Category Archives: Yogavasishtam-Niththiya pArayaNam

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 283

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 283

உள்ளது ஒன்று தான்!

तेनाहं नाम नेहास्ति भावाभावोपपत्तिमान्

अनहंकार रूपस्य संबन्ध: केन मे कथं (५/५३/१५)

தேனாஹம்ʼ நாம நேஹாஸ்தி பா⁴வாபா⁴வோபபத்திமான்

அனஹங்கார ரூபஸ்ய ஸம்ப³ந்த⁴: கேன மே கத²ம்ʼ (5/53/15)

tenAhaM nAma nehAsti bhAvAbhAvopapattimAn

anahaMkAra rUpasya saMbandha: kena me kathaM (5/53/15)

உத்தாலகர் தனது சிந்தைய  தொடர்ந்தார்.:’ உண்மையில் போதத்திற்கு எந்த வாசனையோடு பந்தமும் உண்டாக முடியாது.அதற்கு எந்த வரையறைகளும் கிடையாது.அது அணுவிலும் சூக்‌ஷமமானது.ஆகவே மனோ வாசனைகளுக்கு அதை தாக்க முடியாது.மனமாகட்டும் அஹம்காரத்திலும் இந்திரியங்களினால் உளவான நிழல் போதத்திலும் ஆண்டு கிடக்கிறது..அந்த நிழல் தான் தனக்கு எல்லைகளுண்டு என்ற கற்பனையை தானாகவே உண்டாக்கிக் கொள்கிறது.இதையே திரும்பத் திரும்ப எண்ணி, தானாகவே அஹம்பாவத்தையும் தனது எல்லைகளையும் பிரமைமூலம் சங்கல்பத்தில் கொள்கிறது.

ஆனால் அவைகள் எதுவும்  பெறமுடியாத அவபோதம் நான்.அந்த அஞ்ஞானம் உண்டாக காரணமான நிழல்போதமும் சரீரமும் கர்மங்களில் மூழ்கியிருக்கட்டும்.இல்லை கர்மங்களை கைவிட்ட்டும்.அதனாலெல்லாம் பாதிக்கப் படாத அனந்தாவபோதம் நான்.அவபோதத்திற்கு இறப்பு பிறப்பு கிடையாது. அதற்கு யாரும் உரிமையும் கொண்டாட முடியாது.அது எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது;எப்பொழுதும் அழிவில்லாமல் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.தான் மட்டுமாக, வேறுபட்டு இருக்கமுடியாத ஒன்றாக இருப்பதால் அது நேடுவதற்கு வேறொன்றுமில்லை.இறப்பும் பிறப்பும்கிடையாது அவை மோனோ கற்பிதங்களே! ஆத்மாவிற்கும் அவைகளுக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை.அஹம்பாவத்தால் தன்னை ஒரு எல்லைக்குள் கட்டிப் போட்டுக்கொள்ள கொண்டவைகளாக மட்டுமே ‘ அறிய ‘ முடியும்.வரையறுக்க முடியும்.ஆத்மா எல்லைகளுக்கெல்லாம் புறம்பானது.தோன்றுவதோ மறைவதோ ஆத்மாவிற்கில்லை.அஹம்பாவம் என்பது ஒரு பாழ் மயக்கம். மனம் என்பது கானல் நீர்.பிரபஞ்ச வஸ்துக்கள் வெறும் உயிரற்ற ஜடமே.யார் இவைகளில்’நான்’ என்று உரிமை கொண்டாடுவது.?

தேகம் என்பது எலும்புகளுடன் இரத்த மாமிசாதிகளாலும் நிரப்பப்பட்ட பட்டு  காற்றடித்த பை.!ஆத்ம விசாரம் செய்வதால் மனம் இல்லாமலாகிவிடுகிறது.போதத்தில் தானாக சேர்த்துக்கொண்ட எல்லைகளோ வெறும் மனோ சங்கல்பங்களான ஜடம். அப்படியிருக்கையில் இந்த ‘ அஹம்’ என்பது தான் யார்? இந்திரியங்கள் தங்கள் விருப்பங்களை பூர்த்தி செய்வதற்காக சதா முயன்று கொண்டேயிருக்கிறது. அதற்காகவே கர்மங்களை செய்கின்றது.பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லா பொருட்களும் லௌகீகமானவை. பிறகு அஹம் எங்கே?

இயற்கை தனது உடன்பிறந்த சுபாவத்திற்கு உகந்தமாதிரி ஒன்றுக்கொன்று ஒத்து ப்போகின்ற கர்மம் அனுஷ்டிக்கிறது.கண் ஒளியாகவும் காதுகள் ஒலியாகவும்  இணை சேர்ந்திருக்கிறது.தானாக நிலைகொள்கின்றது எது? அஹம் எங்கே நிலை கொள்கின்றது ? ஆத்மா , எல்லாருடைய ஆத்மாவாக எங்கும் எப்பொழுதும் இருக்கிறது.அதுவே பரமாத்மா! நான் யார்? என் சொரூபம் தான் என்ன? நான் என்ன பொருளால் உருவாக்கப் பட்டுள்ளேன்? யார் என்னை உருவாக்கியது? எதை நான் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும்? எதை தள்ளிவிட்டேன் வேண்டும்? ‘ நான்’ என்று எதை அழைப்பது? அப்படியொன்று இல்லவேயில்லையே! இந்த பிரபஞ்சத்தில் தோற்றமும் மறைதலும் இல்லாத ஒன்றுமில்லையே? ‘ அஹம்’ என்ற ஒன்று ‘ இல்லாத’ ஒன்றாக இருக்கும்பொழுது அந்த ‘ அஹத்துடன்’ யார், எப்படி பந்தப்பட்டிருக்கிறது முடியும்?
இப்படி எந்த ஒரு உறவும் உண்மையல்ல என்று இருக்கையில்,அதை உணரும்பொழுது ‘ இரட்டை’ தத்துவம் ( த்வைதம்) பொருளற்றதாகிறது.அந்த எண்ணமே அழிந்து போகிறது.ஆகவே இருப்பது அந்த ‘ விஶ்வ சத்’ மட்டும்தான்.அது தான் பிரம்மம், ஆத்மா, பரமாத்மா எல்லாம்.அந்த ஒன்று தான் உண்மை.உள்ளது.அது தான் நான்.பிறகு ஏன் இந்த பிரமைகளுக்கு ஆட்படவேண்டும்? எங்கும் எப்பொழுதும் நித்திய சுத்தமான,போதம் மட்டும் தான் உண்மை என்றிருக்கும்பொழுது,’ அஹம’ என்ற எண்ணம் மட்டும் உண்மையாக முடியும்?

ஆகவே ஒரு பிரபஞ்ச வஸ்துவும் சத்தியமல்ல.ஆத்மா மட்டும் தான் சத்தியம்.ஏதாவதொரு பொருளுக்கு சத்திய நிலையை நாம் சங்கல்பித்தாலும் அந்த பொருளுக்கும் ஆத்மாவிற்கும் எந்த ஒரு உறவும் கிடையாது.புலன்களும் மனதும் அதாதின் தர்மங்களை செய்கின்றன.ஆனால் அவை எதுவும் போதத்தை பாதிப்பதில்லை.இந்த உறவுகள் என்பவை தான் என்ன? அவை எவ்வாறு உளவாயிற்று? ஒரு கல்லும் இரும்பு துண்டமும் அருகருகே கிடப்பதால் அவைகளுக்குள் ஏதோ தொடர்பு உள்ளது என்று சொல்வது அறிவீனம்.

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 282

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 282

யார் இந்த நான்?

पादांगुष्टाच्छिरो यावत्कणश: प्रविविचारितं

न लब्धोऽसावाहं नाम क: स्यदहमिति स्थित: (५/५२/३६)
பாதா³ங்கு³ஷ்டாச்சி²ரோ யாவத்கணஸ²: ப்ரவிவிசாரிதம்ʼ

ந லப்³தோ⁴(அ)ஸாவாஹம்ʼ நாம க: ஸ்யத³ஹமிதி ஸ்தி²த: (5/52/36)
pAdAMguSTAcchiro yAvatkaNaza: pravivicAritaM

na labdho’sAvAhaM nAma ka: syadahamiti sthita: (5/52/36)

உத்தாலகரின் தியானம் தொடர்ந்தது:” அனந்தாவபோதத்தை மனதில் பிடித்து நிறுத்துவது என்பது ஒரு யானையை ஒரு குவளைக்குள் திணித்து வைப்பது போல் இயலாத ஒரு காரியமே! அது ஒரு பேராசை தான்!தானாகவே வரையறுத்துக்கொண்ட புத்தி யில் கற்பனை எண்ணங்களின்  எல்லைக்குள் நிலைகொள்வது மனம்.அது அஞ்ஞானத்திலிருந்து உருவானதால் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள தகுதி வாய்ந்ததல்ல.அஹம்பாவம் – நான் என்ற எண்ணத்தின் குழந்தைத்தனமான கற்பனை அது. சத்தியத்தை தேடுகின்ற வேட்கை இல்லாதவர்கள் தான் அதை நம்புகிறார்கள்.

” என் உள்ளங்காலிலிருந்து உச்சந்தலையிலிருந்து வரை சோதித்துப் பார்த்து விட்டேன்.ஆனால்’ இது தான் நான்’ என்று சொல்வதற்கு தகுதியான ஒன்றையும் நான் காணவில்லை.யார் இந்த ‘ நான்?'”

எங்கும் நிறைந்திருக்கின்ற அந்த ‘ நானை’ அறிவது இயலாத காரியம்.எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பொழுது யார் அறிவது? எதை அறிவது? அறிவது தான் எப்படி?அதற்கு எல்லைகளில்லை. ஆகவே தனித்துவமுமில்லை.

‘ நான்’ பெயர்  உருவம் இல்லாத பிரித்துப் பார்க்க முடியாதது.மாற்றங்கள், அத்வைதம், த்வைதம்  என்ற மனோ கற்பனைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது . அது.சிறியது, பெரியது என்ற அளவுகளுக்கு அப்பாற்ப்பட்டது அது.அதல்லாமல் வேறொன்றில்லை.

துயரங்களின் முடிவில்லா ஊற்றுக்கண்ணாக இருப்பதால் , மனமே உன்னை நான் துறக்கிறேன்.நிணமும் மாமிசமும் எலும்பும் சதையும் நிறைந்த இந்த சரீரத்தில் ‘ இது தான் நான்’என்று சொல்வது யார்? அசைவு சைதன்யத்தின் உடன் பிறந்த உண்மை. அதே போல் மனோ விசாரங்கள் புத்திக்கும் ஜரா-நரைகள் சரீரத்திற்கும் உடன் பிறந்த சுபாவம்.

‘ இதுதான் நான்’ என்று உரக்க கூறுவது யார்? ‘இது நாவு, இது காது,இது மூக்கு, இது அசைவு,இது கண்கள்,’ என்றெல்லாம் குறிப்பிட்டு சொல்லலாம்.ஆனால் ‘ இது தான் நான்’ என்று எப்படி கூற முடியும்?  யாரால் கூற முடியும்? ‘ நான் இது எதுவுமில்லை;நான் நீ’யுமில்லை;ஏய் மனமே! அது கற்பனையான எண்ணங்களில்லை.தூய சுதந்திரமான எல்லைகளுக்குட்படாத அவபோதம் தான் ‘நான்’ .

‘ நான் தான் இவையெல்லாம்’ என்று சொன்னாலும் சரியே! இவையெல்லாம் ஒரே உண்மையின் இரண்டு விதமான வியாக்கியானங்கள் தான்.

ஐயோ ! கஷ்டம்! இவ்வளவு நாட்களாக இந்த அஞ்ஞானமாகின்ற இருளிலல்லவா வாழ்ந்து வந்திருக்கிறேன்.அதிர்ஷ்டவசத்தால் என் ஆத்ம ஞானத்தைப் திருடிய கள்வனை பிடித்து விட்டேன்.இனி ஒரு நாளும் அவனுக்கு கீழ்படியப் போவதில்லை.மலை உச்சியில் காணப்படும் மேகங்களுக்கும் மலைக்கும் எந்த சொந்தமுமில்லாதது போல் என்னை சூழ்ந்து நிற்கின்ற துன்பங்களும்,நானும் எந்தவிதத்திலும் பந்தப்பட்டிருக்கவில்லை.ஆத்ம ஞானம் இல்லாத பொழுது  அஹம்பாவம் உதயமாகிறது; இப்பொழுது நான் அதிலிருந்து விடுதலை பெற்று விட்டேன்.

இந்திரியங்களும் சரீரமும் எக்கேடும் கெட்டு அழிந்து போகட்டும்.எனக்கும் அவைகளுக்கும் எந்த தொடர்புமில்லை.கண் முதலிய புலன்கள் அவைக்கு தேவையான விஷய சுகங்களை தேடி போகட்டும்.நான் பாதிக்கப்படப் போவதில்லை.’ நான் தான் இது’ ‘ நான் பார்க்கிறேன்’ என்றெல்லாம் உரிமை கொண்டாடுவது யார்? இந்திரியங்கள் தானாக செயல் படுவது, அனுபவிப்பது வாசனைகளின் தாக்கத்தினால் அல்ல; ஆகவே மனோ வாசனைகளின் தாக்கத்திற்குள்ளாகாமல் இயற்கை நியதிக்குட்பட்டவர்கள் செய்கின்ற கர்மங்கள் மாசற்றவையாகவேயிருக்கும்.அவை கடந்தகால அனுபவங்களுடன் – இன்பம் அல்லது துன்பம் தரக்கூடிய அனுபவங்களுடன்- கூட்டிச் குழைத்து இன்னும் அதிகம் வாசனைகளாகின்ற அழுக்குகளை உளவாக்குவதில்லை.ஆகவே, புலனகளே, நீங்கள் உங்கள் இயற்கையான கர்மங்களை மனோ வாசனைகளின் தாக்கம் இல்லாமல் நிர்வகிக்கவும்.

வாசனைகள் என்பவைக்கு தனியாக இருப்பு கிடையாது.அனந்தாவபோதத்திலிருந்து பிரிந்து சுயமாக, நிற்கின்றவையல்ல அவை.புத்தி அவைகளை உற்பத்தி செய்யாமலிருந்தால் அவைகளை எளிதில் அழித்து விடலாம்.ஆகவே, ஏய் மனமே, தனித்துவம், பன்மைத்தன்மை என்கின்ற தவறான எண்ணங்களை ஒழித்துவிடு. ‘ அனந்தாவபோதத்திலிருந்து வேறுபட்டு உனக்கு என்று தனியாக இருப்பு கிடையாது’ என்பதை புரிந்துகொள்.அது தான் முக்தி.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 281

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 281

முட்டாள் மனமே-உன்னை கை கழுவுகிறேன்!

कुरंगालिपतंगेभमीनास्त्वेकैकशो हता:

सर्व्वैर्युक्तैरनर्त्थेस्तु व्याप्तस्याज्ञ कुत: सुखं (५/५२/२१)

குரங்கா³லிபதங்கே³ப⁴மீனாஸ்த்வேகைகஸோ² ஹதா:

ஸர்வ்வைர்யுக்தைரனர்த்தே²ஸ்து வ்யாப்தஸ்யாஜ்ஞ குத: ஸுக²ம்ʼ (5/52/21)

kuraMgAlipataMgebhamInAstvekaikazo hatA:

sarvvairyuktairanartthestu vyAptasyAjJa kuta: sukhaM (5/52/21)
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” உத்தாலகர் அழகான அந்த குகையில் உள்ளே சென்று தியானத்தில் மூழ்கி அமர்ந்தார்.மனோ விசாரங்கள் எதுவுமில்லாத, சஞ்சலங்களற்ற,மனம் வேண்டி உறுதியுடன் தனது கவனத்தை முழுவதும் மனதில் நிலை கொண்டிருநஃஅ வாசனைகளின்பால் செலுத்தலானார்.அவர் யோசிக்கலானார்:

‘ மனமே உனக்கு இந்த திருசிய பிரபஞ்சத்தில் என்ன வேலை? ஞானிகள் இன்பம் தரும் அனுபவங்களுடன் தொடர்பு வைத்துக் கொள்வதில்லை.ஏனென்றால் அவை  பிற்காலத்தில் துன்பம் பயக்கும் அனுபவங்களாக மாறும் என்று அறிந்ததால்.அது தான் எல்லோருடைய . அனுபவமும்.தன்னுள் இருக்கும் பரமானந்தத்தை தவிர்த்து விட்டு புலன்கள் தரும் சிற்றின்பங்களின் பின்னால் போகிறவர்கள், அழகான மலர்கள் பூத்து குலுங்கும் மனதிற்கு நிரந்தர ஆனந்தத்தைத் தரக்கூடிய நந்தவனத்தை ஒதுக்கிவிட்டு, விஷச்செடிகள் நிறைந்த முட்புதர்களை நாடி செல்பவர்களே!நீயும் எங்கு வேண்டுமானாலும் போகலாம். ஆனால் மனதை சாந்தமாக்கினாலன்றி பரமானந்தத்தை நீ அறியமாட்டாய்.

ஆகவே எல்லாவிதமான ஆசைகளையும் எதிர்பார்ப்புக்களையும் முடிவிற்கு கொண்டு வா.ஏனென்றால், நீ இன்று காணுகின்ற அதிசயமாகத் தோன்றுகின்ற,பலவிதமான இயற்கை காட்சிகள் கூட உனக்கு நிரந்தர சுகத்தைத் தராது.இனிமையான மணி ஓசையும் காதுக்கினிய சங்கீதமும் தான் மானை வேடனின் வலையில் அகப்பட வைக்கின்றது.பெண்யானையின் ஸ்பரிச சுகத்தில் மயங்கிய ஆண் யானை தான் படுகுழியில் விழுகின்றது.நாவிற்கு ருசியான உணவின் மீதுள்ள ஆசையினால்த் தான் மீன் தூண்டிலில் கோர்த்திருக்கின்ற இரையை பிடித்து விடலாம் என்ற எண்ணத்தினால் தான் தன் உயிரை இழக்கின்றது.விளக்கின் ஒளியில் மயங்கி விட்டில் பூச்சிகள் உயிரை அழிக்கின்றன. தேனின் மணத்தால் கவரப்பட்டு மலர்களுக்குள் நுழையும் தேனீக்கள், அந்த மலர்களே தன் இதழ்களை மூடிக்கொள்ளும்பொழுது மரணத்தின் வலையில் அகப்பட்டுக் கொள்கின்றது.

” ஏய் , முட்டாள் மனமே,மேற் சொன்ன பிராணிகளெல்லம் தங்கள் உயிரை இழப்பது புலன்களின் தூண்டுதலால் உண்டான ஆசைகளால்த் தான்-அதுவும் ஒரேஒரு புலனின் தூண்டுதலுக்கு வசப்பட்டதனால்தான்.( மான் கேள்வி சுகத்திற்கும்,தேனீக்கள் மணத்தின் வசப்பட்டும் அதாவது நாசியேந்திரத்தின் வசப்பட்டும்,விட்டில் பூச்சிகள் கண்கள் கண்ட காட்சிகளினால் ஈர்க்கப்பட்டும்,யானைகள் ஸ்பரிச சுகத்தின் தூண்டுதலாலும்,மீன்கள் நாவின் ருசிக்கு அடிமையாகியும் உயிரை அழிக்கிறார்கள்.) ஆனால் நீயோ ஐந்து இந்திரியங்களின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்டிருக்கிறாய்.

பிறகு எங்கிருந்து உனக்கு  அழிவில்லாத சுகம் கிடைக்கும்?”

நீ , பட்டு நூல் புழு எப்படி தானே உருவாக்கிய கூட்டிற்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டு வெளியே வர முடியாமல் இருக்கிறதோ அது போல்,நீராகவே உருவாக்கின மனோ சங்கற்பங்களிலும்,மனோ விசாரங்களின் வலைக்குள்ளும்  அகப்பட்டுக்கொண்டு வெளியே வர முடியாமல் தவிக்கின்றாய்.

அதிலிருந்து வெளியே வர முடிந்து விட்டால் உன்னதமான தூய்மையும்,இறப்பு-பிறப்பு பயத்திலிருந்து விடுதலையும் பெறுவாய்.அப்பொழுது சர்வ சமத்துவ உணர்வும் அதன் வழியாக மிகச்சிறந்த வெற்றியையும் பெறுவாய்.

மாறாக, இந்த மாற்றத்திற்கு உட்பட்ட உலகிலுள்ள இன்பங்களின் பின்னால்த்  தான் ஓடுவாய் என்றால்  நீ மாபெரும் துன்பத்திற்கும் நாசநஷ்டங்களுக்கும் ஆளாவாய். அது திண்ணம்.

என்னளே கஷ்டம்! நான் எதற்காக, மனமே , உன்னிடம் இவைகளையெல்லாம் கூறிக்கொண்டிருக்கிறேன்.?மனம் என்ற ஒன்று இல்லவேயில்லையே!மனமே அறிவின்மையின் குழந்தையல்லவா!அஞ்ஞானத்தை ஒழித்து விட்டால் மனமும் காணாமல் போய்விடும்.ஆகவே ‘நீ அழிந்து கொண்டிருக்கின்றாய்’ என்று அறிந்து கொள்வாயாக!அழிவை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருப்பவனிடம் உபதேசித்து என்ன பயன்? நாளாக, நாளாக பலவீனமாயிக்கொண்டிருக்கின்ற, அழிந்து கொண்டிருக்கின்ற, உன்னை  நான் இதோ முழுவதுமாக தியாகம் செய்கிறேன்.கைகழுவி விடப்போகிறவனிடம் அறிவாளி யாராவது உபதேசம் செய்வார்களா?

ஏய் மனமே! நான் அஹங்காரமற்ற, பிரித்து பார்க்க முடியாத,எல்லைகளில்லாத அவபோதமே! அப்படிப்பட்ட எனக்கும் அஹம் உண்டாக காரணமான உனக்கும் இனி ஒட்டும் இல்லை; உறவுமில்லை.

 

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 280

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 280

உத்தாலகரின் கதை

कदोपशान्तमननो धरणीधरकन्दरे
समेष्यामि शिलास्मायं निर्विकल्पसमाधिना (५/५१/३३)

கதோ³பஸா²ந்தமனனோ த⁴ரணீத⁴ரகந்த³ரே
ஸமேஷ்யாமி ஸி²லாஸ்மாயம்ʼ நிர்விகல்பஸமாதி⁴னா (5/51/33)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” மிகவும் நுண்ணிய மனதில் உளவாகின்ற எண்ணங்களை்க் குறித்தும் அதிலுண்டாகின்ற சங்கல்பங்களுக்கும் குறித்தும், இராமா , நீ எந்த முடிவும் எடுக்க வேண்டியதில்லை.ஏனென்றால் மனதை உருவாக்கியது காலம தான்.அதை வலுவுடையாக்குவதும் காலம் தான்.காலமே இந்த சரீரமெடுத்துள்ள வீண் செடியை அழித்து விடும்.அதற்கு முன் நீ விவேகஞானத்தால் மனதை உன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வா.எனது இந்த வார்த்தைகளை பக்தியுடன் மனனம் செய்யவும்.அவ்வாறு நீ பரமானந்தத்தை பெற முடியும்; பெறுவாய்.

இராமா, நான் இப்பொழுது இத்தாலியில் எனும் மாமுனியின் கதையை கூறுகிறேன்.அவர் பரம் பொருளை சாக்‌ஷாத்கரித்து மாமுனிவர்.உலகின் ஒரு மூலையில் அகந்த மாதனம் என்ற ஒரு மலை.அதன் உச்சியில் ஒரு மரம்.அது பெரிதாக வளர்நத மரம்.அங்கு தான் உத்தாலகர் வாழ்ந்து வந்தார்.

சிறு வயதிலேயே ஆத்ம ஞானத்திற்கான வேட்கையால் உந்தப்பட்டு அவருள் அதற்கான முளை விட்டிருந்தது..மாசற்ற இதயமுடையவராக இருந்தும் இளைமையும் சபலங்களும் சஞ்சலங்களும் வரை பாதிக்கத் தான் செய்தது.அதனால் உளவாகின்ற அறிவின்மையும் வரை ஆதித்திருந்தது.

திவீர தவம் செய்தும்,வேத சாஸ்திரங்களை படித்தும் அவருடைய ஞானம் வளர்ந்தது.ஒருநாள் தனியாக உட்கார்நதிருக்கும் பொழுது இப்படி யோசித்தார்:’  முக்தி என்பது என்ன? அது தான் ஒருவன் அடையக்கூடியதும் மேன்மையானது என்கிறார்கள்.அது கிடைத்து விட்டால் அவனுக்கு துன்பத்திலிருந்தும் விடுதலை என்கிறார்கள்.பிறகு அவனுக்கு மறு ஜன்மம் கிடையாதாம்.நான் எப்பொழுது அந்த நிலையை அடைவேனோ!ஆசைகளாலும் ஆஸக்தியாலும்உளவாகின்ற மனோ விகாரங்கள் எப்பொழுதும் என்னை விட்டு அகலும்?’ நான் இதை செய்தேன்’ ‘ நான் செய்வதற்கு இன்னும் இருக்கிறது’ முதலிய எண்ணங்களிலிருந்து என்று கிடைக்கும் விடுதலை? எப்பொழுதும் நீரிலேயே இருக்கும் தாமரை இலையில் நீர் ஒட்டாதது போல் இவ்வுலக பந்தங்களும்அவர்களது விசித்திரமான செயல்களும் என்னை அலட்டுவது என்று தான் ஓயும்?

என்று தான் நான் பரம விஞ்ஞானம. எனும் ஓடத்தில் ஏறி முக்தியும் கரையை அஅடைவேனோ? மனிதரிலும் வெவ்வேறு செயல்களை ஒரு குழந்தையின் ஆர்வத்துடன் தரிசிக்கிற முடியும்? என் மனம் என்று பூரண சாந்தியை கைவரிக்கும். விஷயீ- விஷய வேற்றுமைகள் என் அனுபவங்களிலிருந்து மறைந்து அனந்தாவபோதத்தின் பூரண நிலையை எப்பொழுது அஅடைவேனோ?இந்த காலனெனும் ஆரவாரத்தை அதன் கூச்சலில் மாட்டிக்கொள்ளாமல் புரிந்து கொள்ள முடியுமோ?

” ஒரு குகையில் ஏகாந்தமாக வசிக்கும் உறுதியான மனதையுடையவனாகி நான் என்று என்று என் மனோ விசாரங்களை அவைகளின் ஓட்டத்தை நிலைக்க செய்தேனோ?”

இவ்வாறு யோசித்த உத்தாலகர் தன் தியானத்தை தொடர்ந்தார்.ஆனால் அவரது மன சஞ்சலங்கள் ஓயவில்லை.சில நாட்களில் புற வஸ்துக்களில் ஆர்வமில்லாமல் மனம் நிர்மலமாக இருந்தது.மற்ற சில நாட்களில் அது தனது சஞ்சலங்களில்் அகப்பட்டு குரங்காட்டம் ஆடிக்கொண்டிருந்தது.மனதின் இந்த அடிக்கடி ஏற்படும் மாற்றங்களால் அவர் நிம்மதியிழந்தவராகக் காட்டில் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்தார்.அந்த அலைச்சலின் இடையே ஒரு நாள் யாரும் கால் வைக்காத ஒரு ஏகாந்தமாக இடத்தை கண்டார்.அங்கு பரம சாந்தி தரக்கூடிய ஒரு குகையையும் கண்டார்.அங்கிருந்த செடிகொடிகளோ பூத்து குலுங்கிக் கொண்டிருந்தன.சம சீதோஷ்ணத்தால் தவம் இருக்க தகுந்த இடமாக அவர் அந்த இடத்தைக் கண்டார்.அழகான மரகதம கல்லில் செதுக்கிய ஒரு இடம் போல் அந்த இடம் ஒளிர்நது கொண்டிருந்தது.

.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 279

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 279

மனம என்ற மத யானை

चित्तेन चेतः: शममाशु नीत्वा
शुद्धेन घोरास्त्रमिवास्त्रयुक्त्वा
चिराय साधो त्यज चञ्चलत्वं
विमर्क्कटो वृक्ष इवाक्षतश्री: (५/५०/८४

சித்தேன சேத​:: ஸ²மமாஸு² நீத்வா
ஸு²த்³தே⁴ன கோ⁴ராஸ்த்ரமிவாஸ்த்ரயுக்த்வா
சிராய ஸாதோ⁴ த்யஜ சஞ்சலத்வம்ʼ
விமர்க்கடோ வ்ருʼக்ஷ இவாக்ஷதஸ்ரீ: (5/50/84

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:”  சரீரம் எனும் அடர்த்தியான காட்டில் மனம் என்ற மரம்  நன்றாக வேரூன்றி நிலைகொள்கின்றது.சந்தேகங்களும் சஞ்சலங்களும் தான் அதில் முளை விடும் மொட்டுக்கள்.முதுமையும் ஜராநரையும் அதன் கனிகள்.ஆசைகள்,புலன்கள் தரும் சுகங்கள்,என்ற மலர்கள் அந்த மரத்தை அலங்கரிக்கின்றன.அதிஆசைகளும்,அதில் உள்ளடங்கியிருக்கின்ற அதி மோகங்களும் அதன் கிளைகள்.விகாரபூரணமான, தான் தோன்றித்தனத்தின் எண்ணிக்கையில்லாத இலைகள் அந்த மரத்தில் நிறைந்திருக்கின்றன.மலைபோல் உறுதியாக நிலைகொள்கின்ற,அந்த மரத்தை வேரோடு பிழுது எடுப்பதற்கு, அதை வெட்டி சாய்ப்பதற்கு ஆத்ம விசாரம் என்ற கோடாலியால் மட்டுமே முடியும்.

இராமா, இந்த மனம், உடலெனும் காட்டில் மேய்ந்து நடக்கின்ற ஒரு மதம் பிடித்த யானை.அதன் பார்வை பிரமைகளால் மங்கிப் போயிருக்கிறது.அஞ்ஞானத்தின், வாசனைகளின், கட்டுப்பாட்டில் அகப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதால் அதனால் ஆத்மானந்தத்திற்கு அனுபவிப்பது என்பதும் இயலாத காரியம்.

ஞானிகளான மகான்களின் வாயிலாக கேட்ட சத்திய சொரூபத்தை தெரிந்து கொள்வதற்கு ஆர்வம் இருந்தாலும்,மனம் வாசனைகளுக்கும்,விருப்பு- வெறுப்புகளுக்கும் , ஏனைய மயக்கங்களுக்கும் ஆட்பட்டு விட்டதால் சத்திய சொரூபத்தை தெரிந்து கொள்ள அதால் முடிவதில்லை.நிறைய சந்தர்பங்களில் அது காமக்குரோதங்களால் பாதிக்கபட்டிருக்கிறது.அதற்குள்ளது காமாஸக்தியெனும் தும்பிக்கை தான்.இராமா, நீ அரசகுமாரர்களில் சிங்கம்.இந்த மத யானையை உன் புத்தி சக்தியையும் கூர்மையான வாளால் கண்ட துண்டமாக வெட்டிப் போட வேண்டும்.
இராமா, மனம் இந்த உடலை தன் கூண்டாக மாற்றின் ஒரு காகம் தான்..அது ருசிக்கின்றது அழுக்கைதான்.அது மாமிசம் உண்டு தன்னை கொழுக்கட்டை வைத்துக்கொண்டுள்ளது.அது மற்றவர்களின் இதயத்தை குத்தி துளைக்கின்றது. அதற்கு தான் உண்மை என்று நம்புகின்ற ஒரே ஒரு வழி மட்டும் தான் தெரியும்.மற்ற வழிகளைப் பற்றி அதற்கு கவலையும் இல்லை; கவனமும் இல்லை.மேலும் மேலும் கெட்டுப் போய்க்கொண்டிருக்கின்ற மனதின் முட்டாள்த்தனம் காரணம் கண்பார்வை பழுதடைகிறது.அவ்வாறு கேடுவிளைவிக்கும் எண்ணங்களும் செயல்களும் அதன் உடன் பிறந்த குணங்களாகும் விடுகிறது.அது பூமிக்கு பாரமாகிவிடுகிறது, இராமா.ஆகவே இராமா, அதை உன்னிலிருந்து தூரமாக விலக்கி வைத்துவிடு.

இராமா, மனம் ஒரு துர்- பூதம்.அது ஆஸக்தி எனும் பேயைத்தான் சேவிக்கிறது.அது அஞ்ஞானம் எனும் பயங்கர காட்டில் வசிக்கின்றது.அது எண்ணிக்கையற்ற உடல்களில்த் பைத்தியம் போல்  அலைந்து திரிகன்றது.

குருவின் கருணை, சுயமுயற்சி, மந்திரங்களை சொல்லுவது, ‘ தனது ‘ என்ற எண்ணமில்லாமலிருப்பது, ஞானம்( ஆத்மஞானம்) இவைகளினால்த்தான் இந்த துர்பூதத்தை விஅட்டமுடியும். அப்படி விரட்டினால்த்தான் ஆத்ம தரிசனம் பெறமுடியும்.

இராமா, மனம் எண்ணற்ற ஜீவன்களும் கொன்று குவித்த ஒரு கொடிய விஷப் பாம்பு.உசிதம தியான இஷ்டையோ, சாஸ்திர ஞானமோ தான் அதை கொல்லவல்ல கருடன்.நீ அவைகளை முறையாக பயில்வாயாக.

இராமா, மனம் சரியான ஒரு குரங்கு. அவன் ஓஇடத்திலிருந்து இன்னொரிடத்திற்க பொருளுக்காகவோ, பதவிக்காகவோ,குதித்தோடிக் கொண்டேயிருக்கும்.இந்த சம்சார சாகரத்தில் அவன் எல்லா ஜீவன்களையும் களிப்பூட்டி நடனமாடிக்கொண்டிருக்கிறான்.நீ பூரணத்துவத்தை வேண்டுமென்றால் அவனை ஒரிடத்தில் கட்டிப்போடவேண்டும்.

இராமா, இந்த மனம்,அவித்யையின், அஞ்ஞானத்தின்,கரிய மேக க்கூட்டங்கள்.மனோ விகாரங்களையும், மனோ விசாரங்களையும்,.சங்கல்பங்களையும் திரும்பத்த் திரும்ப நிராகரித்து, மறுத்து, இந்த கரிய மேகத்தை அடியோடு அரித்து விடவேண்டும்.

” அதி சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஆயுதத்தைக் எதிர்கொள்ள வேண்டுமென்றால் அதை விட சக்தி வாய்ந்த இன்னொரு ஆயுதம் வேண்டும்.மனதை மனதாலேயே மயக்கமடைய செய். அப்படி மனதின் எல்லா சஞ்சலங்களையும் இல்லாமலாக்கிவிடு.குரங்குகள் விட்டுப் போன மரம் போல் நீ பரிபூரணமான அமைதியை பெறுவாய்”

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 278

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 278

 

சிற்றின்ப வேட்கை நம் வீழ்ச்சியின் மூல காரணம்

 

भोगाभोगतिरस्कारै: कार्यं नेयं शनैर्मन:

रसापहारैस्तज्ञेन कालेनाजीर्ण्णपर्ण्णवत् (५/५०

போ⁴கா³போ⁴க³திரஸ்காரை: கார்யம்ʼ நேயம்ʼ ஸ²னைர்மன

ரஸாபஹாரைஸ்தஜ்ஞேன காலேனாஜீர்ண்ணபர்ண்ணவத் (5/50)
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” நிதானமும் பொறுமையும் நிறைந்த செல்வச் செழிப்புடனிருக்கும் அதற்கு சமானமான எதுவுமில்லாத மேதா சக்தி ஆசாபாசங்களில்லாத எதிர்பார்ப்புகளில்லாத எல்லா பந்தங்களையும் அறுத்தெறிவிட்டு தர்மா- அதர்மங்களுக்கு மாறுபட்ட நிலைக்கு உயருவதுண்டு, இராமா.ஆத்மஞானம் உணர்ந்து அதில்உறதியாக நிலைகொள்பவனுக்கு கொடிய விஷம் கூட அமுது தான்.அனந்தாவபோதத்தை மூடி மறைக்கின்ற அஞ்ஞானம் எனும் இருளினால்த் தான் இந்த பிரபஞ்சம் எனும் மாயக் காட்சி  மனதில் உளவாகின்றது.

ஆனால் எல்லையில்லாததும் அதற்கு சமானமான ஒன்றில்லாததும் எந்த விதமான விஷய பந்தங்களுமில்லாததுமான ஆத்ம ஞானத்தில் உறுதியாக நிலைகொண்டுவிட்டால் உலகமெனும் பிரமை தரும் மாயையின் முடிவு வந்து விடும்.பிறகு, எல்லா திசைகளிலிருந்தும் பாய்கின்ற ஞான ஒளியின் காரணம் உலகம் முழுவதும் ஒளிமயமாகிவிடும்.

ஆத்ம ஞானத்தில் ஆனந்த ஸ்நானம்  செய்து அந்த அமுதை பருகிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு புலன்கள் தரும் சிற்றின்பங்கள் வேதனையைத்தான் உளவாக்கும்.அவர்கள் விரும்புவதெல்லாம் ஆத்மஞானிகளுடைய தொடர்பு தான். அந்த சத்சங்கத்தில்த்தான் அவர்களுக்கு ஆனந்தம் உண்டாகிறது.மற்றவர்களெல்லாம் மனித வேடமணிந்த கழுதைகளாக அவர்களுக்குத் தோன்றுகிறார்கள்.

கஜகேஸரிகள்- தலையெடுப்புள்ள யானைகள் ராஜ நடை போட்டு நடந்து போகுமோ அது போல் அவர்கள்  போததலத்தில் சென்றடைந்திருக்கிறார்கள் ரிஷி சிரேஷ்டர்கள். அதே பாதையில் இன்னும் உயர உயர சென்று கொண்டிருப்பார்கள்

அவர்களுக்கு வெளியுலக உதவிகள் எதுவும் தேவையில்லை. அவர்களுடைய பாதையை ஒளிமாயமாக்கக் கூடிய வேறொரு சூரியனும் கிடையாது.ஆத்மஞானம் தான் அவர்களுக்கு வழிகாட்டி.அவர்களுக்கு சூரிய-சந்திரர்கள் ஒரு பொருட்டேயல்ல.ஏனென்றறால் அவர்கள் விஷயங்கள் சம்பந்தமான விசார-விகாரங்களுக்கெல்லாம் அவைகளைக்குறித்துள்ள அறிவுகளுக்க்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட ஒரு நிலையை அடைந்து விட்டிருக்கிறார்கள.மத்தியான்ன சூரியன் ஒளிவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது ஒரு சிறு கை விளக்கிற்கென்ன வேலை? உயற்வின் உச்சியில் அவர்கள்- ஒளி, மகத்துவம்,சக்தி என்றல்ல எல்லாவிதமான சத்குணங்களின் பூர்ணம் அவர்கள்.

இந்த மகரிஷிகள் சூரியனைக்க போல், சந்திரனைப் போல்,அக்னியைப் போல், நட்சத்திரங்களின் சேர்க்கையைப் போல் ஒளிமயமாக காட்சியளிக்கிறார்கள்.அதே போல் ஆத்மஞானம் பெறாதவர்கள் புழுபூச்சிகளுக்கு சமானமே! பிரமைக்காட்சிகள் எனும் துர்பூதங்கள் தாக்குவது ஆத்மஞானம் பெறாத அஞ்ஞானிகளை மட்டுமே! அஞ்ஞானி எப்பொழுதும் துயரத்திலாண்டிருக்கிறான்.இந்த துன்பங்களையெல்லாம் இல்லாமலாக்குவதற்கு அவன் அலைந்து திரிகிறானென்றாலும்,அவை அவனை விட்டு விட்உ போவதில்லை.அவன் நடை பிணமே! ஆத்ம ஞானம் பெற்ற ரிஷியை மட்டும் தான் வாழ்கின்ற சைதன்யமுடைய, ஒரு ஜீவன் என்று சொல்ல முடியும்.

அடர்த்தியான கலியாண ஏக க்கூட்டங்கள் சூரியனை மறைப்பது போல், மனதை மாசு நிறைந்து அஞ்ஞானத்தில் மூழ்கியிருக்கும்பொழுது ஆத்மஞானம் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது பட்டிருக்கும்.

ஆகவே இது நாள் வரை அனுபவித்தறியாத,இன்பங்களுக்காகவும்,முன்காலங்களில் நாம் அனுபவித்தறிந்திருந்த சுகங்களின் மறு அனுபவத்திற்காக உள்ள உத்வேகத்தை கை விட வேண்டும்.இன்பங்களை தேடுதல் என்ற பயனற்ற கர்மங்களை கைவிடும்பொழுது,  மனதில் அவைகளிடம் நமக்குள்ள ஈடுபாடு  தானாகவே குறையும்.

ஆனால் உடல்,மனைவி, மக்கள்,வீடு, குடும்பம் முதலிய அனாத்ம வஸ்துக்களுமாகவுள்ள தொடர்பு நம்மை வீழ்ச்சியையும் நோக்கி இழுத்துச்செல்கின்றன..

‘ நான்’ ‘ நீ’  என்ற எண்ணங்கள்,மனதை மந்தவும் உயிரற்றதாகவும் ஆக்குகிறது.முதுமையை அடையும் பொழுது இன்னும் மோசமான நிலையை சென்றடைகின்றது. துயரங்களை,ஆசைகள்,மனக்கஷ்டங்கள், எதை எடுத்துக்கொள்வது- எதை விட்டு விடுவது என்ற குழப்பம்,அதி ஆசைகள்,செல்வத்திலும் புலனின்பங்களிலுமுள்ள ஆர்வம்,மற்ற இந்திரிய சுகங்களுக்குப் தாகம்,முதலிய எல்லாம் அஞ்ஞானம் எனும்மாயத்திரையினால் உளவாகின்ற பிரமை தான்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 277

தினமொரு சுலோகம்
நாள் 277

மனோ நாசமே பூரண விடுதலை

சேதனம்ʼ சித்தரிக்தம்ʼ ஹி ப்ரத்யக்சேதன முச்யதே

நிர்மனஸ்கஸ்வபா⁴வம்ʼ தன்ன தத்ர கலனாமல: (5/50/21)
चेतनं चित्तरिक्तं हि प्रत्यक्चेतन मुच्यते

निर्मनस्कस्वभावं तन्न तत्र कलनामल: (५/५०/२१)

வஸிஷ்டர் தொடர்நதா ர்:” மனதின் குறைபாடுகளின் தாக்கத்திற்குட்படாத போதம் தான் சைதன்யம் என்ற புத்தி சக்தி.அது தான் ‘ அமனம்’ என்பதின் இயற்கை குணம்.அதில் எண்ணங்கள்,சங்கல்பங்கள் என்ற மாசுகள் எதுவும் கிடையாது.”

அதுதான் பரமமான அவபோதம். அது பரமாத்மாவில் வாசஸ்தானம்.அது ஸர்வவியாபி. எங்கும் எப்பொழுதும் இருக்கும் பரமாத்மா.மாசு படிந்த மனம் செயல்படும்பொழுது அதைக் காண முடியாது.அந்த திவ்விய தரிசனம் கிடைக்காது.மனம் எங்கு செயலாற்றுகின்றது அங்கு ஆசைகளுண்டு,எதிர்பார்ப்புகள் உண்டு.இன்ப துன்பங்களுண்டு.

சத்தியம் நிலையை அடைந்த  போதம் சங்கல்பங்களுக்கும் மனோ விசாரங்களுக்கும் நிறைந்ததுடையது குழியில் விழுவதில்லை.ஆகவே, மனம் பலபல அனுபவங்களை உளவாக்குகின்றது பொழுதும்,விகார விசாரங்களை தோற்றுவிக்கின்றது பொழுதும் போதம் உலகம் என்ற காணப்படுகின்ற பிரபஞ்சத்தையே, நினைவுகளையும்ம் உளவாக்குவதில்லை. அவைகளை உள்வாங்குவதில்லை..

வேத சாஸ்திரங்களை கற்று தெளிந்தவர்கள், மகான்களின் ஸத்சங்கத்தின் காரணமாகவும்,விழிப்புடன் சத்தியத்தைத் தேடி விசார மார்க்கத்தில் ஈடுபடுவதாலும்,இடைவிடாத பயிற்சியினாலும்,விஷயத்தொடர்பில்லாத ஒரு நிலையை அடைந்தவர்களாவார்.ஆகவே சாதகனாகப்பட்டவன் அஞ்ஞானத்திலிருந்தும்,சஞ்சலங்களிலிருந்தும் வலுக்கட்டாயமாக மனதை விலக்கி,வேத சாஸ்திரங்களைக் கற்பதிலும்,சத்சங்கங்களில் சேர்ந்து கொள்வதிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.அனந்தாவபோதத்தை, பரமாத்மாவைத் சாக்‌ஷாத் கரிப்பதற்கு ஒரே வழி ஆத்ம ஞானம் மட்டுமே. ஒருவனது துன்பங்களை இல்லாமலாக்குவதற்கான வழி ஆத்மாவை தானாகவே தேடி உணருவது தான்.
ஆகவே, இராமா, இந்த உலகில் நீ கர்மங்கள்செய்து வருவாய்; அதே நேரத்தில் மனதின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அகப்பட்டுக் கொள்ளாமல் நீ சுத்த போதமான பிரம்மம் தான் என்றறிவாய்.அதை உணருவாய; அனுபவிப்பாய்.

‘ இது என்னுடையது,அது அவன்,இது நான்’ முதலிய எண்ணங்களை தவிர்த்து விட்டு பிரிக்க முடியாத பரமாத்மாவில் ஐக்கியத்தில் ஆனந்தப்படுவர்களின்.சரீரம் இருக்கும் வரை நிகழ்காலமும் வருங்காலமும் ஒரே போல் பாவித்து சமன் நிலை பெறுவாய்.. எப்பொழுதும் எல்லா இன்ப- துன்பங்களாலும் இளைமையிலும் முதுமையிலும். நடக்கின்ற பொழுதும் கனவு காணுகின்ற பொழுதும் நீண்ட சுஷுப்தி நிலையிலும் அந்த அனந்தாவபோதத்திலேயே மூழ்கியிருப்பான்.விஷயத்தைக் குறித்துள்ள எண்ணங்கள்,ஆசைக் கனவுகள்  போன்ற மாசுக்களால் களங்கப்படாமல் ஆத்ம ஞானத்தில் மட்டுமே நிலை கொள்வாய்.

 

பாவனயான்யதாம்- நல்லவை என்றும் அப்படியல்லாதவை என்றும் நிகழ்வுகளை பிரித்துப் பார்க்காமல் விருப்பு- வெறுப்பு எனும் பாகுபாடுகளை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு,நீ அந்த போதம்மூலம் தான் என்று பகுத்தறிவாய்.விஷயங்களோ விஷயங்களோடு கர்மங்களோ உன்னை பாதிக்காது மாட்டா என்று உண்ருவாய்.அப்படி நீ சுமத்திராவின் போதம் தான் என்ற அறிந்து அந்த நிலையிலேயே உறுதியாக நிலைகொண்டாலும் விழித்து இருக்கும் பொழுது ‘ நீ தான் எல்லாமெல்லாம்’ என்ற விவேகத்தை உறுதியாக பற்றிக்கொண்டு,சுஷுப்தியெலென்பது போல் நிர் மமனாக’ ( எதையுமே சொந்தம் கொண்டாடாமல்) வாழ்வாய்

துவைதாத்வைதங்களில் வித்தியாசங்களுக்கு பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல்,சமன் நிலையை அடைவாய்.அது தான் சுத்த போதத்தினுடையதும், பூரண விடுதலையினுடையதும் ஆன நிலை.அது தான் மிகவும் உன்னதமான நிலை.அனந்தமான விசுவ போதத்தை ‘ நான்’ ‘ மற்றவர்’ என்று பிரிக்கமுடியாததும்  என்ற பரம சத்தியம் உன் மனதில் வேர் விடட்டும்.

.