Category Archives: Yogavasishtam-Niththiya pArayaNam

  யோகவாஸிஷ்டம என்ற மஹாராமாயணம் 243

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 243

பவ்யேஸி சேத்ததேதஸ்மாத்ஸர்வமாப்னோஷி நிஶ்சயாத்

நோ சேத்தத்வஹ்வபி ப்ரோக்தம் த்வயி கஸ்மனி ஹுயதே!

பலிராஜன் தானே சொல்லிக்கொண்டான்:” என் அதிருஷ்டம்;தந்தை சொன்னது தகுந்த நேரத்தில் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.இப்பொழுது எனக்கு லௌகீக சுகங்களின்பாலுள்ள எல்லா விருப்பமும் அற்றுப் போய்விட்டன.எனக்கு முதற்கண் சம்மான அந்த சாந்தி நிலையை அடைய வேண்டும்.திரும்பத் திரும்ப செல்வம் சேர்பபதிலும், ஆசைகளையு பீஊர்ததி பண்ணுவதிலும் புலனின்பத்திலுமுள்ள ஆஸக்தி அற்றுப் போய்விட்டன.இந்த சுகமான சாந்தமான நிலை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.இது அளவற்ற மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.உள்ளார்நத சாந்தியில் மற்றெல்லா இன்பங்களும் செல்லாக் காசாகிவிட்டன.வாழ்ககை என்பது அனுபவங்களின் தொடர் கதை தான். திரும்பத் திரும்ப அதே நிகழ்வுகள்; அதே அனுபவங்கள்.எந்த விதமான புதுமையுமே இல்லை.

நான் எல்லாவற்றையும் மனதால் உதறித் தள்ளிவிட்டேன்.இனிமேல் ஆத்ம சொரூபத்தில் லயித்து மகிழ்சசியில் மூழ்கப் போகிறேன்.இந்த பிரபஞ்சமே மனதின் கற்பனை தானே! அதை தியாகம் செய்வதால் நமக்கென்ன நஷ்டம்? மனமாற்றத்தைக் குறித்துள்ள இந்த விவாதம் போதும்.வியாதிக்கு வேண்டியது வைத்தியம் தான்.முடிவில்லாத விஙாதங்களினால் எந்த பயனுமில்லை.’ நான் யார்?’ ‘ இவையெல்லாம் என்ன?’ என்ற கேள்விகளை சுக்ராச்சாரியரிடமே கேட்போம்.”

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்”இவ்வாறு மனதில் தீருமானித்த பலிராஜன் சுக்ராச்சாரியரிடமே மனதில் தியானிக்க ஆரம்பித்தான்.எப்பொழுதும் அனந்தாவபோதத்தில் பரம சாந்தி கொண்டிருந்த ஆச்சாரியார் தனது சீடனின் பிரார்த்தனையை புரிந்து கொண்டு  அதே நொடியில் பலி ராஜன் முன்னால் பிரத்தியட்சமானார்.குரு வைக்க் கண்டவுடன் பலி ராஜனின் முகத்தில் ஒரு மகிழ்ச்சி தோன்றியது; தெய்வீகக் களை உண்டாயிற்று.பலிராஜன்  குருவை பணிவுடன் வரவேற்று பாத பூஜை செய்து நமஸ்கரித்தான்.

பிறகு ஆச்சாரியரிடம் கேட்டான்:’ பகவான்,தங்களுடைய தெய்வீக சக்தியின் ஒளிதான் என்னை இந்த கேள்விகளை தங்களிடம் கேட்க என்னைத் தூண்டியது.எனக்கு லௌகீக சுகங்களின் எவ்விதமான விருப்பமும் இல்லை.ஆனால் எனக்கு உண்மையை அறிய ஆவல் உள்ளது.நான் சார்? தாங்கள் யார்? இந்த பிரபஞ்சம் தான் என்ன? இவையே எனக்கு தங்கள் சற்றே விளக்கி கூறுவீர்களாக.’

சுக்ராச்சாரியர் கூறினார்:” நான் இன்னொரு காரியமாக சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். ஆகவே சுருக்கமாக உன். சந்தேகங்களுக்கும் விளக்கம் கூறுகிறேன், கேள்.’ போதம் ( பிரம்மம்) மட்டும் தான் உண்மையாக உள்ளது.இங்கு காண்பதையும் காணப்படாமையால் இருப்பவையும் எல்லாம் அந்த போதம் தான்.எங்கும் நிறைந்து நிற்பதுண்டு போதம் தான்.நீயும் நானும் இந்த உலகமும் எல்லாம் போதமல்லாமல் வேறொன்றல்ல.’ 

‘ உனக்கு பணிவும் உள்ளார்ந்த ஆர்வமுற்று இருந்தால் நான் இப்பொழுது சொன்னதிலிருந்தே எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொள்ள முடியும்.அப்படியில்லையென்றால் எவ்வளவு விவரித்தாலும் அது நெருப்பு அணைந்துவிடாமல் வெறும் சாம்பலை மட்டும் மிஞ்சியிருக்கும் ஹோமகுண்டத்தில் அர்க்யம் அர்ப்பணிப்புள்ள போல் வீண் வேலையாகும்.’ எரிந்து கொண்டிருக்கின்றோம் ஹோமகுண்டத்தில் அர்க்யத்தை ஹோமித்தால்த் தான் அவை அக்னியில் எரிந்து சேர வேண்டியவர்களையும் சேரும். என்பது உனக்குத் தெரிந்ததே! 

போதத்தில் உளவாகின்ற விஷய வாசனைகள், கற்பனைகள் தான் பந்தங்கள்.அவைகளை நிரப்புதல்- ஒதுக்கித்தள்ளுங்கள் தள்ளுவது தான் முக்தி.அவபோதத்திலிருந்து விஷயங்களில் குறித்துள்ள ‘ அறிவை’ எடுத்துவிட்டால் மீதமிருப்பது சத்தியமான போதம் மட்டும் தான்.எல்லா த்த்துவ ங்களின் அடிப்படையும் இது தான்.இந்த உணர்வில் திடமாக நின்றுகொண்டிருந்தால் நீ அனந்தாவபோதத்தைக் காண முடியும்.எனக்கு வேறு சில கர்மங்கள் ஆற்ற வேண்டியுள்ளதால்,நான் விடை பெறுகிறேன்.சரீரம் உண்டாகிவிட்டால் அதற்கான கர்மங்களை ஆற்றாமலிருப்பதாலும் முடியாதல்லவா! 

.

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 240

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 240

விஷயான்ப்ரதி போ: புத்ர ஸர்வநேவ ஹி ஸர்வதா

அனாஸ்தித்வம் பரமா ஹ்யேஷ்யா ஸா யுக்திர்மனஸோ ஜயே !

विषयान् प्रति भो: पुत्र सर्वानेव हि सर्वथा 

अनास्था परमा  ह्येषा सा युक्तिर्मनसो जये !
பலி ராஜன் கேட்டான் ,” தந்தையே, இந்த அதிபலசாலியான மந்திரியை எந்த வழியில் சென்று வெல்லாம்

என்று சொல்வீர்கள்!”

விரோசனன் சொன்னார்,” இந்த மந்திரி வெல்ல முடியாதவராக காட்சியளித்தாலும் அவனை வெல்வதற்கான 

வழியை நான் சொல்கிறேன் கேள்.

புத்திசாலித்தனமான கர்மங்களை ஆற்றுவதன் மூலம் அவனை ஒரு நொடியில் வென்று விடலாம்.அப்படி 

செய்யாவிடில், அவன் ஒரு விஷ பாம்பைப் போல் எல்லாவற்றையும் எரித்து கரியாக்கி விடுவான்.

அவனை புத்திபூர்வமாக அணுகுவதற்கு ஒரு குழந்தையைப் போல் அவனுடன் விளையாட்டுக்களில் 

ஈடுபட்டு,அந்த விளையாட்டில் அவனை கீழ்ப்படுத்துகிறான் புத்திசாலி.அப்படி அவன் அமைச்சரைத் தாண்டி 

அரசனை தரிசிக்க இயலும் அந்த தரிசனம் அவனுக்கு பரமபதத்திற்கான பிராப்தியை அளிக்கும்.ராஜாவை 

பார்ததுவிட்டால் ராஜாவின் ஆசி கிடைத்து விட்டால் மந்திரியை தன் சொல்லுக்கு கட்டுப் படுத்தலாம்.மந்திரி 

தன் கட்டுப் பாட்டில் வந்து விட்டால் ராஜாவை இன்னும் அருகில சென்று தரிசிக்கலாம்.ராஜாவைக் காணும் 

வரை மந்திரி உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வர மாட்டான்.ஆனால் மந்திரி தன் கட்டுப்பாட்டிறகுள் வந்தால்த் தான் 

ராஜாவைக் காண முடியும்.ராஜாவை தரிசிக்கிற வரை மந்திரி தொந்திரவுகள் தந்துகொண்டே 

இருப்பான்.துன்பம் தந்து கொண்டேயிருப்பாள்.ஆகவே புத்தியின் முயற்சி இரு முனை கொண்டதாக இருக்க 

வேண்டும்.ஒன்று ராஜாவை தரிசிப்பதற்கான முயற்சி; இன்னொன்று மந்திரியை கட்டுப்பாட்டிற்குள் 

கொண்டுவருவதற்கான முயற்சி.நிரந்தரமான சாதகத்திலிருந்து மட்டுமே இது முடியும்.அப்படி முயன்றால் 

இன்ப- துன்பங்களெல்லாம் இல்லாத நிலையை அடையலாம்.அங்கு நித்ய சாந்தியையும் ஆனநத்தையும் 

அனுபவிக்கும் முனிகள் வாழ்கிறார்கள்.

மகனே, நான் இன்னும் சற்று தெளிவாகவே சொல்லுகிறேன் , கேள்.நான் சொன்ன அந்த ராஜ்ஜியம்- 

பரமானந்தத்தை நல்கக் கூடிய இடம- முக்தி பதம் எனப்படுகிறது. அங்கு துன்பங்களில்லை. அதன் அரசன் 

ஆத்மா தான்.ஆத்மா எல்லா போத நிலைகளுக்கும் மேற்பட்டது. மனம் தான் மந்திரி.இந்த மனம் தான் வெறும் 

களிமண்ணிலிருந்து குணமும் பானையும் உருவாக்குகிறது.இந்த பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கினேன் இந்த மனம் 

தான்.மனதை கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துக்கொண்டாலெல்லாவற்றையும் வென்று 

விடலாம்.புத்திசாலித்தனமான கர்மங்களினால் மட்டுமே மனதை வெல்ல முடியும்.”

பலி ராஜன் மீண்டும் கேட்டான்,” தந்தையே , எந்த விதமான புத்தி சாதனை செய்தால் மனதை கட்டுப்் படுத்த 

முடியும்?”
.விரோசனன் கூறினார்,” ‘எந்நேரமும் விஷய வஸ்துக்கள் குறித்துள்ள எதிர்பார்பபுக்களிலிருந்து, 

ஆசைகளிலிருந்து,மோகங்களிலிருந்து, பூர்ணமான விடுதலை பெறுவது ஒன்று தான் மனதை வெல்வதற்கான 

வழி’.இவ்வாறு மிகவும் வலிமை வாய்ந்த மனதை – அந்த மதம் பிடித்த யானையை- வெல்ல முடியும்.இதுவும 

மிகவும் எளிதானது தான்; ஆனால் மிகவும் சிரமமானதும் கூட. நிரந்தர சாதகம் செய்ய இயலாதவர்களுக்கு 

மிகவும் கடினமான காரியம்.ஆனால் சுய முயற்சியால் எந்த விதமான ்அலைக்கழிப்பிற்கு இல்லாதவனுக்கு 

இது மிகவும் எளிது.விதைக்காமல், நீர்பாய்சசாமல், உரமிடாமல் அறுவடை செய்ய முடியாதல்லவா? அது 

போல தான் இதுவும்.நிரந்தர முயறசியில்லாமல் மனதை கட்டுப் படுத்த இயலாது.ஆகவே, தியாகத்தின், 

சன்னியாசத்துக்கான வழியை பின்பற்று, மகனே.புலன் கள் காரணம் உளவாகின்ற இன்பங்களிலிருந்து மீண்டு 

வராமலே இந்த உலகிலுள்ளண்டாகின்ற துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை கிடைககாது.எவ்வளவு வலிமை 

படைத்தவனாயிருந்்தாலும் இலக்கை அடைய  என்றாவது பயணத்தை துவங்கத் தான் வேண்டும்.பூரணமான, 

‘தனது’ என்ற எண்ணத்தை விட்டு விடவேண்டும்.ஆசாபாசங்களில்லாத நிலையை அடைய வேண்டும்.அதற்கு 

தடையில்லாத முயற்சி மிகவும் அவசியம்” .

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 239

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 239

ஏக ஏவாஸ்மி ஸுமஹாம்ஸ்தத்ர ராஜா மஹாத்யுதி:

ஸர்வக்யத் ஸர்வக: ஸர்வ: ஸ ச த்ருஷ்ணீம் வ்யவஸ்தித:

एक ऐवास्मि सुमहांस्तत्र राजा महात्याति:

सर्वक्रित सर्वग: सर्व: स च त्रुष्णीम व्यवस्थित: !

விரோசனன் பலி ராஜனிடம் கூறினான்,” மகனே, மூன்று உலகங்களையும் தன்னுள் கொண்ட ஒரு மண்டலம் 

இருக்கிறது.அதில் மலைகளோ, ந்திகளோ, பொய்கைகளோ, காடுகளோ, பூமியோ, ஆகாயமோ, நீயோ, 

நானோ, ஏன் தேவர்களோ, மஹாவிஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களோ கூட கிடையாது.’ அங்கு இருப்பது 

பரமமான அந்த ஒளி மட்டுமே.அது தான் சர்வ வல்லமை படைத்ததும் எங்கும் வியாபித்திருப்பதுமான 

எல்லாவற்றின் உட்பொருளான சத்’.அது தான் எல்லாவற்றின் எல்லாம்.அது சாந்தமாக, 

செய்வதற்கேதுமில்லாத ஒன்றாய் நிலை கொள்கின்றது. மஹாராஜாவான அவரின் ஆணைக்கிணங்க 

ஒரு மந்திரி தான் கர்மங்கள் ஆற்றுகின்றார்.அவர் இல்லாததை உண்டுபண்ணுகிறார்; இருப்பதை உருவ 

மாற்றத்திற்கு ஆளாகின்றார்.மந்திரியோ எதையும் அனுபவிக்கவும், ஆஸ்வதிக்கவும் இயலாதவராக 

இருக்கின்றார்.

அஞ்ஞானியும் அறிவிலியுமான மந்திரி அரசனின் ஆணைகளை கேள்வி கேட்காமல் நிறைவேற்றுகிறார். அரசன் 

தனிமையில் பரம சாந்தமாக காட்சியளிக்கிறான்.

பலி ராஜன் தந்தையிடம் வினவினான்: ‘ தந்தையே, உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் தீங்கு விளையாத 

மண்டலங்கள் ஏதாவது உள்ளதா? யார் இந்த அரசனும் மந்திரியும்?இந்த கதை மிகவும் விசித்திரமானது 

இருக்கிறதே! நான் இது வரை கேள்விப் பட்டதேயில்லையே!கொஞ்சம் விபரமாக்க் சொல்லவும்’

விரோசனன் சொன்னார்,” தேவர்கள்- அசுரர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து படையெடுத்து வந்து  போராடினாலும் 

இந்த மந்திரியை வெல்ல இயலாது.அவன் தேவேந்திரனுமில்லை; மரண தேவனான  எமதர்மனுமில்லை; சகல 

செல்வங்களுக்கெல்லாம் அதிபதியான குபேரனுமல்ல.உன்னால் அவ்வளவு எளிதாக வெல்லக்கூடிய தேவனை 

அசுரனோ அல்ல.பகவான் விஷ்ணு அசுரர்களை கொன்று குவித்ததாக நீ கேள்விப் பட்டிருப்பாய்.உண்மையில் 

இந்த மந்திரி தான் இதையெல்லாம் செய்தது.விஷ்ணு பகவான்கூட இந்த மந்திரியின் ஜால வித்தையெனும் 

வலையில் விழுந்து பல ஜன்மங்கள் எடுக்க வேண்டி வந்தது என்பது உனக்கு ஞாபகம் இருக்கலாம்.காமனுக்கு 

சக்தி நல்குவதும் இந்த மந்திரி தான்.கோபத்தின் சக்தியின் உறைவிடமும் இந்த மந்திரி தான்.

இந்த மந்திரியின் விருப்பத்திற்கிணங்கத்தான் எல்லா நன்மை- தீமைகளிடையேயான போராட்டங்களும் 

நிகழுகின்றன.இவரை வெல்ல அந்த அரசனால் மட்டுமே முடியும்.காலப்போக்கில் மந்திரியை தோல்வியடைய 

செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருள்  எழுந்தால் அது நொடியிடையில் இயலக்கூடிய காரியமே.இந்த 

மூவுலகங்களிலுமுள்ளவர்களில் வீராதி வீரன் அந்த மந்திரி. மூவுலகங்களுமே அவர் விடுகின்ற மூச்சுக்காற்றே ! 

உன்னால் அவரை வெல்ல முடிந்தால் நீ மாபெரும் வீரனாகி விடுவாய். இந்த மந்திரி விழித்தெழும்பொழுது 

மூன்று உலகங்களும் தோன்றுகின்றன.தாமரை சூரியனைக்க கண்டால்த் தான் மலர்கின்றது.அவர் 

உறங்கும்பொழுது மூவுலகங்களுக்கும் உறங்கி விடுகின்றன.

உன் மனதை ஒருமுனைப்  படுத்தி,எல்லா மாயா மயக்கங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அஞ்ஞானம் சிறிதும் 

இல்லாத ஒரு நிலையை அடைந்தால் உன்னால் அவரை வெல்ல முடியும். அவரை  வென்று விட்டால் 

மூவுலகங்களிலுள்ள எல்லாம் உனக்கு சொந்தம்.அவரை வெல்ல முடியவில்லை என்றால் உன்னால் எதையும் 

வெல்ல முடியாது.அவரை வெல்லாமல் மற்ற எதை வென்றாலும் அதற்கு ஒரு மதிப்பும் கிடையாது.ஆகையால் 

மகனே, நீ உன் திறைமையையெல்லாம் பயன்படுத்தி எல்லா தடைகளையும் இல்லாதாக்கி அவரை வென்று 

பரம சாந்தியையும் சமாதானத்தையும் அடைந்து ஆனந்தப்படுவாய்’..

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 238

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 238

தமேவ புக்தவிரஸம் வ்யாபாரௌகம் புன: புன:

திவஸே திவஸே குர்வன்ப்ரக்ஞ: கஸ்மான்ன லஜ்ஜதே !

तमेव भुक्तविरसम् वयापारौघम पुन: पुन: 

दिवसों दिवसों कुरवनप्राज्ञ: कस्मान्न लज्जते !
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” இராமா, நான் முன்பு சொன்ன வழியை பின்பற்ற முடியவில்லையென்றால், பலி 

மகாராஜா செய்தது போல மன மாற்றத்தின் வழியாகவும் இந்த குறிக்கோளை அடையலாம்.நான் பலி 

மகாராஜாவின் கதையைக் கூறுகிறேன் கேள்.அதைக கேட்டால் நிரந்தர சத்யம் என்பது என்ன என்று 

புரியும்.

இந்த பிரபஞ்சத்தின் இன்னொரு பகுதியில் பாதாளம் எனும் உலகமுள்ளது.அங்கு மிகவும் 

அழகுடைய பெண்மணிகளும், ஒன்றுக்கு மேற்பட்டதலைகளுள்ள நாகங்களும் பெரும் உடலமைப்பு கொண்ட 

இராட்சதர்களும் வசித்து வந்தார்கள்.அங்கு எங்கும் அழுக்கு எதிலும் அழுக்கு என மாசடைந்த உலகமாக 

இருந்தது . அங்கு  எப்பொழுதும் மிகுந்த ஆரவாரத்துடன் ஒலி மிகுந்ததாக இருந்தது.அங்குள்ள குகைகளில் 

இரத்தின கற்கள் ஏராளமாக இருந்தன.கபில முனியின் காலடி பதிந்து புண்ணியமடைந்த இடங்களும் அங்கு 

இருந்தன.சுவரக்கவாசிகளான அப்சரஸுகள் உபாசிக்கின்ற ஹாடகேசுவரன் புனிதப்படுத்தின இடமும் அங்கு 

தான் உள்ளது.

விரோசனின் மகனான பலி இப்படிப் பட்ட பாதாள உலகை ஆண்டு வந்தான்.பிரபஞ்சத்திற்கெல்லாம் 

நாதனான ஶ்ரீ ஹரி தான் பாதாளதையும் பலி சக்கரவர்ததியையும் பாதுகாத்து வந்தார்.தேவர்களின் அரசனான 

தேவேந்திரன் கூட பலி ராஜனின் மீது மிகுந்த மரியாதை கொண்டிருந்தான்.பலி ராஜனின் பிராபவத்தால்த் 

கடல்கள் கூட வற்றி வரண்டுப் போனது போல் தோன்றின.வெறும் ஒரு பார்வையாலையே மலைகளைக்கூட 

அசைக்க முடிந்தது அவரால்.அவர் நீண்டகாலம் பாதாள உலகை ஆண்டு வந்தார்.காலப்போக்கில் அவரில் 

ஒரு மன மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவருக்கு எதிலும் ஒரு பற்று இல்லாமல் போய் விட்டது. ‘ நான் இன்னும் 

எத்தனை காலம் இந்த பாதாள உலகில் வாழணும்? மூவுலகங்களையும் சுற்றி வரணும்? இந்த நாட்டை 

ஆள்வதால் என்ன பயன்?இந்த மூவுலகங்களும் ஒரு நாள் அழியப் போகிறது என்று தெரிந்தும் மகிழ்ச்சியை 

எப்படி நாட முடியும்?

” மீண்டும் மீண்டும் வந்து போகின்ற இன்ப- துன்பங்களும், திரும்ப திரும்ப செய்கின்ற கர்மங்களும் என்ன 

பயனை தருகிறது?ஞானிகள் கூட இதில் நாட்டம் கொள்வதில் ஏன் வெட்கபடுவதில்லை? ”

திரும்பத் திரும்ப வருகின்ற இரவுகளுக்கும் பகல்களுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.நதியின் நீர்ச் சுழி 

போல் வாழ்க்கை சுழன்று கொண்டேயிருக்கிறது.இதற்கெல்லாம் என்ன பொருள்? அந்த அர்த்தத்தை 

எப்படி கண்டு பிடிப்பது? இந்த ஜனன மரண சுழற்சியில் இன்னும் எத்தனை நாள் உழல வேண்டும்?இந்த 

சுழற்சியின் நோக்கம் தான் என்ன?”

இப்படியெல்லாம் யோசித்துக் கொண்டேயிருந்தான் பலி ராஜன்.’ஆஹா, இதே கேள்விகளுக்கான 

பதில்களை எனது தந்தை விரோசன் சொல்லியிருந்தாரே! அன்று நான் எழுப்பிய வினா இது தான்:

 ‘ தந்தையே,இந்த திருசிய பிரபஞ்சத்தின் நோக்கம் தான் என்ன? இந்த சக்கர சுழற்சி போல் வரும் 

நிகழ்வுகளின் அர்த்தம் தான் என்ன?என்று முடியும் இந்த சுழற்சி?என்று தான் மனதின் சஞ்சலங்கள் 

முடிவிற்கு வரும்?மற்றெதையும் நாடமல் எதை அடைந்தால் ஒருவன் பூரணத்துவத்தை அடைவான்?இந்த 

உலகம் தரக்கூடிய எந்த சுகானுபவங்களும் இந்த உலகில் நாம் ஆற்றும் எந்த கர்மங்களும் நம்மை அந்த 

பூரணத்துவத்திற்கு இட்டுச் செல்லாது என்று எனக்குத் தெரியும்.ஏனென்றால் அவை மனமயக்கத்தை 

அதிகரிக்கத் தான் செய்யும்.எவ்வாறு நான் அந்த பரமமான சாந்தி நிலையை அடைய முடியும்? எனக்கு 

உபதேசிப்பீர்களாக.”

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 237

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 237

மனோ விருத்திகளின் அழிவே முக்தி
தஸ்மாதாஸாமனந்தானாம் த்ருஷ்ணானாம் ரகு நந்தன

உபாயஸ்த்யாக ஏவைகோ ந நாம பரிபாலனம்!

तस्मादासामानन्तानाम् त्रुष्णानाम् रघुनन्दन 

उपायस्त्याग ऐवैको न नाम परिपालनम् ।
வஸிஷ்டர்தொடர்ந்தார்: ” தன் சோதரனின் மேற்படி வாதங்களையும் கேட்டு பவநனுக்கு போதம் 

உளவாயிற்று.இரண்டு பேருக்கும் உண்மையான ஞானம் உதித்துவிட்டதால் அந்த ஆனந்தத்தில் பரம 

சாந்தியை அனுபவித்தனர்.அவர்கள் காட்டில் மனம்போனபடி அலைந்து திரிந்தார்கள். அவர்களை எதுவும் 

பாதிக்கவில்லை.எண்ணை தீர்ந்து போன தீபம் அணைந்து போவது போல் அவர்கள் சிறிது காலத்திற்குப் பின் 

தேகத்தை வெடிந்தது முக்தரானார்கள்.

” இராமா, ஆஸக்தி தான் எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணம்.எல்லா ஆசைகளையும் துறந்து ,எதிலும் 

எந்த விதமான நாட்டமும் இல்லாமல் இருக்கும் ஒரே வழியைத் தான் புத்திசாலிகள் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்.” 

எரிகிறது நெருப்பில் எண்ணையை ஹோமிக்க ஹோமிக்க அது இன்னும் வேகமுடன் எரிய ஆரம்பிக்கும்.அது 

போல் மனோ விருத்திகள் இன்னும் பல மனோ விருத்திகளுக்கு வழி வகுக்கும்.அவை வளராமல் இருக்க 

வேண்டுமென்றால் மனோ நாசம் உண்டாக வேண்டும்.ஆகவே இராமா, மனோ நிவ்ரித்தி எனும் தேரில் ஏறி 

அளவற்றதும் கிருபை நிரம்பியதுமான உள்ளுணர்வுடன் துன்பங்கள் நிறைந்த இந்த உலகை பார்ப்பாய்.

இந்த நிலை தான் பிரம்ம நிலை.எல்லாவிதமான சித்த விருத்திகளிலிருந்தும் விடுபட்ட, ஆசைகள் 

ஏதுமில்லாத, தூய, சுதந்திரமான ஒரு நிலை இது.முட்டாளாக இருந்தவர்கள் கூட,இந்த நிலையை 

அடைந்தவுடன் மனோ கற்பனைகளிலிருந்து விடுபட்டு அவைகளுக்கெல்லாம் புறம்பானவனாகிறான். 

ஞானத்தை நண்பனாக கொண்டு, ஆத்ம போதத்தை சகதர்மிணியாகக் கொண்டு வாழ்ந்தால் எந்த விதமான 

பிரமைகளுக்கும் ஆளாக மாட்டோம்.ஆசைகளற்ற மனதிற்கு கிடைக்க முடியாத விலைமதிப்பற்ற எந்த 

பொருளும் இந்த மூவுலகங்களிலும் கிடையாது.உடலுடன் பிறந்து விட்டதனால் ஏற்படும் ஏற்றத் -தாழ்வு 

எண்ணங்கள் எதுவும் ஆசையற்றவர்களை பாதிப்பதில்லை.மன நிறைவு பெற வேண்டுமென்றால் அதை 

மாசற்றதாக்க வேண்டும்.ஆசைகள் மன நிறைவை தராது.ஆசைகளும் ஆஸக்திகளும் அற்று போனவர்களுக்கு 

இந்த பிரபஞ்சம் பசுவின் குளம்பு  அளவு தான்;யுகங்கள் என்பதோ நொடியிடை தான்.

ஆசையற்றவனின் மனதிலுண்டாகும் குளிர்மை இமயத்தின் குளிர்மையை விடமேலானது.முழு நிலவின் 

குளிர்மையையோ, சமுத்திரத்தின் அசாந்தியோ, சர்வ ஐசுவரியங்களும் தரும் தேவதைகளோ எதுவும் யாரும் 

ஆசையற்றவனின் மன அமைதிக்கு ஈடாகாது.ஆசை, பேராசை, எதிர்பார்பபுகள் இப்படிப் பட்ட கிளைகளை 

வெட்டி எறிந்து விட்டால், மனமெனும் மரம் தன்னுடைய இயற்கை நிலைக்கு திரும்பும்.மன உறுதியுடன், ‘இனி 

எந்த ஆசைகளுக்கும் என்மனதில் இடமில்லை’  என்று உறுதி பூண்டு விட்டால், உனக்கு எந்த பயமும் 

உண்டாகாது.

மனதில் சிந்தைகளின் அலைகள் ஓடும்பொழுது,ஆசைகளும்,விருப்பங்களும் அலட்டாமலிருந்து 

விட்டால்,அங்கு மனமே இராது.மனமின்மை எனும் நிலை தான் முக்தி.ஆசைகளும் விருப்பங்களும் உள்ள 

நிலை விருத்தி எனப்படுகின்றது.மனதின் அலைபாயுதல் தான் விருத்தி.ஆசைகளில்லையென்றால் விருத்தி 

இல்லை.காரணம் இல்லாதாகும்பொழுது காரியமும் இல்லாதாகிறது..ஆகவே மன அமைதி பெறுவதற்கு அதை 

பங்கப்படுத்துகின்ற காரணங்களை  அழித்து விடு.

.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 235

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 235

மரணம் ஒரு மித்யை

கிம் புத்ர கனதாம் ஶோகம் நயஸ்யாந்தைககாரணம்

பாஷ்பதாராதரம் கோரம் ப்ரவ்யூட்கால இவாம்புஜம் !
किम् पुत्र धनतां शोकम् नयस्यान्धैक कारणम्

बाष्पाधारम् घोरम् प्रव्यूट्काल इवाम्बुजम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்: இராமா, அதுடன் தொடர்புள்ள ஒரு கதை உண்டு. சொல்கிறேன் கேள்.ஜம்பூ 

தீபத்தில் மஹேந்திரம் என்ற ஒரு பெரிய பர்வதம் இருந்தது.அதன் அஅடிவாரத்தில் இருந்த காட்டில் அனேகம் 

முனிமார்களும் வசித்து வந்தனர்.அவரக்கள் தங்களது தவ வலிமையால் தங்களது ஸ்நானம் மற்றும் மற்ற 

தேவைகளுக்காக, ஆகாய கங்கையைக் கூட கொண்டு வந்திருந்தார்கள்.ஆகாய கங்கையின் கரையில் 

தீர்க்க தபன் என்ற பெயருடைய ஒரு மாமுனிகள் வசித்து வந்தார்.அவரது பெயர் குறிப்பிடுவது போல் , அவர் 

நீண்டகாலம் கடின தவம் செய்து வந்தார்.அவருக்கு இரண்டு மகன்கள்- புண்யன் மற்றும் பவனன்.

இந்த புத்திரர்களில் புண்ணியன் போதம் உணர்ந்து  சத்திய சாக்‌ஷாத்காஅம் அடைந்தவனாக 

இருந்தான்.ஆனால் பவனன் அஞ்ஞானத்திலிருந்து விடுபட்டு இருந்தாலும்,சத்திய சாக்‌ஷாத்காரம் இன்னும் 

அடையாதவனாகவிருந்தான்.அவன் அரைகுறை ஞானி என்ற நிலையிலிருந்தான்.கண்ணுக்கு புலப்படாததும், 

புரிந்து கொள்ள முடியாததுமானதாக காலத்தினுடைய நியதி காரணம் தீர்க்க தப முனிகள் பிரபஞ்ச 

வாழ்கைகையிலிருந்து விடுபட்டார். அவர் தனது தேகத்தை விடும்பொழுது அவருக்கு எந்த விதமான 

விருப்பங்களும் ஆஸக்திகளுகம்  இருக்கவில்லை.அவர் பூரண முக்தி நிலையை அடைந்திருந்தார்.ஒரு 

பறவை எவ்வாறு எந்த வித சங்கடமும் இல்லாமல் தன் கூட்டை விட்டு பறந்து போகுமோ அது போல் முனிகள் 

தனது உடலை விட்டு மறைந்து போனார்.தன கணவரிடமிருந்து யோக முறைகளை கற்றிருந்த முனி 

பத்தினியும் அவரைத் தொடர்ந்து பரலோகம் எய்தினார்.

தாய்- தந்தையிரின் இரவு பவனனை  மிகவும் வருத்தியது… அவன் வாய் விட்டு கதறி அழுதான்.புண்ணியனோ 

தாய்தந்தையருக்கான மரணத்திற்குப் பின் செய்ய வேண்டிய கர்மங்களை அமைதியாக செய்து 

முடித்தான்.அவனுக்கு மரணத்தினால் உண்டான தாய் தந்தையிரின் பிரிவு எந்த விதமான துக்கத்தையும் 

உண்டு பண்ணவில்லை.தன் சகோதரன் பவனிடம் சென்று இப்படி கூறலானான்:’ தம்பீ, நீ எதற்கு துயரத்தை 

வருந்தி அழைத்து உன்னை கஷ்டப்படுத்திக்கொள்கிறாய? அஞ்ஞானம் தான் , உன் கண்களிலிருந்து 

இடைவிடாமல் ஒழுகிக் கொண்டிருக்கும் உன் கண்ணீருக்கு காரணம். நம் பெற்றோர் முடிவாக போயுள்ளது 

மிகவும் உன்னதமான முக்தி நிலைக்கு என்பதை உணர்வாய்.எல்லோரும் போய் சேரவேண்டியதும் போக 

விரும்புவதும் அந்த இடத்திற்குத் தான்.இந்த உலகில் வாழும் பொழுதே ஆத்ம ஞானம் பெற்றவர்களின் 

நிலைமை அது தான்.அவர்கள் அவர்களுடைய சொரூப நிலைக்குத்தாக திரும்பியதில் நீ வருந்துவதற்கு என்ன 

இருக்கிறது?அஞ்ஞானத்தின் காரணமாக, நீ, அம்மா-அப்பா என்ற பந்தங்களில் அகப்பட்டு 

அழுகிறாய்.அம்மாதிரி அஞ்ஞானத்திலிருந்து முக்தியடைந்தவர்களைக், குறித்து நீ அழுகிறாய்.அது எவ்வளவு 

அறிவீனம்?அவர்கள் எப்பொழுதுமே உன்னுடைய தாய்தந்தையராக இருந்ததில்லை. நீயும் அவர்களது 

மகனாக எப்பொழுதுமே இருந்ததில்லை.அனேகம் ஜன்மங்களில் கணக்கிலடங்கா தாய்தந்தையர்கள் 

உனக்கிருந்திருக்கிறார்கள்.அவர்களுக்கும் எண்ணிக்கையிலடங்காத புத்திரர்கள் இருந்திருப்பார்கள்.நீ உன் 

தாய்தந்தையருக்காக வருந்துகிறாய் என்றால், ஏன் ‘ சகோதரர்களுக்காக’ வருந்தவில்லை?பாவனான 

பவனன் ( மாசற்ற ), நீ உலகமாக காண்பதெல்லாம் வெறும் பாயை தான்.உண்மையில் பெற்றோர்களும் 

இல்லை, உடன்பிறப்புக்களும் இல்லை.நண்பர்களுமில்லை;எதிரிகளுமில்லை.ஆகவே மரணமும், 

வேர்பிரிதலும் மித்யை தான்.நீ  காண்கின்ற ஐசுவரியங்களும் செல்வச்செழிப்பும் எல்லாம் மாயை 

தான்.அவைகளில சில மூன்று நாட்கள்,சில ஐந்து நாட்கள் இருந்து மறைகின்றன.ஆகவே நீ உன் புத்தியை 

பயன்படுத்தி உண்மையை விசாரித்து தெரிந்துகொள்.’ நான்’ ‘ நீ’ என்ற எண்ணங்களை விட்டொழி.’அவர் 

இறந்துவிட்டார்; என்னை விட்டு பிரிந்து போய்விட்டார்’ என்ற கற்பனைகளை உதறித் தள்ளு .ஏனென்றால் 

அவை வெறும் கற்பனைகள் தான்.அவை உண்மையல்ல.”

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 234

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 234

எல்லோரும் எல்லோருக்கும் பந்துக்கள்தான்!

ஸுபந்து: கஸ்யசித்க: ஸ்யாதிஹ நோ கஶ்சிதப்யரி:

ஸதா ஸர்வே ச ஸர்வஸ்ய ஸர்வம் ஸர்வேஶ்வரேச்சையா

सुबन्धु: कस्यचित्क: स्यादिह नो कश्चिदप्यरि:

सदा सर्वे च सर्वस्य सर्वम् सरवेश्वरेचचया!

வஸிஷ்டர்தொடர்ந்தார்: ” இராமா, நீ ஞானி! அஹங்காரம் ஏதும் இல்லாமல் ஆகாயம் போல் மாசற்றவனாக 

இருப்பாய்!’ அஹம்’ என்ற எண்ணமேயில்லையென்றால் ‘ இவர்கள் என் பந்துக்கள்’ என்ற எண்ணமும் 

எழாது.ஆத்ம சொரூபத்தில் அம்மாதிரி எண்ணங்கள் முளைவிடவே  விடாது.சுக-துக்கங்கள், நல்லது-

கெட்டது என்ற எண்ணங்கள் எதுவுமே கிடையாது.இந்த திருசிய பிரபஞ்சம் உளவாக்கின்ற பயமோ 

மயக்மோ உன்னை பாதிக்காமலிருக்கட்டும்.’என்றுமே பிறவாதவனுக்கு”( அஜன) எங்கிருந்து பந்துக்கள் 

வருவார்கள்? பந்துக்களினாலுண்டாகின்ற துன்பங்கள் எங்கிருந்து வரும்? நீ இதற்கு முன் ‘ யாரோ’வாக 

இருந்தாய்; இன்று யாராகவோ இருக்கிறாய்; நாளை வேறு யாராகவோ இருப்பாய்.உன் பந்துகளும் இந்த 

நியதிக்குட்பட்டவர்கள் தான்.இந்த உண்மையை உணர்ந்து விட்டால் உனக்கு மாயாமயக்கங்களிலிருந்து 

விடுதலை கிடைத்து விடும்.இதற்கு முன் நீ இருந்திருக்கிறாய்; இப்பொழுது இருக்கிறாய்;ஆனால் உனக்கு 

முக்தி கிடைத்து விட்டால் நீ இருக்கமாட்டாய்.அதில் வருந்துவதற்கு ஒன்றுமில்லை. அதன் பொருள்  இந்த 

மாயாலோகம் இனி கிடையாது என்பது தான்.ஆகவே இந்த உலகிலுள்ள எதைத் பற்றியும் நீ கவலைப் பட

வேண்டியதில்லை.அப்படி கவலைப் பட்டால் அது முட்டாள்த்தனமே! உசிதமான கர்மங்களில் ஈடுபட்டு 

எப்பொழுதும் மகிழ்சசியுடன் இருப்பது தான் விவேகம்.

ஆனால் இராமா, மிகையான சந்தோஷத்திலோ, துயரத்திலோ நீ உன்னை இழக்கலாகாது..மனதை சமன் 

நிலையில் வைத்துக் கொள்வாய்.  மிகவும் சூக்‌ஷமமானதும், என்றும் மாசற்தும்,எனறுமே அழிவில்லாததுமான 

ஒளி நீ.இந்த திருசிய பிரபஞ்சம் உண்டாவதுதும், இருப்பதும் அழிவதும் அஞ்ஞானிக்குத் தான் 

உண்மையென்று  தோன்றும்..ஞானிக்கு அவையெல்லாம் வெறும் மாயை தான்.பிரபஞ்சத்தின் இயற்கை குணம் 

துன்பமேயாகும்.அஞ்ஞானம் அதை உரமிட்டு வளர்த்து பெரிதுபடுத்துகிறது. மேலும் 

மோசமான நிலைக்குத்தாக தள்ளுகிறது. ஆனால், இராமா, நீ புத்திசாலி.மகிழ்சசியுடன் 

இருப்பாயாக.மாயாக்காட்சி என்றால் மாயை தான். கனவு என்றால் இன்னுமொரு கனவு  

மட்டுமே.இவையெல்லாம் சர்வசக்தனான பிரம்மனின் மகத்துவமே.காணப்படுகின்ற பிரபஞ்சம் அந்த 

மகத்துவத்தின் வெறும் வெளித்தோற்றமே!

“இங்கு யார் யாருக்கு சொந்தம்? யார் யாருக்கு எதிரி? சகல ஜீவராசிகளும் பரமேசுவரனின் 

விருப்பத்திற்கிணங்க எல்லோரும் எல்லோருக்கும் எல்லாமாக எல்லாக்காலத்திலும் எல்லாமெல்லாவாக 

இருக்கின்றன.”

பந்தங்களின் நீரோட்டம் இடைவெளியில்லாமல் ஒழுகிக் கொண்டேயிருக்கின்றன தேர் சக்கரத்திலுள்ள 

ஆரங்கள் போல் மேலேயுள்ளவை கீழுக்கும் கீழேயுள்ளது மேலுக்கும் போய் வந்து 

கொண்டிருக்கின்றன. சொர்ககத்திலிருப்பவர் நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள். நரகத்திலிருப்பவர் சொர்ககத்திற்கு 

உயருகிறார்கள்.ஒரினத்தில் பிறந்து, இறந்து, வேறொரு இனத்தில் பிறக்கிறார்கள்.உலகின் ஒரு 

மூலையிலிருந்து இன்னொரு மூலைக்கு இடம் மாறுகிறார்கள்.வீரன் கோழையாகவும், கோழை வீரனாகவும் 

மாறி மாறி பிறவியெடுக்கிறார்கள்.பந்துக்களாயிருப்பவர்கள் சிறிது நாட்களுக்குப்பின் நம்மை விட்டு விலகிப் 

போய்விடுகிறார்கள்.மாற்றத்திற்கு ஆட்படாத ஒன்றும் இந்த உலகில் கிடையாது.புரிந்துகொள், இராமா.

மித்திரர்கள், சத்துருக்கள்,பந்துக்கள், அறிமுகம் இல்லாதவர்கள்,நான், நீ என்பன போன்ற வார்த்தைகளுக்கு 

உள்ளார்ந்த, நிரந்தரமான அர்த்தம் ஏதும் கிடையாது.அவை வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே!குறுகிய 

மனமுடையவர்கள் ‘ அவன் என் சினேகிதன்’ ‘ இவன் என் எதிரி’ என்பன போன்ற சிந்தைகளால் 

அலட்டலுக்கு  உள்ளாவும்பொழுது, மனம் விசாலமானவர்கள் அம்மாதிரி சிந்தனைகளுக்கு 

ஆளாவதில்லை.இராமா, எல்லா ஜீவராசிகளும் உன் பந்துக்கள்தான்.இந்த பிரபஞ்சத்தில் ஒன்றுக்கொன்று 

பந்தமில்லாத ஒன்றுமேயில்லை.முதலும் முடிவுமாக பந்தமில்லாத ஒன்றுமே இல்லை.பந்தமின்மை என்பதே 

மித்யை.ஒன்றுக்கொன்று இடைவெளியை பூர்த்தி செய்கின்றன.’ நான் இல்லாத இடமொன்றுமில்லை’ ‘ 

எனதல்லாத என்ற ஒன்றுமே இல்லை’  என்ற  ஞானத்தில் அறிவாளிகள் ஆனந்த மடைகிறார்கள்.  அவ்வாறு 

அவர்கள் எந்த வரையறைகளுக்கு ட்படாத, எந்தவிதமான நிபந்தனைகளுக்கும் வாசனைகளுக்கும் ஆட்படாத 

நிலையில் முக்தர்களாக இருக்கிறார்கள்.