Category Archives: Yogavasishtam-Niththiya pArayaNam

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 254

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 254

அந்தர்யாமி யார்?

ஸர்வ்வபாவாந்தரஸ்தாய சேதமுக்தசிதாத்மனே

ப்ரத்யக்சேதனரூபாய மஹ்யமேவ நமோ நம்: !

பிரகலாதன் தனது மனனத்தை தொடர்ந்தார்:” கண்டிப்பாக இந்த அனந்தாவபோதம் மட்டும் தானே எல்லாக்காலங்களிலும் இருந்துள்ளது? பிறகு எப்படிஎந்தவொரு காரணவுமில்லாமல் – அடிப்படையுமில்லாமல் இந்த எல்லைகளுள்ள அகம்காரம் முளைத்து வந்தது? ‘ இது நான்’ ‘ அது நீ’ என்பன போன்ற பிரமைகளுக்கும் கற்பனைகளுக்கும் காரணம் தான் யாது?

இந்த உடல் தான் என்ன? சரீரமில்லாத நிலை என்ன? யார் இந்த உடலில் வசிப்பது? யார் மரணம் அடைகிறார்கள்? உறுதியாக எனது முன்னோர்கள் அறிவின்மையின் காரணத்தால்த்தான் அனந்தாவபோதத்தை மறந்து, இந்த குறுகிய பூமியியில் அலைந்து திரிந்தார்கள். அதில் சந்தேகமேதுமில்லை கிடையாது.அனந்தாவபோதத்தின் அளவிட முடியா திறைமைகளையும் இந்த குறுகிய வட்டத்தினுள் தற்குறித்தனத்தையும் ஒன்றாக பார்க்க முடியும்? இந்த சிறிய பிரபஞ்சத்தில்த் தான் எத்தனை வேற்றுமைகள், எத்தனை ஆசாபாசங்களை, வாசனைகள்? பூமி முழுவதும் இவை தானே நிறைந்து காணப்படுகின்றன?

ஆனால் அனந்தாவபோதத்தின் பார்வையோ முற்றிலும் மாசற்றதாகவும் பரமசாந்தியை நல்கக் கூடியதுவுமாக உள்ளது.ஆத்ம தரிசனம் – அந்த அனந்தாவபோத தரிசனம்- தான் இப்பிரபஞ்சத்தில் கிடைப்பதற்கரிய பேறு.

‘ என்னுள் நிலைகொள்ளும் ஆத்மாவை ( அந்தர்யாமியை) நான் நமஸ்கரிக்கின்றேன்.எல்லா விதமான வஸ்து- விஷய அறிவிக்கும் புறம்பான அது எல்லா உயிரினங்களின் மேதா விலாசமே!’

இன்னமும் பிறவாத ( அஜன்) என்னில் இந்த உலகம் காணாமல் போய்விட்டது.எது கிடைப்பதற்கு எனக்கு தகுதியுள்ளது அதை நான் பெற்று விட்டேன்.நான் வெற்றிபெற்றவனாக உலாவருகிறேன்.

விசுவ போதத்தைத் துறந்து கிடைக்கும் அரச பதவியிலுள்ளார் எனக்கு கொஞ்சம் கூட நாட்டம் இல்லை.அதில் எனக்கு எந்தவிதமான மகிழ்ச்சியும் கிடைக்கப்போவதுமில்லை.இந்த லௌகீக ஆழ்ந்திருக்கும் அசுரர்களை காணும்பொழுது பரிதாப உணர்வு தான் என்னில் தோன்றுகிறது.என் தந்தை எவ்வளவு பெரிய அஞ்ஞானியாக இருந்திருக்கிறார்?பௌதிக வாழ்வில் மட்டும் ஆனந்தம் கண்டு அவர் தனது வாழ்வை வீணடித்து விட்டார்.நீண்டகாலம் வாழ்நதும் இந்த மண்ணை ஆண்டதாக்க் அவர்மனின் நேடினார்? ஆத்மானந்தத்திற்கு அம்மாதிரி எத்தனை உலக அதிபதி பதவியுடன் ஈடாகாது.வேறொன்றுமில்லையென்றாலும் ஆத்மஞானிகள் எல்லாம் பெறப்பெற்ற நிறைகுடங்களல்லவா? அப்படிப்பட்ட ஆனந்தத்தையன்றி வேறு எதையும் தேடுபவன் அறிவாளியாக இருக்க முடியாது.
கடந்த நேரம் இருக்கின்ற, இந்த நாசமடையக்கூடிய, பாலைவனமும் போல் வரண்டிருக்கின்ற,இந்த பௌதிக வாழ்வு எங்கே? மகிழ்ச்சியளிக்கிறது நந்தவனம்போல் இருக்கின்ற ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரனுபவம் எங்கே? மூவுலகங்களின் அதிபர் ஸ்தானம் என்பது வெறும்கற்பனையில் மட்டுமே! இந்த ஆத்மசாக்‌ஷாத்காரம் அனுபவத்திற்கும் மேலாக ஒன்றுமே உண்மையானது கிடையாது. அதை ஏன் மனிதர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை? பிரிக்கமுடியாததும்,சர்வ வியாபியும் சர்வ சக்தனுமாக இருக்கின்ற அனந்தாவபோதத்தின் மூலம் மட்டும் தான் எல்லாமெல்லாம் எங்கும், எப்பொழுதும் கிடைக்கப் பெறுகிறது.

சூரியசந்திரரகளில்நாம் காண்கின்ற ஒளி , தேவதைகளின் ஒளிர்கின்ற தெய்வீக சைதன்யம்,மனதின் குண நலன்கள்,இயற்கையில் சுபாவமாகவே காணப்படுகின்ற குணங்கள்,சக்தியின் அளவற்ற உருவ வெளிப்பாடுகள்,விசுவ போதத்தில் நிகழ்கின்ற வளர்சசியும் மாற்றங்களுக்கெல்லாம்,அடிப்படையாக இருப்பது ஆத்மா தான்.ஆனால் அந்த ஆத்மாவில் எவ்வித மாற்றமும் நிகழ்வதில்லை.எவ்வித பாரபட்சமுமின்றி, எரிசக்தியும் குளிர்மையும் எல்லோருக்கும் பகிர்நதளிக்கின்ற,சூரிய சக்தி போல் நாசம் என்பதையெல்லாம் அனந்தாவபோதம் பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லா பொருட்களையும் ஒளிமயமாக்கின்றது.

 

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 253

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 253

பிரம்மத்தின் சக்தி அளவிட முடியாதது! 

க்ருதம் யதாந்த: பயஸோ ரஸஶக்திர்யதா ஜலே

சிச்சக்தி: ஸர்வபாவேஷு ததாந்தரஹமாஸ்தித:!

பிரகலாதன் தனது தியானத்தைத் தொடர்ந்தார்: ‘ எல்லா உயிரினங்களும் அனுபவிக்கின்ற அனுபவங்களெல்லாம் அனுபவிப்பது ஆத்மா தான்.ஆகவே தான் ஆத்மாவிற்கு ஆயிரம் கைகளும் கண்களும் உண்டு என்று கூறுகிறார்கள்.சூரியனின் அழகான உருவமாகவும் வாயுவாகவும் மற்றபடி எல்லாவுமாக ஆத்மா ”நான்’ ஆகி ஆகாயம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கின்றது.சங்கு-சக்கர-கதா தாரியான விஷ்ணுவாக இந்த உலகை ஆளுவதும் ஆத்மா தான்.இதே ஆத்மா தான் தாமரை மலரில் அமர்ந்து சிருஷ்டி கர்மத்தை நிர்வகிப்பதும் !ஆத்மாவே பிரம்ம தேவன்.இந்த உலக சக்கரம் சுழல்வது நிலைக்கும் போது எல்லாவற்றையும் கரைத்து தன்னில் லயனம் செய்யும் சம்ஹார மூர்த்தியும் ( மஹேசுவரனும்) இதே ஆத்மா தான். இந்திரனால்உருவகப்படுத்தப்பட்ட ,’ நான்’என்று சொல்லப்படுகின்ற ஆத்மா தான் உலகை காத்து ரட்சிக்கின்றது.
‘ நான் ஆண், நான் பெண்,நான்இளைஞன்,நான் தலை நிரைத்த வயோதிகன்,நான் எப்பொழுதும் எல்லாமே தான்.உடல் இங்கு தோன்றியதால், நான்இங்கு பிறந்தவனாகிறேன்.உண்மையில் நான் எங்கும் பிறக்கவில்லை; அது ஒரு மாயத்தோற்றமே!நான் எங்கும் இருப்பவன் சர்வகவியாபி! அனந்தாவபோதத்தில் உருவாக்கப்பட்ட பூமியில் நான் மரங்களாகவும்,செடிகொடிகளாகவும் ,அவையினுள் இருக்கும்  உள்ளுணர்வாகவும் இருக்கிறேன் .சேறு புரண்ட குழந்தையின்  கை போல் என்ம கிமையில் பிரத்யட்ச பிரபஞ்சம் முழுவதும் நானே நிறைந்திருக்கிறேன்.இந்த பிரபஞ்சத்தின் உண்மை நிலை, ‘என்னில்’- ஆத்மாவில்  அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.அது என்மூலம் செயலாற்றுகின்றது.ஆனால் அதை விட்டு விடும்பொழுது அதற்கு ஆதாரம் இல்லாமலாகிவிடுகிறது.பிரபஞ்சம் உண்மை என்று அது வரை எண்ணியிருந்த அந்த சத்யம் காணாமல் போய்விடுகின்றது.

கண்ணாடியில் காணும் நிழல் உருவம் போல் இந்த பிரபஞ்சம்’என்னுள்’ ஆத்மாவில் , அனந்தாவபோதத்தில் தெரிகிறது.மலர்களின் வாசனை நான்; ஒளியின் ஒளி நான்; அவைகளினால் உளவாகின்ற அனுபவங்களும் நான். எல்லா உயிரினங்களின்- உயிரில்லாதவைகளின் உட்பொருள் நான்.வாசனைகளற்ற சுத்த போதம் நான்.விசுவ பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மாவும் நானே!

” பாலில் வெண்ணை எப்படி கண்ணுக்குத் தெரியாமலே இருக்கிறதோ,நீரின் திரவத்தன்மை போல் போதத்தின் சைதன்யம்போல் எல்லாவற்றின் ‘சத்’ தான உட்பொருள் நான் தான்.”

கடந்த காலம்- நிகழ்காலம்- வருங்காலம் என்ற முக்காலங்களாக நாம் காணுகின்ற பிரபஞ்சம் அனந்தாவபோதத்தில் எவ்வித வேற்றுமைகளும் இல்லாமல் நிலைகொள்கின்றது.சர்வ வியாபியும், சர்வ சக்தனுமான விசுவ புருஷன் இந்த ஆத்மா அதாவது ‘ நான்’ இந்த விசுவம் யதேச்சையாக என்னில் வந்து நிறைந்து விட்டது.அது என்னால் எல்லாயிடங்களுக்கும் விஸ்தரிக்கப்பட்டது. .   .நான் ஆத்மாவாக, பரமாத்மாவாக, அனந்தாவபோதமாக,பிரளயத்திற்கு பின்பும் விசுவம் முழுவதும் பிரபஞ்ச சமுத்திரமாக நிறைந்து காணப்படுகின்றது.அங்கங்களில் குறையுள்ள உயிரினங்கள்கூட சமுத்திரத்தின் எல்லையற்ற தன்மையை உணர்வது போல், ‘நானும்’ என் இயற்கையான திறைமையை உணருவதில்லை;அதை அளவிட முடியாது என்று மட்டும் உணருகிறேன்.

அனந்தாவபோதத்தைக் பொறுத்த மட்டில் இந்த பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு சிறு தூசுக்கு சமானமே.அது என்னை திருப்திப்படுத்த போதுமானதல்ல.யானைப் பசிக்கு சோளப்பொரி எம்மாத்திரம்?பிரம்மனின் கிரகத்தில் ஆரம்பித்து அனேகமனேகம் பெயர்களுமே உருவங்களும் உண்டாகிக்கொண்டேயிருக்கின்றன; வளர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 252

தினமொரு சுலோகம்

 நாள்252

ஸர்வ வியாபி

ஆஇதானீம் ஸ்த்யுதம் ஸத்யமேதத்ததகிலம் மயா

நிர்விகல்ப்பசிதாபாஸ ஏஷ ஆத்மாஸ்மி ஸர்வக: !

பிரகலாதனின் சிந்தை இன்னும் ஆழமாக சென்றது:” நான் ஸர்வ வியாபியான ஸ்த்யு வஸ்துவாக 

உள்ளேன்.அதனால் அதில் விஷயங்களோடு விஷய சம்பந்தமான எண்ணங்களோ கற்பனைகளோ

கிடையாது.நான் சுத்த போதம் தான்.இந்த போதத்தின் சக்தியினால் தான் ஒரு சின்ன மண்பாண்டத்திலிருந்து 

எப்பொழுதும் ஒளி உமிழ்ந்து கொண்டிருக்கின்ற சூரியன் வரை நமக்கு அறிவாகிறது.

“ஆகா!நான் உணருகிறேன். நான் சர்வ வியாபியான மனோ விசாரங்கள் ஏதுமில்லாத, சங்கல்பங்கள் 

ஏதுமில்லாத ஆத்மா தான்”

ஆத்மா தான் எல்லா புலன்களின் உள்ளே ஒளியாக இருந்துகொண்டு,அந்த புலன்கள் உளவாக்கும் 

அனுபவங்களை நமக்கு உணர்த்துகின்றது.பிரபஞ்ச பொருட்களுக்கு அசைவு உண்டு என்று தோற்றுவிப்பதும் 

ஆத்மா தான்.வாசனா விசேஷங்களை ஏதுமில்லாத, அந்த போத பிரகாசத்தின் மகிமையினால்தான் 

சூரியனுக்கு சூடும் சந்திரனக்கு குளிர்மையும் உளவாவது.மலைகளுக்கு ஸ்தூல உருவமும்,நீரிற்கு அதன் 

திரவத் தன்மையும், உண்டாக்குவது அதே போதம் தான்.உருவம் படைத்த, காணப்படுகின்ற எல்லா பிரபஞ்ச 

வஸ்துக்களின் மூலாதாரமும் அதுவே.ஆத்மாவிற்கு மூலம்- காரணம் எதுவும் கிடையாது.ஆத்மாவின் 

உள்ளொளி காரணமாகத்தான் பலதரப்பட்ட பிரபஞ்ச வஸ்துக்களுக்கும் அதாதின் குண விசேஷங்களை 

கிடைக்கப் பெற்றுள்ளது. ஆத்மாவிற்கென்று உருவம் கிடையாது என்றாலும் எல்லாவற்றிற்கும் உருவம் 

தந்துள்ளது அந்த ஆத்மா தான்.
ஆத்மாவிலிருந்து தான் பல விதமான குண நலன்களோடும் நிற வித்தியாசங்களிலும் காணப்படுகின்ற இந்த 

பிரபஞ்சம் தோன்றியுள்ளது.ஆக்கல், காத்தல், மற்றும் அழித்தல் என்ற மூன்று கர்மங்களையும் ஆற்றுகின்ற 

மும்மூர்த்திகளான பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவன் மூவரும் ஆத்மாவிலிருந்து தோன்றுகிறார்கள்.ஆனால் ஆத்மா 

தோன்றுவதற்கு காரணமோ மூலாதாரமோ எதுவும் கிடையாது.அவ்வாறு  சுயமாக ஒளிர்நதுகொண்டிருக்கின்ற 

ஆத்மாவை நான் வணங்குகிறேன்.அது ஞானம்-ஞானி-விஷயம்-விஷயீ-முதலிய எல்லா இரட்டைகளுக்கும் 

புறம்பானது.

பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லாவற்றிலும் ஆத்மா நிறைந்திருக்கிறது.அது வசிக்கின்ற இடம் பிரபஞ்ச 

வஸ்துக்கள்.அது எதை எப்படி கற்பனை செய்கின்றதோ அது அப்படியே உருவாகிறது.அது தன் விருப்பத்தின் 

காரணமாகவே பிரபஞ்ச வஸ்துக்களை சிருஷ்டிக்கின்றது!அழிக்கிறது!எல்லையற்ற பொருட் கள்தோன்றுவது 

எல்லையற்ற போத மண்டலத்தில்த்தான்.சூரிய ஒளியால் உருவாகி, பெரிதாகி, குறுகி, காணாமல் 

போய்விடுகின்றதோ நிழல்களைத்தான் நாம். காண்கிறோம்.ஆனால் இந்த ஒளி ஆத்மா கண்ணுக்கு- 

புறக்கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை.அதை தெரிந்து கொள்ளவும் இயலாது.இதயம் சுத்தமானவர்களால் மட்டுமே 

அடையக்கூடியது கூடிய நிலை அது.

 ஆனால் மகான்கள் அதை மாசுமறுவற்ற எல்லையற்ற, ஆதியும் அந்தமும்்இல்லாத,பிரபஞ்ச- விசுவ 

போதமாக உணருகிறார்கள்.ஆத்மா அல்லது பிரம்மம் மூவுலகங்களிலும் பிரிக்க முடியாமல் புற்கொடி முதல் 

சிருஷ்டிகர்ததாவான பிரம்மா வரை எல்லாவற்றிலும் அணையா ஒளி விளக்காக சுயமாக நிறைந்து 

காணப்படுகிறது.அதற்கு முதலும் இல்லை; முடிவுமில்லை.அது  எல்லாவற்றிலும் எப்பொழுதும் 

நிறைந்து நிற்கின்றது.உயிருள்ள- உயிரில்லாத எல்லா பொருட்களிலும் ஆத்மானுபவமாக – மற்றவர்கள் 

கண்ணுக்கு புலப்படாத சக்தியாக நிற்கின்றது.

    

நாயோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 251

தினமொரு சுலோகம்

நாள்251

நான் யார்?

ஸர்வஸம்ப்ரம்ம ஸம்ஶாந்த்யை ப்ரமாத் பலாயதே ச

ப்ரம்மவிஶ்ராந்திபர்யந்தோ விசாரோஅஸ்து தவானக்க !

பகவான் சொன்னார்: ‘பிரகலாதா, உன்னில் நற்குணங்களின் ஒரு மகா சமுத்திரமே இருக்கிறது.உண்மையிலேயே நீ அசுரர்களுள் ரத்தினம் தான் மாணிக்கம் தான்…பிறப்பு- இறப்பின்

துன்பங்கள் இல்லாமலாவதற்கு என்ன வரம் வேண்டுமோ கேள், தருகிறேன்.’

பிரகலாதன் சொன்னான்:”பகவான்,தாங்கள் எல்லா உயிரினங்களின் ஜீவனிலும் வசிக்கிறீர்கள்.எங்கள் இச்சைகளை பூர்த்தி்செய்வதும் தாங்களே.எது முடிவில்லாததும், ஈடு இணையற்றதும் என்று தாங்கள் கருதுகிறீர்களோ அது தான் எனக்கு வேண்டும்.”

பகவான் சொன்னார்: ” எல்லையில்லாத பிரம்மத்தில் சென்றடையும் வரை சஞ்சலங்களற்ற  விசாரணை செய்வதற்கான உத்வேகம் உண்டாகட்டும்.அவ்வாறு உன்னிலுள்ள மாயா பிரமைகள் அகன்று,பரலமபதம் என்ற உயர்ந்த இடத்தை அடைவாய்!”

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” இதை சொல்லிவிட்டு பகவான் மறைந்தார்.பகவானை துதி செய்து ஸ்தோத்திரங்களை சொல்லி பூஜையை முடித்துக்கொண்டான் பிரகலாதன்.

பிறகு இவ்வாறு யோசிக்கலானான்: ” ‘ தொடர்ந்து விசாரணை செய் ‘என்று  பகவான் சொன்னார்! 

ஆத்மாவைக் குறித்து சிந்திக்கத்தான் வேண்டும்.இந்த பிரபஞ்சத்தில் நடந்து கொண்டும், பேசிக்கொண்டும் லௌகீகமான செயல்களை ஆற்றிக்கொண்டும் இருக்கின்ற ‘நான் யார்’ என்று விசாரித்து அறியத்தான் 

வேண்டும்.மரங்களும், செடி கொடிகளும் நிறைந்த உயிரற்ற அசையா வஸ்துக்கள் நிறைந்திருக்கும் புற உலகமல்ல நான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.சிறிய காலம் மட்டும் வாழுகின்ற, பிராண வாயுவின் தயவில் இருந்து கொண்டிருக்கின்ற தேகமல்ல ‘ நான் ‘.

ஜடப் பொருளான புறப் புலன்களால் அறியக்கூடிய வார்த்தைகளோ, ஒலியோ அல்ல ‘ நான்’.காரணம் காற்றின் அசைவில் உருவாகும் ஒலி  நானாக முடியாது.அது நிரந்தரமில்லை.’நான்’ ஸ்பரிசமும் 

இல்லை.அதுவும் தாற்காலிகம் தான்.அனந்தாவபோதத்தின் சக்தியால் மட்டுமே அதற்கு உயிரோட்டம் உள்ளது.நான் நாவில் தோன்றும் ருசியும் அல்ல.ஏனென்றால் அது மாற்றத்திற்குட்பட்டது.நாவாகட்டும் 

எப்பொழுதும் புற உலகப் பொருட்களுடன் தொடர்பிலிருந்து கொண்டிருக்கின்ற ஒன்று.நான் தோன்றி மறைகின்ற காட்சியுமல்ல.காண்பவனின் மனோ விசார-விகாரங்களை பொறுத்து வேறு வேறு விதமாக தோற்றமளிக்கின்ற காட்சிப்பொருளுமல்ல.நான் மணத்தறியும் உணர்வுமல்ல.மணம் நாசியின் கற்பனையின்படி வேறு வேறாக உணரப்படுகிறது.இந்த கற்பனையிலுளவாகின்ற குண நலன்கள் எதுவுமில்லை 

நான்.இந்திரியங்களின் செயல்களுடன் எனக்கு எந்த தொடர்பும் இல்லை.நான் சுத்தமான – களங்கப்படாத-மாசற்ற போதம் தான் .நினைத்துப் பார்க்க முடியாத பூரண சாந்தி தான் நான்.
.    

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 246

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 246
ஆத்ம சாக்‌ஷாத்காரம் 

யேஷு யேஷு ப்ரதேஶேஷு மனோ மஜ்ஜதி பாலவத்

தேப்யஸ்தேப்ய: ஸமாஹ்யத்ய தத்தி தத்வே நியோஜயேத்!

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” பலி மன்னன் அழகாக நீண்டகாலம் தன்னுடைய நாட்டை ஆண்டான்.எதையும்் 

முன்னாலேயே தீர்மானித்து மனதை திடப்படுத்திக் கொள்ளாமல் அவ்வப்பொழுது தானாகவே நிகழும் 

நிகழ்வுகளுக்கேற்ப அரசாட்சியை நடத்தினார்கள்.பிராமணர்களையும் தேவர்களையும் மகான்களையும் 

வணங்கி ஆதரித்து வந்தான்.பந்து ஜனங்களிடம் மிகவும் வினயத்துடன் நடந்து வந்தான்.தன்னிடம் வேலை 

பார்பபவர்களுக்கு தாராளமாகவே வெகுமதிகள் வழங்கினான்.யாருக்கெல்லாம் தேவையிருந்ததோ 

அவர்களுக்கெல்லாம் உகந்த வகையில் தான் தருமங்கள் செய்தான்.இளம் பெண்களுமாக நிறையவே உறவாடி

மகிழ்ந்தான் . எதையும் தீண்டத்தகாதவையாக அவன் கருதவில்லை.

அப்படியிருக்கும்பொழுது ஒரு மிகப் பெரிய யாகம் ஒன்று  நடத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் 

உண்டாயிற்று.அதற்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்யும்படி கட்டளையிட்டான்..

யாகமும் தகுந்த முறையில் ஆரம்பமாயிற்று.இந்த யாகத்தின்பொழுது தான் மகா விஷ்ணு வாமன 

உருவமெடுத்து மூன்று அடிகளாக மூன்று உலகங்களையும் தானம்பெற்று இந்திரனுக்கு வழங்கினார்.இராமா, 

பலி மகாராஜாவிற்கு அடுத்ததாக இந்திர பதவி கிடைக்கவிருந்தது.அந்த நேரத்தில்த் தான் விஷ்ணு பகவான் 

இந்திரனுக்கு பதவி நல்குவதற்காக பலி ராஜனைக் பாதாளத்திற்கு தள்ளிவிட்டான் பலி ராஜன் 

இதைப்பற்றியெல்லாம் எந்தவித சிந்தனையும் இல்லாமல் பாதாளத்தில் தன் கர்மங்களை செவ்வனே 

நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தான்.அவனுக்கு தனக்கு நேர்ந்தது விபத்தோ, நன்மையோ என்பன போன்ற எந்த 

விசாரமும் இல்லாமல் நிச்சிந்தையாக இருந்து வந்தான்.இன்ப-துன்ப விவேகம் எதுவும் அவனுக்கில்லை. 

அவன் பூரண முக்தன்.அனேக கோடி வருடங்கள் மூவுலகங்களையும் ஆட்சி செய்த பலி ராஜன் அந்த 

நினைவுகள் எதுவும் இல்லாமல் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.இந்திர பதவி அவனைத் தேடி ஒரு நாள் 

வரும் . அவனும் மூவுலகங்களையும் மீண்டும் ஆட்சி செய்வான். ஆனால் அவனில் எந்த எதிர்பார்பபும் 

இல்லை.அரச பதவியை இழந்து பாதாளத்திற்கு தள்ளிவிடப்பட்ட பொழுதும் அவன் 

வருந்தவில்லை.இயற்கையாக எது வருகிறதோ அதை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டு அந்த நித்திய 

சாந்தியில்- பரமானந்தத்தில் ஆழ்நதிருந்தான் பலி ராஜன் 

இது தான் பலி ராஜனின் கதை. இராமா, நீயும் பலி ராஜனுக்கு உண்டான அந்த சத்திய தரிசனம் 

அனுபவிப்பாயாக.பரம பதத்தின் நித்தியானந்தத்தில் ரமித்திருப்பாயாக.பயனில்லாததும் பொய்மையுமான 

லௌகீக சுகங்களின் பால் ஈர்க்கப்படாமல் இருப்பாயாக.தூரத்தில் தெரியும் பாறாங்கற்கள் அளவிற்கு தான் 

இந்த பிரபஞ்ச வஸ்துக்களிற்கு உன்னுள் இடமளிக்கலாம்.அவை அதற்கு மேல் எந்த கவனிப்போ, 

பரிசீலனையோ, பற்றுதலோ பெறுவதற்குரியவை நல்ல.ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றிற்கு அதாவது 

முயலும்பொழுது உன் மனதை ஒருமுனைப் படுத்தி அந்த பரமாத்மாவில் லயிக்க விடு.இராமா, நீ 

அனந்தாவபோதத்தின் எல்லையற்ற ஒளிக்கீற்றுக்களாகி இருக்கிறாய்.உலகங்கள் எல்லாம் 

உன்னிலடக்கம்.உனக்கு நண்பர்கள் யார்? எதிரிகள் யார்?நீ எல்லையற்றவன்.இந்த ப்ரபஞ்சம் வஸ்துக்கள் 

எல்லாம் நீயெனும் நூலில் கோர்த்த மணிகள் தான்.நீயெனும் ஒரு தனி மனிதன் பிறக்கவும் இல்லை; இறக்கத் 

போவதுமில்லை.ஆத்மா மட்டும் தான் உண்மை.பிறப்பும் இறப்பம் வெறும் கற்பனைகளே! வெறும் மித்யை- 

பொய்மை.உலக வாழ்விலுள்ள எல்லா துன்பங்களைக் குறித்தும் ஆராய்ந்து பார்.ஆனால் எதிலும் பற்று 

வைக்காதே. இராமா, நீ தான் பகவான்; பகவத் சைதன்யமும் நீ தான் . உலகம்இருப்பதே 

அந்தபிரபையினால்த் தான்.பிரபஞ்சத்தின் இருப்பிற்கு வேறு காரணம் ஏதும் கிடையாது.இதற்கு முன்னால் 

விருப்பு-வெறுப்பு எனும் இரட்டைகள் உன்னில்ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்ததன.அந்த இரட்டை மனோபாவத்தை 

கைவிட்டு விட்டால் உனக்கு சமத்தவ பாவம் கைவரும். அத்துடன் பிறப்பு-இறப்பு எனும் சக்கர 

சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்.

“மனம் ஆழ்ந்து செல்லக்கூடிய எல்லாயிடங்களிருந்தும் நீ பின் வாங்கி சத்தியத்தை நோக்கி திரும்புவாயாக”

சத்தியத்தை விசாரித்து அறியாமல் தானாகவே குரு என்று பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டவர்களின் 

வார்த்தைஜாலங்களில் மயங்கி அவர்களது வலையில் விழாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். நான் ஓனறு 

மட்டும் உறுதியாகக் கூறுவேன்:என் உபதேசங்களின் படி நடந்துகொண்டால் உனக்கு ஆத்ம சாக்ஷாத்கார 

அனுபவம் உண்டாகும்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 250

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 250

மூவுலக ஈசன்
த்ரிபுவனபாவனாபிராமகோஶம்

ஸகலகளங்கஹரம் பரம் ப்ரகாஶம்

அஶரணஶரணம் ஶரண்யமீஶம்

ஹரிமஜமச்யுதமீஶ்வரம் ப்ரபத்தயே

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” அவ்வாறு தேவர்களை சமாதானப்படுத்திவிட்டு விஷ்ணு பகவான் மறைந்து 

போய்விட்டார். தேவர்கள் அவரவர்கள் வீட்டிற்கு திரும்பிப் போனார்கள்.அதன் பின் அவர்கள் பிரகலாதனிடம்

நட்பும் ஏற்படுத்திக் கொண்டார்கள்.பிரகலாதன் தினமும் தன் தீருமானப்படி விஷ்ணு பூஜை 

மனதால்,செய்கையில் வார்த்தைகளால் நிர்வகித்து வந்தான்.

இப்படிப் பட்ட பூஜையின் உடனடி பலனாக, பிரகலாதனில் தூய குண ங்களைக் விலகி  விவேகம், அனாஸக்தி, முதலியவை வலுப்பெற்றன.அவர் சுகத்தை தேடவேயில்லை. சுகத்தைத் குறித்துள்ள தேடலைத் விட்டதாலும் ,பிரகலாதனில் எந்த விதமான வாசனைகளும் மீதமிருக்கவில்லை.

பிரகலாதனின் நிலைமையை அறிந்த விஷ்ணு பகவான் பாதாள உலகத்தில் பிரகலாதனின் முன் 

பிரத்தியட்சமானார்.பகவானைக் கண்ட பிரகலாதன் மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்று மீண்டும் தன் பூஜையை 

தொடர்ந்தார்.

பிரகலாதன் இவ்வாறு பிரார்த்தித்தான்:

‘மூன்று உலகங்களையும் ஆளுகின்ற இந்த பகவானை சரணம்அடைகிறேன்.எல்லாவிதமான இருளும் 

அஞ்ஞானமும் இல்லாதாக்கிற உத்தம பிரகாசம் பகவான்.அனாதைகளுக்கு ஒரே ஒரு அபயம் பகவான் 

தான்.இன்னமும் பிறவியெடுக்காத ( அதனாலையே மரணமுமில்லாத) அந்த பகவானை சரண்டைவது மட்டும் 

தான் விரும்பக் கூடியதாக உள்ளது.என்றென்றும் பாதுகாப்பு அந்த பகவானில் மட்டும் தான் கிடைக்கும்..

நீல வைரக்கல் போல், நீலத் தாமரை மலர் போல், ஓளிமயமானது பகவானின் உருவம்.ஶிஶிர காலத்தை நீல 

ஆகாயத்தின் கிரீடம் போல் ஒளிர்கின்றது பகவானின் திரு உருவம்.

கைகளில் விஷ்ணுவின் அடையாள குறிகளுடன் என் முன்னால் நிற்கும் பகவானை நான் சரணடைகிறேன். 

வேத சாஸ்திரங்களில் உறுதியிட்டு கூறுகின்ற சத்தியம் தங்கள் ஒலி.தங்களது நாபியிலிருந்து 

முளைத்தெழுகின்ற தாமரையில் தான் பிரபஞ்ச சிருஷ்டாவான பிரமன் நிலை கொள்கின்றான்.தாங்கள் 

எல்லா பௌதிக உயிர்களின் உள்ளிலும் வசிக்கிறீர்கள்.

யாருடைய கால் நகங்கள் ஆகாயத்தில் மின்னும் நடசத்திரங்கள் போல் ஒளிர்கின்றதோ, யாருடைய 

முகத்தாமரை சந்திரனைப் போல் புன்னகைக்கின்றதோ, யாருடைய இதயத்திலே கங்கை 

ஒழுகின்றதோ,ஒளிக்கீற்றுக்கள் போல் ஜ்வலிக்கின்ற இரத்தின கற்கள் இருக்கின்றதோ, யார் ஶரத்காலத்து 

ஆகாயத்தை வஸ்திரமாக அணிந்து கொண்டிருக்கிறாரோ அந்த பகவான் தான் எனக்கு அபயம்.

யாருடைய உள்ளத்தில் இந்த விசுவ பிரபஞ்சம் எந்த குறையுமில்லாமல் நிலை கொள்கின்றதோ, யார் 

பிறப்பில்லாதவனாக இருக்கிறானோ, யார் மாற்றங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவனாக இருக்கிறானோ,யாருடை 

தேகம். ஐசுவரிய நிறைந்த குணங்களால் அலங்கரிக்கப் பட்டுள்ளதோ,யார் ஆலிலையில் 

சயனித்திருக்கிறாரோ, அந்த பரமனில் நான் அபயம் தேடுகிறேன். சூரியன் மறையும்பொழுது தோன்றும் ஒளி 

வெள்ளம் போல்,அதிசௌந்தரியம் வழிகின்ற இலட்சுமி தேவி யாருடைய இடப்பக்கத்தில் 

குடிகொள்கின்றாளோ,அவரே எனக்கு சரணம்.மூவுலகங்களிலுமுள்ள தாமரை மலர்களுக்கெல்லாம் 

சூரியனாக விளங்கும் , அஞ்ஞான இருளை முற்றிலும் அகற்றும் மணி விளக்காக நிலை கொள்கின்ற 

அனந்தாவபோதமான,பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லாத் துன்பங்களையும் அழிக்க வல்ல அந்த பகவானை 

சரணடைகிறேன்.’

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 249

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 249

பிரகலாதனும் மாற்றமும் தேவர்களின் தடுமாற்றமும்

குணவான்னிர்குணோ ஜாத இத்யனர்த்தக்ரமம் வித்ய:

நிர்குணோ குணவாஞ்சாத இத்யாஹு: ஸித்திதம் க்ரமம்!

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” அவ்வாறு பிரகலாதன் தானாகவே விஷ்ணுவின் சொரூபத்தை கை வரித்துக் 

கொண்டு விஷ்ணு பூஜை செய்வதைக் குறித்து இவ்வாறு யோசிக்கலானான் :’ இதோ இங்கு இன்னொரு  

கருட வாகனன் விஷ்ணு.விஷ்ணுவினுடையது என்று சொல்லப்படுகிற எல்லா விதமான 

அடையாளங்களுடனும் திவ்விய குணங்களுடனும் சக்தி விசேஷங்களுடனும் உள்ள மற்றொரு விஷ்ணு.அந்த 

விஷ்ணுவை ஆசார விதிகளின்படி மனதால் பூஜை செய்கிறேன்.’

இவ்வாறு தீருமானித்து, எல்லாவித ஏற்பாடுகளும் செய்து சாஸ்திரங்களின் படி  பிரகலாதன் மனதால் பூஜை 

செய்ய ஆரம்பித்தான்.வெளிப்படையான பீஜாக்‌ஷர கிரமங்களையும் பிரகலாதன் கை விடவில்லை.பூஜை 

முடிந்ததும் பிரகலாதன் மகிழ்ச்சியுடையவனான்.அன்று முதல் பிரகலாதனின் விஷ்ணு பூஜை இவ்வாறு 

தொடர்ந்தது.

பிரகலாதனை பின்பற்றி மற்ற அசுரர்களும் விஷ்ணு பக்தர்களாகி அதே மாதிரி விஷ்ணு பூஜை செய்ய 

ஆரம்பித்தார்கள்.இந்த செய்தி காட்டுத்தீ போல் சுவர்க்க லோகத்திலும் பரவியது.இந்த நாள் வரை 

விஷ்ணுவின் பரம விரோதிகளாயிருந்த அசுரர்கள் விஷ்ணு பக்தர்களாகி விட்டார்கள் எனும் செய்தி 

எல்லோருக்கும் ஆச்சரியத்தை உளவாக்கியது. அரக்கர்கள் எப்படி பக்தர்களாக முடியும்? தேவர்கள் பகவான் 

விஷ்ணுவை சந்திக்க சென்றார்கள். அவர்கள் பகவானிடம் கேட்டார்கள்:’ பகவான், இந்த மாய நிகழ்ச்சிக்கு 

என்ன காரணம் ?அசுரர்கள் தங்கள் எதிரிகளல்லவா?அவர்கள் தங்கள் பக்தர்கள்ஆனதில் ஏதோ 

உள்நோக்கம் உள்ளது. அதில் ஏதோ ஏமாற்று வித்தை உள்ளது.அவர்களது அசுர குணங்கள் எங்கே போய் 

ணஒளிந்து கொண்டன? உயிரினங்களுக்கு பூர்வ ஜன்ம நற் கர்மங்களின்  பயனாக உண்டாகும் பக்தி எப்படி 

அசுரர்களுக்கு உண்டாகும்? நன்மையும் பவித்திர குணங்களும்  அசுரகுணங்களோடு எப்படி ஒத்து போக 

முடியும்?இதை எங்களால் நம்ப முடியவில்லை!’

‘ ஒரு உயிரினம் அதன் இயற்கை குணங்களால் பந்திக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அப்படியிருக்கையில் ஒரு இரவில்  

அசுரர்கள் பக்தர்களாகி விட்டார்கள் என்பதை எங்கள் மனம் ஒப்புக் கொள்ள மறுக்கிறது.படிப்படியாக 

காலப்போக்கில் சாதனைகள் மூலம் இந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தது என்றால் ஒரளவாவது 

நம்பலாம்.துஷடர்களாயிருப்பவர்கள் திடீரென ஒரு பொழுது புலர்நததும் விஷ்ணு பக்தர்களாகி விட்டார்கள் 

என்றால்  அதை எங்களால் நம்ப இயலவில்லை. ‘

பகவான் சொன்னார்:’ தேவர்களே, நீங்கள் வீணாக கவலைப்படவேண்டாம்.சந்தேகப்படவும் 

வேண்டாம்.பிரகலாதன் எனது உத்தம பக்தன்.இது அவனது கடைசிப் பிறவி.ஆகவே அவன் இப்பொழுதே 

முக்தனாவதற்கு தகுதியுள்ளவனாயிருக்கிறான்.அவனிலிருந்த அஞ்ஞானத்தின் விதைகளெல்லாம் எரிந்து 

சாம்பலாகிவிட்டன.இனிமேல் அவன் பிறவியெடுக்கப்போவதில்லை. !

‘உண்மையில் ஒரு நல்லவன் கெட்டவனாக மாறிவிட்டான்  என்றறிந்தால் வேதனைப்படலாம். அது பொருளற்ற ஒரு மாற்றம்.ஆனால் நல்ல குணங்கள் ஏதுமில்லாத ஒரு அசுரன் நற்குணங்களுள்ளவனாக மாறுவது மிகவும் பொருத்தமானதும் , விரும்பத்தக்க  காரியமும் ஆகும் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்’.

‘ பிரகலாதனின்  இந்த மாற்றம் உங்களுக்கும் நல்லது தான்.’