Category Archives: Yogavasishtam-Niththiya pArayaNam

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 651

Yogavasishtam @ Maharamayanam 651

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 651

அவஶ்யம்ʼ ப⁴விதவ்யோ(அ)ர்த்தோ² ந கதா³சன கேனசித்

வித்³யாதுமன்யதா² ஶக்யஸ்தன்ன க்ஷரதி யத்னத: (6.2/155/53)
अवश्यं भवितव्योऽर्त्थो न कदाचन केनचित्

विद्यातुमन्यथा शक्यस्तन्न क्षरति यत्नत: (6.2/155/53)
avashyam bhavitavyo’rttho na kadaachana kenachit

vidyaatumanyathaa shakyastanna ksharati yatnata: (6.2/155/53)

முனிவர் தொடர்ந்தார்:” பகவான் மறைந்த பிறகும் உன் தவத்தை நீ தொடர்வாய்.உன் உடல் அப்பொழுது வெறும் எலும்புக்கூடு மட்டுமாக மாறியிருக்கும். ஆனால் பகவான் தந்த வரத்தினால்,அந்த சரீரத்தில் ஒரு வித மான ஒளி விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை காணமுடியும்.நீ என்னை நமஸ்காரம் செய்வதோடு உன் சரீரம் திவ்வியத் தன்மையையும் பெறும்.

அப்பொழுது அது கருடனை விட வேகமாக பறக்க ஆரம்பிக்கும். அது படிப் படியாக வளர்ந்து ஆகாயத்திலுள்ள வஸ்துக்களைக் கூட தன்னுள் ஆவாகித்துக் கொள்ளத் துவங்கும்பொழுது இப்படி வளர்ந்த சரீரத்தில் கடலலைகள் போன்று அனேகம் விசுவங்களை காண்பாய்! ஆரம்பத்தில் இருந்தது போல் இந்த விசுவங்களும் அனந்தபோதத்தில் உளவானது தான்.இருந்தாலும் அந்த நேரத்தில் உன் பார்வையின் பாதையில் அவைகள் தென்படலாகும்.

அவை எப்படி- எவ்வளவுக்கெவ்வளவு அஞ்ஞானிக்கு  ‘ அசத்’ மற்றும் ‘ பலவிதமானவையாக’ தோன்றுமோ, அதே போல் .ஞானிக்கு ‘ சத்’ மற்றும்’ பிரிக்கமுடியாதவை’ ஆக இருக்கும் என்று நீ அறிவாய்.அவ்வாறு மேலே உயர்ந்தும் கீழே இறக்கியும் , எதிர் நிழல்களாகவும், மூடு திரைகளாகவும்,எண்ணிக்கையிலடங்காத உலகங்கள் தோன்றி மறைவதை கண்டு கொண்டே பல காலங்கள் கழிந்து போகும்.அப்பொழுது எல்லைகளற்ற  போதத்தின் சக்தியைக் குறித்துள்ள மதிப்பு உன்னில் உளவாகும்.ஒரு நாள் உன்னில் உடலைக்குறித்துள்ள போதம் உயிர்த்தெழும்.நீ இப்படி சிந்திக்க தலைப்படுவாய்:” ஏன் இந்த உடல் இப்படி கனமானதும் பாரமானதுமாகவும் இருக்கிறது? அதன்’ பரப்பு’ அளவற்றதாக இருக்கிறது.ஏனென்றால் அது ஆகாயம் முழுவதும் பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது.நான் செய்ய வேண்டியது என்ன என்று தெரியவில்லை’.
‘ எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்றால் ‘அஞ்ஞானத்திற்கும் இந்த உலகமெனும் மாயத் தோற்றத்திற்கும்  எல்லைகளில்லை’ என்று தான்.பிரம்ம ஞானம் பெறாமல் இதை அறிய முடியாது.நான் இந்த தேகத்தை துறக்க வேண்டும்.இதனால் இனி என்ன பயன்?’

‘ என்னுடைய உடல் கனப்பொருளாகவும் அதே நேரத்தில் எந்த விதமான அடித்தளமும் இல்லாமலிருக்கிறது.இதன் உதவியுடன் மகான்களுடனான சத் சங்கம் கூட கிடைக்காது.’

இவ்வாறு யோசித்து நீ உடலை துறப்பாய். உன் ஜீவன் பிராண சக்திமட்டுமாக இருக்கும்.அப்படி நீ காற்றை விட சூக்‌ஷ்ம சரீரமாக மாறுவாய்

உயிர் பிரிந்த உடல் வாடி வதங்கி சிறிதாக மாறியிருந்தாலும் அது பூமியில் விழும் பொழுது பூமியை அதிரச்செய்யும் என்றறிந்து காளி மாதா அந்த உடலை ஆஹரித்து பூமியை பவித்திரமானதாக பாது காப்பாள்.இது தான் உன்னை எதிர் நோக்கியுள்ள வருங்காலம்.’

வியாதன் கேட்டான்:’ பகவான் , நான் அனுபவிக்கக் போகின்ற கஷ்டங்கள் எவ்வளவு பரிதாபமாக உள்ளது? அவைகளால் எந்த பயனும் கிடையாது தானும்! ஆனால் இந்த விதியை மாற்றி எழுத ஏதாவது வழியுள்ளதா என்றால் இல்லை தானும்! ‘

“முனிவர் சொன்னார்:” தவிர்க்க முடியாத விதியை எதிர்க்க யாராலும் எக்காலத்திலும் முடியாது.அதை மாற்ற எந்த முயற்சிக்கும் சக்தி கிடையாது.”

.வலது கை என்றும் வலது கை தான்; இடது கை இடது கை தான்!அந்த நிலையை மாற்ற யாராலும் இயலாது.அதே போல் ஒருவனது காலையும் தலையையும் இடம் மாற்ற முடியாது! எவையெல்லாம் எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படியே இருக்கின்றன.

சோதிடத்திற் வருங்காலத்தை கணித்து சொல்லித்தான் முடியும்.வருங்காலத்தை மாற்றி அமைக்க , வருவதை தடை செய்ய இயலாது.ஆனால் ஆத்மஞானிகள் இந்த உலகில் நீண்ட உறக்கத்தில் என்பது போல் இருக்கிறார்கள்.அவர்கள் முன்கால கர்ம பலன்களை அனுபவிக்கிறார்கள்.அவர்கள் தங்களது உள் போதத்தை கொந்தளிப்புக்கு ஆட்படுத்த அனுபவங்களை அனுமதிப்பதில்லை. அவர்களை பொறுத்த வரையில் உடல் நெருப்பில் எரிந்து சாம்பலானாலும் எந்த விதமான பாதிப்பும் இருக்காது. அவர்கள் கர்மத்தை வென்றவர்கள்!. 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 650

Yogavasishtam @ Maharamayanam 650

தினமொரு சுலோகம்

  நாள். 650

ஜ்ஞானம்ʼ தது³பதி³ஷ்டம்ʼ தே ஜீர்ண்ணதா³ர்வல்பகாக்³னிவத்

ஸம்ʼஸ்தி²தம்ʼ ஹ்ருʼத³யே கிந்து த³ஹ்யமாக்ரம்ய நோசிதம்ʼ (6.2/155/12)
ज्ञानं तदुपदिष्टं ते जीर्ण्णदार्वल्पकाग्निवत्

संस्थितं हृदये किन्तु दह्यमाक्रम्य नोचितं (6.2/155/12)

jnyaanam tadupadisht’am te jeernnadaarvalpakaagnivat

samsthitam hri’daye kintu dahyamaakramya nochitam (6.2/155/12)
அக்னி தேவன் கூறினான்:” முனிவரின் உபதேசங்களை கவனமாக கேட்ட வியாதன் காற்றின் சக்திக்கேற்ப அசைந்தாடும் ஒரு ஓவியமே போல் இருந்தான்.ஆனால் அவன் முனிவரின் உபதேசப்படி வாழவில்லை.அவனின் இதயம் பூர்ணமாக உன்னத நிலையை இன்னும் அடையவில்லையல்லவா? அவன் சுழலுகின்ற ஒரு இயந்திரத்தின் மீதுள்ள ஒரு எண்ணைத் துளி போல் அங்கும் இங்குமாக ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தான்.

தான் ஒரு முதலையால் தாக்கப்படுவது போலவும், அதனிடமிருந்து தப்பிக்க வழி தெரியாத ஒருவனைப்போலவும் அவனது உள்ளில் சந்தேகங்கள் நிரம்பி வழிந்தன.’ இது தானா நிர்வாணம்?’ என்று அவன் அடிக்கடி தன்னையே கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.’ ஒரு வேளை இது நிர்வாணமில்லையோ? அது வேறு ஏதாவதாக இருக்கலாம்’

” உலகம் எனும் தோன்றல் என்னில் உளவானது என்னுடைய அஞ்ஞானத்தின் காரணமாக இருக்கலாம்.  முனிவரின் உபதேசம் என்னில் எந்த தாக்கத்தையும் உளவாக்காததும் அதே காரணத்தினாலோ இருக்கலாம்.! 

நாம் இதிலிருந்து விலகியே ஆகணும்.தவத்தில் ஈடுபட்டு ஒரு சூக்‌ஷ்ம சரீரம் பெறணும்.பிறகு மிகவும் தொலைவில் ஆகாயம் கூட இல்லாத ஒரு இடத்தில் போய்ச் சேரவேண்டும்.’

இவ்வாறு தனக்குத் தானே ‘தான் அஞ்ஞானி தான்’ என்று உறுதி பூண்டான்..முனிவரின் உபதேசங்கள் எல்லாம் வீணாயிற்று.ஏனென்றால் அவை வியாதனில் ஒரு நிறைவாக, அனுபவமாக ஆகியிருக்கவில்லை.அவன் வேட்டையாடுவதை கைவிட்டான். முனிவருடன் சேர்ந்து அவன் தவம் செய்ய ஆரம்பித்தான்.அனேகமாயிரம் வருடங்கள் தவம் செய்தான்.திவீரமான தபஸுகளுக்கான ஒழுங்கு முறைகளை அவனும் கடைப் பிடித்தான்.

ஒருநாள் அவன் முனிவரிடம் கேட்டான் :” எப்படி எனக்கு ஆத்மாவில் ஆனந்தம் காண முடியும்?”

முனிவர் சொன்னார்:” நான் உனக்கு உபதேசித்தாலும் ஞானம் உன் இதயத்தில் மிகவும் பலவீனமான நிலையிலிருக்கிறது.மிகவும் பழசாகிப்போன ஒரு மரத்துண்டில் உள்ளடங்கியிருக்கும் அக்னியைப் போல்,அந்த ஞானத்தின் அக்னிக்கு நெருப்பு மூட்டவோ, உனது அஞ்ஞானமெனும் இருளைப் போக்குவதற்கோ இதுவரை இயலவில்லை.”

” நீ  பகவானில் லயிக்காததற்கு காரணம் உன் அறிவு அனுபவமாகாததால்த் தான்.ஞானம் உறுதிப்படுவதற்கு அனுபவம் கட்டாயம் இருந்தே ஆக வேண்டும்.அவ்வாறு ஞானம் தனதாகிவிட்டால் நீயும் பகவானில் லயித்து விட முடியும் .நான் உனது வருங்காலத்தைக் குறித்து கூறுகிறேன். கவனமாகக் கேள்.நீ ஆத்ம ஞானத்தின் பாதையில்த் தான் சென்று கொண்டிருக்கிறாய்.ஆனால் அந்த அறிவின் அடித்தளம் உன்னில் இன்னும் உறுதிப்படவில்லை.ஆகவே தான் உன் மனம் அங்கும் இங்கும் அலை பாய்கிறது.உனக்கு இந்த உலகம் எனும் மாயையிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் உள்ளது.அதற்காக உலகின் எல்லைகளை அறிய முயலுகிறாய்.அதனால்த் தான் தவத்தில் ஈடுபடுகிறாய்.எண்ணிக்கையில்லாத உலக சக்கரங்கள் நீ இந்த தவம் தொடர வேண்டி வரும்.உன்னில் பகவான் திருப்தியடைந்து உன் முன்னால் தோன்றுவார்..
அப்பொழுது நீ இப்படியொரு வரம் கேட்பாய்:” பகவான், ‘இந்த உலகம் முழுவதும் தோன்றுவது அவித்யையினால்த் தான’ என்று நான் அறிகிறேன்.அதில் என்னால் தூயதும் ஏகவும் ஞானத்தை அனுபவிக்க இயலவில்லையே? எங்கிருக்கிறது இந்த உலகின் எல்லைகள்? அந்த எல்லைகளுக்கப்பால் என்ன உள்ளது? இந்த அறிவு என்னில் உளவாவதற்கு நான் கேட்கும் வரம் இது தான்-  என் மரணம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்; தேகம் வியாதிகளால் அவதிப் படாமல் இருக்க வேண்டும்; எனக்கு கருடனின் வேகம் கிட்ட வேண்டும்.என் ஆகாய போக்குவரத்திற்கு தடைகள் ஏதும் ஏற்படக்கூடாது!”
” என் தேகம் வினாடிக்கொரு காதம் என்ற மட்டில் வளர வேண்டும்.அப்படியென்றால் நான் உலகை விட பெரிதாகிவிடுவேனல்லவா? அப்படி என்னால் சிருஷ்டியின் எல்லைகளுக்கப்பாலுள்ளதைக் காண முடியும்”.

‘பகவான் உனக்கு நீ விரும்பிய இந்த  வரங்களை நல்கிவிட்டு மறைந்து போவார்.’

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 649

Yogavasishtam @ Maharamayanam  649

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 649

நாபி⁴வாஞ்ஜா²மி மரணம்ʼ நாபி⁴வாஞ்ஜா²மி ஜீவிதம்ʼ

யதா² ஸ்தி²தோஸ்மி திஷ்டா²மி ததை²வ விக³தஜ்வரம்ʼ (6.2/153/11)


नाभिवाञ्झामि मरणं नाभिवाञ्झामि जीवितं

यथा स्थितोस्मि तिष्ठामि तथैव विगतज्वरं (6.2/153/11)

naabhivaanjhaami maranam naabhivaanjhaami jeevitam

yathaa sthitosmi tisht’haami tathaiva vigatajvaram (6.2/153/11)
முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” நாம் இருவரும் தொடர்ந்து இந்த காட்டில் வசித்து தவத்தை நீண்ட காலத்திற்கு தொடர்ந்து கொண்டிருப்போம்.அங்கு ஒரு வேடன் வேட்டையாடுவதற்காக வந்து சேருவன்.தாங்கள் அவனுக்கு கதைகளை சொல்லியும் சத் உபதேசங்கள் கூறியும் அவனது போதத்தை விழித்தெழ செய்வீர்கள்.

அவனும் உலகை துறந்து சன்னியாசம் மேற்கொண்டு, தவத்தில் ஈடுபடுவான்.ஆத்ம விசார ஈர்ப்பின் காரணமாக அவன் தங்களிடம் கனவுகளின் சுபாவத்தைக் குறித்து க் கேட்பான்.தாங்கள் அவனுக்கு ஆத்மஞானத்தைத் குறித்து உபதேசம் நல்குவீர்கள்.அவ்வாறு தாங்கள் அவனுக்கு குருவாவீர்கள். ஆகவே தான் நான்       தங்களை ‘ வியாதனின் குருவே’ என்றழைத்தேன்.என்னைக்குறித்தும் தங்களைக் குறித்தும் விவரமாக கூறிவிட்டேன்.வருங்காலத்தில் என்ன நிகழப்போகிறது என்றும் கூறிவிட்டேன்.”

நான் இதையெல்லாம் கேட்டு ஆச்சரியத்தோடு விழித்திருந்தேன்.அந்த முனிவர் அதே வீட்டில் தொடர்ந்து வாழ்ந்தார்.நான் அவரை மிகவும் மரியாதையுடன் உபசரித்தேன்.ஒரு மாபெரும் மலை போல் பலவிதமான அனுபவங்களை உணர்ந்து கொண்டு அங்கு நானும் வாழ்ந்து வந்தேன்..

” நான் மரணத்தை வேண்டவில்லை.நான் வாழவும் விரும்பவில்லை.எந்த விதமான மனோ வியாகூலங்களும் இல்லாமல் நான் நானாக இருந்து வருகிறேன்”

பிறகு நான் இந்த விஷய சம்பந்தமான உலகைக் குறித்து – உலகின் சுபாவத்தைக் குறித்து ஆராய ஆரம்பித்தேன்.எது தான் இந்த உலகிற்கு மூல காரணம்? இந்த உலகம் தான் என்ன?  யார் இந்த உலகை போதத்தில் தோற்றுவிக்கிறார்கள்?.உறுதியாக ஒரேயொரு அவபோதம் மட்டும் தான் சத் வஸ்துவாக உள்ளது.

தொடுவானம், பூமி, வாயு, ஆகாயம்,மலைகள்,நதிகள்,திசைகள் எல்லாமே பிரித்து பார்க்க முடியாத போதம் தான்! அவைகளெல்லாமே போதத்தில் தோன்றும் எண்ண அலைகளாக நிலை கொள்கின்றது. அவைகளுக்குள் எந்தவிதமான பொருத்தமின்மையோ, பிரிவினைகளோ கிடையாது.இவைகளில் எதுவும் மலைகளோ, பூமியோ, ஆகாயமோ இல்லை.அவை எதுவும் ‘ நானும்’ இல்லை.இவைகளெல்லாமே போதத்தில் உண்டாகும் தோற்றங்களே! 

இந்த தேகம் தோன்ற காரணம் என்ன? காரணமில்லாமல் காரியம் இருக்க முடியுமா? இவைகள் எல்லாமே மனோ மயக்கங்கள் தான் என்று சொன்னால் அந்த மனோ மயக்கத்திற்கு காரணம் என்ன? யார் இந்த மனோ மயக்கத்தை காண்கிறார்கள்; அனுபவிக்கிறார்கள்.? யார் இவைகளைக்குறித்து  சிந்திக்கிறார்கள்? நான் யாருடைய இதயத்தில் அனுபவமாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேனோ அவனும் நானும் எரிந்து சாம்பலாகி விட்டுள்ளோம்.ஆகவே நான் தூய போதத்தில் நிலை கொள்கின்றேன்.அதனால் கர்மமம் ஏதுமில்லை.கர்மத்திற்கான பொருட்களுமில்லை.

இருக்கின்ற பொருளை போதத்தின் மனத்தோற்றம் என்று சொல்வதற்கில்லை. அது தூய போதமே தான்! அது எப்படி மனதில் தோற்றமாக முடியும்? யார் இந்தக் காட்சிகளை தோற்றுவிக்கிறார்கள்? அப்படி நான் இந்த உலகில் எந்த விதமான கவலைகளுமில்லாமல்,யார் உதவியுமில்லாமல், எந்தவிதமான உபாதிகளின் பாதிப்புக்களுக்கும் ஆளாகாமல்,முற்றிலும் விடுதலை அடைந்தவனாக ( முக்தனாக) இருக்கிறேன்.பொருத்தமான நேரங்களில் பொருத்தமான காரியங்களை செய்கிறேன்.ஆனால் ‘நான்’ எதுவுமே செய்வதில்லை!.

என்ன நிகழுமோ, அது அப்படியே நிகழ்கின்றது.ஆகாயம், பூமி, வாயு எல்லாமே உண்மையில் ஒரே ஆத்மா தான்! .எல்லா அங்கங்களும் போதத்தின் அங்கங்களே! ‘ நான்’ சாஸ்திரங்கள் விதித்துள்ள ‘ யமநியமங்களிலிருந்து’ விடுபட்டுவிட்டேன்.’ உள்ளே’ , ‘வெளியே’ என்ற பாகுபாடுகூட கிடையாது.நான் இவ்வாறு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது தாங்கள் தற்செயலாக என்னை காண வந்துள்ளீர்கள். நான் ‘ கனவுகளைப்’ பற்றியும், நம்மைக் குறித்தும்,சிருஷ்டியைக் குறித்தும் சொன்னேன். தாங்கள் இவைகளை எல்லாம் அறிந்து கொண்டு முற்றிலும் அமைதியாக இருக்கிறீர்கள். தாங்கள் நிர்வாண பதம் அடையக்கூடும். ஒன்றுமே நிகழ்வதில்லை என்றும் வரலாம்.”

வியாதன் சொன்னான்:” அப்படியென்றால் நாமெல்லாம் ‘ பொய்மை’ ( மித்யை) ஆகிவிடுகிறாமா?”

முனிவர் தொடர்ந்தார்:” உண்மை தான்! இவை- இந்த உயிரினங்களெல்லாம், மனோ மயக்கத்தில் உண்டான உண்மைகள் தான்! தங்களுக்கு தோன்றுகின்ற மனோப் பிரமையினால் ஒருவருக்கொருவர் அருகாமையை உணருகிறார்கள்.தாங்கள் இவைகளை செவியுற்றாலும் சத்தியத்தை அனுபவிக்க முடியாது.அதற்கு இடைவிடாத நிபந்தனைகளற்ற பயிற்சி வேண்டும்.அம்மாதிரி பயிற்சியினால் மட்டுமே அத்தியத்தை உணரமுடியும்..”  

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 648

Yogavasishtam @ Maharamayanam 648

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 648

ததே³வம்ʼ ஸ்வப்ன ஏவாயம்ʼ ஜாக்³ரத்³பா⁴வமுபாக³த:

ஸர்வே வயமிஹ ஸ்வப்னபுருஷாஸ்தவ ஸுவ்ரத (6.2/151/9)
तदेवं स्वप्न एवायं जाग्रद्भावमुपागत:

सर्वे वयमिह स्वप्नपुरुषास्तव सुव्रत (6.2/151/9)
tadevam svapna evaayam jaagradbhaavamupaagata:

sarve vayamiha svapnapurushaastava suvrata (6.2/151/9)

முனிவர் தொடர்நஃஉ சொன்னார்:” அவ்வாறு உறக்கத்திலிருந்த இரு தேகங்களும் அக்னிக்கு இரையாகி விட்டதென்றாலும்,அவை போதமாக வே  துடித்துக் கொண்டிருந்தது.சரீரங்களோடு, அதைச் சேர்ந்த ஒளியும் அழிந்து விட்டிருந்தன.உடல்  உயிரோட்டத்தின் ஆதாரம் என்பதால் உடல் அழிந்தவுடன் தங்களுக்கு வெளியே போவதற்கான வழி கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை.ஆகவே அந்த இரு உடல்களும் கிடைக்காமலேயே தாங்கள் இந்த உலகில் இருந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

அவ்வாறு நமது கனவு சாக்‌ஷாத்கரிக்க பட்டு விட்டது.நாமெல்லாம் இங்கேயிருப்பது தங்கள் கனவு நிலைப்பாட்டின் பொருட்களாகத்தான். 

அதே போல் தாங்கள் எங்களது கனவுலக பொருளே!இவையெல்லாம் நிகழ்வது தூய போதம் எனும் சிதாகாயத்தில்த் தான்.அது தான் எங்கும் எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது.நீ இதற்கு முன்னும் ஒரு கனவுலக பொருளாகத்தான் இருந்தாய்.ஆனால் நீ இந்த ஜாக்ரத் உலகத்தை கற்பனை செய்ததின் காரணமாக, சொந்த பந்தங்களுடைய ஒரு கிரகஸ்தானானாய்.இது எப்படி நிகழ்ந்தது என்று இப்பொழுது புரிந்ததல்லவா? 

முனிவர் சொன்னார்:” இது தான் கனவின் சுபாவம் என்றால் நான் அதை உண்மையென்றே கருதுகிறேன்.”

அப்பொழுது மற்ற முனிவர் கூறினார்:’ உண்மைப் பொருளுக்கு ஜீவன் இருக்கலாம்; ஆனால் வேறு சிலவும் உண்மையாக முடியுமல்லவா! முழுமுதற் பொருளின் உண்மை நிலையே உறுதிப் படாத நிலையில் அதை தொடர்ந்து வரும் மற்றவைகளெல்லாம் உண்மை என்று எப்படி கருத முடியும்? உண்மையில் முதல் பொருளே கனவு போல்த் தான்! ஆனால் இவையெல்லாமே மாயக்காட்சிகள் தான் என்பதை உணர்வாயாக! ”

“வியாதனின் குருவான மாமுனியவர்களே! பூமி முதலியவை எதுவுமே இல்லையென்றாலும் கூட பிரமைக் காட்சிகளில் அவை இருப்பது போல் தோன்றுகிறது.உண்மையில் நாம் இருவருமே பொய்மை தான்! தற்போதைய கனவில் முன்னால் நாம் கண்ட பொருட்கள் தான் தென்படுகிறது.முன்னமையே நாம் கண்ட ஆகாயத்தில்த்தான்  கனவில் என்பது போல் சிருஷ்டி நிகழ்கின்றது.ஏன் தாங்கள், ‘ கனவு சத்யம் போல் தோன்றுகிறது’ என்று தயக்கத்துடன் கூறுகிறீர்கள்? இந்த உலகை சத்யம் என்பது போல் அனுபவிக்கும் பொழுது எப்படி அதன் உண்மைத் தன்மையை சந்தேகப்படுகிறீர்கள்? ஏன் அப்படிப்பட்ட எண்ணம் நம் மனதில் முளைவிடுகின்றது?’ 

முனிவர் வியாதனிடம் கூறினார்:” திடீரென நான் மாமுனிவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்பொழது இடைமறித்து கேட்டேன்:’ தாங்கள் ஏன் என்னை வியாதனின் குரு என்றழைத்தீர்கள்?ஒ அதெப்படி சரியாகும்? ‘

முனிவர் சொன்னார்:” நான் வருங்காலத்தில் என்ன நிகழப் போகிறது என்று கூறுகிறேன்.நான் தீண்ட நாட்களாக தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளேன்.தாஙகளோ, மிகுந்த தர்மவான்! ஆகவே உண்மையை அறிந்து கொள்ளும் பொழுது தங்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.நாம் இருவரும் தொடர்ந்து இங்கே இருந்து கொண்டேயிருப்போம்.நான் தங்களை பிரிந்து போக மாட்டேன்.நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் ஒரு மிகக் கொடிய பஞ்சம் உண்டாகும்.அந்தபஞ்சத்தில் தங்களின் சொந்த பந்தங்கள் எல்லோரும் அழிந்து போவார்கள்.துஷ்ட அரசர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் போர்செய்து மற்றவர்களையும் அழிவை நோக்கி இழுத்துச் செல்வார்கள்.ஆனால் நாம் ஒருநாளும் எந்த கவலைகளுக்கும் ஆளாகமாட்டோம்.ஏனென்றால் நாம் சத்திய ஞானிகளல்லவா? நமக்கு எதிலும் ஈர்ப்பு இல்லை! எல்லாவற்றிலிருந்தும் நாம் விடுபட்டு நிற்கிறோம்!

காலப்போக்கில் இங்கு ஒரு மாபெரும் காடு உருவாகும்.அது சொர்க்கத்தின் பூங்காக்களும் போல் அழகானவையாக இருக்கும்.. 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 647

Yogavasishtam @ Maharamayanam. 647

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 647

ஆஸ்தாமேதத³வித்³யைஷா வ்யர்த்த²ரூபா கிமேதயா

ப்⁴ராந்த்யா ப்⁴ராந்திரஸத்³ரூபா த்யக்தைவைஷா மாயாது⁴னா (6.2/150/20)

आस्तामेतदविद्यैषा व्यर्त्थरूपा किमेतया

भ्रान्त्या भ्रान्तिरसद्रूपा त्यक्तैवैषा मायाधुना (6.2/150/20)

aastaametadavidyaishaa vyarttharoopaa kimetayaa

bhraantyaa bhraantirasadroopaa tyaktaivaishaa maayaadhunaa (6.2/150/20)
முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அந்த முனிவரின் உபதேசத்தைக் கேட்டு என் போதம் விழித்தெழுந்தது. ஆனால் நான் அவரை விட்டு விலகிப் போகவில்லை. என் விருப்பத்தை அங்கீகரித்து அவர் என்னுடனேயே வசித்து வரலானார். அந்த முனிவர் தான் உன் முன்னால் உட்கார்ந்திருப்பது”.

வியாதன் ஆச்சரியத்துடன் சொன்னான்:” இது மிகவும் அதிசயமாக இருக்கிறது.கனவு என்று எண்ணியிருந்ததது இதோ ஜாக்ரத் நிலையில் உண்மையாகியிருக்கிறது.அதெப்படி , உங்கள் கனவு நிலையில் கண்ட முனிவர் விழிப்பு நிலையில் முன் வந்து நிற்க முடியும்? ”

முனிவர் சொன்னார்:” அவசரப்படாதே! நான் எல்லாவற்றையும். விளக்கமாக சொல்கிறேன்.நான் அந்த மாமுனியின் உபதேசங்களை செவி மடுத்தவுடன்  நான் இப்படி யோசிக்கலானேன்:’ என்னே கஷ்டம்! ஞானியாக இருந்தும் என்னுள்ளிருந்த புலன் இன்பத்திலுள்ள நாட்டமும், விஷய வஸ்துக்களின் ஈர்ப்பும் என்னை என் வழியிலிருந்து நழுவிப் போக வைத்தது! ‘ இது நான்’ என்ற எண்ணம் எவ்வளவு உண்மையாக இருந்தாலும் ஒரு முறை அது உளவாகி விட்டால் அது ஆயிரமாயிரம் நிகழ்வுகளுக்கு காரணமாகி விடும்.

‘ நான் இதில்லை! ஆனால் இதெல்லாம் எப்படியோ நிகழ்ந்து விட்டது ‘ என்று எண்ணினாலும் அதே பலன் தான்.இனிமேல் நான் செய்ய வேண்டியது என்ன? என்னுள் பன்மைத்தன்மையின் விதையைக் காணுகின்றேன்.அதை எவ்வாறேனும் அழித்து விட வேண்டும் என்று நான் தீருமானித்து விட்டேன்.

‘இந்த மாயக் காட்சி எனும் அறியாமை – அஞ்ஞானம் அப்படியே இருக்கட்டும்.இது வெறும் தோன்றல் மட்டும் தானே! இதனால் என்ன செய்ய முடியும்? நான் மோகத்தால் விளைந்த பிரமையை- மயக்கத்தை விட்டு விடுகிறேன்.’

எனக்கு அறிவுரை வழங்கிய அந்த மாமுனியும் இந்த பிரமையில் தோன்றியவர் தான். நான் எல்லைகளற்றதும் பரம் பொருளுமான பிரம்மமே தான்! அந்த மாமுனியும் அதுவே தான்.இந்த தாற்காலிகமான தோற்றங்கள் ஆகாயத்தில் காணப்படுகின்ற, சஞ்சரித்தும் கொண்டிருக்கின்ற  மேகங்கள் போல் தான்.

இந்த அறிவின் ஒளியில் நான் அந்த மாமுனயிடம் கூறினேன்:’ மகா முனியவர்களே! நான் என் உடலைக் காண்பதற்காக போகிறேன்.அது மட்டுமில்லை; நான் ஆராய்ச்சிக்கு ஆட்படுத்தின அந்த உடலை எனக்கு பார்க்க வேண்டும் போல் உள்ளது’.

இதைக் கேட்ட அவர் புன்னகை பூத்தார்.பிறகு கேட்டார்,’ எங்கேயிருக்கின்றன இந்த தேகங்கள்? அவை மிகவும் தொலைவிற்கு போய்விட்டன.உனக்கு உறுதியாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் அப்படியே ஆகட்டும்.’

நான் அவரிடம் வேண்டினேன்: ‘ நான் திரும்பி வரும் வரை இங்கேயே இருக்கவும்.’

நான் ஒரு விமானத்தில் ஏறி நீண்ட நேரம் பயணம் செய்தேன்.இருந்தும் என்னால் அந்த மனிதனின் இதயத்திலிருந்து வெளியேற வழி தெரியவில்லை.நான் மிகவும் சோகத்தில் மூழ்கினவனானேன்.நான் அந்த இருப்பிடத்தில் எப்படியோ கட்டுப்படுத்தப்பட்டு விட்டேன் என்று புரிந்தது.

நான் திரும்பிப் போய் முனிவரிடம் கேட்டேன்:’ தயவு செய்து இதெல்லாம் ஏன் நிகழ்கிறது என்று கூறவும்.நான் ஏறி அமர்ந்த தேகமும் என் தேகமும் இப்பொழுது எங்கிருக்கிறது? ஏன் இப்படி ஒரு வழியும் தெரியாமல் அலையக் காரணம்? ‘

முனிவர் சொன்னார்:’ நீ உன் அகக்கண்களால் பார்த்தால் எல்லாம் புரியும்.நீ அந்த சிறிய தனியொருவனில்லை.நீ அந்த விசுவ புருஷனை தான்! ஒருநாள் நீ ஒரு உயிரினத்தின் இதயத்தில் நுழைந்து அதன் கனவுகள் என்ன என்று புரிந்து கொள்ள ஆசைப் பட்டாய் அல்லவா? நீ நுழைந்தது ‘ சிருஷ்டி எனும் மாயவலைக்குள்த் தான்! நீ அந்த தேகத்திலிருந்து கொண்டு கனவுகளை தொடர்ந்த பொழுது, அங்கு ஒரு அக்னி பிரளயம் உண்டாயிற்று.அது உன் தேகம் இருந்த காட்டை முழுவதுமாக அழித்து விட்டது.உன் தேகமும் நீ நுழைந்து வசிக்க ஆரம்பித்த தேகமும் அந்த அக்னிப் பிரளயத்தில் எரிந்து சாமபலாகிவிட்டன.’
வியாதன் மீண்டும் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலாக முனிவர் சொன்னார்:’ அக்னி உளவானதற்குக் காரணம் போதத்தில் உண்டான எண்ணங்களின் ஓட்டம் தான்.உலகம் எனும் நிழல் தோற்றத்தின் காரணம் அனந்த போதத்தில் ஏற்படுகின்ற எண்ண அலைகளும்,பிரம்மாவின் போதத்தில் உருவாகின்ற எண்ணங்களும் தான் என்பது போல்த் தான் இதுவும்!’

.. 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 646

Yogavasishtam @ Maharamayanam 646

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 646

கர்மகல்பனயா ஸம்ʼவித்ஸ்வகர்மப²ல பா⁴கி³னீ

கர்மகல்பனயோன்முக்தா ந கர்மப²லபா⁴கி³னீ (6.2/149/23)

कर्मकल्पनया संवित्स्वकर्मफल भागिनी

कर्मकल्पनयोन्मुक्ता न कर्मफलभागिनी (6.2/149/23)

karmakalpanayaa samvitsvakarmaphala bhaaginee

karmakalpanayonmuktaa na karmaphalabhaaginee (6.2/149/23)

முனிவர் தொடர்ந்தார்:” நான் இன்னொருவனின் இதயத்தில் வசித்து வந்த பொழுது என் சொந்தபந்தங்களைக் கண்டேன் என்று சொன்னேனல்லவா? ஒரு நிமிட நேரத்திற்கு அவையெல்லாம் எனது கற்பனை என்பதை மறந்து விட்டேன்.அந்த எண்ணங்களுடன்- கற்பனைகளுடன், பதினாறு வருடம் வாழ்ந்தேன்.
அவ்வாறு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்ற பொழுது ஒரு நாள் ஒரு மாமுனி எங்கள் இல்லத்திற்கு வந்தார்.மிகுந்த சிரத்தையுடனும் பக்தியுடனும் அவரை வரவேற்று உபசரித்தேன்.நான் அவரிடம் கேட்டேன்:” இந்த உலகில் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் செய்த சத் கர்மங்களின்- துஷ்கர்மங்களின் பலன்களை அனுபவிப்பார்கள் என்று கேள்விப்படுகிறேன். இது எல்லோர் விஷயத்தில் சரியாக வருமா!”

மாமுனி இந்தக் கேள்வியை கேட்டு ஆச்சரியமடைந்தது போல் காணப்பட்டார்.பிறகு என்னிடம் கேட்டார்:” இருக்கட்டும். நன்மையையும் தீமையையும் உன்னிலுள்ள எது பகுத்தறிகிறது? யார்தான் ‘ நீ’? ‘ நீ’ எங்கிருக்கிறாய் ? ‘ நான்’ யார்?  இந்த உலகம் என்பது என்ன? எல்லாமே வெறும் கனவு தான்.

நான் உன் கனவிலுள்ள ஒரு பொருள்! அதே போல் நீ எனது கனவுப் பொருள்! அவ்வளவு தான்! உண்மையில் எந்த ஒரு பொருளுக்கும் ஒரு நிர்ணயிக்கப் பட்ட உருவம் கிடையாது.ஆனால் போதம்  ஒரு பொருளிற்கு உருவம் உண்டு என்று தீருமானிக்கின்றது பொழுது அந்தப் பொருளுக்கு உருவம் உண்டாகிறது. அது போதத்தின் கற்பனை! ‘ எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு காரணம் உண்டு’ என்ற எண்ணம் காரிய- காரண தொடர்பை உண்டு பண்ணுகிறது.ஆனால் ‘ காரணம் என்று எதுவும் கிடையாது’ என்ற எண்ணம் உறுதிப்படும் பொழுது, காரிய- காரணத் தொடர்பும் காணாமல் போய்விடுகிறது.

நாம் கற்பனை செய்கின்ற, சமூகம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கின்ற, விசுவ புஷனின் இதயத்தில் நாமெல்லாம் வசிக்கின்றோம்.எல்லோருக்கும் சமூகம் என்பது அப்படித்தான்.இந்த விசுவ சத்தியம் தான் எல்லா இன்ப- துன்பங்களின் , மற்றும் பலவிதமான கர்மங்களின் ‘ காரணம்’! இந்த விசுவ சத்தில் கலக்கம் உளவாகும் பொழுது அதன் இதயத்தில் வசிக்கும் நாமும் அதன் தாக்கத்திற்கு  ஆளாகிறோம்.நாம் இயற்கை அழிவுகளை சந்திக்கிறோம்.

ஆனால் இதயத்தில் சமன் நிலை உளவாகும் பொழுது இம்மாதிரி அனுபவங்கள் மறைந்து போகின்றன.சிலர் துஷ்கர்மங்கள் செய்யும்பொழுது அதன் கசப்பான அனுபவங்கள் மகிழ்ச்சின்மையாக மற்றவர்களையும் தாக்குகின்றது.

ஒருவன் தன்னுள் ‘ நான் இதை செய்தேன்’ என்ற எண்ணத்தோடு, சத் கர்மங்கள் செய்யும்பொழுது அவை அவனை தாற்காலிகமாக பாராட்டுக்குரியவனாக்கலாம்.ஆனால் போதம் மனோ விசாரங்களிலிருந்து விடுபட்டு விட்டால்,அம்மாதிரி கர்மங்களுக்கும்  அவைகளின் பலன்களுக்கும்  தொடர்பும் இருப்பதில்லை.

தகுந்த காரணங்கள் இருந்தாலும் இல்லையென்றாலும்,என்ன என்ன மனோ விசாரங்க உதயமாகின்றனவோ, என்ன என்ன விதத்தில் முளை விடுகின்றது, எந்த அளவில் உற்பத்தியாகின்றதோ, அதே போல்  நிகழ்கின்றன! கனவில் என்பது போல் , கர்மத்தின் பலனைத் தீருமானிப்பது அதன் காரணம் கிடையாது.சில நேரங்க கனவில் ஏற்படும் அனுபவங்களுக்கு காரணம் இருக்கலாம்.வேறு சில நேரங்களில் காரணம் இல்லாமலும் இருக்கலாம.

  ஜாக்ரத் நிலையில் உண்டாகும் அனுபவங்களுக்கு குறிப்பிட்ட காரணம் உள்ளதாகதத்தான் தோன்றுகிறது.ஆனால் அப்படிப் பட்ட எண்ணம் கூட கனவு தான்.ஏனென்றால் இவைகளெல்லாமே அனந்த போதத்தின் வெளிப்பாடுகள் தானே! அவித்யையின் அடிப்படை காரணம் தான் என்ன? எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் பிரம்மனின் தோற்றத்திற்கு என்ன காரணம்? வாயு, ஜலம், அக்னி முதலிய பஞ்ச பூதங்கள் தோன்றுவதற்கு என்ன காரணம்?ஏன் மனிதர்கள் பிறந்து, இறந்து சூக்‌ஷ்ம சரீரத்தை அடைகிறார்கள்? இவைகள் எதற்கும் காரணங்கள் இல்லை! இவைகளெல்லாம் ஆரம்பத்திலிருந்தே அப்படி நிகழ்ந்து வருகிறது. அவ்வளவு தான்! காலப் போக்கில் இந்த நிகழ்ச்சிகளின் தொடர்ச்சிக்கு ஒரு உண்மைத் தன்மை உண்டாயிற்று.போதத்தில் ஆரம்பத்தில் என்ன என்ன எண்ணங்கள் உதயமாயிற்றோ, அவையெல்லாம் இப்பொழுதும் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.ஆனால் இங்கு, இப்பொழுது செய்கின்ற புதிய செய்கைகளால்  போதத்தால் இவைகளில் மாற்றங்களை உருவாக்க முடியும்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 645

Yogavasishtam @ Maharamayanam 645

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 645

சத் எந்த உபாதிகளாலும் பாதிக்கப் படாத போதம் மட்டுமே!

அத: ஸ்வப்ன: க்வசித்ஸத்ய: க்வசிச்சாஸத்ய ஏவ வா

அபு³த்³தா⁴னாம்ʼ ப்ரபு³த்³தா⁴னாம்ʼ நாஸத்³ரூபோ ந ஸன்மய: (6.2/148/14)

अत: स्वप्न: क्वचित्सत्य: क्वचिच्चासत्य एव वा

अबुद्धानां प्रबुद्धानां नासद्रूपो न सन्मय: (6.2/148/14)

ata: svapna: kvachitsatya: kvachichchaasatya eva vaa

abuddhaanaam prabuddhaanaam naasadroopo na sanmaya: (6.2/148/14)

வியாதன் கேட்டான்:” எனக்கு ஒரு சந்தேகம் முனிவரே! எப்படி கனவுப் பொருட்களை ஒரே நேரத்தில் ‘ சத்’ வஸ்துவாகவும், ‘ அசத்’ வஸ்துவாகவும்  கருத முடியும்?”

முனிவர் பதில் சொன்னார்:” கனவில் காலம், தேசம், கர்மம், பொருட்கள் தென்படுகிறது.அவைகளை காணக் காரணம் அவைகளைக் குறித்துள்ள எண்ணங்கள் போதத்தில் யதேச்சையாக உளவானது தான்.ஆகவே தான் இவைகள் கனவில் தோன்றும் பொழுது உண்மை போல் தோன்றுகிறது.மந்திரக்கோலினாலோ, மாயக் கற்களினாலோ, மந்திர உச்சரிப்புகளாலோ,மருந்துகளாலோ ,உருவாக்கப்படுகின்ற மாயக் காட்சிகள் சில நேரங்களில் உண்மையும் மற்று சில நேரங்களில் பொய்யாகவும் இருக்கலாம்.ஆனால் கனவில் ஒருவன் உண்மை என்று அனுபவப்பட்டால் அது முற்றிலும் யதேச்சையான ஒன்று தான்.

போதத்தில் என்ன என்ன எண்ணங்கள் வலுவுடன் உருவாகிறதோ, அப்படி உருவாவதற்கு காரணம்- அப்படி அனுபவப்படுவதற்கு காரணம்- போதத்திற்கு அதற்கான வலுவுள்ளதால்த் தான்.

இப்படிப்பட்ட பொருட்கள்உருவாவதை மற்றொரு பொருளால் ஊக்குவிக்க முடியுமென்றால்,போதத்தில் உருவாகும் எண்ணங்களுக்கு உறுதி உண்டு என்று எப்படி கூற முடியும்? உண்மையில் போதத்தில் உண்டாகும் இந்த எண்ணங்களின் தோற்றம் அதன் விருப்பத்தினால் உளவாவது தானே தவிர, வெளிப்பொருட்களின் உண்மைத் தன்மையை சார்ந்திருப்பதில்லை.’இது ‘ ( இந்த எண்ணம்) கனவு என்ற எண்ணம் உருவாகும் பொழுது அந்தக் கனவு சத்தியமாகிறது.ஆனால் அந்த எண்ணத்தின் மீது சந்தேகம் ஏற்பட்டு விட்டால்,அந்த கனவும் சந்தேகத்திற்குட்பட்ட ‘ அசத்’ ஆகிவிடுகிறது.

கனவு காண்பவன் அந்த கனவோடு தொடர்பில்லாத பலவற்றையும் அனுபவிப்பதும், அவைகளை கனவின் பகுதியாக கருதுவதும் உண்டு.அதாவது, மிகவும் யதேச்சையாக போதத்தில் உளவாகின்ற உலகம் எனும் காட்சியில் மாற்றங்கள் உண்டாவதுண்டு! அது இப்பொழுதே நிகழலாம்; இல்லை சிறிது காலம் கடந்து நிகழலாம்.

சிருஷ்டி எனும் எண்ணம் முதலில் போதத்தில் உருவாகிறது.அது சாக்‌ஷாத்கரிக்கப்படும் பொழுது காணப்படும் உலகமாயிற்று! ஆனால் உருவ மாற்றமும் போதமே தான்!

போதத்தைத் தவிர மற்றெல்லாமே ‘ சத்’ மற்றும் ‘ அசத்’ தான்.அவை முறைப்படுத்தப் பட்டவையோ, முறைப்படுத்தப் படாதவையோ ஆகலாம்.

 ஆகவே அஞ்ஞானியைப் பொறுத்த வரை, கனவு சில நேரங்களில் ‘சத்’ ஆகவும் மற்ற சில நேரங்களில் ‘ அசத்’ ஆகவும் தோற்றமளிக்கின்றது.ஆனால் ஞானியைப் பொறுத்தவரை அது ‘ சத்’தும் இல்லை, ‘ அசத்’ தும் இல்லை!”

.
   உலகமெனும் தோற்றம் போதத்தில் உதித்தெழும் வெறும் நிழல் க்காட்சி தான். நிழல் என்பதாலேயே அது நிஜமில்லை என்று உணர்த்துகிறதல்லவா!

கனவு முடியும் பொழுதும், விழிப்பு நிலை முடியும் பொழுதும் ஒருவன் உறக்கத்தில்த் தான் இருக்கிறான்.ஆகவே விழிப்பு நிலைக்கும் கனவுநிலைக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.போதம் என்றழைக்கப்படும் அசைவற்ற பொருள் தான் விழிப்பும், கனவும் சுஷுப்தியும் – மூன்று  அவஸ்தா த்ரயங்களும்! உண்மையில் இவை எதற்கும் ஒரு பொருளும் இல்லை.

இந்த நீண்ட கனவில் முறையோ முறையின்மையோ எதுவும் கிடையாது.கனவில் என்ன என்ன முளைத்தெழுகின்றனவோ, அவையெல்லாம் அப்படியே, காற்றில் அசைவு என்பது போல் காரணம் ஏதுமின்றி நிலை கொள்கின்றன!காரணமில்லாமல் உளவாகும் காரியத்திற்கு என்ன முறைமை வேண்டியிருக்கிறது?. 

அதே போல்த் தான் சிருஷ்டிகளும்! அதன் ஆரம்பமும் காரணமில்லாமல் உண்டானது தான்.எவையெல்லாம் எப்படியெப்படி காணப்படுகிறதோ, அதுவே தான் சிருஷ்டியின் முறையும் உலகின் அமைப்பும்.

கனவுகள் சில நேரங்களில்’ சத்’ஆகவும் வேறு சில நேரங்களில் ‘ அசத்’ஆகவும் தோன்றுகிறது. அவைகளுக்கு முறையான அமைப்போ, அடிப்படையோ, மூலமந்திரங்களோ கிடையாது. எல்லாம் வெறும் யதேச்சையானவை தான்.

மந்திரங்களாலும் மருந்துகளாலும் மாயாஜாலங்களாலும் உளவாகின்ற மாயக் காட்சிகள் ஜாக்ரத் அவஸ்தையிலுமுண்டாவதுண்டு. ஆகவே சத் என்பது ஜாக்ரத், சொப்ன, சுஷுப்தி அவஸ்தைகள் என்ற உபாதிகளால் பாதிக்கப் படாத தூய போதம் மட்டுமே!  
   

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 643

Yogavasishtam @ Maharamayanam 643

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 643

ஜாக்³ரத்³ஸ்வப்ன ஸுஷுப்தாதி³ பரமார்த்த²விதா³ம்ʼ விதா³ம்ʼ

ந வித்³யதே கிஞ்சித³பி யதா²ஸ்தி²தமவஸ்தி²தம்ʼ (6.2/146/21)

जाग्रद्स्वप्न सुषुप्तादि परमार्त्थविदां विदां

न विद्यते किञ्चिदपि यथास्थितमवस्थितं (6.2/146/21)

jaagradsvapna sushuptaadi paramaartthavidaam vidaam

na vidyate kinchidapi yathaasthitamavasthitam (6.2/146/21)

631 യോഗവാസിഷ്ഠം നിത്യപാരായണം ദിവസം 631

ജാഗ്രദ്സ്വപ്ന സുഷുപ്താദി പരമാര്‍ത്ഥവിദാം വിദാം

ന വിദ്യതേ കിഞ്ചിദപി യഥാസ്ഥിതമവസ്ഥിതം (6.2/146/21)

முனிவர் தொடர்ந்தார்:” நான் இன்னொருவனுக்கு உயிர்சக்தியுள்ள அமர்ந்திருந்த பொழுது , அங்கு விசுவப் பிரளயத்தின் துவக்கத்திற்கான சில அறிகுறிகளைக் கண்டேன். ஆகாயத்திலிருந்து மலைகள் பொழிய ஆரம்பித்தன.அதை நான் இன்னொருவனுக்கு உயிர் சக்தில் இருக்கும் பொழுது கண்டேன்.அவனது இரத்தம் குழாய்கள் வழியாக, உணவு துணுக்குகளை உருண்டு வருவது மலைகள் உருண்டு வருவது போல் தோன்றியது.அங்கு நிலவிலிருந்த இருள் அவனது உறக்கத்தின் இருள்! நானும் அவனுடன் உறக்கத்திலாழ்ந்தேன்.
சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு என் போதத்தில் ஏதோ ஒரு புதிய உணர்வு உண்டாவது நான் அறிந்தேன்.உறக்கத்திலிருந்து விழித்து எழ ஆரம்பித்த பொழுது,என்னில் கனவுலகம்ஞ உதயமாயிற்று.அங்கு உயிர்சக்தியுள்ள , என்னைப் போலவேயுள்ள ஒரு பெருங்கடலை தரிசித்தேன். அங்கு நான் என்ன பார்த்தேனோ அவைகளெல்லாம் என் அனுபவங்களாகின்றன.என் போதம் அசையாமல், எந்த விதமான கேடுகளுக்கும் ஆளாகாமல் நிலை கொண்டிருந்ததால், என்னால் அந்த காட்சிகளை மிகத் தெளிவாக காண முடிந்தது.
போதம் எங்கும் நிறைந்து காணப்படுகிறது.நாம் அதனுள் இருக்கிறோம்; நாம் அதுவே தான்! அதனுள்த் தான் உலகம் எனும் வெளிப்பாடு காணப்படுவது.ஒரு தாயின் கர்ப்பப் பையில் குழந்தை உருவாவது போல் , நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து இந்த உலகம் உருக்கொள்கின்றது.

வியாதன் வினவினான்:” நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து உலகம் உருக்கொள்கின்றது என்று சொன்னீர்களல்லவா? அம்மாதிரியான நீண்ட உறக்கத்தில்( சுஷுப்தியில்) என்னதான் ஒருவன் அனுபவிக்கிறான்?”

முன்வரும் தொடர்ந்தார்:” ‘ உற்பத்தியாயிற்று’, ‘ தோன்றியது’ , ‘ உலகம் உயிர்ப்பெற்றது’ என்பன போன்ற வார்த்தை இரட்டைத்தன்மை வார்த்தை ஜாலங்கள் தான். அவை முற்றிலும் அர்த்தமற்றது தான்.

‘ஜாதம்’ ( பிறந்தது) என்றால் என்ன என்று சொல்கிறேன் , கேளுங்கள்.அந்த வார்த்தியினால் குறிப்பிடுவது, ‘ நிகழ்ந்தது’ என்று தான்.அதாவது அழிவற்றது எதுவோ, என்றும் எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டிருக்குமோ, அது தென்பட்டது என்று தான்.’ சிருஷ்டி ‘ என்ற வார்த்தைக்கும் இதே பொருள் கொள்ளலாம்.அதாவது ‘ ஸர்க்கம்’ இருப்பைக் குறிப்பிடுகிறது.போதம் விழித்தெழுந்த எங்களைச் போன்றவர்களுக்கு சிருஷ்டி’ என்பதே கிடையாது. அதனாலேயே மரணமுமில்லாத. முடிவும் இல்லை! எல்லாம் நித்தியம்; பிறவாதது,அமைதியின் ஒளிர்முகம்,! பிரம்மம் என்பது தூய இருப்பு( அஸ்தித்துவம்). உலகமும் தூய இருப்பு தான்! யாரை ‘ யமநியமங்கள்’ ஆதிக்கும்?மாயையின் மாயத்தன்மை தான் விவாத விஷயம். ‘ அது இருக்கிறது’ என்றால் ‘ அதில்லை’ என்றும் தான் பொருள்படுகிறது.இம்மாதிரி வாதங்களை அஞ்ஞானிகள் தான் எடுத்து விளம்புகிறார்கள்.அவர்கள் அம்மாதிரி வாதப் பிரதி வாதங்களை பிரம்மத்திற்கும், அனந்த போதத்திற்கும் இழுத்துக் கொண்டு வருகிறார்கள்.
சத்தியத்தை சாக்‌ஷாத்கரித்தவர்களில்,பரம் பொருளை உணர்ந்தவர்களில்,ஜாக்ரத், சொப்பனம் மற்றும் சுஷுப்தி என்பவை கிடையாது.எவையெல்லாம் எப்படியோ அப்படியே நிலைகொள்கின்றன.அனுபங்களின் தாது நேரத்தில் உண்மையாகத்தான் தோன்றினாலும்,ஒருவனிலுளவாகும் கனவு அனுபவமும்,அவன் கற்பனையாக உருவாக்கிய உலகமும் எதுவும் உண்மையில்லை.அதே போல், உலகின் ஆரம்பத்தில் ‘ அது’ உண்டாகவும், நிகழ்வதில்லை.உலகை தூய போதமாக சாக்‌ஷாத்கரித்து விட்டால் எது எங்கு உண்டாக முடியும்?

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 644

Yogavasishtam @ MAHARAMAYANAM 644

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 644

அஞ்ஞானத்தை அழிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல!

யஸ்து சின்மாத்ரக³க³னம்ʼ ஸர்வமித்யேவ போ³த⁴வான்

த்³வேத்தேன போ³த்³த்⁴யதே நேஹ ஸோ(அ)அங்க³திஷ்டதி கேவல: (6.2/147/21)
यस्तु चिन्मात्रगगनं सर्वमित्येव बोधवान्

द्वेत्तेन बोद्ध्यते नेह सोऽअंगतिष्टति केवल: (6.2/147/21)

yastu chinmaatragaganam sarvamityeva bodhavaan

dvettena boddhyate neha so’angatisht’ati kevala: (6.2/147/21)

முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” நான் அந்த நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்த பொழுது  இந்த உலகம் என் கனவில், கடலிலிருந்து உதித்தெழுந்து போல் உதயமானது.அது பாறையிலிருந்து சிற்பம் போலவும்,மரத்தில் மலர்கள் போலவும்,கடலில் அலைகள் போலவும், மனதில் உதிக்கும் ஞாபகங்களைப் போலவும் திடீரெனத் தோன்றின.அது ஆகாயத்திலிருந்து உதிர்ந்து விழுந்தது போலவும், மண்ணிலிருந்து முளைத்தெழுந்தது போலவும்,இதயத்தில் உதயமாகும் எண்ணங்களைப் போலவும்,தானியக் கதிர்கள் வயலில் விளைந்து தொங்குவது போலவும், கோவிலிலிருந்து வெளியே வருவது போலவும்,திரை விலகிய காட்சி போலவும் காணப்பட்டது.

எங்கிருந்து இந்த உலகம் உதித்தெழுந்தது? யாருக்கும் தெரியாது! அனந்தாவபோதமெனும் மாபெரும் பாறையிலிருந்து செதுக்கின சிற்பம் தான் அது.தூய ஆகாயம் அல்லது வெறுமையெனும் சுவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கற்பனை நகரம் அது. அஞ்ஞானம் எனும் மாயாவியின் செப்படி வித்யை! பார்க்கும் பொழுது உண்மை போல் தோன்றினாலும் கால – தேச வேற்றுமைகளுக்கும் கட்டுப்பட்டதில்லை அது! பலவிதமான வித்தியாசங்களுடையது என்று தோன்றினாலும்,அது அத்வைதமும் பன்மைத் தன்மையுடையதும் வெறுமையும் எல்லாமாக ஒரே நேரத்திலிருந்தது.ஆனால் அது இவைகளில் எதுவுமேயில்லை தானும்!.    

காற்றில் கட்டின மாளிகை போல், ஜாக்ரத் நிலையில் அது அனுபவப்படுகிறது.ஓருபொழுதும் சிருஷ்டிக்கப் படவில்லையென்றாலும் சிருஷ்டிக்கப் பட்டதாக தோன்றுகிறது..  அது தூய போதமே தான்! அதனுள் காலம், தேசம்,பொருட்கள்,கர்மம், சிருஷ்டி, அழித்தல் என்பன போன்ற எல்லா சக்திகளும் காணப்படுகிறது.அதில் தேவர்களும் அசுரர்களும் மனிதர்களும் பலவிதமான உயிரினங்களும் உள்ளன. நீர்வீழ்ச்சிகளும், மலைகளும்,காடும்,ஆகாயமும்,நட்சத்திரங்களும் அதிலுள்ளன.நான் இந்த பார்வைக்கோணத்தையும் கண்டேன்.அதே நேரத்தில் நான் முன்னால் வசித்து வந்த வீடும் சொந்தபந்தங்களும் நண்பர்களும் முன்னாலிருந்தது போலவே, இருக்கக் கண்டேன்.இவைகளையெல்லாம் என்பார்வையின் முன் கொண்டு வந்தது என்னில் இழுகிப் சேர்ந்திருந்த வாசனைகள் தான்.
என்னில் கலந்து விட்டிருந்த வாசனைகள் காரணமாக, இந்த காட்சிகள் எதுவும் உண்மையில்லை என்ற உண்மையை மறந்து, நான் என் சொந்த பந்தங்களை கட்டி அணைக்கவும்,.அவர்களின். சுகசௌகரியங்களைக்குறித்து குசலம் விசாரிக்கவும் துவங்கினேன்.ஒரு கண்ணாடி எப்படி தன் முன்னாலுள்ள பொருட்களை உண்மையாக பிரதிபலிக்கின்றதோ அது போல் போதமும் அதில் என்ன என்ன வந்து சேருகின்றனவோ அவைகளையெல்லாம்  அவைகளின் பெயர்- மற்றும் உருவங்களுடன் ஒளிரச்செய்கின்றது. ஆனால் எல்லாமே போதம் தான் என்ற சத்தியத்தை உணர்ந்தவன்,இம்மாதிரியான தாற்காலிக உண்மைகளில் ஈர்க்கப்படமாட்டான்.அவன் என்றும் விடுதலை பெற்றவன்! தனியன் ! அவனை எதுவும் பாதிப்பதில்லை!  
‘இந்த ஆத்மா ஒன்று தான்’ என்ற அறிவு நஷ்டப்படாதவன் பன்மைகளினாலோ,பிரித்து பார்க்கும் தன்மையினாலோ, எந்த விதமான பேய் விசாரங்களாலோ பாதிக்கப் படுவதில்லை. சத்சங்கத்திலீடுபட்டு,வேத சாஸ்திரங்களை படித்து, ஞானம் உறுதிப்பட்டவனுக்கு, ‘ ஆத்மா ஒன்று தான்’ என்ற அறிவு  ஒருபொழுதும் நஷ்டமாவதில்லை.

ஆனால் அந்த காலத்தில் எனது அறிவு இவ்வளவு உறுதியோ, பக்குவமடைந்தோ அடைந்திருக்கவில்லை. பந்தம் என்ற உணர்வு என்னை விட்டுப் போயிருக்கவில்லை. ஆனால் இன்று என் ஞானத்தை அசைக்கவோ, எனது சத்திய சாக்‌ஷாத்கார முழுமையின் மீது எதன் நிழலும் விழவோ எந்த விதமான சாத்தியமும் கிடையாது.

ஹேய் வேடா, உன் மனது இன்னும் உறுதிப்படவில்லை.உனக்கு இன்னும் மகான்களுடனான சத்சங்கம் கிடைக்கப் பெறவில்லையல்லவா!”

வியாதன் கூறினான்:” ஆமாம் முனிவர்அவர்களே ! தாங்கள் கூறியது உண்மை தான்.தாங்கள் கூறும் வாய்ப்பு. எனக்கு கிடைக்கட்டும்.தங்களின் ‘அஞ்ஞானம் எனும் இருளை அழிக்க வல்ல’ ஒளிமயமான வார்த்தைகளை கேட்ட பிறகும் என்னுள் சந்தேகங்கள் மீதமிருக்கின்றன.’ இதெல்லாம்்உண்மை தானா?’ என்ற கேள்வி என்னுள் படபடத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.என்னே கஷ்டம்! இந்த அஞ்ஞானம் தெளிவாகத் தெரிந்தும் அதை அடியோடு அழிக்க இயலவில்லையா! அது இவ்வளவு சிரமமான காரியமாக இருக்கிறது!”

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 641

Yogavasishtam @ Maharamayanam 641

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 641

யதே³ந்த்³ரியாணி திஷ்டந்தி பா³ஹ்யதஶ்ச ஸமாகுலம்ʼ

ததா³ ம்லானானுப⁴வன: ஸங்கல்பார்த்தோ²(அ)னுபூ⁴யதே (6.2/145/2)

यदेन्द्रियाणि तिष्टन्ति बाह्यतश्च समाकुलं

तदा म्लानानुभवन: संकल्पार्त्थोऽनुभूयते (6.2/145/2)

yadendriyaani tisht’anti baahyatashcha samaakulam

tadaa mlaanaanubhavana: sankalpaarttho’nubhooyate (6.2/145/2)

முனிவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” ஜீவன் வெளியுலகை அறிவதும் அனுபவிப்பதும் தனக்கு புறம்பான புலன்களினால்த்தான்.ஆனால் தன்னுள்ளேயிருக்கும் புலன்களால்த்தான் தன்னுள்ளே உளவாகும் கனவுகளை காண்கிறது.

புலன்கள் புற உலகு சம்பந்தப்பட்ட அனுபவங்களில் ஆழ்ந்து இருக்கும் பொழுது தன்னுள்ளேயிருக்கின்ற எண்ணங்களுக்கும் கருத்துக்களுக்கும் ஒரு தெளிவு உண்டாவதில்லை.அவைகள் பனிமூட்டத்தால் , புகமண்டலத்தால் மூடப்பட்டது போல் இருக்கும்.”

ஆனால் தியானத்திலாழ்ந்திருக்கும் பொழுது,புலன்கள் உள்நோக்கி திரும்பி அவனுள்ளேயே இருக்கின்ற உலகை மிகத் தெளிவாக காண்கிறது.உண்மையில் உலகமெனும் வெளிக்காட்சியில் எந்த விதமான எதிர்மறைகளுமில்லை.அவைகள் எப்படி காணப்படுகிறதோ, அப்படியே தான் இருக்கிறது. ஆகவே கண்களை திறந்து பார்க்கும் பொழுது இந்த உலகம் அனந்த போதத்திற்கு வெளியே உள்ளது போல் தோன்றுகிறது. எல்லா புலனனுபவங்களும்- தொடுதல்,காண்பது, முகர்தல்,கேட்பது, ருசித்தேன், ஆசைகள்- இவைகளின் சேர்க்கை தான் ஜீவன்! அது உயிர்சக்தியுள்ள தூய போதமே! இந்த ஜீவன் தான் எல்லாமாக, எல்லாவற்றிலும், இருந்து கொண்டு, எங்கும் எப்பொழுதும்,எல்லாவற்றையும் அனுபவிப்பது!

ஜீவனின் அல்லது உயிர்சக்தியுள்ள அடிப்படை சத்தில் ‘ கபம்’ நிறையும் பொழுது அதன் பலன் உடன் வெளிப்படுகிறது.ஜீவன் பாற்கடலில் மிதப்பதாக உணருகிறான்.ஆகாயத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கின்ற நிலவை காண்கிறான்.தாமரை மலர்கள் நிறைந்த ஏரிகளுள், மலர்வாடிகளும், பெண்கள் நடனமாடுகின்ற திருவிழாக்களும், கொண்டாட்டங்களும், பல்சுவை உணவுகளிலும் செழிப்புற்ற விருந்துகளும், கடலில் சென்றடையும்பொழுது நீரோடைகளும் நீர்வீழ்ச்சிகளும்,வெண்பட்டாடை அணிந்த மாடமாளிகைகளும்,அழகிய மஞ்சாளாடையணிந்த வயல்களும்,மான்கள் துள்ளி விளையாடுகின்ற பூங்காக்களும் மலைகளும், அவன் காண்கிறான்.

இன்னொரு ஜீவ அரசனான பித்த ரசம் அவனுள் நிறையும் பொழுது, அதன் பலனையும் அனுபவிக்கிறான்.அழகு மிகு அக்னி பிழம்புகளும்,நாடி நரம்புகளை முறுக்கேற்றுகின்ற,உஷ்ணக்காற்றும் அவன் ‘காண்கிறான்’.அந்த தீ நாம்புகள் கருமை நிறைந்த புகையால் கக்குவதையும் ஆகாயம் அதனால் இருளில் மூழ்குவதையும் அவன் காண்கிறான். எங்கும் தன் ஒளிக்கதிர்களால் வெளிச்சமூட்டுகின்ற சூரியன் கடும் சூட்டியுள்ளனர் வாரி வழங்குகிறான்.கடலும் கடலிலிருந்து ஆகாயத்தை நோக்கி உயருகின்ற நீராவியும்,உள்ளே நுழைய முடியாத அடர்த்தியான காடுகளும், கானல் நீரும் அவைகளில் நீச்சலடித்து விளையாடுகின்ற புள்இனங்களையும் அவன் ‘காண்கிறான்’.வெயிலின் சூட்டினால் வாடி வதங்கிய, வழிகளில் ஓடி ஓடி களைத்துப் போன, தன்னையே அவன் காண்கிறான். பூமி சூரியதாபத்தால் பழுத்து வரண்டு , காய்ந்து கிடப்பதையும் அவன் ‘ காண்கிறான்’.கண் சென்றவிடமெல்லாம் நெருப்பு பற்றி எரிவதுமில்லை ‘காண்கிறான்’.மேக பொழிவது கூட தீ மழை தான்! எங்கும் நெருப்பு பரவியிருப்பதால் எல்லாயிடங்களுக்கும் ஒளி மயமாக காணப்படுகிறது.

ஆனால் ஜீவனில் வாத ரசம் நிறையும் பொழுது,அவனுக்கு உலகம் புதுமை நிறைந்ததாகத் தெரிகிறது.தான் மட்டுமில்லை; கற்களும், மலைகளும் கூட காற்றினில் பாடித்திரிவதாக ‘ காண்கிறான்’.எல்லாமே தட்டாமாலை சுற்றுவது போல் அனுபவப்படுகிறேன். எதுவும் எங்கும் நிலைத்து நில்லாமலிருப்பதாக காண்கிறான்.ஆகாயத்தில் உல்லாசப் பயணம் மேற்கொண்டிருக்கின்ற தேவ கன்னிகைகளையும் கின்னரர்களையும் அவன் காண்கிறான்.புமியும், பூகம்பங்களையும் அவனால் காண முடிந்தது.ஆழமான இருளடைந்ததாக, முடிவில்லாத பாழுங்கிணற்றில் வாழ்வதாகவும் அனுபவப்பட்டான்.அதி பயங்கரமான விபத்துக்கள் நேரவதாக கண்டான்.மலையுச்சியிலுள்ள ஒரு மாமரத்தின் உச்சாணிக் கிளையிலிருந்து கொண்டு கீழே பார்ப்பதாக உணர்ந்தான்.