது.ஈட்டும் பொருள் புண்ணியாத்மக்களுடன் சத்சங்கம் சேருவதற்கும் போற்றுவதற்கும் 

உதவ வேண்டும்.அம்மாதிரியான சதங்களுடன் அனாஸக்தியை வளர்பபதற்கு உதவும்.அவ்வாறு ஆத்ம 

விசாரமார்ககத்தில்,வேத சாஸ்திரங்களை கற்றுக் கொள்வதும்  அதன் வழிகள் ஞானம் பெறுதலும் 

சகஜமாகிவிடும்.அந்த முயறிசிகளின் பயனாக, அடி மேல அடியாக அவன் பரமானந்தமான சத்தியத்தில் 

சென்றடைவான்..

பிரபஞ்ச சுகங்கள் தரக்கூடிய எல்லாவித இன்பங்களிலிருந்தும் விடுபடும்பொழுது ஒருவன் ஆத்ம விசாரத்தால் 

நித்திய சத்தியத்தை கண்டறிகிறான்.ஆத்மா பூர்ணமாக மாசற்றதாகும்பொழுது உனக்கு பரம சாந்தி 

கிடைக்கும்.அதன் பிறகு மீண்டும் துன்பம் தரக்கூடிய வாசனைகள் என்ற சேற்றில் விழ வேண்டி 

வராது..தொடர்நது இந்த பிரபஞ்சத்தில் வாழவேண்டி வந்தாலும் நீ எல்லாவிதமான சபலங்களுக்கும 

சஞ்சலங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவனாக இருப்பாய்.நீ முற்றிலும் களங்கமற்றவனாக இருப்பாய். எல்லா 

நன்மைகளின் உருவகமாயிருக்கின்ற உனக்கு என் வணக்கம்.

‘ அந்த அந்த நேரத்தில்- காலத்தில் நிலவிலுள்ள இயற்கை நியதிகளின்படி பொருளீட்டுவதில் தவறில்லை. 

அதை  பயன்படுத்தி மகான்களுடன் சத்சங்கம் ஏற்படுத்திக்கொளவாயாக.அவர்களை 

மதிப்பாயாக.அம்மாதிரி சத் சங்கம் உன்னை லௌகீக சுகானுபவங்களில் பிடிப்பில்லாதவனாக்கும்.அதன் 

பிறகு சரியான சத்யத்தை தேடலில் மூலம் ஆத்மஞானம் உன்னில் உதயமாகும்

‘.
   

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 241

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 241

அவஶ்யம் பாவிதவ்யாக்யா ஸ்வேஹயா நியதிஶ்ச யா

உச்யதே தைவஶப்தேன ஸா நாரைரேவ நேத்ரன்:

अवश्यं भावितव्याख्या स्नेहया नियतिश्च या

उच्यते दैवशब्देन सा नरैरेव नेत्रों:!

விரோசனன் தொடர்ந்தார்,” தகுந்த- பொருத்தமான முயற்சியினால் மட்டுமே நம்மால்

‘ நிர்மமதை’ யை அடைய முடியும்பொழுது கடவுளின் கருணை, விதி என்றெல்லாம்

சொல்கிறார்கள்.ஆனால் நாம் உலகில் காண்பதெல்லாம் உடலை மட்டும்

தான்.கடவுளை காண்பதில்லை.’ ஜனஙள் கடவுள் என்று சொல்லும்பொழுது,

அவர்கள் குறிப்பிடுவதெல்லாம், தவிர்க்க முடியாத கர்மங்களைத்தான்,தங்கள்

சக்திக்கோ மீறின, தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் அடங்காத, இயற்கையின் நியதிப்படி

நிகழும்சஹஜமான நிகழ்வுகளைத்தான குறிப்பிடுகிறார்கள்’.ஆனால், பூரண சமதா

பாவம்-சமன் நிலை- இன்ப- துன்பங்களுடைyமுடிவிற்கும் கடவுளின் கருணை என்றே

கூறுகிறோம்.

கடவுளின் கருணை, இயற்கை நியதி, சரியான சுய முயற்சி என்பதெல்லாம் ஒரே

ஒரு உண்மையைக்கு தான் குறிப்பிடுகிறது.தவறான கண்ணோட்டம், அல்லது பிரமை

தான் இவைகள் எல்லாம் வெவ்வேறு என்று எண்ண தூண்டுகிறது.

சுயமுயற்சியால்,மனம் செயற்கையாக உளவாக்கும் எண்ணங்கள்

பலனளிக்கும்பொழுது, பலனளிக்கின்றது என்று மன்னன் புரிந்து கொள்ளும்பொழுது

மகிழ்ச்சி என்ற அனுபவம் உண்டாகின்றது.

மனம் தான் கர்மங்களை ஆற்றுவதும்.இயற்கையின்படிமனம் பலதையும்

யோசிப்பதும்,அவைகளை உற்பத்தி செய்வதும், அவைகளை வெளிப்படுத்துவதும்

மனம் தான்.மனத்தால் இயற்கைக்கு விபரீதமாகவும் சிந்திக்கவும் செயலாற்றவும்

முடியும்.ஆகவே மனம் இயற்கையை கட்டுப்படுத்துகிறது என்றும்

சொல்லலாம்ஆகாயத்தில் காற்று பயணிப்பது போல் மனித ஜீவன்கள் இவ்வுலகில்

அலைகின்றது.அதன் செயல்கள் சுயநலம் நிறைந்தவையும்,அகங்காரத்தின்

விளைநிலமாகவும் தோற்றமளிக்கிறதென்றாலும்,இயற்கை நியதிகளுக்குள் ஜீவன்

ஆற்ற வேண்டிய கர்மங்களை அவை ஆற்றவும் செய்கின்றன.இயற்கை நியதிப்படி

ஓரிடத்திலிருந்து வேறிடத்திற்கு பயணித்துக் கொண்டோ, ஒரே இடத்தில் அசையாமல்

நின்றுகொண்டு அவை செய்ய வேண்டிய கர்மங்களை செய்கின்றன.இவையெல்லாமே

தவறான புரிதல் தான்.மலையின் உச்சியிலுள்ள மரத்தின் கிளைகள் காற்றில்

அசைந்தாடும் பொழுது மலை தான் அசைந்தாடுகிறது என்று தோன்றுவது போல்தான்

இதுவும்.அது எப்படி தவறோ அப்படி இந்த எண்ணமும் தவறே.மனம்

இருக்கும்பொழுது கடவுள் இல்லை; இயற்கையிலையே; மனம் அழியும்பொழுது

ஒன்றுமேயில்லை. என்ன வேண்டுமானாலும் நிகழட்டும் . எந்த எண்ணமும்

தோன்றாது.

பலி கேட்டான்:’ மகானான் தந்தையே! இனபங்கிளினபாலுள்ள இசையையும் முடிவை

எப்படி மனதில் உறுதிப் படுத்த முடியும்?’

விரோசனன் கூறினார்:’ மகனே! ஆத்ம வித்யை எனும்போது மெல்லிய கொடியில்த்

தான் இன்பத்தின்பாலுள்ள ஆஸக்தியின் முடிவு எனும் கனி காய்க்கின்றது.அது

உண்டாவதோ? ஆத்மதரிசனம் பெற்ற பிறகு தான்.அதன் பிறகு அனாஸக்தி உறுதிப்

படும்.ஒரே நேரத்தில் புத்திபூர்வமாக விசாரமார்ககத்தின் வழியாக ஆத்மாவை

காணவும்,ஆஸக்திகளை விட்டுவிடவும் இயலணும்.

புத்தி விழித்தெழும்பொழுது ஒருவன் தன் மனதின் கால் பகுதியை வேத

சாஸ்திரங்களை படிப்பதிலும்,இன்னொரு கால் பகுதியை குரு பூஜையிலும் மீதியை

மட்டும் வஸ்து விஷயங்களிலும் ஈடுபடுத்த வேண்டும். புத்தி சிறிதே

விழித்தெழும்பொழுது மனதின் சரி பாதியை குரு பூஜைக்கும் மீதி இரண்டு பங்காக்கி

ஒரு பாதியை சாஸ்திரங்களை படிப்பதிலும் இன்னொரு பாதியை உலக

விஷயங்களிலும் செலவிடாமல.புத்தி முழுவதும் உண்ரர்நதெழுந்தவன் குருபூஜையிலும்

சாஸ்திரங்களை படிப்பதிலும் மட்டும் அக்கறை காட்டுவான் 

Ramaneeyam 4

A Garland of letters


In Sanskrit ,Aksharam means letters or Alphabets .


Another meaning is that which will not weaken or get destroyed.


‘Manamalai’ means wedding garland. The role of wedding garland is to unite two 

persons in wedlock.


The purpose of the marriage itself is to unite two souls.


Akshara Manamalai is a compendium of 108 couplets created by Bhagavan Ramana 

Maharshi, more than hundred years ago.


The purpose of the marriage referred to by the Bhagavan Ramanar is not to unite two 

mortal human beings.


It is the union of Jeevatma and Paramatma. This marriage is immortal.


The word Aksharam indicates that the marriage is never destroyed.

We can interpret the title in another way also. Bhagavan has created these couplets in 

Tamil language which is also as ancient as sanskrit.
‘A’ is the first alphabat of Tamil and ‘ ksha’ is the last alphabet of sanskrit.We can say 

that Bhagavan has created this garland uniting these two alphabets.

These couplets were recited by Bhagavan in the year 1914, when he was living in the 

Vishupaksha cave. It is 103rd year after creation of the Garland.
Bhagavan did not take any effort to create these couplets.
 YLeMAN HW patEA n dOne of the devotee asked Bhagavan,” What is the alternative for 

the finest palms like Thevaram and Thiruvasagam? ‘
As usual Bhagavan did not respond.!
One day Bhagavan and the devotees were on their usual trip for ‘Biksha’ Suddenly the 

Bhagavan started reciting the couplets. Someone immediately fetched a pencil and 

paper and started noting down. it was a herculean task for the devotee. Bhagavan 

recited the couplets like a torrential rain fall nonstop. It was like  fire being fanned by a 

whirlwind. Like  the rocks falling from a hill top will not stop midway the couplets came 

out of Bhagavan’s Devine lips.

The meaning of the ‘ Akshara Manamalai’ are multifarious. 
Let me mention a few here.
* The Bhakti marga and Gnana marga  are integrated into the couplets Hence it is 

celestial wedding garland..
* Ramanar showed a new path called ‘ vicarage marga’ – an analytical path. He 

prompted his devotees to enquire as to  ‘ who I am ‘ and find out the truth that there is 

no ‘ I’ . There is only ‘ paramathma’ or ‘ Brahmam’.
* Sri Krishna Bhagavan says in the Bhagavad Gita – ” Aksharam Akarosmi ” – I am in all 

beings.

Ramaneeyam 2

Bhagavan Ramanar in ArunAchalam
Bhagavan reached ThiruvannAmalai on first of September 1896. When he left his house in Thiruchuzhi he did not know where ThiruvannAmalai was. He left home with a few Annas( the smallest denomination of Indian currency on those days) . Earlier he had heard about Thiruvannamalai, when someone visiting his father mentioned it. He got a prompt from his inner conscience to go to Thiruvannamalai. He went to Madurai nearest railway station and boarded a train going northwards from there. An elderly Muslim gentleman in the train enquired of him where he was going. Venkatraman( as he was called then ) replied that Thiruvannamalai. The gentleman told that the train will not take you to Thiruvannamalai but you can get down at a station called Thindivanam and find out how to go to Thiruvannamalai.
Venkatraman slept in the train for some time. When he woke up, the Gentleman had gone. It appeared that he was Godsend. Perhaps ArunAchalEswarar himself might have come in human form to direct Venkatraman to Thiruvannamalai.
From Thindivanam Venkatraman reached a place called Keezhur. There he visited the temple dedicated to veeretteswarar .By that time he had neither money nor strength to walk further. He was tired and hungry.
He accepted Bikshai(ALMS) from one Muthukrishna Bhagavathar. He pledged his ear studs with the Bhagavathar and got four Rupees. Somehow he boarded a train and reached Thiruvannamalai.
For a few days he stayed in the thousand pillar mandapam in ArunAchalEswarar temple. He did neither speak to anyone nor ate anything during these days. No one offered him any food.
He did not feel the need also.
But a few mischievous children started troubling him. They pelted stone at him. Heckled him. To escape from them, he went down to the ‘Pathala linga’ underground room in the temple. In those days the Pathala linga room was in very bad condition ;infested by all kinds of creatures like snakes, and scorpions.
But Venkatraman did not bother. He remained there for many days without water and food. There also the children did not allow him to be peaceful.
Seshadri Swamigal who was famous at that time in Thiruvannamalai came there as god sent and rescued Venkatraman from the children.
A few days after ,local citizens took him forcefully from the pathala lingam and located him in the Lord Subramania temple within the ArunachalEswarar temple campus. They force fed him. He was sitting unaware of any of these happenings. He opened his mouth only when they force fed him. He did not speak.
That was the time he was begun to be called as Brahmana sanyasi. That became Ramanar after a long time.
After his experience with death at Madurai in his Uncle’s house, he has never used any name. Even in the note he left behind at his house he left for Thiruvannamalai, he did not sign nor write his name.
Years later when the administrators of Ramanasramam prepared a will, he refused to sign any name. His firm belief was no one has a name other than Brahmam. Everybody is part of that brahamam .The will was contested in the judicial courts then. Bhagavan Ramanar ( as he was called by that time) was to be called to be present in the court of law. But good sense prevailed and then British Government appointed a special Judicial Commission who visited Ramanasramam to enquire into the matter. The Commission had to accept BhagavAn’s oral agreement with the contents of the will and the line drawn at the end of the document was accepted as evidence of Bhagavan’a concurrence .It was an epoch making judicial event. Of course he knew that he was being addressed as Bhagavan Ramanar
He would have responded even if he was called by any other name. He knew that no name is ‘HE”.

RAMANEEYAM 1

Rise of a Star

Whatever happens in the world are results of cyclical revolution. Whenever this fundamental truth is forgotten or suppressed by vested interests, just to remind us the truth Gurus descend on the universe. A few to be mentioned are Goudapathar, Adthi Sankarar, Ramanujar, BhagavAn Ramana MAHARSHI, Sri Ramakrishna paramahamsar
Belong to this category of great Gurus. If at all anyone claims that he is the GOD, it is little difficult to accept him. People going after him certainly give rise to unnecessary apprehension. It is true that because of excessive devotion to their Guru disciples deify him. Even such behaviour is not acceptable.
GoudapAthar through his explanatory works on Mandukyopanishad laid the foundation for the AdvaithA philosophy.
Sri Adhi SankarachArya through his analysis gave Advaitha philosophy a more rational and acceptable format.
But BhagavAn Ramana Maharshi, slightly deviating from these Gurus, by his seclusion from the world for nearly thirty years, and gaining from his own experience, observed silence for most of his life thereafter except very few interactions with those who approached him expounded a rare philosophy which is ‘vichAra mArga” or “Who am I?”
Enquiry.
He had gone into the ArunAchalEswarar temple in TiruvannAmalai only once when he entered thiru Arunai for the first time.
He did not require going to temples, because he had realized that there is no God apart from self. That was the essence of his philosophy. We will see more of it in the coming days.
Star rises
A male child was born to Shri Sundaram Iyer and Srimathi AzhagammAl in the year 1879 29th of December in a small village called Tiruchuzhiyal near Madurai southern Tamilnadu. The day was so auspicious in as much as that was the day commemorating the celestial dance Lord Parama Siva which symbolized the srishti,samrakshanam,and SamhAram-the three functions of the Para Brahmam. That day is Arudra Darsana Day. The star was born at 1.00AM on that day when day has not yet dawned. He was christened Venkata Raman by his parents.
He was drawn to TiruvannAmalai in his sixteenth year certain inexplicable( to ordinary humans like us) forces. There he lived for the rest of his life. After 30 years of mounaviratham, world was drawn to him and he was called Ramana Maharshi. He became the torch bearer for millions around the world.
Today in the Tamil month of Karthikai a jothi is lighted at the top of the ArunAchala hill.
Ramana Maharshi lived at the foothills as a Jothi nearly sixty years showing moksha marga to all of us. Even today people visiting the place get tremendous solace and peace of mind

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 230

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 230

ஆசை தான்  நாசத்திற்கு விளை நிலம்

அத்யைஶைவாத்தி மாம்ஸாஸ்திருதிராதி ஶரீரகாத் 

மனோபிலவிலீனைஷா த்ரிஷ்ணாவநஶ்யநீ ந்ருணாம்!

अद्यशैवात्ति मांसास्थिरुधिरादि शरीरकात्

मनोबिलविलीनैषा त्रुष्णावनशुनी न्रुणाम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” ஆத்மா தானாகவே – எந்தவித காரணவுமில்லாமல்- தன்னை மறந்து, தன் 

சொரூபத்தை மறந்து, பிரபஞ்ச வஸ்துக்களுடனும், அவை நல்குகின்ற அனுபவங்களுடனும் 

ஒன்றிப்போய்,மாசடைகின்றது.அப்பொழுது அங்கு ஆஸக்தி உளவாகின்றது.மேலும் மேலும் 

அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஒரு உந்துதல் மாயா மயக்கத்தை ஊக்குவித்து,தீவிரமாக்குகின்றது.விசுவ 

பிரளயத்தைக் வேண்டுமென்றால் சிவன் முதலிய தேவர்கள் எதிரக்கொண்டு சமாளித்திருக்கலாம். ஆனால் 

ஆசை எனும் அக்னியை எதிர்கொண்டு வெற்றி பெறுவதற்கு யாராலும் அவ்வளவு எளிதாக இயலாது.

இராமா,இவ்வுலகில் நிகழ்ந்துள்ள எல்லா துன்பங்களும் கஷ்டங்களும் ஆசையினாலுண்டானது தான்.

” கண்ணுக்குத் தெரியாமலே இருந்து கொண்டு , ஆசை எனும் மாயப் பிசாசு,சரீரத்திலுள்ள மாமிசம் – 

இரத்தம் முதலிய எல்லாவற்றையும் கொஞ்சமும் மிச்சம் வைக்காமல் உண்டு களிக்கின்றது.”

ஒரு சில நொடிகளுக்கு அது அடங்கிவிட்டது போல் தோன்றினாலும், அடுத்த நொடியிலேயே அது மீண்டும் 

உயிர்ப்பெற்று , வளர்நது, பெரிய உருவமாகிவிடுகிறது.ஆசையின் வலையில் சிக்கி மனிதன் வலுவிழந்து, 

ஒளியிழந்து, பரிதாபமான நிலைமையில், கேடுபயக்கும் மனப்பாங்குடன் மாயாமயக்கத்தில் 

வாழ்கிறான்.ஆனால் இந்த ஆசைகள் அழிந்துவிட்டாலோ ஜீவாத்மா மாசற்றதாய் தெய்வீக குணங்கள் 

நிறைந்தவனாகிறது.

அஞ்ஞானியின் இதயத்தை மட்டும் தான் ஆசையின் மாயக்கரங்கள் எட்டிப் பிடிக்கின்றன.

விலங்குகள் உணவின் மீதுள்ள ஆசையால் வேடன் விரித்த வலையில் சிக்குவது போல் , மனிதாத்மா 

ஆசையின் பின்னால் ஓடி ஓடி நரகத்தில் வாழ்கிறான்.முதுமையில் விளையும் பார்வையின்மை கூட, 

ஆசையினால ஒரு நொடியில் உளவாகும் மயக்கத்தின் அளவு கேடு விளைவிக்காது.ஆசை அவனை சிறுமைப் 

படுத்தி மானபங்கப் படுத்துகின்றது.

பகவான் விஷ்ணு கூட மகாபலியிடம் யாசிக்கச் சென்ற பொழுது குள்ளமான வாமன உருவத்தில்த் தான் போக 

வேண்டி வந்தது.

ஆகவே ஆசயை அருகே நெருங்க விடாமல் விலக்கியே வைக்க வேண்டும்.அதை முழுவதுமாக 

கைவிடவேண்டும்.மனிதனின் வீழ்ச்சிக்கு காரணமே ஆசை தான்.

ஆனால், இந்த ஆசையெனும் உத்வேகத்தால்த்தான் சூரியன் உதிப்பதும் ஒளி உமிழ்வதும். அதே 

காரணத்தினால்த் தான் காற்று வீசுவதும் மலைகள் நிலைகொள்வதும், பூமி எல்லா உயிரினங்களுக்கும் 

பாதுகாப்பாக இருப்பதும். ஏன், இந்த மூவுலகங்களும் இருந்து கொண்டிருப்பதுடன் கூட  ஆசையின் 

உத்வேகத்தால்த்தான் தான்.எல்லா உயிரினங்களையும் இணைப்பது பாசக்கயிறெனும் ஆசை தான்.எந்த 

கயிறை வேண்டுமானாலும் அறுத்து விடலாம் ஆனால் பாசக்கயிற்றால் அறுப்பது மட்டும் அவ்வளவு எளிதல்ல.

ஆகவே இராமா, எல்லா விதமான மனோ சங்கல்பங்களையும் கைவிட்டு,சிந்தைகள் கற்பனைகள் 

எல்லாவற்றையும் கைவிட்டு,நீ இன்றே ஆசையிலிருந்து விடுபடு.கற்பனைகளும், சிந்தைகளும், 

எண்ணங்களுமில்லை என்றால் மனமும் கிடையாது… 

முதலில்,’ நான’ ‘ நீ’ ‘ அது’ என்ற எண்ணங்களை மனதிலிருந்து துடைத்தெறிந்து விடு.ஏனென்றால் 

இம்மாதிரி எண்ணங்கள் உளவாக்குகின்ற மனோ விருத்திகள் தான் ஆசைகள், ஆஸக்திகள்.அம்மாதிரி 

மனோவிருத்திகள் உண்டாகமலிருந்தால் நீயும் ஞானியாக விடுவாய்.ஆசையும் அகங்காரமும் இரண்டில்லை. 

அவை ஒன்றே! எல்லா பாப கர்மங்களுக்கும் உறைவிடம் அதுவே தான்.

இராமா,ஞானமெனும்- விவேகமெனும் வாளால் அஹங்காரத்தின் வேரை அறுத்து, பயத்தை அழித்து விடு. நீ 

முக்தனாகி விடுவாய்

 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 229

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 229

ஆத்மாவும் மனமும்

ஆத்மனோ ஜகதஶ்சாந்தர் த்ருஷ்டத்ரிஶ்யதஶாந்தரே

தர்ஶநாக்யே ஸ்வமாத்மானம் ஸர்வதா பாவயான்பவ!

आत्मनो जगदश्चान्तर् द्रिष्ट्यद्िश्य दशान्तरे 

दर्शनाख्ये स्वमात्मानम् सर्वदा भावयन्भव।

வஸிஷ்டர். தொடர்ந்தார்: புத்தி வளராதவர்களுக்கு ஆன்மீகஞானத்தை ஊட்ட நினைப்பவர்கள் ஒரு சிறிய 

குடையினால் ஆகாயத்தை மறைத்து விடலாம் என்று எண்ணுபவர்களே! ஏனென்றால் விலங்குகளைப் போல் 

வாழ்கின்றவர்களால் உயர்ந்த நிலையிலுள்ள தத்தவங்களை புரிந்து கொள்ள முடியாது என்பதில் எள்ளளவும் 

சந்தேகம் வேண்டியதில்லை.மனது என்கின்ற கயிற்றால் கட்டப்பட்டு அவர்கள் மேய

விடப்பட்டுள்ளார்கள். தங்கள் மனமென்ற மாயையில் கட்டப்பட்டு  அஞ்ஞானம் எனும் புதைகுழியில் புதைந்து 

போவதைக் கண்டு கற்களும் கண்ணீர் விடும்.ஆகவே ஞானிகள் அம்மாதிரி மனக் கட்டுப்பாடு 

இல்லாதவர்களுக்கு ஆத்ம வித்யை கற்றுக் கொடுக்க முயல மாட்டார்கள்.

ஆனால் மனக்கட்டுப்பாடு நேடி, ஆத்மவிசாரத்திற்கான பக்குவமடைந்தவர்களுக்கு துக்க நிவுருத்தி 

கிடைப்பதற்கு மகான்கள கண்டிப்பாக உதவவும்  செய்வார்கள்

இராமா, மனதிற்கு இருப்பு கிடையாது.தேவையில்லாமல் அதன் இருப்பை உண்டு பண்ணி 

துன்பபடாதே.ஏனென்றால் அது ஒரு பிசாசு.அது நம்மை அழித்து விடும்.ஆத்மாவை மறந்து விட்டோமென்றால் 

மனம் உண்டு என்று பொருளாகிறது.அதைக் குறித்து யோசித்துக் கொண்டேயிருந்தான் அது வளர்நது  

பெரிதாகிப் கொண்டேயிருக்கும்.ஆகவே அதைக் குறித்துள்ள சிந்தைகளை விட்டு விடு.

உன்னில் வஸ்து போதம் – வெளிப் பொருட்களைக் குறித்துள்ள அறிவு உதயமாகும் பொழுது நீ 

வாசனைகளுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறாய்.அது தான் பந்தம். அதுவே பந்தனம்.இந்த வாசனைகள் என்ற 

பந்தங்கள் இல்லாதாவது தான் முக்தி.அதாவது மனம் இல்லாத நிலை. 

இயற்கையின் குணநலன்களுடன் உண்டாகும் தொடர்பு பந்தங்களையும் உளவாக்குகின்றது.அந்த தொடர்பு 

அறுத்துவிட்டால் முக்தியை நோக்கி முன்னேறலாம்.

நீ எந்த வழியை வேண்டுமென்றாலும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம்.

‘ நான் அதுவல்ல ‘, ‘ நான் இதுவல்ல’,( நேதி, நேதி) என்று விசாரமார்ககத்தில் சென்று உன்னையே நீ

அறிந்து, உணர்ந்து, அனந்த ஆகாயம் போன்று சஞ்சலமேதுமில்லாதவனாக இரு.’ ஆத்மா’ ‘ பிரபஞ்சம்’ 

என்ற இரட்டை மனோபாவத்தை உண்டு பண்ணுகிற மாசடைந்த சிந்தைகளை கைவிடு.

‘ ஆத்மா என்ற திருஷ்டாவிற்கும்( காண்பவனுக்கும்) உலகம் என்ற திருசியத்திற்கும் ( காட்சிக்கும்) இடையில் 

நீ ‘காண்பது’ என்ற திருஷ்டியாக இருக்கின்றாய். இந்த உண்மையின் சாகஷாத்காரம். உன்னில் எப்பொழுதும் 

நிறைந்திருக்கட்டும்.’

அனுபவிக்கின்றவனுக்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையில் நீ நிற்கின்றாய்.இந்த உண்மை உணர்த்துவது  தான் 

ஆத்ம ஞானம்.அதில் அசையாமல் உறுதியாக நில்.

இந்த ஆத்மாவை தவிர்த்து வேறு ஒரு பொருளைக் குறித்து சிந்திக்க ஆரம்பிக்கின்ற பொழுது நீ மனமாக 

மாறுகிறாய். அதாவது ‘ விஷயி’ ஆகிவிடுகிறாய். அதனால் துன்பத்திற்கான ஆளாகிறாய். ஆத்ம 

வித்யையிலிருந்நது  மாறுபட்டது மனம். அது தான் துன்பத்தின் உறைவிடம்.

‘எல்லாம் ஆத்மாவே’ என்ற உணர்வு உண்டாகிவிட்டால்,மனமில்லை, விஷயமில்லை, விஷயி 

இல்லை.எண்ணங்களில்லை.

‘ நான் இந்த சரீரம்’ என்று எண்ணி விட்டாலோ ‘ மனம்’ உண்டாகிறது.அது துன்பமயமானதாகவும் 

இருக்கிறது.

‘ நான் ஆத்மா; நான் ஜீவனோ, சரீரமே மற்ற எந்த வஸ்துவோ அல்ல; ஏனென்றால் அவை எதுவும் உண்மையில் 

இல்லை.’

இந்த உண்மை புரிந்துவிட்டால்,மனம் காணாமலே போய்விடுகிறது; பரமானந்தம் தான் பிறகு.

‘ இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதுமே ஆத்மா தான்.’ என்ற உண்மையின் வெளிச்சத்தில் மனமென்ற இருளிற்கு 

இடமில்லை.மனமெனும் நாகம் நம்மை பிடித்துக்கொண்டிருக்கும்பொழுது தான் பயம் உண்டாகிறது.யோக 

சாதனைகளை மூலம் மனோ நாசம் சம்பவித்தது் விட்டால் பயத்திற்கும் எங்கே இடம்?
.