Category Archives: Yogavasishtam-Niththiya pArayaNam

Yogavasishtam @ Maharamayanam 617

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 617

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 617

அசைவு, அசைவின்மை எதுவுமே உண்மையில்லை!

ஸர்வ்வதி³க்கம்ʼ மஹாகோ³ளே நப⁴ஸி ஸ்வர்கதாரகம்ʼ
கிமாத்ரோர்த்³த்⁴வமத⁴: கிம்ʼ ஸ்யாத்ஸர்வமூர்த்³த்⁴வமத⁴ஶ்ச வா (6.2/127/22)

सर्व्वदिक्कं महागोळे नभसि स्वर्कतारकं
किमात्रोर्द्ध्वमध: किं स्यात्सर्वमूर्द्ध्वमधश्च वा (6.2/127/22)

sarvvadikkam mahaagol’e nabhasi svarkataarakam

kimaatrorddhvamadha: kim syaatsarvamoorddhvamadhashcha vaa (6.2/127/22)
ஶ்ரீராமன் கேட்டான்:”  பகவான், இந்த உலகம் எப்படி இருந்து கொண்டிருக்கிறது?  தொடுவானத்தில் எப்படி பூமி  சுழல்கிறது ? உலகத்திலுள்ளதும் அதற்கப்பாற் நிலை கொள்கின்ற மலைகள் எவ்வாறு இருக்கின்றன என்றும். சற்று விவரமாக கூறுவீர்களாக! ”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்:” ஒரு குழந்தை ஒன்றுமேயில்லாத இடத்தில் தனது விளையாட்டுப் பொருள் உள்ளதாக நினைக்கிறது.அதே போல் தான் எல்லைகளற்ற போதத்தில் உலகம் நிலை கொள்வதும்.

கோணல் பார்வையுடையவன் ஆகாயத்தில் முடிக் கற்றைகள் சுருண்டு பந்து போல் இருப்பதை காண்கிறான். ஆனால் நமக்குத் தெரியும் ஆகாயத்தில் அப்படி ஒன்று இல்லை என்று.அம்மாதிரி எண்ணங்கள் அனந்தமான போதத்தில் முளைத்து வரும்பொழுது அதற்கு சிருஷ்டி என்று பெயர் சூட்டுகிறோம்.பகற் கனவிலும் கற்பனையிலும் ‘ கட்டியெழுப்பின ‘ மாளிகைக்கு- நகரத்திற்கு தாங்குவதற்கு தூண்கள் எதுவும் தேவையில்லை.ஏனென்றால் அந்த நகரத்தை தாங்கி பிடிப்பது கற்பனை மட்டும் தானே! உலகம் எனும் கற்பனையை நாம் உணருவது அனந்தாவபோதத்தில் அதன் அனுபவம் உளவாகும் பொழுது தான்.

போதத்தில் உள்ளார்ந்திருக்கின்ற விசேஷமான திறன் காரணமாக எவையெல்லாம் கண்ணுக்குத் தெரிகின்றனவோ, அவை காணப்படுகின்ற காலம் வரை,  அவையெல்லாம் உண்மையில் இருப்பதாக தோன்றுகிறது.

கோணல் பார்வையுடையவன் ஆகாயத்தில் முடிச்சுக்கள் எனும் பந்து காண்பது போல் உலகம் போதத்தில் இருப்பதாக காட்சியளிக்கின்றது.போதம் ஆரம்பத்திலேயே ‘நீர் மேல் நோக்கி ஒழுகுவதாகவும், நெருப்பு கீழ்நோக்கி படர்ந்து எரிவதாகவும்’ எண்ணியிருந்தால் அவை அப்படியே தோன்றியிருக்கும்.அதாவது முதலில் எப்படி கற்பனை செய்யப்பட்டதோ அப்படியே தான் எல்லா மூலப்பொருட்களும் அவைகளின் சேரக்கைகளும் இப்பொழுதும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.போதத்தில் ஆகாயத்தில் பூமி வாழ்வதாகவும் தோன்றியது; அது இன்றும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.ஆகாயம்  பூமியின் மேலே இருப்பதாக கற்பனை தோற்றம் தருகிறது.

இவ்வாறு தான் இரட்டைசக்திகளின், பலவிதமான அசைவுகளின் உற்பத்தி.உலக- உலகங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட மலைகளே தான் பூமியின் எல்லை. அதற்கப்புறம் இருளடைந்த படுகுழி தான்! அங்கும் சில வஸ்துக்கள் இருக்கலாம்.நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த ஆகாயகோளம் மிகவும் தொலைவில் உள்ளது.அங்கும் வெளிச்சமும் இருளும் உண்டு.உலக- உலகத்திற்கப்பாறபட்ட மலைகளிலிருந்து வெகு தொலைவில்த் தான் நட்சத திரங்கள் நிலை கொள்கின்றன.துருவ நட்சத்திரத்தைத் தவிர மற்ற நட்சத்திரங்கள் எல்லாம் தங்களது அச்சாணியில் சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன.ஆனால் இவையெல்லாமே போதத்தின் கற்பனைகளே! அந்த உண்மையை மறந்து விடக் கூடாது.உலோக- அலோகபர்வதநிரைகளுக்கப்பால் உலக எல்லைகளுக்கப்பால் உள்ள வானத்தின் எல்லை ஒரு பழத்தின் தோல் போல்த்தான் நிலை கொள்கின்றது.
இவையெல்லாம் போதத்தின் கற்பனைகள் மட்டுமே! இவைகளை உண்மை என் நினைத்து விடக் கூடாது.நட்சத்திரத்திற்க்கப்பாலுள்ள தொடுவானத்திற்கு அப்புறமுள்ள ஆகாயம் அதை விட இரு மடங்கு பரப்பளவுள்ளது.அங்கும் இருளடைந்த இடங்களும் ஒளிமயமான இடங்களும் உண்டு.இவையெல்லாம்  ஆகாயத்தின் எல்லைகளாகவும் இரண்டு அரைஉருண்டைகளுக்கு மத்தியில் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருக்கிறது.ஒன்று மேலே இருக்கிறது; மற்றொன்று கீழேயுள்ளது.அவைக்கிடையில் ஆகாயத்தின் தொடுவானமிருக்கிறது.

‘விசுவம் என்பது சூரிய சந்திரர்களால் ஒளிமயமாக்கப் பட்ட தொடுவானம் தான்.அதில், ‘ மேலே’, ‘ கீழே’ என்பன போன்ற கற்பனை எப்படி உளவாக முடியும்?’

‘உயர்ந்தெழுந்திருத்தல்’, ‘ கீழே விழுதல்’ ‘ அசைவது’, ‘அசையாமல் இருப்பது’என்பவையெல்லாமே போதத்தில் எழும் கற்பனைகள் மட்டுமே.அவை எதுவுமே உண்மையில்லை! சத்தியமாக அவை எதுவுமே ‘ இருப்பவை’அல்ல! 

  

Yogavasishtam @ Maharamayanam 615

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 615

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 615

முளக்திக்கும் பந்தனத்திற்கும் இடையிலுள்ள வித்தியாசம் அவர்களது போதத்தில்த் தான்.!

நைவ தஸ்ய க்ருʼதேனார்த்தோ² நாக்ருʼதேனேஹ கஶ்சன
யத்³யதா² நாம ஸம்பன்னம்ʼ தத்ததா² ஸ்த்விதரேண கிம்ʼ (6.2/125/46)

नैव तस्य कृतेनार्त्थो नाकृतेनेह कश्चन
यद्यथा नाम सम्पन्नं तत्तथा स्त्वितरेण किं (6.2/125/46)
naiva tasya kri’tenaarttho naakri’teneha kashchana

yadyathaa naama sampannam tattathaa stvitarena kim (6.2/125/46)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” போதம் விழித்தெழுந்தவனில் உண்டாகும் அனுபவத் தோன்றல்களில் ‘ இது சுகம்’, ‘ இது துன்பம்’ என்கின்ற பாகுபாடு எதுவும் கிடையாது.’உலகமும், ஆத்மாவும் எதுவும் உண்மையில்லை’ என்ற பகுத்தறிவு உண்டாகும் பொழுது, எல்லாமே ஒன்றின் பிரிக்க முடியாத பகுதிகளே தான் என்று உணரும் பொழுது சுகம், துக்கம் என்பன போன்ற வார்த்தைகள் வெறும் பொருளற்ற உளறல்கள் தான் ! அவர்களது துன்பத்திற்கு ஆழமில்லை,ஏனென்றால் அவர்கள் அம்மாதிரி கவலைகளுக்கெல்லாம் அப்பாறப்பட்டவர்களல்லவா! பரமசிவன் பிரம்மாவின் தலைகளில் ஒன்றை கிள்ளி எடுத்தார் என்று சொல்வார்கள்.பிரம்மா விரும்பியிருந்தால் இன்னொரு தலையை வளர்த்துக்கொண்டிருக்க முடியும்.ஆனால் அவர் அதை செய்யவில்லை.ஏனென்றால் ‘இந்த ‘ சிருஷ்டி’ என்ற சங்கற்பமே பொய்யாக இருக்கும் பொழுது எனக்கு இன்னொரு தலை இருந்தாலென்ன இல்லாவிட்டால் என்ன?’

ஏதாவது செய்து நேட வேண்டிய ஒன்றும் அவருக்கு கிடையாது. என்ன கர்மம் செய்தாலும் அவருக்கு எந்த நன்மையும் கிடையாது. என்ன நிகழ வேண்டுமோ அது அவ்வாறே நிகழட்டும். அதில் மாறுதல்கள் செய்ய வேண்டிய அவசியம் தான் என்ன?”

காமனை எரித்து சாம்பலாக்க முடிந்த பரம சிவனுக்கு, தன் உடம்பின் பாதியை தன் மனைவிக்கு கொடுக்க வேண்டி வந்தது.எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட சக்தியுள்ள சிவன், எல்லா பிரிய பந்தங்களிலிருந்தும் முக்தி பெற தகுதியுடைய சிவன் தன் மனைவியிடம் பிரியம் வைத்துள்ளது போல் நடந்து கொள்கிறான்.அவருக்கு ஆஸக்தியினாலோ, ஆஸக்தி இல்லாமல் இருப்பதாலோ என்ன பயன்?

அது அப்படியே இருக்கடஃடும்.

பகவான் மஹாவிஷ்ணு கூட பல விதமான கர்மங்களில் மூழ்கியிருக்கத் தான் செய்கிறார்.அது மட்டுமில்லை; அவர் எல்லோரையும் அவரவர் கர்மங்களை செய்யுமாறு வலியுறுத்தவும் செய்கிறார்.அவரும் மரணத்தை எதிர்க் கொள்கிறார்; பிறகு பிறக்கவும் செய்கிறார்.சிலரை கொல்லவும் செய்கிறார். அவரும் குழந்தையாக இருக்கிறார்; வளருகிறார்.அவ்வாறு பகவானும் மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டவர் போல் தோற்றமளிக்கின்றார்.ஆனால் அந்த நேரங்களில் கூட அவர் இவைகளிலிருந்தெல்லாம் முக்தராகவே இருக்கிறார்.இந்த காணப்படும் கர்மங்களிலிருந்து ஒதுங்கியிருப்பது அவருக்கு மிகவும் எளிதானது! ஆனால் அம்மாதிரி கட்டுப்பாடுகளால் என்ன பயன்?

ஆகவே எல்லாமே அப்படியே தொடருகின்றன.

அனந்தாவபோதசாக்‌ஷாத்காரம் பெற்றவர்களின் மனோநிலையை இது தான்.ஜீவன்முக்தர்களென்றாலும், சூரிய- சந்திரர்களும்,அக்னி முதலியவர்களும்,தங்களது இயற்கை கர்மங்களை இடைவிடாமல் தொடர்ந்து செய்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.அஞ்ஞானிகளான மனிதர்களைப் போல் ஒருவருக்கொருவர் சாதாரண மனிதர்களைப்போல் எப்பொழுதும் எதிர்அணியில் நின்று கொண்டு போராடுவதாக காட்சியளிக்கும் தேவர்களின் குருவான பிரஹஸ்பதியும் அசுரர்களின் குருவான சுக்கிராச்சாரியரும் ஜீவன் முக்தர்களே!மிகவும் கொடூரமான போர்களில் ஈடுபட்டு போர்க்களங்கள் பல கண்ட ஜனக ராஜனும் ஜீவன் முக்தனான ராஜ ரிஷியே! உள்ளத்தால் பூரண முக்தியடைந்தும் அரசனுக்குரிய கடமைகளை செவ்வனே நிறைவேற்றிய அனேகம் ராஜரிஷிகள் உள்ளார்கள். லௌகீக கர்மங்களில் ஈடுபடும் பொழுது முக்தனும் அஞ்ஞானியும் ஒரே போல் நடந்து கொள்வார்கள்.முக்திக்கும் பந்தனத்திற்கும் இடையிலுள்ள வித்தியாசம் அவர்களது போதத்தில்த் தான்.உபாதிகள் அஞ்ஞானியின் போதத்திற்கு எல்லைகள் உண்டுபண்ணுகின்றன. ஆனால் முக்தனின் போதத்திற்கு எல்லைகள் கிடையாது.
.
மகாபலி, பிரகலாதன்,நமுசி,வியத்திரன்,அந்தகன்,முரன்,முதலிய அரக்கர்களும் முக்தர்களாக வாழ்ந்தார்கள்.விருப்பு- வெறுப்புக்கள்,மனோ விருத்திகள்,உள்மனம் எதுவும் அவர்களை பாதிப்பதில்லை.எல்லைகளில்லாத அவபோதத்தில் ஆனந்தம் அனுபவிக்கும் பொழுது,எல்லாவிதமான வேற்றுமைகளும் மறைந்து போகின்றன.

சிருஷ்டியில் நாம் காண்கின்ற வேற்றுமைகள்,வானவில்லில் நாம் காண்கின்ற வண்ணப் பகிட்டு போல்த்தான்.அது வெறும் தோன்றல் மட்டும் தான்.ஆகாயத்தில் வெறுமையும், தூரமும் அனுபவப்படுகிறது. அதிவும் வெறும் மனப்பிரமை தான்.அதே போல், உலகம் எனும் மாயத்தோற்றம். அனந்தாவபோதத்தில் கால- தேச வித்தியாசங்களுக்கு ஆட்பட்டதாகவும்,தாற்காலிகமானதாகவும் காட்சியளிக்கிறது.

.

Yogavasishtam @ Maharamayanam 613

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 613

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 613

அந்த சர்வ வியாபியான பகவான் தான் எல்லாவற்றின் சாராம்சம்,
ப்ரபோ³த⁴மனுக³ச்ச²ந்த்யா அப்ராப்தாயா பரம்ʼ பத³ம்ʼ
ஏகஸ்யா அப்யனேகஸ்யா: ஸர்வம்ʼ ஸர்வத்ர யுஜ்யதே (6.2/125/18)
प्रबोधमनुगच्छन्त्या अप्राप्ताया परं पदं
एकस्या अप्यनेकस्या: सर्वं सर्वत्र युज्यते (6.2/125/18)
prabodhamanugachchhantyaa apraaptaayaa param padam
ekasyaa apyanekasyaa: sarvam sarvatra yujyate (6.2/125/18)

வஷிஷ்டா தொடர்ந்தார்: கிழக்கு நோக்கிச் சென்ற மன்னர், அவர் குடித்த நீரின் அமானுஷ்ய சக்தியால் மயங்கி விழுந்தார். அவரை மேற்கு மன்னர் மீட்டார். மேற்கின் ராஜா பாறையாய மாறிய பொழுது, அவர் தெற்கின் ராஜாவால் காப்பாற்றப்பட்டார். ராஜாவை ஒரு பாறையாக மாற்றிய பிசாசுக்கு போதுமான மாமிசத்தைக் கொடுத்து இது செய்யப்பட்டது. ஒரு பசு மாட்டின்உருவில் வந்த ஒரு தேவதையின் சூனியத்தால் மேற்கு மன்னர் காளையாக மாறியிருந்தார். தெற்கே சென்ற மன்னரே மீண்டும் அவரை மீட்டார். ராஜா தெற்கே சென்று ஒரு மாணவரானபோது, அவரைக் காப்பாற்ற மற்றொரு மாணவர் தேவைப்பட்டார். கிழக்கின் ராஜா சிங்கமாக மாறியபோது, மேற்கு மன்னரால் காப்பாற்றப்பட்டார்.
ராமன் கேட்டார்: இந்த யோகிகள் மூன்று பருவங்களிலும் இத்தகைய மாறுபட்ட செயல்களை எவ்வாறு செய்ய முடியும்?

வஷிஷ்டா கூறினார்: ஆத்மஞானம் பெறாத மக்கள் இதைப் பற்றி பல்வேறு கோட்பாடுகளை முன்வைத்திருக்கலாம். அவர்கள் எதையாவது புலம்பட்டும், ஆனால் ஒரு ஆத்மஞானம் என்ன என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்களாக..சத்தியசாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்தவர்களுக்கு, தூய்மையான மற்றும் எல்லையற்ற போதத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.பௌதிக பிரபஞ்சம் போன்ற ஒரு விஷயம் இருந்ததில்லை.

படைப்பு இருக்கிறதோ அல்லது ‘படைப்பு’ இல்லையோ,. இந்த எல்லையற்ற போதத்தில் மகிழ்ச்சியடைபவர் சர்வவல்லமையுள்ள இறைவனே தான்.. அந்த சர்வ வியாபியான பகவான் தான் எல்லாவற்றின் சாராம்சம், ஆன்மா. அது எப்போதும் அப்படியே இருக்கும். பரமனை யார் கட்டுப்படுத்த முடியும்? எப்படி, எங்கே, எப்போது இது சாத்தியமாகும்? சர்வவல்லமையுள்ள பரமனுக்கு எங்கு வேண்டுமானாலும் வசிப்பதற்கு காரணம் ஒன்றும் தேவை இல்லை. சுய இச்சை- விருப்பம் மட்டுமே போதுமானது. அவர் அனைவரின் ஆத்மாவல்லவா?

எல்லாவற்றின் ஆத்மா அது தான் என்கின்ற பொழுது, எதை அதிலிருந்து வேறுபடுத்திப் முடியும்?

ஆகவே, பரமாத்மா தன்னுடைய சுய விருப்பத்தின் படி எங்கு வேண்டுமென்றாலும்எப்படி வேண்டுமென்றாலும் ஒளிர்வார் என்று அறியவும். கால வித்தியாசங்கள்- கடந்த காலம், நிகழ் காலம் மற்றும் வருங்காலம் என்ற வித்தியாசங்கள் எதுவும் இல்லாமல்,ஸ்தூலம் என்றோ சூக்்மமென்றோ வேறுபாடு இல்லாமல்பரமன் கர்மமண்டலங்களை நடத்திச் செல்கிறார்..

அவர் தூய்மையான போதம் என்ற விழிப்புணர்வை இழக்காமல், அருகிலும் தொலைவிலும், யுகங்களாலும் கண் சிமிட்டுவது போல் அவர் கண நேரத்தில் சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறார். எல்லாமே ஆத்மாதான்,, என்றாலும் எல்லா காட்சிகளும் மாயையானவை. பரமன் பிறவியில்லாதவனாகவும்,சிருஷ்டிக்கப்படாதவனாகவும்அளவகளுக்கெல்லாம் புறம்பானவனாகவும் மறுக்க முடியாதவனாகவும் இருக்கிறான்.

எது உண்மையானதோ, அது அப்படியே மாற்றங்களில்லாமல் இருக்கிறது. போதம் மட்டுமே உண்மையானது. அதுவே மூன்று உலகங்கள். அது பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மா. அதுவே தான் விசுவம் என்ற மூர்த்தி பாவத்தை கைக்கொள்கின்றது.அதற்கு காரணம் விஷய-விஷயீ ஒருங்கிணைப்புடன். . யார் இந்த ‘காண்பவனை’ உருவாக்கியது ? யா இந்த விஷயீ? இந்த சிருஷ்டி எப்படி, எப்போது நிகழ்ந்தது? போதத்தால் இயலாத காரியம் ஏதாவது உண்டா?

“விபஶ்சித் ராஜாவின் போதம் அறிவொளி பெற்றது, ஆனால் அவர் முழுமையை அடையவில்லை. எனவே அது ‘ஒன்று’ என்றாலும், அந்த ‘ஒன்று’ பல வழிகளில் வெளிப்படுகிறது. ”

போத-போத நிலைகளில் எல்லாம் சாத்தியமாகும். பரம சத்தியம் சாக்‌ஷாத்கரிக்கப்படவில்லையென்றால்,இம்மாதிரி விஷயீ மாற்றங்கள் சாத்தியமானவையே! . இந்த அரைகுறை விழிப்பு தான் மற்று பல சித்திகளுக்கும் காரணமாகின்றன. சித்தத்தில், இந்த நான்கு விபஶ்சித் மூர்த்திகளும் மற்றவர்களின் அனுபவங்களை தனதாக்கிக்கொண்டதும் அம்மாதிரி ஒரு சித்தியே!

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 612

Yogavasishtam @ Maharamayanam 612

போதம் ஒன்று தான் என்றிருந்தாலும் அது பலவிதமான தோற்றங்களைஏ ஏற்றுக் கொள்கிறது! 



ஏகதே³ஶக³தா: விஷ்வக்³வ்யாப்ய கர்மாணி குர்வதே
யோகி³னஸ்த்ரிஷு காலேஷு ஸர்வாண்யனுப⁴வந்த்யாபி (6.2/124/8)



एकदेशगता: विष्वग्व्याप्य कर्माणि कुर्वते
योगिनस्त्रिषु कालेषु सर्वाण्यनुभवन्त्यापि (6.2/124/8)



ekadeshagataa: vishvagvyaapya karmaani kurvate

yoginastrishu kaaleshu sarvaanyanubhavantyaapi (6.2/124/8)

இராமன் கேட்டான்:” பகவான் , விபஶ்சித் மன்னனின் ஒரேயொரு தனி மனித போதம் தானே நாலாக பிரிந்து நின்று கொண்டிருந்தது.அவர்களுக்கு எப்படி தனித்தனியாக ஆசைகள் இருக்கமுடியும்?”

வஸிஷ்டர்சொன்னார்:” போதம் உண்மையில் ஒன்று தான் என்றிருந்தாலும், அது ‘ அத்வைதம் ‘ தான் என்றிருந்தாலும், அது சர்வ வியாபி என்றிருந்தாலும்,தூக்கத்திலிருப்பவனின் கனவு காணுகின்ற மனம் போல்,பலதரப்பட்ட தோற்றங்களை ஏற்றுக் கொள்கிறது.கண்ணாடி எப்படி பலபொருட்களை பிரதிபலிக்கின்றது போல்,போதம் இயற்கையிலேயே மாசற்றதாக இருப்பதால் அது தன்னுள் எல்லாவற்றையும் பிரதிபலிக்கின்றது.கண்ணாடி உருவாக்குவது ஒரே பொருளைக் கொண்டு தான் என்றாலும் அது பலவிதமான பொருட்களை பிரதிபலிக்கின்றது.போதம் தனது அவபோத எல்லைக்குள் வரும் எல்லாவற்றையும் பிரதிபலிக்கின்றது.

அவ்வாறு பன்மை ஏகாத்மமானதாகத் தோன்றுகிறது.ஆனால் அது ஏகவும், அனேகமும் தான். இன்னொரு விதத்தில் பார்த்தால் அது ஏகமோ அனேகமோ இல்லை.அதே ஓரே நேரத்தில் ஏகவும் அனேகனுமாக தோற்றமளிக்கின்றது.ஆகவே இந்த நான்கு விபஶ்சித் மன்னர்களும் தங்கள் தங்கள் அனுபவங்களை போதத்தில் பிரதிபலித்தார்கள் என்று நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

யோகிகளுக்கு எல்லாயிடங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் செயல்படவும்,மூன்று காலங்களில் அனுபவங்களையும் ஒரே இடத்திலிருந்து கொண்டே தனதாக்கிக் கொள்ள முடியும்.

நீர் ஒன்று தான்.அது எல்லா இடத்திலும் நிரம்பியிருக்கிறது.ஒரே நேரத்தில் நீரால் பல செயல்களை செய்ய முடியும்.அது பலவிதமான அனுபவங்களை தனதாக்கிக் கொள்கிறது என்று சொல்லலாம்.

ஒரே பகவான் விஷ்ணு நான்கு கரங்களும், நான்கு சரீரங்களும் பயன்படுத்தி விசுவத்தை பரிபாலனம் செய்கிறார்.அனேகம் கைகளுள்ள ஒரு சத்வம் தன் இரு கைகளால் ஒரு விலங்கைப்போல் பிடித்துக் கொண்டு இன்னொரு கையால் அதை கொல்கிறது.

விபஶ்சித் மன்னன் இப்படித்தான் நால்வரான பல விதமான செயல்களில் ஒரே நேரத்தில் ஈடுபட்டு வந்தார்.பூமியில் புற்கள் நிறைந்த நிலத்தில் அவர்கள் படுத்து இறங்கினார்கள்.பல பல்லாண்டு பூமியின் பகுதிகளிலும் அவர்கள் வசித்தார்கள்.காடுகளில் மகிழ்ச்சியுடன் பயணித்தார்கள்.பாலைவனங்களை கண்டு களித்தார்கள்.மலை உச்சிகளிலும் சமுத்திரத்தின் ஆழத்திலும் வசித்தார்கள்.கடலிலும் காட்டிலும் களித்து வாழ்ந்தார்கள்.கடறகரைகளிலும் நகரங்களிலும் கேளிக்கையாடினார்கள்.சில நேரங்களில் குகைகளில் ஒளிந்து வாழ்ந்தார்கள்.

கீழ்திசையில் நோக்கிச் சென்ற விபஶ்சித் மன்னன்,ஶாக பூகண்டத்தில் உதயகிரியின் அடிவாரத்தில் ஏழுவருடம் நீண்ட உறக்கத்திலாழ்ந்திருந்தான்.அங்கு அவன் கண்ட அப்சரஸுகள் அவனை மதி மயங்கச் செய்தார்கள்.கல்லிலிருந்து கிடைத்த நீரை குடித்து அவன். கல்லாகவே மாறிவிட்டிருந்தான. நினைவு திரும்பிய மன்னன் கொஞ்சம் நாட்கள் மஞ்சள்காட்டில் மாறு வேடத்தில் வாழ்ந்து வந்தான்.அங்கு ஒரு யகஷியின் உதவியால் அவன் சிங்கமாக மாறினான்.கொஞ்சம் காலத்திற்கு பின் அவன் துர்மரணம் அடைந்தான். ஒரு தவளையாக மறுபிறவி எடுத்தான்.ஒரு பத்து வருடம் தவளையாக வாழ்ந்தான்.

மேற்கு திசையை நோக்கிச் சென்ற விபஶ்சித் மன்னன் சூரியாஸ்தமன மலையில் ஒரு அப்சரஸின் மாயவலையில் சிக்கி, ஒரு மாதம் அவளுடன் இணைந்து வாழ்ந்தான்.

வட திசையில் போன மன்னன் ஶாக பூகண்டத்தில் நீலகிரியில் ஒரு பாழுங்கிணற்றில் நூறு வருடகாலம் வாழ்ந்தான்.

மேற்கே போன அரசன் காலப் போக்கில் கல்வியறிவு பெற்று பதிநான்கு வருடம் அங்கேயே வாழ்ந்தான்.

Yogavasishtam @ Maharamayanam 616

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 616

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 616

விபஶ்சித மன்னர்களின் இறுதி காலம்! 

आतिवाहिकसंवित्तेस्तेऽव्योम्नि व्योमतात्मका:

आधिभौतिकदेहत्व भावान्तदृशुरग्रत: (6.2/126/12)
ஆதிவாஹிகஸம்ʼவித்தேஸ்தே(அ)வ்யோம்னி வ்யோமதாத்மகா:

ஆதி⁴பௌ⁴திகதே³ஹத்வ பா⁴வாந்தத்³ருʼஶுரக்³ரத: (6.2/126/12)
aativaahikasamvitteste’vyomni vyomataatmakaa:

aadhibhautikadehatva bhaavaantadri’shuragrata: (6.2/126/12)
வஸிஷ்டர்் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அந்த நான்கு விபஶ்சித் மன்னர்களுக்கு பிறகு என்ன நடந்தது என்று கேளுங்கள்.அவர்களில் ஒருவனை ஒரு யானை குத்தி கொலைப்படுத்தியது.இரண்டாவது விபஶ்சித் மன்னனை யக்‌ஷர்கள் கடத்திக்கொண்டு போனார்கள்.அவனை எரிந்து கொண்டிருக்கும் நெருப்பிலிட்டு கொன்றார்கள்.மூன்றாவது விபஶ்சித் மன்னனை வித்யாதரர்கள் இந்திர லோகத்திற்கு கூட்டிச்சென்றார்கள். அங்கு அவன் தேவேந்திரனை மதிக்காததால் சாபத்திற்கிரையாகி சாம்பலாய் போனான்.நாலாவது மன்னனை ஒரு முதலை கொன்று விட்டது.

சூக்‌ஷ்ம சரீரத்திலிருந்து கொண்டு அந்த நால்வரும் தங்களது பூர்வ. ஜனத்தை நினைத்துப் பார்த்தார்கள்.அது தானே அவர்களில் வாசனைகளின் நினைவை தூண்டியது.அவர்களது போதமெனும் ஆகாயத்தில் விசுவம் பிரதிபலித்தது.சூரியசந்திரர்களும் மலைகளும் சமுத்திரமும் நாடும் நகரமும் எல்லாமே அதில் காணப்பட்டன.அவர்களது உடல்களை முன்பிருந்த உருவில் கண்டார்கள்.

” ஆதிவாஹிக தேக பாவத்தில் அவர்கள் தங்களது பௌதிக உடல்களை தங்களுக்கு வெளியே கண்டார்கள்”

 உலகமெனும் கனபரிமாணமுடைய பிரபஞ்சத்தை காண்பதற்காக, சரீரம் எனும் உடைகளை அணிவித்தது தங்களது முன் ஜன்ம வாசனைகள்தான் என்று அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.உலகின் எல்லைகளை காண்பதற்காக அவர்கள் யாரும் செல்லமுடியாத இடங்களுக்கெல்லாம் சென்று அலைந்தார்கள்.மேற்கு திசையில் சென்ற விபஶ்சித் மன்னனுக்கு ஏழு பூமிகளையும் கடல்களையும் கடந்து சென்று பகவான் மகா விஷ்ணுவை காண முடிந்தது.பகவானிடமிருந்து ஞானத்தின் உச்சி எது என்றறிந்த அவன் ஐந்து வருட காலம் தவத்திலாழ்ந்து விட்டான்.அதற்கு பிறகு உடலை விட்டு விட்டு நிர்வாண பதவி அடைந்தான்.

கீழ்த்திசையை நோக்கிச் சென்ற மன்னன்,சந்திரனின் ஒளிக்கதிர்களோடு சேர்ந்து நின்று அனுபவங்களை அடைந்தான்.இறுதியில், சந்திரனிலேயே லயித்தும் விட்டான்.

தென்திசையில் சென்ற அரசன் எல்லா எதிரிகளையும் ஒழித்துக் கட்டினான்.அவர் இப்பொழுதும் தனது நாட்டை ஆண்டு வருகிறார். தனது முடிவுகளைக் குறித்துள்ள ஞாபகங்கள் அவரில் இன்னும் மீதமிருப்பதில்லை அவரால் தொடர்ந்து அரசாள முடிந்தது.

வட திசையில் சென்ற மன்னன், ஒரு முதலையின் பசிக்கு இரையானான்.ஆனால் முதலையின் உடலுக்குள் அவர் ஆயிரத்தொரு வருடம் வாழ்ந்தார்.அந்த முதலை இறந்து பொழுது அவர் இன்னொரு முதலையாக வெளியே வந்தார்.முதலையுருவத்தில் அவர் அனேகமாயிரம் நாழிகைகள் சஞ்சரித்து கடல்களுக்கும் மலை மடுக்களும் பயணித்துக் தேவர்களின் தங்கத்தடாகத்தை சென்றடைந்தார்.அங்கு அவர் தனது உடலை வெடிந்தார்.தேவர்களின் வசதியில்லையே மரணமடைந்த அவர் தேவர்களிலொருவனானார்.நெருப்புக்கருகில் கிடக்கும் காய்ந்த விறகு தீப்பற்றி எரிவதில்லை என்ன அதிசயம்? 

இந்த கடைசியாக சொன்ன விபஶ்சித் மன்னன் உலகங்களின் எல்லைக்கு சென்று விட்டிருந்தார்.ஏனென்றால் அவரில் முன்ஜன்ம ஞாபகங்கள் மீதமிருக்கவில்லை அல்லவா! ஆயிரமாயிரம் காதங்களுக்கப்பால் நிலை கொண்டிருந்த மலை உச்சியை அவர் அடைந்திருந்தார்.அதன் ஒரு பக்கம் இருளடைந்தும் மறு பக்கம் வெளிச்சமாகவும் காணப்பட்டது. அங்கிருந்து தூரத்திலிருக்கும் நட்சத்திரங்களைக்கூட அவரால் காண முடிந்தது.பிறகு மலைகளின் இருள்மூடிய பகுதிக்குச் சென்றார்.அதற்கு பின் ஒன்றுமே இல்லை. ஒரே சூன்னியம் தான்.அங்கு பூமியில்லை, உயிரினங்களில்லை; அசையும் அசையாப் பொருட்கள் எதுவுமில்லை.அங்கு சிருஷ்டி உண்டாவதற்கான வாய்ப்பு என்பதே கிடையாது.

Yogavasishtam @Maharamayanam 614

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 614

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 614

விடுதலையும்( முக்தியும்) அடிமைத்தனமும் ( பந்தங்களும்) உடல் சம்பந்தப்பட்ட நிலைமைகள் அல்ல.

தா⁴ரணாயோகி³னோ ஹ்யேதே வரேண ப்ராப்த ஸித்³த⁴ய:
அவித்³யா வித்³யதே தேஷாம்ʼ தேன தே(அ)தத்³விசாரிண: (6.2/125/28)
धारणायोगिनो ह्येते वरेण प्राप्त सिद्धय:

अविद्या विद्यते तेषां तेन तेऽतद्विचारिण: (6.2/125/28)
dhaaranaayogino hyete varena praapta siddhaya:
avidyaa vidyate teshaam tena te’tadvichaarina: (6.2/125/28)

ராமன் கேட்டான்: விபாசன மன்னன் ஞானம் பெற்றிருந்தால், அவன் ஏன் தன்னை ஒரு சிங்கம் மற்றும் பிற பொருட்களாகன் கருதினான் ??

வஷிஷ்டர் கூறினார்: “இந்த ராஜாக்களின் விஷயத்தில் அவர்கள் ஞானிகள் மற்றும் புத்திசாலி என்று நான் முன்னால் கூறினேன் என்றாலும் விபாசன மன்னன் முழுமையாக ஞானம் பெற்றாகவில்லை. நான்கு மன்னர்களும் ஞானிகளோ, அஞ்ஞானிகளோ இல்லை. இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஞானத்தின் ஒரு சிறு மின்னல் அவர்களுள் தோன்றியது என்பது உண்மை தான். , ஆனால் அவர்களுக்கும் சம்சார வாழ்வின் கவலைகள் இருந்து கொண்டேயிருந்தன.

அவர்கள் அரை ஞானம் பெற்றவர்கள். விபாசன மன்னனின் சாதனைகள் அனைத்தும் அவரது தியானங்களின் மூலம் அடையப்பட்டவை. அவர் முழுமையாக போதம் விழித்தெழுந்ததால் அல்ல. தியான பயிற்சிகள் மூலம் சித்திகளையும் மன வலிமையையும் பெற முடியும்.

பரமமான முக்தி நிலையை அடைந்தவருக்கு அறியாமை அல்லது மாயை இல்லை. அவர்களுக்கு எப்படி மாயத்தோற்றங்கள் எழமுடியும் ? ஞானமுள்ளவன் மித்யை எவ்வாறு பார்க்க முடியும்? தியானம் அல்லது பிற அமானுஷ்ய சாதனைகளை அடைந்தவர்களில், அவர்கள் அருள் அல்லது சித்திகள் மூலம் கிடைத்தாலும், அவர்களின் அறியாமை வெளிப்படத்தான் செய்யும்.

ஏனென்றால் அவர்கள் தியானித்தது இறுதி சத்தியத்தை அல்ல, உண்மையைத் தவிர வேறு எதையாவது. அவர்கள் உபாசித்துள்ளார்கள்.முற்றும் துறந்த முனிவர்கள் என்றாலும், அவர்களும் அன்றாட வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளுக்கு உட்பட்டவர்கள் தான்.. மோக்ஷம் என்பது ஒரு மன நிலைதான் . இது உடலின் வழக்கமான செயல்பாடுகளுடன் தொடர்புடையது என்பதால் சம்சார அனுபவங்களுக்கு முடிவே இல்லை.

ஒரு காலத்தில் அறியாமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட, அல்லது மனோ நிவுருத்தி அடைந்த ஒருவரை மனதின் பிணைப்பு பாதிக்காது. மரத்திலிருந்து பழம் விழுந்தவுடன், பழத்தை மரத்துடன் மீண்டும் இணைக்க எந்த ஒரு சக்தியாலும் முடியாது..

ஞானம் பெற்ற மனிதனில் கூட, உடல் அதன் உள்ளார்ந்த வழக்கத்திற்கு ஏற்ப செயல்படுகிறது. ஆனால் அவரது போதம் எந்த மாற்றத்திற்கும் ஆட்படாமல் இருக்கும். உடலின் நிலைமைகள் அதைப் பாதிக்காது. தியானங்களால் அடையப்பட்ட சித்திகளை மற்றவர்களால் பார்க்க முடியும், ஆனால் ஒருவரின் நிர்வாண சக்தியை மற்றவர்களால் பார்க்கமுடியாதது.

தேனின் சுவையை வார்த்தைகளிலோ அல்லது வேறு வழியிலோ விளக்க முடியாது. சம்சார பந்தங்களையும் அதனாலுண்டாகின்ற துன்பங்களையும் அனுபவித்தவர்களுக்கு, அந்த எல்லா வேதனைகளிலிருந்தும் விடுதலை தருவது தான் முக்தி.ஒருவரின் இதயம் அமைதியாகவும் குளிர்மையாகவும் இருந்தால், அவர் சுதந்திரமானவர். ஆனால் மனமும் இதயமும் எப்போதும் அடிமைத்தனத்தில் இருக்கும். ஆனால் இதயம் கலக்கமாக இருப்பவனுக்கு என்றுமே முக்தி கிடைக்காது. அவன் என்றுமே பந்தனத்தில்த் தான் இருப்பான்.விடுதலையும்( முக்தியும்) அடிமைத்தனமும் ( பந்தங்களும்) உடல் சம்பந்தப்பட்ட நிலைமைகள் அல்ல.
முக்தனான மனிதன் தன் உடலை ஆயிரம் துண்டுகளாக வெட்டினாலும்,தானே ஒரு சக்கரவர்த்தியாக மாறினாலும் அவன் முக்தனே! . அவன் கூக்குரலிட்டாலும், சத்தமாக சிரித்தாலும், ஞானியின் முக்தி நிலை மாறாது. அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோ, மிகுந்த மனச்சோர்வோ அனுபவிப்பதில்லை. அம்மாதிரி அனுபவங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டி வந்தாலும் அவன் மகிழ்ச்சியோ துன்பமோ அனுபவப்படுவதில்லை.

போதம் விழித்தெழுந்தவர்கள் இறந்தாலும் இறக்க மாட்டார்கள். அவர் அழுதாலும் அழிவதில்லை.துக்கப்படுகிறான், ஆனால் துக்கப்படுவதில்லை. அவன் சிரித்தாலும் , சிரிக்கவில்லை. அவன் மமதையோடோ, ஆஸக்தியுடனோ வாழ்வது போல் காட்சியளித்தாலும் அவனில் எந்த விதமான ஆஸக்தியும் உண்மையில் கிடையாது. அவனுக்கு யாரிடமும் எந்த பாசமும் இல்லை. அவன் யாரிடமும் கோபப்படுவதில்லை, ஆனால் தேவைப்படும்போது அவன் கோபப்படவும் செய்வான்.. அவன் ஒருபோதும் மாயைக்கு ஆளாக மாட்டான்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 611

Yogavasishtam @ Maharamayanam 611

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 611

இயற்கையின் விசித்திரங்கள்! 

ஸ்பு²ரதி ச க⁴னம்ʼ ஸ்ம்ருʼத்வா ஸ்ம்ருʼத்வா ந சாபி விபத்³யதெ
கு³ணவதி ஜனே ப³த்³தா⁴ஶானாம்ʼ ஶ்ரமோ(அ)பி ஸுகா²



स्फुरति च घनं स्मृत्वा स्मृत्वा न चापि विपद्यतॆ

गुणवति जने बद्धाशानां श्रमोऽपि सुखावह: (6.2/118/26)



sphurati cha ghanam smri’tvaa smri’tvaa na chaapi vipadyate’
gunavati jane baddhaashaanaam shramo’pi sukhaavaha: (6.2/118/26



வஸிஷ்டர் சொன்னார்:”அமைச்சர்கள் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்:’ பிரபுவே, அந்த கொக்கைப் பாருங்கள்.@@

மீனவப் பிடித்து தின்பதற்கான அதன் சாமர்த்தியத்தைப் பாருங்கள்.எவ்வளவு எச்சரிக்கையாக, கவனமாக தன் கர்மத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. தீயவர்கள் கொக்கின் இந்த இயற்கையான  செயலைக்கொண்டு தங்களது தீய செயல்களையும் தன்னலம் சார்ந்த செயல்களையும் நியாயப்படுத்துகிறார்கள்.

ஆனால் மயிலைப்பாருங்கள்அது தூய மழை நீரை அருந்தி தனது தாகத்தை தணித்துக் கொள்கிறது.மாசடைந்த ஓடைகளிலும் அருவிகளிலிருந்து மாசடைந்த நீரை அது பருகுவதில்லை.

” ஆனால் அந்த மயில் தொடர்ந்து மழை மேகங்களை வேண்டி தியானத்தில் மூழ்கி மழைக்காக காத்திருக்கிறது.அப்படி காத்திருப்பதில் அது ஆனந்தம் பெறுகிறது.மகான்களில் பக்திபெருக்கெடுத்துள்ள சத் ஜனங்கள் தங்களுக்கு ஏற்புடையதல்லாத அனுபவங்களைக் கூட மகிழ்ச்சி நிறைந்தவையாக்க முடிகின்ற இதயமுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்”

மன்னவா, அந்த இளம் தம்பதிகளை பாருங்கள்! அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே ஒருவருக்கு மற்றொருவரிடமுள்ள பிரேமையினால், ஒவ்வொரு நொடியையும் புதிய அனுபவங்களாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.அந்த இளைஞன் தனது பிரிய தோழியை நீண்ட காலம் பிரிந்து இருந்து விட்டு இப்பொழுது தான் சந்திக்கிறான் போலும்!

அவன் சொல்வது இப்படித்தான் போலும்:’ பிரியமானவளே, நாம் பிரிந்திருந்த நாட்களில் நடந்தது என்ன தெரியுமா? நான் அந்த மேகத்திடம் உனக்கென்று ஒரு செய்தியை கொண்டு போவாயா என்று கேட்டேன்..உன்னைக் காணமுடியாத மனவருத்தத்தினால் நான் மயக்கம் போட்டு விழுந்து விட்டேன்.என் மூச்சு அடங்கி விட்டது போல் தோன்றியது.என் ஞாபகங்கள் எல்லாம் காணாமல் போய் விட்டது.என் சரீரம் மரத்துப்போய் ஒரு மரத்துண்டு போல் ஆகி விட்டது.தனக்கு மிகவும் பிரியமானவளை பிரிந்திருப்பதிலுள்ள கஷ்டத்தை யாரால் துல்லியமாக விவரிக்க முடியும்? என் நிலைமையைக் கண்ட வழிபோக்கர்கள் நான் இறந்து விட்டேன் என்று நினைத்தார்கள்.அவர்கள்  உயிரற்றதென்று எண்ணிய எனது சடலத்தை எரிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்யத் துவங்கினார்கள்.என் உடலை ஒரு சுடு காட்டிற்கு கொண்டு போனார்கள்.நெருப்பு மூட்டி என் உடலை அதில் வைத்தார்கள்,
நொடியிடையில் என்னுள்ளிருந்த மனோ விகாரங்கள் கடலலைகளென மேலெழுந்து வந்தன.விசித்திரமான அனுபவங்களும்,காட்சிகளும் என்னில் தோன்ற ஆரம்பித்தன. பூமியிலுள்ள ஒரு பாழுங்கிணற்றில் வீழ்வது போல் தோன்றியது.ஆனால் உன் காதல் ஒரு கேடயமும் போல் என்னை பாது காத்துக் கொண்டிருந்தது.உன்னைக் குறித்துள்ள நினைவு என் இதயத்தில் நிறைந்திருந்தது.அந்த இக்கட்டான நிலைமையில்க் கூட உன்னிடமுள்ள பந்தம் என்னை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திக்கொண்டிருந்தது.நம்முடைய சிருங்கார சேஷ்டைகளின் ஒவ்வொரு எண்ணமும் என் மனதில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன.திடீரென என்னை சூழ்ந்து கொண்டிருந்த நெருப்பின் சூடு என்னை தகிக்க ஆரம்பித்தது.இவ்வளவையும் கேட்ட அந்த பெண் மயங்கி விழுந்து விட்டாள்.காதலன் அவளை மயக்கம் தெளியவைத்து தன் கதையை தொடர்ந்தான்.’ ஐயோ, நெருப்பு, நெருப்பு ‘ என்று கத்திக் கொண்டு நான் என் மயக்க நிலையிலிருந்து குதித்தெழுந்தேன்.நான் மரணத்திலிருந்து தப்பி வந்து விட்டதாக நினைத்து அங்கு குழுமியிருந்தவர்கள் மகிழ்ச்சியுற்றார்கள்.அவர்கள் என்னை சுற்றி ஆனந்த நடனமாடினார்கள். பிறகு எல்லோரும் கலைந்து போனார்கள். அப்படித்தான் நான் உன்னைக் காண ஓடோடி வந்துள்ளேன்.’,

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” இவ்வளவையும் கேட்ட அந்த நான்கு விபஶ்சித் மன்னர்களும் சேர்ந்து அக்னி பூஜை செய்தார்கள்.அக்னி தேவன் அவர்கள் முன் தோன்றினான்.அவர்கள் அக்னி தேவனிடம் இப்படி பிரார்த்தனை செய்தார்கள்:’ பஞ்ச பூதங்களாலான இந்த விசுவத்தை அதன் முழு உருவில் காண நாங்கள் விழைகிறோம்.அந்த காட்சியை நாங்கள் காணும் வரை எங்களை மரணம் தீண்டாமல் இருக்க எங்களை ஆசீர்வதித்தாலும் ்முடியுமென்றால் இந்த சரீரத்திலிருந்து கொண்டே அந்த காட்சியை காண்பதற்கான பாக்கியத்தை அளிக்க வேண்டும்.விழிகளால் காணமுடியாதவற்றை மனம் காணும்படி செய்யவும்.’

அக்னி தேவனும் அவர்கள் விரும்பிய வரத்தை நல்கினார் ்

—————-

@@ இந்த பகுதியில் இயற்கையன்னையின் பல பல விசித்திரக் காட்சிகளைக் பற்றியும்,ஆன்மீகத்திலுள்ள விதவிதமான மர்கங்களைக் குறித்தும் இயற்கையில் காணப்படும் செடி கொடிகளைப்பற்றியும் பட்சி மிருகங்களைக் குறித்தும் விவரமான கவிதை நயத்தோடு கூடிய வருணனையை வால்மீகி முனிவர் நமக்கு அளித்துள்ளார். அதில் ஒன்றிரண்டைத்தான் இங்கு குறிப்பிட்டுள்ளேன்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 610

Yogavasishtam @Maharamayanam 610

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 610

ஞானிகளின் குழப்பமும் ஆகாயத்தின்மகிமையும்

ஆஹ்னி ப்ரகாஶமஸி ரக்தவபுர்தி³னாந்தே
யாமாஸு க்ருʼஷ்ணாத² சாகி²லவஸ்துரிக்தம்ʼ
நித்யம்ʼ ந கிஞ்சித³பி ஸத்³வஹஸீதி மாயம்ʼ
ந வ்யோம வேத்தி விது³ஷோ(அ)பி விசேஷ்டிதம்ʼ தே (6.2/116/17



आह्नि प्रकाशमसि रक्तवपुर्दिनान्ते

यामासु कृष्णाथ चाखिलवस्तुरिक्तं

नित्यं न किञ्चिदपि सद्वहसीति मायं

न व्योम वेत्ति विदुषोऽपि विचेष्टितं ते (6.2/116/17



aahni prakaashamasi raktavapurdinaante
yaamaasu kri’shnaatha chaakhilavasturiktam
nityam na kinchidapi sadvahaseeti maayam
na vyoma vetti vidusho’pi vichesht’itam te (6.2/116/17
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அமைச்சர்கள் மன்னனை நோக்கி சொன்னார்கள்,’ மன்னா , பாருங்கள். எல்லை நாட்டு அரசர்கள் ஒருவருக்கொருவர் போர் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.போரில் காயமடைந்த புண்ணியாத்மாக்களான போர்வீரர்களை அப்சரஸுகள் தூக்கிக்கொண்டு கொண்டு ஆகாயத்தில் ரதத்திலேறி போகிறார்கள்.

உடல் சௌக்கியம், செல்வம், இவைகள் நிறைந்த செழுமையான வாழ்க்கை,சமூகத்தில் அதிருப்தி உண்டாகாமல் இருப்பது,மற்றவர்களின் தார்மீக காரியங்களுக்காக போராடுவது,என்பவை தான் வாழ்க்கையின் வெற்றி !

ஒருவன் போருக்கு அறைகூவல் விட,டுக்கொண்டு வரும் பொழுது, தார்மிக முறைகளிலிருந்து வழுவாமல்,போர் செய்து எதிரியைக் கொல்வது தர்மமே!! அப்படிப் பட்ட வீரனுக்கு வீர சொர்க்கம் உறுதி!

மன்னா, ஆகாயத்தை பாருங்கள்! அங்கு தேவர்களும் அசுரர்களும் நட்சத்திரங்களாக காணப்படுகிறார்கள்.அதே ஆகாயம் தான் பெருமைக்குரிய கிரகங்கள் மற்றும். சூரிய சந்திரர்களின் விளையாட்டு அரங்கமாகவும் இருக்கிறது.அறிவிலிகள் ஆகாயத்தை இப்பொழுதும் சூன்னியம் என்றே கூறுகிறார்கள்.நட்சத்திரங்கள் இடைவிடாமல் பயணித்துக்கொண்டிருந்தாலும்,தேவாசுரர்கள் இடையே ( வெளிச்சத்திற்கும் இருட்டிற்குமிடையே ) நிகழும் போரின் விளை நிலமாகும் இருந்தும் ஆகாயத்திற்கு எந்த களங்கமும் ஏற்படுவதில்லை.அதற்கு எந்த மாற்றமும் உண்டாவதில்லை.

ஓ ஆகாயமே, சூரியனை உன் மடியில் வைத்துக்கொண்டிருந்தும்,பகவான் நாராயணன் ஞதன் பரிவாரங்களுடன் உன்னில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தும்,உன்னிலிருந்து இருள் பூர்ணமாக விலகவில்லையே? என்னே ஆச்சரியம்? இருந்தும் நாம் ஆகாயத்தை போதம் விழித்தெழுந்த ஒன்றாகவும்,ஞானமாகவும்,உபாதிகள் எதனாலும் மாசுபடுத்தப்படாததாகவும் கருதுகிறோம்.

ஓ! ஆகாயமே! பகலில் நீ எவ்வளவு ஒளிமயமாக காணப்படுகிறாய்! விடியும் காலையிலும் மாலை அஸ்தமனம நேரத்திலும் உன் நிறம் இரத்த சிவப்பாக காணப்படுகிறது.இரவில் நீ கருமை நிறமாக காணப்படுகிறாய்.உன்னுள் எந்த விஷயப்பொருளும் இல்லை.எதன் பாரத்தையும் நீ சுமப்பதில்லை.ஆகவே நீ மாயை தான்! ஞானிகளுக்கும் படித்த அறிவாளிகளுக்கும் உன்னை இன்னும் புரிந்து கொள்ள இயலுவதில்லை.

.
ஆகாயமே, உனக்கென்று ஒரு செல்வமும் கிடையாது.உனக்கு நேடுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை.நீ சுயம் முற்றிலும் சூன்னியமாகவும் இருந்தாலும், நீ எல்லாவற்றிற்கும் உறைவிடமாகவும் விளைநிலமாகவும் இருக்கிறாய்.தன் தினசரி பயணத்திற்காக தினகரன் தேர்ந்தெடுத்த ஆகாயத்தில் நகரங்களோ, காடுகளோ, மரங்களோ அவைகள் தரும் நிழலோ எதுவுமேயில்லை! உண்மை தான் புனிதமான மகான்கள் தாங்கள் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாலும்,தங்களது நியத கர்மங்களை எந்த விதமான தயக்கமுமில்லாமல்,நேராக செய்து முடிக்கத்தான் செய்வார்கள்.

தான் எதுவும் செய்யவில்லை என்ற பாவனையில் நிலை கொள்கின்ற ஆகாயம் செடிகொடிகளின், மற்றும் மரங்களின் வளர்ச்சியை கட்டுப்படுத்துகின்றது.அவைகளின் மிகையான வளர்ச்சியை தடை செய்கின்றது.எல்லைகளற்ற, விசுவத்தின் இருப்பிடமாகவும், அதே நேரத்தில் மயானமாகவும் செயல்படுகின்ற ஆகாயத்தை சுத்த சூன்னியம் என்று சொல்லுகின்ற ஞானிகள் எதோ மனக்குழப்பத்திலுள்ளார்கள் என்று தோன்றுகிறது..

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 609

Yogavasishtam @ Maharamayanam 609

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 609

எங்கே பார்க்க முடியும் களங்கமற்ற பொருட்களை?

இத: ஸ்வபிதி கேஶவ: குலமிதஸ்ததீ³யாத்³விஷா
மிதோ(அ)பி ஶரணார்த்தி²ன: ஶிக²ரிபத்ரிண: ஶேரதே
இதோ(அ)பி வட³வானல: ஸஹ ஸமஸ்தஸம்ʼவர்த்தகை
ரஹோ விததமூர்ஜ்ஜிதம்ʼ ப⁴ரஸஹம்ʼ ச ஸிந்தோ⁴ர்வபு: (6.2/115/6)



इत: स्वपिति केशव: कुलमितस्तदीयाद्विषा

मितोऽपि शरणार्त्थिन: शिखरिपत्रिण: शेरते

इतोऽपि वडवानल: सह समस्तसंवर्त्तकै

रहो विततमूर्ज्जितं भरसहं च सिन्धोर्वपु: (6.2/115/6)

ita: svapiti keshava: kulamitastadeeyaadvishaa
mito’pi sharanaartthina: shikharipatrina: sherate
ito’pi vad’avaanala: saha samastasamvarttakai
raho vitatamoorjjitam bharasaham cha sindhorvapu: (6.2/115/6)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அவ்வாறு போர்க்களத்திலிருந்து புறமுதுகிட்டு காட்டி ஓடுகின்ற படைக்கு பின்னால் அவர்களை துரத்திக்கொண்டேயிருக்கிறது நாலு விபஶ்சித மன்னர்களும் நீண்ட தூரம் சென்றார்கள்.இந்த நால்வரும் சேர்ந்து, தங்கள் உள்ளத்தில் மறைந்திருக்கும். உலகமெங்கும் காணப்படும் எல்லைகளற்ற அவபோதத்தின் தூண்டுதலால், உலகை பணியவைப்பதற்கான முயற்சியில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.அவர்கள் தங்கள் படைகளுடன் நிறைய தூரம் பயணித்தார்கள்.அவ்வாறு இடைவிடாத, ஓய்வில்லாமல், பயணத்தினாலத்,அவர்களதைஉ படைகளும்,அவர்களைக்கண்டு கண்டு பயந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த எதிரிகளில் படைகளும், கடைசியில் பலவீனமடைந்து அழிந்து போனார்கள்.

அந்த நான்கு அரசர்களின் திவ்விய ஆயுதங்களின் சக்தியும் இல்லாமலாகிவிட்டிருந்தது.எரிபொருள் இல்லாத நெருப்பைக்கண்டு போல் எல்லாம் அடங்கி விட்டிருந்தது.அந்த நால்வரும் நாலு கடற்கரையை சென்றுஅடைந்தார்கள்.அவர்கள் கையில் மீதமிருந்தால் ஆயுதங்கள் மழையிலும் நனைந்தும் சேற்றில் புதைந்தும் தூள் தூளாகியும் போய்விட்டன.எல்லைகளற்ற கடலைக் கண,அடுத்த அந்த நால்வரும் வியப்பிலாழ்ந்து போனார்கள்.அவர்களை பின் தொடர்ந்து போய்க் கொண்டிருந்த அமைச்சர்கள் பலவிதமான காட்சிகளை அவர்களுக்கு சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டே வந்தார்கள்.வனங்கள்,மரங்கள்,சமுத்திரங்கள்,மேகங்கள்,மலையிலே வசித்த வந்த ஆதிவாசிகள்,போன்ற எல்லாவற்றையும் அவர்கள் அங்கு கண்டார்கள்

பிரம்மம் ஒன்றேயென்றாலும் பலதாக தோற்றமளிக்கின்றது போல், எல்லைகளற்றது என்றாலும் வரையறைகளுக்குட்பட்ட , நொடியில் அழியக்கூடிய இந்த உலகம்,ஒன்றே என்றாலும் பலதாக பிரிந்து காணப்படும் சமுத்திரம்,உள்ளிலும் வெளியிலும் ஊஞ்சலாடிக்கொண்டிருந்த அலைகள் எல்லாமே ஆச்சரியப்படும்படியாக இருந்தன.

அமைச்சர்கள் சமுத்திரத்தின் சுட்டிக்காட்டி,” மன்னா, இது சமுத்திரம்,இது தான் பகவான் நாரயணன்னின் இருப்பிடம்.இதோ அந்த சமுத்திரத்தில் நாராயணனின் எதிரிகளான அரக்கர்கள் வசிக்கிறார்கள்.இன்னொன்றில் மலைகள் மறைந்திருக்கின்றன.இதோ, இந்த கலுக்கடியில் விளக்கங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட அக்னி குண்டங்கள் உள்ளன.விசுவ பிரளயத்திற்கு காரணமான மேகங்களும் அங்குள்ளன. இந்த சமுத்திரங்கள் தான் எவ்வளவு பரந்து விரிந்து கிடக்கின்றன.என்னே ஆச்சரியம்! எவ்வளவு உண்மை! எவ்வளவு பலமுள்ளதாக இருக்கிறது, இவ்வளவு பாரத்தையும் தாங்குவதற்கு! என்ன, என்ன கடமைகளை செய்கின்றது!
சந்திரனை பாருங்கள்! கீழ்திசையில் அடிவானத்தில் அது உதயமாகின்ற பொழுது எவ்வளவு குளிர்மையான ஒளியை உமிழ்கின்றது! எல்லோருக்கும் செல்வச் செழிப்பையும் அளிக்கின்றது! இரவின்இருளின் பயத்தை முழுமையாக இல்லாமலாக்குவதற்கு அதனால் முடிகிறது.ஆனால் அந்த சந்திரனில் கூட களங்கம் உள்ளது.

சுவர்க்க லோக வஸ்துக்களில்க் கூட களங்கம் உள்ள பொழுது,இந்த உலகில் காணும் பொருட்களில் களங்கம் இல்லை என்று எப்படி கூற முடியும்? எதை நாம் நன்மை என்றும் உத்தமமானதென்று கூறுவோம்? கண்மூடி திறக்கும்பொழுது முன் மாறிப்போகின்ற விதிக்கும் ஆட்பட்டது தானே எல்லாமே! கண்டிப்பாக களங்கமில்லாத ஒன்றும் இந்த பூமியில் கிடையாது.

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 608

Yogavasishtam @ Maharamayanam 608

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 608

போரினால் உளவான கெடுதியும் நன்மையும்!

ப்ரவிஷ்டா யாசனம்ʼ ஸஹ்யே லப்³தா⁴: ஸுரபி³லாத்³ த்³வயம்ʼ
அனர்தே²னா(அ)ர்த² ஆயாதி காகதாலீயத: க்வசித் (6.2/112/30)
प्रविष्टा याचनं सह्ये लब्धा: सुरबिलाद् द्वयं

अनर्थेनाऽर्थ आयाति काकतालीयत: क्वचित् (6.2/112/30)
pravisht’aa yaachanam sahye labdhaa: surabilaad dvayam
anarthenaa’rtha aayaati kaakataaleeyata: kvachit (6.2/112/30)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” அரசன் நான்கு உருவங்களில் போர்க்களத்தில் நாலாபக்கமும் பாய்ந்து சென்று,போரிட்டார்.தன் படைகள், எதிரியைக் எதிர்கொள்வதிலும்,ஆயுதங்களிலும் எதிரியின் படைகளை விட பின்தங்கியருப்பதை மன்னன் உண்ர்ந்தார்.அவர் இப்படி யோசித்தார்:’ அகத்தியர் கடல் நீரை குடித்து கடலை வற்றை வைத்தது போல், தான் ஒரு அகத்தியராக மாறி, இந்த எதிரியின் படைகளை குடித்து வற்ற வைக்கத்தான் வேண்டும்’

அவர் வாயுஅஸ்திரத்தை நினைத்த மாத்திரத்திலையே அது அவர் கைக்கு வந்து சேர்ந்தது.மீண்டும் ஒருமுறை வணங்கி பிரார்த்தனை செய்து வாயு அஸ்திரத்தால் எதிரிகளின் மேல் எய்தான்.ஒரு கண நேரத்தில் அங்கு அஸ்திரத்தால் – ஶஸ்திரங்களின் ஒரு மஹா பிராவஹமே காணப்பட்டது.விசுவப்பிரளயம் என்று தோன்றுமாறு அங்கு புயலடித்தது.அந்த திவ்வியாஸ்திரம் எதிரிகளின் படைகளை இருந்த இடம் தெரியாமல் அழித்தது.அங்கு பெரும் மழையும், புயல்க் காற்றும் கருமை நிறத்துடனான மேகங்களும், நிறைந்து காணப்பட்டன. எதிரிகள் அங்கும் இங்குமாக ஓடிப்போனார்கள்.

முத்துகளும் நாகமும் நிறைந்த தென்பிராந்தியத்திலிருந்து வந்த எதிரிப் படை தங்கள் நாட்டை நோக்கி திரும்பி ஓடினார்கள்.பார்ஸிகள் வாஞ்சை வனத்தில் போய் ஒளிந்து கொண்டார்கள். தாரதர் குகைகளில் ஒளிந்து கொண்டார்கள்.தாஸர்ண படைகளின் அருகாமை யிலுள்ள காட்டிற்கு சென்று ஒளிந்து கொள்ள முயன்றார் களென்றாலும் அவர்களை சிங்கங்கள் கொன்று விட்டன.ஶாக பிராந்தியங் களிலிருந்து வந்த படைகள் இரும்பினாலான ஆயுதங்களின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ள முடியாமல் பயந்து ஓடினார்கள்.

தங்க நிறமுடைய துங்குணர்களின் துணிமணிகள் கூட களவு போயின.அரக்கர்கள் அவர்களை கொன்று தின்றார்கள்.போரிலிருந்து உயிரோடு தப்பித்தவர்கள் சஹ்ய மலைகளில் போய் ஒளிந்து கொண்டார்கள். ஏழுநாட்கள் அங்கு தங்கி ஓய்வெடுத்துக் கொண்டார்கள். அவர்களது காயங்களுக்கு மருந்து போட்டது காந்தார நாட்டு வித்யாதர நாரீமணிகள்! விபஶ்சித் மன்னனின் ஆயுதங்கள் ஹூன், சீன,கிராட

நாடுகளிலிருந்து வந்த படைகளை காயப் படுத்தின.அவர்களது உறுப்புகளை காயப்படுத்தி துன்பத்திலாழ்த்தின.மரங்கள் கூட மன்னனின் போர் வீரத்தைக் கண்டு பயந்து நடுங்கின.போர்முடிந்த பிறகும் நீண்ட காலம் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தன.

விதுர நாட்டிலிருந்து வந்த ஆகாயப் படை காற்றின் புயல் வேகத்தில் அருகிலிருந்த ஏரியில் விழுந்து மூழ்கின.கண்மண் தெரியாமல் மழை பெய்ததால் தரைப்படைக்கு ஓடிப்போகக் கூட முடியவில்லை. வட திசையை நோக்கி ஓடிப்போனவர ஹூன் நாட்டுப் படை அங்கு பாலைவன மணலில் சிக்கி இறந்து போனார்கள்.கீழ்திசை நோக்கி ஓடிய ஶாக ப் படையை மன்னன் சிறை பிடித்து ஒரு நாள் கழிந்து விடுதலை பண்ணினான்.மாந்த்ர பிராந்தியத்திலிருந்து வந்த படைகளின் மகேந்திர பர்வதத்தில் அடைக்கலம் தேடினார்கள்.ஆனால் ஒரு அடி மேலே போனால் இரண்டடி கீழே விழுந்து காயமடைந்தார்கள். அவர்களை உபசரித்து மருந்து போட்டு குணப்படுத்தியது அங்கு தங்கியிருந்த முனிகளே!

“போர்க்களத்திலிருந்து தப்பியோடி உணவிற்காக இரந்து கொண்டு மலை மேல் ஏறினவர்களுக்கு நொடியில்,இரண்டு அனுக்கிரகங்கள் கிடைத்தன- அடைக்கலமும்,நிரந்தர சாந்தி தரும் மகாமுனிவர்களின் சத்சங்கமும் கிடைத்தன.கெடுதிகளுக்குப்பின் நல்லதும் சிலநேரங்களில் வந்து சேரும்.காக்கை உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது போல் எதேச்சையான ஒரு நிகழ்வு தான் அது

தாஶரணப் படைகள் தெரியாமல் விஷக்கனிகளைத் தின்று இறந்து போனார்கள்.ஆனால் ஹைஹயப் படைகளுக்கு கிடைத்தது ஏதோ ஒரு திவ்விய மருத்துவ செடி! ஆகாய பயணங்கள் முதலிய சித்திகளுடைய கந்தர்வரகளானார்கள் அவர்கள்.