அஷ்டாவக்கிரமணிகள்2

அஷ்டாவக்கிரமணிகள் 2

மணி ஒன்று ஓசை 2 
ஏட்டுச் சுரக்காய் கறிக்குதவுமா?

இந்த நூலின் தோற்றத்தைக் குறித்து வேறுபட்ட கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டு வருகின்றன.
ராதா கமல் முகர்ஜீ என்ற சமூக விஞ்ஞானி பகவத்கீதையின் காலத்தையொட்டியே தான் இந்த நூல் எழுதபட்டிருக்க வேண்டும் என்று அபிப்பிராயப்படுகிறார்.அதாவது யேசு நாதர் பிறப்பதற்கு 500 வருடங்களுக்கு முன்னால் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று அபிப்பிராயப்படுகிறார்..அதற்கு ஆதாரமாக இரண்டு கீதையிலும் கூறப்பட்டுள்ள கருத்துக்களை உதாரணமாக எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

ஆனால் எடின்பரோ பல்கலை கழகத்தில் சம்ஸ்கிருத பேராசிரியராக இருந்த J.L. ப்ரோகிங்க்டொன் என்பவரோ இந்த நூல் ஆதி சங்கரர் காலத்திற்கு பின் A.D.800களில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்கிறார். ஏனென்றால் இதில் கூறிப்பட்டுள்ள கருத்துக்கள் ஆதிசங்கரரின் கருத்துக்களை ஒட்டியே உள்ளது என்பதால்.

சுவாமி சாந்தானன்தபுரி அத்வைதத்தின் மூலக்கருவான அஜாத வாதத்தின் விளக்கவுரையான மாண்டூக்ய காரிகையின் தத்துவங்களே இதிலும் காணப்படுவதால் மாண்டூக்கிய காரிகையெழுதிய கௌடபாதருடைய காலத்தைச் சேர்ந்ததாகத்தான் இருக்க வேண்டும் அஷ்டாவக்கிர கீதை என்கிறார்.

      அஷ்டவக்கிர கீதை என்ற பெயரிலிருந்து இந்த நூல் அஷ்டாவக்கிரர் என்பவர் எழுதியது என்று தெரிகிறது .

யார் இந்த அஷ்டாவக்கிரர் யார்?

“ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்குதவாது” என்ற வழக்கு மொழியை நாமெல்லாம் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் கேட்டிருப்போம். இந்த வழக்கு மொழியை தன் தாயின் கர்ப்பத்திலிருக்கும் பொழுதே கர்ஜித்தவர் அஷ்டவக்கிரர் என்று சொல்லப்படுகிறது. அதுவும் யாரைப் பார்த்து அவ்வாறு கூறினாரென்றால் தன் தந்தையைப்பார்த்து—,தந்தை அவரது மாணாக்கர்களுக்கு நல்கிய உப்தேசங்களை கேட்டு.

அவர் தந்தையோ, மிகுந்த அறிவாளி; முனிசிரேஷ்டர் உத்தாலகரின் பிரியத்துக்குரிய சீடர்;அவரது அறிவைக்கண்டு மெச்சி குருவே தன் புத்திரியை மணம் முடிக்கப்பெற்றவர். அப்படிப்பட்ட வேத விற்பன்னரின் விளக்கங்களில் குறை கண்டது தாயின் கர்ப்பத்திலிருந்த இன்னும் இந்த மண்ணில் பிறவாத சிசு.
உத்தாலக முனிகள் தனது ஆசிரமத்தில் பிரம்மசாரிகளுக்கு வேதம் சொல்லிக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார் என்று சாந்தோக்ய உபனிஷத்தில் வருகிறது.

ககோடகன் என்ற ஒரு மாணவன் அவரிடம் வேதம் பயின்று வந்தான். அவன் எல்லா மாணாக்கர்களையும் விட திறைமைசாலியாகவும் ,புத்திகூர்மையுள்ளவனாகவும் இருந்தான். ஆகவே குருவுக்கு அவனை மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அது உத்தாலகர் தன் மகள் சுஜாதாவை ககோடகனுக்கு கன்னிகாதானம் செய்து கொடுப்பதில் முடிந்தது.

சுஜாதா கருவுற்றாள்.

சுஜாதாவிற்கு தனது மகனை வேதங்களிலும் வேதாந்த்திலும் சிறந்த பண்டிதனாக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் எழுந்தது.

கருவுற்றிருந்த சுஜாதா தனது கணவர் நடத்தும் வகுப்புகளில் தவறாமல் ஆஜராக ஆரம்பித்தாள்.

வேத காலங்களிலேயே கருவிலிருக்கும் சிசு மாதா கேட்கும் பாடங்கள், அனுபவிக்கும் அனுபவங்கள் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளக் கூடும் என்று நமது முன்னோர்கள் அறிந்து வைத்திருந்திருந்தார்கள்.

கருவிலிருந்த சிசு தன் தந்தையான ககோடகன் சிஷ்யர்களுக்கு சொல்லிக்கொடுக்கும் வேத வேதாந்தங்களையும் மந்திரங்களையும் கேட்டு கோபம் கொண்டது.

”இது என்ன? வேத விற்பன்னரான தன் தந்தை புராணங்களிலும் கிரந்தங்களிலும் சொல்லப்பட்டவையை அறிவு என்று போதிக்கிறார்? ஞானம் என்பது தான் யார் என்று உணருவதல்லவா?”

இப்படி எண்ணிய குழ்ந்தையின் கூக்குரல் ககோடகனுக்கும் கேட்டது; புரிந்தது.

மேலும் ககோடகன் ஏதாவது தவறாகச் சொல்லிவிட்டால் மாதாவின் கருப்பையிலிருக்கும் சிசு திருத்த முற்பட்டதாம்..ஓரு நாள் ககோடகனால் ஒரு சிசு பிறப்பதற்கு முன்பே தன்னை திருத்த முற்படுவது பொறுக்க முடியாமல் குழந்தையை சபித்து விடுகிறார்.

“ நீ எப்படி அஷ்டகோணலாக நெளிந்து கொண்டிருக்கிறாயோ அப்படியே பிறக்கக் கடவது”

இங்கே தான் அஷ்டாவக்கிர கீதை பிறந்தது.

ஞானம் என்பது ஏட்டறிவல்ல என்ற அஷ்டவக்கிரரின் கூக்குரலும், அறிவாளியான தந்தைக்கு தன் அறிவின் மீதும் தன் மீதும் உண்டான மமதையும் சேர்ந்து அஷ்டாவக்கிர கீதை பிறக்க காரணமாயிற்று.

ஞானம் என்பது யாது? நான் யார்? மமதை எனும் அஹங்காரம் விளைவிக்கும் கேடுகள்! இவை தான் அஷ்டாவக்கிர கீதையின் மையக் கருத்துக்கள்.

அறிவாளியான தந்தையின் அஹங்காரத்தினால் குழந்தை அப்படியே அஷ்டகோணலாகப் பிறந்தது என்பது கதை.

இதே போல் பிற பெரிய மஹான்களின் பிறப்புகளைக் குறித்தும் கதைகள் உண்டு.

புத்தர் பிறந்தது அவரது தாய் மரத்தடியில் நின்று கொண்டிருக்கும் பொழுது என்றும் தாய் நின்று கொண்டே பிரசவித்ததால் குழந்தை தரையில் கால் பதிய பிறந்ததும்; பிறந்ததும் எட்டு அடிகள் எடுத்து வைத்து நடந்தது என்றும் கூறுகிறார்கள். இந்த எட்டு அடிகள் புத்தரின் எட்டு சீரிய கருத்துக்களை குறிப்பிடுவதாக நம்பப் படுகிறது.

‘சீன நாட்டிலுதித்த ‘தாவொயிச’ த்தின் தந்தையான ‘லாவோட்சே’ பிறக்கும்பொழுதே 80 வயதுடையவராக பிறந்தார் என்பது கதை.அவர் 80 வயதுக்கான ஞானத்துடன் பிறந்ததாக கூறப்படுகிறது. இந்தக் கதை குறிப்பால் உணர்த்துவது ஞானம் பெற நீண்ட காலம் தேவை என்பதாகும்.

ஆகவே இப்படிப்பட்ட கதைகளிலுள்ள ‘myth’ ஐ மறந்து விட்டு இந்த மஹான்கள் நமக்கு அருளியுள்ள கருத்துக்களில் கவனம் செலுத்துவோம்.

மற்ற குறிப்புகள்

 இதிஹாசங்களில் இரண்டு இடங்களில் அஷ்டவக்கிரரைப் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது.

வால்மீகி ராமாயணத்தில் யுத்த காண்டத்தில் ராம ராவண யுத்தம் முடிந்த பின் தசரதர் வானுலகத்திலிருந்து ராமனை காண பூலோகம் வருகிறார்..

அந்த சந்தர்ப்பத்தில் தசரதர் கூறுவார்,”

“மகனே, நான் உன்னால் தன்யனானேன். பெற்றவற்கு பெருமை சேர்த்த மகன் நீ. எப்படி அஷ்டவக்கிரர் தனது தந்தை ககோடரை வந்தியின் பிடியிலிருந்து விடுவித்தாரோ அதே போல் நீ என்னை பாப சுமையிலிருந்து விடுவித்து விட்டாய்.”
அத்யாத்ம ராமாயணத்தில் ஆரண்ய காண்டத்தில் ராமரும் இலக்குவனும் கபந்தன் என்ற அரக்கனை வதம் செய்த பொழுது, கபந்தன் கந்தர்வனாக உருமாறி தன் கதையை கூறுகிறான்.

தான் முன்பொருமுறை அஷ்டவக்கிர முனிவரைப் பார்த்துச் சிரித்ததாகவும் அவரின் சாபம் நிமித்தமாகத்தான் இந்த உரு எடுக்க வேண்டி வந்தது என்றும் த்ரேதா யுகத்தில் ராமனால் நீ கொல்லப்படுவாயென்றும் அப்பொழுது உனக்குக்கு சாப விமோசனம் கிடைக்கும் என்று அஷ்டாவக்கிரர் கூறினாராம்.
அஷ்டம் என்றால் எட்டு. ஆஷ்டாவக்கிர முனிவரின் உடல் அஷ்ட கோணலாக இருக்குமாம். அந்த விசித்திரமான உடலைப் பார்த்து தான் கபந்தன் சிரித்தான்.
மஹாபாரதத்தில் வனபர்வத்தில் அஷ்டவக்கிரரை பற்றிய குறிப்பு வருகிறது.

சூதாட்டத்தில் தோற்றுப் போன பாண்டவர்கள் திரௌபதியுடன் வன வாசம் செல்கிறார்கள். வனத்தில் அவர்கள் லோமச முனிவரை சந்திக்கிறார்கள். முனிவர் யுதிஷ்டிராதிகளை மதுபிலா நதியில் நீராடினால் உங்கள் கஷ்டங்கள் எல்லாம் நீங்கும் என்று கூறுகிறார்.

மதுபிலாவிற்கு இன்னொரு பெயர் ‘ஸமங்கா’.

முனிவர் மேற்க்கொண்டு சொன்னார், “ இந்த சமங்காவில் நீராடியதால்த் தான் அஷ்டவக்கிர முனிவரின் அஷ்ட கோணலாயிருந்த உடல் நேரானது”.

யுதிஷ்டிரர் கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்கி,லோமச முனிவர் அஷ்டாவக்கிரரின் கதையை பாண்டவர்களுக்கு கூறினார்.

மஹாபாரதத்தில் மூன்று அத்தியாங்களில் அஷ்டவக்கிரரின் பெருமைகள் கூறப்பட்டுள்ளது( மேலும் தொடரும்)

அஷ்டாவக்கிரமணிகள்1

Sunday, 15 February 2015Ashta vakara maanikaL
மணி ஒன்று—ஓசை 1

முன்னுரை

ஆலயங்களில் மணியடிக்கும் பொழுது அதில் ஒரு தாளம் இருக்கும்.ஒரு முறை ஆலய மணியை அடித்தால் அப்பொழுது எழும் ஓசை சில வினாடிகளுக்கு ரீங்கரித்துக்கொண்டிருக்கும். அந்த ரீங்காரம் ஓயும் முன் அடுத்த மணி ஒலிக்க ஆரம்பிக்கும்..தொடர்ந்து மணியின் ஓசை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.
ஆலயத்தில் தீபாரதனை நேரத்தில் ஆலய மணிகளின் ரீங்காரம் நம் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.அந்த ரீங்காரம் நம் மன அழுக்குகளைய்எல்லாம் நீக்கி நம்மை புனிதப்படுத்தும்.

அது போல் அஷ்டா வக்கிர கீதை அல்லது அஷ்டாவக்கிர சம்ஹிதை அல்லது அஷ்டாவக்கிர ஜனக சம்வாதம் நமது மனதை புனிதப் படுத்தி ஆத்மசாக்ஷாத்காரம் அடைவதற்கு உதவும்.

இந்த கீதையில் ஜனகர் கேட்கும் தெள்ளத் தெளிவான கேள்விகளும்,அஷ்டாவக்கிர முனீவர் அளிக்கின்ற நெற்றியடி போன்ற பதில்களும் ஏற்படுத்துகின்ற ரீங்காரம் நமது காதுகளில் நீண்ட நாட்களுக்கு ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும்.அது ஏற்படுத்துகின்ற தாக்கம் நம்மை சிந்திக்க வைத்து நாம் யார் என்ற உண்மையை வெளிக்கொணரும். 
இப்படிப்பட்ட நூலினுள் புகுந்து அதன் மணி நாதம் எழுப்பும் சங்கீதத்தை அனுபவிக்கும் முன் நாம் இந்த நூலப் பற்றி சில விவரங்களைத் தெரிந்து கொள்வோம்

இந்த கீதை பகவத் கீதையைப் போல் அவ்வளவு பிரபலமானதல்ல. இதற்கு எழுதப் பட்டுள்ள வியாக்கியானங்களும் பகவத் கீதையோடு ஒப்பிடும்பொழுது எண்ணிக்கையில் மிக குறைவே.

இதற்கு முக்கியமான காரணம் இதில்கூறப்பட்டுள்ள ஞானமார்க்க விசாரங்கள் யாருடைய வாழ்க்கையையும்   

அடிப்படையாக கொண்டதல்ல. இதில் அரசியல் இல்லை;ராஜ தந்திரங்கள் இல்லை;போட்டாப்போட்டிகள் இல்லை. இதில் உணர்ச்சிகளுக்கு இடமில்லை. கால தேச பாகுபாடுகள் இல்லை.

இது ஒரு முனை வாள். இந்த கீதையில் சமரசம் இல்லை.

பகவத் கீதை பக்தி மார்க்கம்,கர்ம மார்க்கம்,மற்றும் ஞான மார்க்கம் மூன்றின் ஒருங்கிணைந்த சமரச வேதாந்தம்.ஒவ்வொருவரும் அவரவர்களுக்கு வேண்டியதை எடுத்துக்கொள்ளலாம். அவரவர் மனோ தர்மப் படி வியாக்கியானமும் செய்து கொள்ளலாம். செய்திருக்கிறார்கள். இரண்டு எதிர் மறையான வியாக்கியானங்களை மட்டும் நினைவு படுத்திக்கொள்ளலாம்.பகவத் கீதை ஒரு யுத்தத்தை ஊக்குவிக்கும் நூல் என்று ஒரு சாராரும்,பகவத்கீதை சமாதானத்திற்கும் மனித சாந்திக்கும் வழி வகுக்கும் நூல் என்று இன்னொரு சாராரும் வாதிடுகிறார்கள். நீதிமன்றங்களின் படிகளேறுகிறார்கள்.

அஷ்டவக்கிர கீதையில் மாற்று வியாக்கியானங்களுக்கு சற்றும் இடமில்லை.அஷ்டவக்கிரர் உண்மையின்-உண்மையின் மட்டுமே வக்காலத்து வாங்குகிறார்.

பகவத் கீதை துவைதிகளுக்கும், அத்வைதிகளுக்கும் விசிஷ்டாத்வைதிகளுக்கும் ஏன் நாத்திகர்களுக்கும் கூட இடமளிக்கிறது. சகுணோபாசனை, நிற்குணோபாசனை இரண்டையும் எற்றுக்கொள்கிறது,

அஷ்டாவக்கிரர் கேட்பவனைக் குறித்து அதிகம் கவலை கொள்ளவில்லை. கேட்பவன் புரிந்துகொண்டால் அவனுக்கு நல்லது;புரிந்து கொள்ளாவிட்டாலும் உண்மை உண்மையல்லாமலாகி விடாது.

.

புரிந்துவிட்டது என்றாலும் அவர் விடுவதாயில்லை.கேட்பவர் புரிந்துகொண்டுவிட்டார் என்று அவருக்கு நிரூபணமாக வேண்டும். அஷ்டாவக்கிரரிடமிருந்து நமக்கு எந்த விதமான மத கோட்பாடுகளும் கிடைப்பதில்லை.நாம் அதில் ஒன்றையும் சேர்க்க இயலாது.நம்மை இழந்தால் தான் அவர் சொல்லுகின்ற உண்மை நமக்குப் புரியும்.

ஆகவே இந்த பயணம் ஒரு வித்தியாசமான பயணம்.

 நவீன இந்தியாவின் சிற்பிகளில் யாரும் திலகரோ, காந்திஜியோ, அரவிந்தரோ வினோபாவோ யாரும் அஷ்டாவக்கிரரை மேற்கோள் காட்டியதில்லை.

அஷ்டாவக்கிரர் ஒரு நிர்மலமான ஆகாயம்;அதில் மேகங்கள் இல்லை;சூரிய சந்திரர்க்ளில்லை;உண்மை மட்டுமே உள்ளது.

நாம் எல்லா நாம ரூபங்களையும் அவிழ்த்து விட்டு நிர்வாணமாக இருக்க வேண்டும் .அப்பொழுதுதான் உண்மை கண்ணுக்குத் தெரியும்.

அஷ்டாவக்கிரரை புரிந்துகொள்ள நாம் எந்த விதமான தியானமும் செய்ய வேண்டாம்;கண்ணை மூடிக்கொண்டோ திறந்துகொண்டோ, துளசிமணி மாலையை உருட்டிக்கொண்டோ உருட்டாமலோ ராம நாமமோ வேறு எந்த நாமமோ ஜபிக்கவேண்டாம்..நாம் சாக்ஷி மாத்திரமானால் போதும்.

அஷ்டாவக்கிர கீதைக்குள் நுழையும் முன் நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய சில விவரங்கள் கீழ்க்காணும் கேள்விகளுக்கான பதில்களிலுள்ளது.
 .

இந்த நூல் எந்த காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்டது? பகவத் கீதைக்கு முன்னா? பின்னா ?

 

இதை எழுதியது யார் ?

 

இந்த நூலின் தன்மை எப்படிப்பட்டது?

 

இந்த நூல் மற்ற வேதாந்த கிரந்தங்களிலிருந்து எப்படி மாறுபடுகிறது?

 

இதன் உள்ளடக்கம் யாது

இவைகளுக்கான பதில்களை அடுத்த ஓசையில் கேட்போம்.

.

Posted by RHS at 19:59 

Email This

அஷ்டாவக்கிரமணிகள் 4

அஷ்டாவக்கிரமணிகள்
2015
ஹரிஹர சர்மா

அஷ்டாவக்கிரமணிகள்

மணி 1 ஓசை 4

மஹாராஜா ஜனகர்
போட்டியைக் காணும் முன் மஹராஜா ஜனகரைக் குறித்து ஒரு சில குறிப்புக்களை பதிவு செய்வது பொருத்தமாக இருக்கும் .

விதேஹ நாட்டின் அரசர்கள் ஜனகர் என்ற பொதுப் பெயரில் அறியப்பட்டு வந்தார்கள்..அவர்கள் மிதிலையை தலைநகராககொண்டு. ஆட்சி செய்து வந்தார்கள்

அவர்களது காலம் BC 7 நூற்றாண்டுக்கு முந்தையது என்று வரலாறு கூறுகிறது.

ஷதபாத ப்ராம்மணத்திலும்,ப்ரஹதாரண்ய உபனிஷத்திலும் ஜனகர் வேதங்களிலும் வேதாந்தத்திலும் சிறந்த அறிவாளியாக திகழ்ந்தார் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

அவர் பண்டிதர்களையும் வேத விற்பன்னர்களையும் வெகுவாக ஆதரித்து வந்தார்.

யாஞ்யவல்கியர் முதலிய வேத பண்டிதர்கள் அவரது அரசவையை அலங்கரிது வந்தார்கள்.

ராமாயணத்தில் ஸீரத்வஜ ஜனகர் என்ற அரசர் மிதிலையில் ஆட்சியில் இருந்து வந்தார் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

அவர் யாஞ்யவல்கரின் சீடர் என்றும் கூறப் பட்டுள்ளது..அவரை ராஜ ரிஷி என்றே அழைத்து வந்தார்கள்.

பகவத் கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணர் ஜனகரை ராஜரிஷி என்று குறிப்பிடுகிறார்:

     கர்மணைவ ஹி ஸம்ஸ்த்திமாஸ்திதா ஜனகாதய: !

     லோகஸங்கர ஹமேவாபி ஸம்பஸ்யங்கர்துமரஸி !!

                           ப.கீ அத்.3 சுலோ 20

ஜனகர் முதலியவர்கள் கர்மத்தாலேயே முக்தியடைந்தவர்கள். .உலகத்தை நல்வழியில் நடாத்தலை நன்குணர்ந்து கர்மம் செய்தவர்கள்.

நித்ய கர்மங்கள் செய்வதும் முக்தியடைவதும் எதிர்மறையான செயல்களல்ல. பற்றில்லாமல் கர்மம் செய்வது கர்ம மார்க்கத்தின் வழி.

ஜனகரின் அறிவாற்றலையும் கர்ம ஞானத்தையும் பறை சாற்றுகின்ற நிறைய கதைகள் உண்டு.. இங்கு அவைகளில் ஒன்றிரண்டை கூறுகிறேன்.

வியாச மஹரிஷியின் புத்திரரான சுக முனி சிறுவயதிலேயே லௌகீகத்தை துறந்து சன்னியாச வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தவர்.. அவருக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு சந்தேகம் இருந்தது. உலக சம்சாரத்தில் ஈடுபடுபவர்களால் முக்தியடைய முடியுமா? அவரது பிதாவான வியாசர் கூறினார் ,” நீ இதற்கான பதிலை ராஜா ஜனகரிடம் தான் கேட்க வேண்டும் “ என்றார்.

ஒருமுறை சுக முனிவரும் ஜனகரும் நந்தவனத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு வேதாந்த சர்ச்சையில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது ஒரு சேவகன் ஓடிவந்து ,” மன்னருக்கு எனது பணிவான வணக்கங்கள். இடையூறுக்கு மன்னிக்க வேண்டும். அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் தீ பிடித்துகொண்டுள்ளது. மந்திரி தெரிவிக்கச் சொன்னார்.”.என்று சொல்லி வணங்கி நின்றான்.

ஜனகர் சைகை மூலமே அவனை போகச் சொல்லிவிட்டு விவாதத்தை தொடர்ந்தார். 
சுக முனிவர் மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டார், “இவர் என்ன அரசர்; அரசாளத் தகுதியே இல்லாதவர். உடனே சம்பவ ஸ்தலத்திற்கு விரைந்து சென்று தீயில் சிக்கியுள்ளவர்களைக் காப்பாற்ற முயற்சிக்க வேண்டாமா?”

ஆனால் மன்னருக்கு உபதேசிக்க சுகர் தயாராகவில்லை. அவர்கள் விவாதம் தொடர்ந்தது. சற்று நேரத்தில் இன்னொரு சேவகன் வந்து தீ அரசரின் கஜானா வரை பரவி விட்டது என்று தெரிவித்தான்.

ஜனகரில் எந்த மாற்றமுமில்லை. விவாதத்தை தொடர்ந்தார். இன்னும் சற்று நேரத்தில் இன்னொரு சேவகன் நெருப்பு நந்தவனத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதாக தெரிவித்தான்.

ஜனகர் அசையவில்லை.

சுகர் பதற்றமடைந்து தனது காவிப்பையையும் மற்ற உடமைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடுவதற்கு தயாரானார்.

அப்பொழுது அங்கு வந்த வியாச முனிவர் சுகரைத் தடுத்து நிறுத்திக் கூறினார்:

“ பார்த்தாயா மைந்தா, உனக்கும் இந்த கர்ம சன்னியாசிக்கும் உள்ள வேற்றுமையை. மன்னர் அரண்மனையையோ அந்தப்புரத்தையோ கஜானாவையோ தனது என்று நினைக்கவில்லை. அவைகளை பாதுகாக்க நியமிக்கப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பார்த்துக்கொள்வார்கள்; அப்படி அவர்களால் பாதுகாக்க முடியவில்லை என்றால் அது தெய்வ நிச்சயம் என்று புரிந்திருக்கிறார்.அரசராக இருந்தும் அவர் பற்றற்ற நிலையில் இருக்கிறார். நீயோ சன்னியாசியாக இருந்தும் நந்தவனத்தை நெருப்பு நெருங்கி விட்டது என்று சொன்ன மாத்திரையிலேயே ஓடத் தயாராகிவிட்டாய்.

நீ கற்க வேண்டியது இன்னும் உள்ளது” என்றார்.

ஜனகரின் கர்மவாழ்க்கைக்கு மற்றொரு ருசு இன்னொரு கதையிலுள்ளது.

மன்னர் ஜனகரின் அரசவையில் ஒரு வித்வான் இருந்து வந்தார் அவருக்கு மன்னரைப் பார்த்து மிகவும் வியப்பாக இருந்தது. மன்னர் எப்படி அரச பாரத்தை சுமந்து கொண்டு அரசருக்கு உரித்தான சுகபோகங்களிடையிலிருந்து கொண்டு எப்படி பரமனிடம் மனதை எப்படி ஒருமுகப்படுத்தி வாழ்கிறார் என்று வியந்தார்.ஒரு தகுந்த தருணத்தில் மன்னரிடமே தன் சந்தேகத்தை நேரடியாக கேட்டே விட்டார்.

அந்த பண்டிதரின் சந்தேகத்தை தீர்ப்பதற்கு பதிலாக மன்னர் சேவகர்களை அழைத்து பண்டிதரை சிறையில் அடைக்கச் சொன்னார்.

அந்த வித்வான் அதிர்ச்சிக்குள்ளானார். இருந்தாலும் அரச கட்டளையல்லவா; பேசாமல் சேவகர்களுடன் போனார்

சிறையில் ஒரு வைக்கோலினாலான ஓரு படுக்கை விரிக்கப் பட்டிருந்தது. அப்பொழுது அங்கு வந்த இன்னொரு சேவகன் ,” தாங்கள் இயற்கை உபாதிகளைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்கும் உணவருந்தவும் மட்டும் தான் படுக்கையிலிருந்து எழுந்திருக்க வேண்டும்; மற்ற நேரங்களில் படுக்கையிலேயே படுத்திருக்க வேண்டும் என்பது அரச கட்டளை.” என்று சொன்னான்..

வித்வானும் பேசாமல் படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டார். வேறு ஒன்றும் செய்வதற்கில்லாமல் அவர் மோட்டு வளையை பார்த்தார். அங்கு அவருக்கு இன்னொரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவரது மார்பிற்கு நேராக ஒரு கூரிய கத்தி மெல்லிய நூலில் கட்டி தொங்க விடப்பட்டிருந்தது.மேல் சாளரம் வழியாக வீசிய இளங்காற்றில் அந்தக் கத்தி அந்தப் பக்கமும் இந்தப் பக்கமும் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது. அது எப்பொழுது வேண்டுமென்றாலும் அறுந்து விழுந்து விடும் போல் இருந்தது.

ஒரு நாள் எப்படி போயிற்று என்றே வித்துவானுக்கு தெரியவில்லை.

அறு சுவை உண்டி வந்தது. அருந்துவதற்கு வித விதமான பழ வகைகள் வந்தன. சாளரம் வழியாக வீசிய காற்றை சுகந்த்மாக்க பன்னீர் தெளித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்,சேவகர்கள். அவரை மகிழ்விக்க பெண்மணிகள் நடனமாடிக்கொண்டும் பாடிக்கொண்டும் இருந்தார்கள்.

அவர் உறங்கினாரா இல்லையா என்றே தெரியவில்லை.

மறு நாள் அவர் அரசவைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

மன்னர் கேட்டார்: “ பண்டிதரே, நன்றாக உண்டு உறங்கினீரா? சிறையில் வசதிகள் எப்படியிருந்தன?”

வித்வான் சொன்னார்:” என்ன சொல்ல? என்ன நடந்தது என்றே தெரியவில்லை. என்ன உணவுண்டேன் என்பதும் தெரியவில்லை; என்னைச் சுற்றி என்ன நிகழ்ந்தது என்றும் தெரியவில்லை. என் கவனம் பூராவும் மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த கத்தியின் மேல்த் தான் இருந்தது. மன்னா,எனக்கு ஏன் இந்த தண்டனை?”

“ பண்டிதரே, நீர் என்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டீர்கள் அல்லவா? அதற்கான பதில் தான் உமது நேற்றைய அனுபவம்.நாம் ப்ரமனின் மீது ஒரு முகமாக கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்து விட்டால்,மற்ற இன்ப துன்பங்களெல்லாம் உணரமாட்டோம்.ஆனால் நாம் செய்யவேண்டிய கர்மங்கள் எதுவும் நிற்கவும் நிற்காது. நீர் உணவு உண்டீர்; இயற்கை உபாதிகளை தீர்த்துக்கொண்டீர்; சிறிதாவது கண்ணயர்ந்துமிருப்பீர்.ஆனால் உமக்கு எதுவும் தெரியவில்லை; நாம் இறைவன் மீது ஒருமுகமாக தியானம் செய்துகொண்டே நமது கர்மாக்களையும் செய்ய இயலும்.வேண்டியது மன அடக்கம் தான்.”

எவ்வளவு பெரிய தத்துவம்.

 நாம் போட்டியைக் காணலாம். போட்டி ஆரம்பித்தது.

ஒன்றிலிருந்து வரிசையாக ஒவ்வொரு எண்ணைக்கொண்டு ஆரம்பித்து சுலோகங்கள் உடனுக்குடன் இயற்றும் போட்டி.

. வந்தி தான் ஆரம்பித்தார். சளைக்காமல் அஷ்டவக்கிரனும் வந்திக்கு ஈடு கொடுத்தான். கடைசியில் பன்னீரெண்ட்டாமெண் வந்ததும் வந்தியால் சுலோகத்தை முடிக்க முடியவில்லை.

அஷ்டவக்கிரன் தன் திறைமையால் அந்த சுலோகத்தை முடித்துக் காண்பித்தான்.

வந்தி தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டார்.

போட்டி விதி முறைகளின் படி வெற்றி பெற்றவர் சொல்லும் தண்டனைக்கு தோற்றவர் ஆளாகவேண்டும்.

அஷ்டாவக்கிரன் தன் தந்தையை வந்தி எப்படி தண்ணீரில் மூழ்கடித்து கொன்றாரோ அதே தண்டனையை அவரும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்றான்.
அப்பொழுது வந்தி கூறினார், “உன் தந்தையும் மற்ற பண்டிதர்களும் இறக்கவில்லை.. நான் வருணதேவனின் மகன். என் தந்தை ஒரு மாபெரும் வேள்வி விண்ணுலகத்தில் நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். அதற்காக சிறந்த பண்டிதர்களை அடையாளம் கண்டு அனுப்பி வைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.அந்த வேள்வி முடிந்ததும் எல்லோரும் வந்துவிடுவார்கள்.”

அதே நேரத்தில் வருணதேவனின் வேள்வியும் முடிந்தது.ககோடகனும் மற்ற பண்டிதர்களும் ஜனகரின் அரசவையில் பிரத்தியட்சமானார்கள்.

ககோடகன் தன் மகனின் அறிவு கூர்மையும் விவேகத்தையும் கண்டு மிகவும் மனமகிழ்ந்தான்.

மகனை மதுபிலா ( சமங்கா) என்ற நதியில் நீராட்டி சாப விமோசனமும் அளித்தான்.

சமங்காவில் நீரடுவதால் உடலிலுள்ள வக்கிரங்கள் மறையும் என்பது முன்னொரு பகுதியில் சொன்னது போல் ஒரு myth. ஜீவத்மாவை பரமாத்மாவில் இலயிக்கவைத்து நீராட்டி எல்லாம் ஒன்றே என்ற ஆத்ம ஞானம் பெறுவதுன் மூலம் நம் மனதிலுள்ள கோணல்கள் மறைந்து ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம் பெறுவோம் என்பது உள்பொருள். புண்ய தீர்த்தங்களுக்கு நாம் செல்வதும் நீரடுவதும் நம் பாப விமோசனத்திற்குத் தான். ஆனால் நீராடிய பிறகும் மனதின் கோணல்கள் நீங்கி நாம் இறையருள் பெறவில்லயென்றால் அது நமது பிராரப்த கர்மம் என்று கொள்ளவேண்டும்.

பிற்காலத்தில் ஜனக மஹாராஜாவின் ஒரு சந்தேகத்தை நிவர்த்தி செய்து அஷ்டாவக்கிரர் அளித்த உபதேசம் தான் அஷ்டவக்கிர கீதை. ஜனக –அஷ்டாவக்கிர சம்வாதம், அஷ்டவக்கிர சம்ஹிதை என்ற பெயர்களால் அறியப்படலாயிற்று.

மணி 1

ஓசை 3

 

 “நரைத்த தலை முடி முதிர்ச்சியின் அடையாளமன்று. வாழ்ந்த வருடங்களோ நரைத்த முடியோ ,ஒருவரிடமுள்ள தனமோ, உயர் பதவியிலுள்ள சொந்த பந்தங்களோ,ஒருவரை பெரிய மனிதனாக்குவதில்லை. யார் அறிவில்/ ஞானத்தில் சிறந்து விளங்குகிறானோ அவனே பெரியவன்”

.    அஷ்டாவக்கிரர் 

ககோடகனுக்கும் ஸுஜாதாவிற்கும் பிறந்த குழ்ந்தை நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து வந்தது.

குழந்தை பிறந்ததால் குடும்பத்தை பரமரிப்பதற்கு கூடுதலாக தனம் தேவைப் பட்டது.

அரசர் ஜனகர் வேதங்களிலும் வேதாந்தங்களிலும் மிகவும் ஈடுபாடுள்ளவர். அவரது வித்வத் சபையில் நிறைய வேத விற்பன்னர்களும் பண்டிதர்களும் ஆதரிக்கப்பட்டு வந்தார்கள்.

ககோடகன் அரசரிடம் சென்று தன் அறிவுத் திறைமையால் தனம் சம்பாதித்து வரலாம் என்று தீருமானித்தாண்.சுஜாதாவும் சரியென்றாள்..

நடந்ததோ வேறுமாதிரி. ஜனகருடைய வித்வத் சபையில் வந்தி என்ற ஒரு பேரறிஞர் இருந்தார்.அவரை வாதத்தில் தோற்கடித்தால்த் தான் மன்னரிடம் பரிசு பெறமுடியும். தோற்றுப் போனாலோ வந்தி தோற்றவரை தண்ணீரில் மூழ்கடித்து கொன்று விடுவார்.

ககோடகன் போனவன் போனது தான். திரும்பி வரவேயில்லை.
அஷ்டாவக்கிரன் உத்தாலக முனிவரின் மகன் ஸ்வேதகேதுவுடன் வளர்ந்து வந்தான். உத்தாலகரும் அஷ்டாவக்கிடரனை தன் சொந்த மகனைப் போலவே வளர்த்து வந்தார். அஷ்டாவக்கிரன் உத்தாலகர் தான் தன் தந்தை என்றே நம்பி விட்டான். அவனிடம் யாரும் உண்மையை விளக்கி கூறவுமில்லை.

அவனுக்கு பன்னீரண்டு வயதுள்ள பொழுது ஒரு நாள் அஷ்டாவக்கிரன் உத்தாலகரின் மடியில் அமர்ந்திருந்தான். அப்பொழுது அங்கு வந்த ஸ்வேதகேது அஷ்டாவக்கிரனை தன் தந்தையின் மடியிலிருந்து தள்ளிவிட்டு விட்டு,’ இது உன் தந்தையல்ல’ என்று கூறிவிட்டான்.

அதன் பின் தன் தாயிடமிருந்து உண்மையைத் தெரிந்துகொண்ட அஷ்டாவக்கிரன் ஜனகரின் அரசவைக்குச் சென்று வந்தியை தோற்கடித்து பழிக்கு பழி வாங்குவேன் என்று கிளம்பி சென்று விட்டான்.

அரசனை காண்பதற்காக மிதிலாபுரி வந்து சேர்ந்த அஷ்டாவக்கிரன் நகர வீதிகள் அலங்கரிக்கப் பட்டு ஜனங்கள் ஆங்காங்கே கூட்டம் கூட்டமாக நின்று கொண்டிருப்பதை கண்டான். யாரும் வீதியில் நடமாடவில்லை.அஷ்டாவக்கிரன் வீதியிலிறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். அரச சேவகர்கள் தடுத்தார்கள்; மன்னர் போன் பிறகு தான் போக முடியும் என்று சொன்னார்கள். அரசனும் பரிவாரங்களும் நெருங்கி விட்டார்கள்; ஒதுங்கி நிற்குமாறு சேவகர்கள் அஷ்டாவக்கிரனை வற்புறுத்தினார்கள்.

அஷ்டாவக்கிரன் உரத்த குரலில் பதிலிறுத்தான்,” வேதம் படித்தவர்களும் அந்தணர்களும் அரசனின் முன்னால் போக அனுமதியுண்டு.அதுதான் நமது கலாச்சாரம்;பண்பாடு “ என்று கூறினான்.

சேவகர்கள் குழம்பிப் போனார்கள்.இதைக் கேட்டுவிட்ட ஜனகனோ,” அந்த சிறுவன் சொல்வது சரிதான் ;அவனைப் போகவிடுங்கள்.” என்று உத்தரவிட்டான்.

இது அஷ்டாவக்கிரனுக்கு கிடைத்த முதல் வெற்றி.
அவன் அரசவையை வந்தடைந்தான்.

அரசவையில் அவனுக்கு மீண்டும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அரண்மனையின் வாயிற்காப்போன் அவனை உள்ளே விட மறுத்து விட்டான். அது மட்டுமல்ல உள்ளே சென்றவர்களின் கதி என்னவாயிற்று என்று விளக்கிக் கூறினான். மேலும்,”அரசவை சிறுவர்களுக்கானதல்ல; அறிவாளிகளுக்கும் முதிர்ந்தவர்களுக்கும் தான்,” என்றான்.

அப்பொழுது அஷ்டாவக்கிரன் சொன்னான், “யார் முதிர்ந்தவர்கள்? தலை முடி நரைத்தவர்களெல்லாம் முதிர்ந்தவர்களில்லை. நரைத்த தலை முடி முதிர்ச்சியின் அடையாளமன்று. வாழ்ந்த வருடங்களோ நரைத்த முடியோ ,ஒருவரிடமுள்ள தனமோ, உயர் பதவியிலுள்ள சொந்த பந்தங்களோ,ஒருவரை பெரிய மனிதனாக்குவதில்லை. யார் அறிவில்/ ஞானத்தில் சிறந்து விளங்குகிறானோ அவனே பெரியவன்.ஆகவே என்னை உள்ளே விடு. இல்லையென்றால் நான் இவ்வாறு கூறினேன் என்று உங்கள் மன்னரிடம் போய் சொல்லுங்கள்.”

அரண்மனைக் காவலர்கள் வேறு வழியில்லாமல் அரசனிடம் சென்று அஷ்டாவக்கிரன் கூறியதை தெரிவித்தார்கள்.

மன்னர் ஜனகன் “ வரச் சொல்.” என்று அனுமதி வழங்கினான்.

இவ்வாறு அஷ்டவக்கிரன் தனது அறிவுத் திறைமையினாலும் பிடிவாதத்தினாலும் அரசவைக்கு வந்து சேர்ந்தான்.

இது அவனது இரண்டாவது வெற்றி.
அஷ்டாவக்கிரன் அரசவையில் பிரவேசித்த பொழுது அங்கு அமர்ந்திருந்த பண்டிதர்கள் உச்சஸ்தாயியில் சிரித்தார்கள்.மன்னன் கூட சிறு புன்னகை புரிந்தான். அஷ்டாவக்கிரன் அவர்களை விட உரக்கச் சிரித்தான்.

மன்னனுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை.அஷ்டாவக்கிரனைப் பார்த்து கேட்டான்:” பாலகா, என்னால் சபையோர் சிரித்ததை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் நீ என் சிரித்தாய்?”

அஷ்டாவக்கிரன் நேராக மன்னரைப் பார்த்துக் கேட்டான்:” மன்னா, உன்னை நான் வணங்குகின்றேன்.உன் மீது மிகவும் மதிப்பும் மரியாதையும் வைத்துள்ளேன்.ஆனால் இங்கு வந்த் பிறகு அது தவறோ என்று தோன்றுகிறது.”

மன்னனுக்கு சற்றே கோபம் வரத் துவங்கியது.

சற்றே உரத்த குரலில் கேட்டான்:” இப்பொழுது அந்த மதிப்பிற்கும் மரியாதைக்கும் ஏனோ பங்கம் விளைந்தது.? சொல் பாலகா.”

“ மன்னர் மன்னா, சொல்கிறேன். ஆனால் அதற்கு முன் சபையோர் நான் இங்கு வந்ததும் ஏன் சிரித்தார்கள் என்று கூற முடியுமா?”

மன்னர் சொன்னார்,” உன் உருவத்தைப் பார்த்து சிரித்ததாக எண்ணுகிறேன்.அவர்கள் செய்தது தவறு தான்.”

“ மன்னர்மன்னா, அவர்களை விட நீ பெரிய தவறு செய்துள்ளாய்; இவர்களை போன்ற தோல் வியாபாரிகளை வைத்துக் கொண்டு வித்துவத் சதஸ் நடத்துகிறாயே, உன்னை நினைத்து தான் நான் சிரித்தேன்.”

மன்னர் ஜனகர் கோபத்தின் உச்சிக்கே போய்விட்டார்.

“ தோல் வியாபாரிகளா? எனது சபையிலுள்ள வித்துவான்களும் பண்டிதர்களும் மிகவும் மரியாதைக்குரியவர்கள். அவர்களை கேவலமாக பேசினால் மன்னிக்க மாட்டேன்.சிறுவா, நீ கூறியதற்கு சரியான வீளக்கம் அளிக்காவிட்டால்,கடும் தண்டனைக்குரியவனாவாய்.”

“ மன்னர் என்னை மன்னிக்க வேண்டும். ஒருவனது வெளித்தோற்றத்தை வைத்து அவனை மதிப்பிடுவர்களை தோல் வியாபாரி என்று கூறாமல் எப்படி கூற முடியும்? தோல் வியாபாரிகள் தான் ஒரு மிருகத்தைப் பார்த்தால் இதன் தோல் எதற்கு பயன் படும் என்று எடை போடுவார்கள்.

நிஜமான மதிப்பு வெளித்தோற்றத்தில் இல்லை; உள்ளே இருக்கின்ற சைதன்யத்திலுள்ளது என்று தெரியாத இவர்களை பண்டிதர்கள் என்று எப்படி ஒப்புக்கொள்ள முடியும்?

நூறு குடத்தில் நீர் நிரப்பிவிட்டு அவைகளில் தெரியும் ஆகாயம் எல்லாம் ஒன்றே என்பதை அறியாத இவர்களை வித்துவான்கள் என்று எப்படி ஒப்புக்கொள்ள முடியும்? உன் சிம்மாதனத்தின் மேல் பகுதி ஆறு வளைவுகளை கொண்டதாக இருக்கிறது.அதன் மேலேயுள்ள ஆகாயமும் வளைவுள்ளதாக ஆகிவிடுமா?இப்படிப்பட்ட அறிவாளிகளை சபையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயே என்ற கண்டபோது எனக்கு சிரிப்பு வந்தது; சிரித்தேன்”.
ஜனகன் மிகவும் ஆச்சரியத்துக்குள்ளானான்.இந்த சிறுவயதிலேயே இவ்வளவு அறிவா? என்று வியந்தான்.இவன் சாதாரண சிறுவனல்ல என்று புரிந்து கொண்டு போட்டியில் பங்கு கொள்ள அஷ்டாவக்கிரனை அனுமதித்தான்.

Yogavasishtam @ Maharamayanam 616

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 616

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 616

விபஶ்சித மன்னர்களின் இறுதி காலம்! 

आतिवाहिकसंवित्तेस्तेऽव्योम्नि व्योमतात्मका:

आधिभौतिकदेहत्व भावान्तदृशुरग्रत: (6.2/126/12)
ஆதிவாஹிகஸம்ʼவித்தேஸ்தே(அ)வ்யோம்னி வ்யோமதாத்மகா:

ஆதி⁴பௌ⁴திகதே³ஹத்வ பா⁴வாந்தத்³ருʼஶுரக்³ரத: (6.2/126/12)
aativaahikasamvitteste’vyomni vyomataatmakaa:

aadhibhautikadehatva bhaavaantadri’shuragrata: (6.2/126/12)
வஸிஷ்டர்் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அந்த நான்கு விபஶ்சித் மன்னர்களுக்கு பிறகு என்ன நடந்தது என்று கேளுங்கள்.அவர்களில் ஒருவனை ஒரு யானை குத்தி கொலைப்படுத்தியது.இரண்டாவது விபஶ்சித் மன்னனை யக்‌ஷர்கள் கடத்திக்கொண்டு போனார்கள்.அவனை எரிந்து கொண்டிருக்கும் நெருப்பிலிட்டு கொன்றார்கள்.மூன்றாவது விபஶ்சித் மன்னனை வித்யாதரர்கள் இந்திர லோகத்திற்கு கூட்டிச்சென்றார்கள். அங்கு அவன் தேவேந்திரனை மதிக்காததால் சாபத்திற்கிரையாகி சாம்பலாய் போனான்.நாலாவது மன்னனை ஒரு முதலை கொன்று விட்டது.

சூக்‌ஷ்ம சரீரத்திலிருந்து கொண்டு அந்த நால்வரும் தங்களது பூர்வ. ஜனத்தை நினைத்துப் பார்த்தார்கள்.அது தானே அவர்களில் வாசனைகளின் நினைவை தூண்டியது.அவர்களது போதமெனும் ஆகாயத்தில் விசுவம் பிரதிபலித்தது.சூரியசந்திரர்களும் மலைகளும் சமுத்திரமும் நாடும் நகரமும் எல்லாமே அதில் காணப்பட்டன.அவர்களது உடல்களை முன்பிருந்த உருவில் கண்டார்கள்.

” ஆதிவாஹிக தேக பாவத்தில் அவர்கள் தங்களது பௌதிக உடல்களை தங்களுக்கு வெளியே கண்டார்கள்”

 உலகமெனும் கனபரிமாணமுடைய பிரபஞ்சத்தை காண்பதற்காக, சரீரம் எனும் உடைகளை அணிவித்தது தங்களது முன் ஜன்ம வாசனைகள்தான் என்று அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.உலகின் எல்லைகளை காண்பதற்காக அவர்கள் யாரும் செல்லமுடியாத இடங்களுக்கெல்லாம் சென்று அலைந்தார்கள்.மேற்கு திசையில் சென்ற விபஶ்சித் மன்னனுக்கு ஏழு பூமிகளையும் கடல்களையும் கடந்து சென்று பகவான் மகா விஷ்ணுவை காண முடிந்தது.பகவானிடமிருந்து ஞானத்தின் உச்சி எது என்றறிந்த அவன் ஐந்து வருட காலம் தவத்திலாழ்ந்து விட்டான்.அதற்கு பிறகு உடலை விட்டு விட்டு நிர்வாண பதவி அடைந்தான்.

கீழ்த்திசையை நோக்கிச் சென்ற மன்னன்,சந்திரனின் ஒளிக்கதிர்களோடு சேர்ந்து நின்று அனுபவங்களை அடைந்தான்.இறுதியில், சந்திரனிலேயே லயித்தும் விட்டான்.

தென்திசையில் சென்ற அரசன் எல்லா எதிரிகளையும் ஒழித்துக் கட்டினான்.அவர் இப்பொழுதும் தனது நாட்டை ஆண்டு வருகிறார். தனது முடிவுகளைக் குறித்துள்ள ஞாபகங்கள் அவரில் இன்னும் மீதமிருப்பதில்லை அவரால் தொடர்ந்து அரசாள முடிந்தது.

வட திசையில் சென்ற மன்னன், ஒரு முதலையின் பசிக்கு இரையானான்.ஆனால் முதலையின் உடலுக்குள் அவர் ஆயிரத்தொரு வருடம் வாழ்ந்தார்.அந்த முதலை இறந்து பொழுது அவர் இன்னொரு முதலையாக வெளியே வந்தார்.முதலையுருவத்தில் அவர் அனேகமாயிரம் நாழிகைகள் சஞ்சரித்து கடல்களுக்கும் மலை மடுக்களும் பயணித்துக் தேவர்களின் தங்கத்தடாகத்தை சென்றடைந்தார்.அங்கு அவர் தனது உடலை வெடிந்தார்.தேவர்களின் வசதியில்லையே மரணமடைந்த அவர் தேவர்களிலொருவனானார்.நெருப்புக்கருகில் கிடக்கும் காய்ந்த விறகு தீப்பற்றி எரிவதில்லை என்ன அதிசயம்? 

இந்த கடைசியாக சொன்ன விபஶ்சித் மன்னன் உலகங்களின் எல்லைக்கு சென்று விட்டிருந்தார்.ஏனென்றால் அவரில் முன்ஜன்ம ஞாபகங்கள் மீதமிருக்கவில்லை அல்லவா! ஆயிரமாயிரம் காதங்களுக்கப்பால் நிலை கொண்டிருந்த மலை உச்சியை அவர் அடைந்திருந்தார்.அதன் ஒரு பக்கம் இருளடைந்தும் மறு பக்கம் வெளிச்சமாகவும் காணப்பட்டது. அங்கிருந்து தூரத்திலிருக்கும் நட்சத்திரங்களைக்கூட அவரால் காண முடிந்தது.பிறகு மலைகளின் இருள்மூடிய பகுதிக்குச் சென்றார்.அதற்கு பின் ஒன்றுமே இல்லை. ஒரே சூன்னியம் தான்.அங்கு பூமியில்லை, உயிரினங்களில்லை; அசையும் அசையாப் பொருட்கள் எதுவுமில்லை.அங்கு சிருஷ்டி உண்டாவதற்கான வாய்ப்பு என்பதே கிடையாது.

Yogavasishtam @Maharamayanam 614

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 614

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 614

விடுதலையும்( முக்தியும்) அடிமைத்தனமும் ( பந்தங்களும்) உடல் சம்பந்தப்பட்ட நிலைமைகள் அல்ல.

தா⁴ரணாயோகி³னோ ஹ்யேதே வரேண ப்ராப்த ஸித்³த⁴ய:
அவித்³யா வித்³யதே தேஷாம்ʼ தேன தே(அ)தத்³விசாரிண: (6.2/125/28)
धारणायोगिनो ह्येते वरेण प्राप्त सिद्धय:

अविद्या विद्यते तेषां तेन तेऽतद्विचारिण: (6.2/125/28)
dhaaranaayogino hyete varena praapta siddhaya:
avidyaa vidyate teshaam tena te’tadvichaarina: (6.2/125/28)

ராமன் கேட்டான்: விபாசன மன்னன் ஞானம் பெற்றிருந்தால், அவன் ஏன் தன்னை ஒரு சிங்கம் மற்றும் பிற பொருட்களாகன் கருதினான் ??

வஷிஷ்டர் கூறினார்: “இந்த ராஜாக்களின் விஷயத்தில் அவர்கள் ஞானிகள் மற்றும் புத்திசாலி என்று நான் முன்னால் கூறினேன் என்றாலும் விபாசன மன்னன் முழுமையாக ஞானம் பெற்றாகவில்லை. நான்கு மன்னர்களும் ஞானிகளோ, அஞ்ஞானிகளோ இல்லை. இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஞானத்தின் ஒரு சிறு மின்னல் அவர்களுள் தோன்றியது என்பது உண்மை தான். , ஆனால் அவர்களுக்கும் சம்சார வாழ்வின் கவலைகள் இருந்து கொண்டேயிருந்தன.

அவர்கள் அரை ஞானம் பெற்றவர்கள். விபாசன மன்னனின் சாதனைகள் அனைத்தும் அவரது தியானங்களின் மூலம் அடையப்பட்டவை. அவர் முழுமையாக போதம் விழித்தெழுந்ததால் அல்ல. தியான பயிற்சிகள் மூலம் சித்திகளையும் மன வலிமையையும் பெற முடியும்.

பரமமான முக்தி நிலையை அடைந்தவருக்கு அறியாமை அல்லது மாயை இல்லை. அவர்களுக்கு எப்படி மாயத்தோற்றங்கள் எழமுடியும் ? ஞானமுள்ளவன் மித்யை எவ்வாறு பார்க்க முடியும்? தியானம் அல்லது பிற அமானுஷ்ய சாதனைகளை அடைந்தவர்களில், அவர்கள் அருள் அல்லது சித்திகள் மூலம் கிடைத்தாலும், அவர்களின் அறியாமை வெளிப்படத்தான் செய்யும்.

ஏனென்றால் அவர்கள் தியானித்தது இறுதி சத்தியத்தை அல்ல, உண்மையைத் தவிர வேறு எதையாவது. அவர்கள் உபாசித்துள்ளார்கள்.முற்றும் துறந்த முனிவர்கள் என்றாலும், அவர்களும் அன்றாட வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளுக்கு உட்பட்டவர்கள் தான்.. மோக்ஷம் என்பது ஒரு மன நிலைதான் . இது உடலின் வழக்கமான செயல்பாடுகளுடன் தொடர்புடையது என்பதால் சம்சார அனுபவங்களுக்கு முடிவே இல்லை.

ஒரு காலத்தில் அறியாமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட, அல்லது மனோ நிவுருத்தி அடைந்த ஒருவரை மனதின் பிணைப்பு பாதிக்காது. மரத்திலிருந்து பழம் விழுந்தவுடன், பழத்தை மரத்துடன் மீண்டும் இணைக்க எந்த ஒரு சக்தியாலும் முடியாது..

ஞானம் பெற்ற மனிதனில் கூட, உடல் அதன் உள்ளார்ந்த வழக்கத்திற்கு ஏற்ப செயல்படுகிறது. ஆனால் அவரது போதம் எந்த மாற்றத்திற்கும் ஆட்படாமல் இருக்கும். உடலின் நிலைமைகள் அதைப் பாதிக்காது. தியானங்களால் அடையப்பட்ட சித்திகளை மற்றவர்களால் பார்க்க முடியும், ஆனால் ஒருவரின் நிர்வாண சக்தியை மற்றவர்களால் பார்க்கமுடியாதது.

தேனின் சுவையை வார்த்தைகளிலோ அல்லது வேறு வழியிலோ விளக்க முடியாது. சம்சார பந்தங்களையும் அதனாலுண்டாகின்ற துன்பங்களையும் அனுபவித்தவர்களுக்கு, அந்த எல்லா வேதனைகளிலிருந்தும் விடுதலை தருவது தான் முக்தி.ஒருவரின் இதயம் அமைதியாகவும் குளிர்மையாகவும் இருந்தால், அவர் சுதந்திரமானவர். ஆனால் மனமும் இதயமும் எப்போதும் அடிமைத்தனத்தில் இருக்கும். ஆனால் இதயம் கலக்கமாக இருப்பவனுக்கு என்றுமே முக்தி கிடைக்காது. அவன் என்றுமே பந்தனத்தில்த் தான் இருப்பான்.விடுதலையும்( முக்தியும்) அடிமைத்தனமும் ( பந்தங்களும்) உடல் சம்பந்தப்பட்ட நிலைமைகள் அல்ல.
முக்தனான மனிதன் தன் உடலை ஆயிரம் துண்டுகளாக வெட்டினாலும்,தானே ஒரு சக்கரவர்த்தியாக மாறினாலும் அவன் முக்தனே! . அவன் கூக்குரலிட்டாலும், சத்தமாக சிரித்தாலும், ஞானியின் முக்தி நிலை மாறாது. அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோ, மிகுந்த மனச்சோர்வோ அனுபவிப்பதில்லை. அம்மாதிரி அனுபவங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டி வந்தாலும் அவன் மகிழ்ச்சியோ துன்பமோ அனுபவப்படுவதில்லை.

போதம் விழித்தெழுந்தவர்கள் இறந்தாலும் இறக்க மாட்டார்கள். அவர் அழுதாலும் அழிவதில்லை.துக்கப்படுகிறான், ஆனால் துக்கப்படுவதில்லை. அவன் சிரித்தாலும் , சிரிக்கவில்லை. அவன் மமதையோடோ, ஆஸக்தியுடனோ வாழ்வது போல் காட்சியளித்தாலும் அவனில் எந்த விதமான ஆஸக்தியும் உண்மையில் கிடையாது. அவனுக்கு யாரிடமும் எந்த பாசமும் இல்லை. அவன் யாரிடமும் கோபப்படுவதில்லை, ஆனால் தேவைப்படும்போது அவன் கோபப்படவும் செய்வான்.. அவன் ஒருபோதும் மாயைக்கு ஆளாக மாட்டான்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 611

Yogavasishtam @ Maharamayanam 611

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 611

இயற்கையின் விசித்திரங்கள்! 

ஸ்பு²ரதி ச க⁴னம்ʼ ஸ்ம்ருʼத்வா ஸ்ம்ருʼத்வா ந சாபி விபத்³யதெ
கு³ணவதி ஜனே ப³த்³தா⁴ஶானாம்ʼ ஶ்ரமோ(அ)பி ஸுகா²



स्फुरति च घनं स्मृत्वा स्मृत्वा न चापि विपद्यतॆ

गुणवति जने बद्धाशानां श्रमोऽपि सुखावह: (6.2/118/26)



sphurati cha ghanam smri’tvaa smri’tvaa na chaapi vipadyate’
gunavati jane baddhaashaanaam shramo’pi sukhaavaha: (6.2/118/26



வஸிஷ்டர் சொன்னார்:”அமைச்சர்கள் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்:’ பிரபுவே, அந்த கொக்கைப் பாருங்கள்.@@

மீனவப் பிடித்து தின்பதற்கான அதன் சாமர்த்தியத்தைப் பாருங்கள்.எவ்வளவு எச்சரிக்கையாக, கவனமாக தன் கர்மத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. தீயவர்கள் கொக்கின் இந்த இயற்கையான  செயலைக்கொண்டு தங்களது தீய செயல்களையும் தன்னலம் சார்ந்த செயல்களையும் நியாயப்படுத்துகிறார்கள்.

ஆனால் மயிலைப்பாருங்கள்அது தூய மழை நீரை அருந்தி தனது தாகத்தை தணித்துக் கொள்கிறது.மாசடைந்த ஓடைகளிலும் அருவிகளிலிருந்து மாசடைந்த நீரை அது பருகுவதில்லை.

” ஆனால் அந்த மயில் தொடர்ந்து மழை மேகங்களை வேண்டி தியானத்தில் மூழ்கி மழைக்காக காத்திருக்கிறது.அப்படி காத்திருப்பதில் அது ஆனந்தம் பெறுகிறது.மகான்களில் பக்திபெருக்கெடுத்துள்ள சத் ஜனங்கள் தங்களுக்கு ஏற்புடையதல்லாத அனுபவங்களைக் கூட மகிழ்ச்சி நிறைந்தவையாக்க முடிகின்ற இதயமுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்”

மன்னவா, அந்த இளம் தம்பதிகளை பாருங்கள்! அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே ஒருவருக்கு மற்றொருவரிடமுள்ள பிரேமையினால், ஒவ்வொரு நொடியையும் புதிய அனுபவங்களாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.அந்த இளைஞன் தனது பிரிய தோழியை நீண்ட காலம் பிரிந்து இருந்து விட்டு இப்பொழுது தான் சந்திக்கிறான் போலும்!

அவன் சொல்வது இப்படித்தான் போலும்:’ பிரியமானவளே, நாம் பிரிந்திருந்த நாட்களில் நடந்தது என்ன தெரியுமா? நான் அந்த மேகத்திடம் உனக்கென்று ஒரு செய்தியை கொண்டு போவாயா என்று கேட்டேன்..உன்னைக் காணமுடியாத மனவருத்தத்தினால் நான் மயக்கம் போட்டு விழுந்து விட்டேன்.என் மூச்சு அடங்கி விட்டது போல் தோன்றியது.என் ஞாபகங்கள் எல்லாம் காணாமல் போய் விட்டது.என் சரீரம் மரத்துப்போய் ஒரு மரத்துண்டு போல் ஆகி விட்டது.தனக்கு மிகவும் பிரியமானவளை பிரிந்திருப்பதிலுள்ள கஷ்டத்தை யாரால் துல்லியமாக விவரிக்க முடியும்? என் நிலைமையைக் கண்ட வழிபோக்கர்கள் நான் இறந்து விட்டேன் என்று நினைத்தார்கள்.அவர்கள்  உயிரற்றதென்று எண்ணிய எனது சடலத்தை எரிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்யத் துவங்கினார்கள்.என் உடலை ஒரு சுடு காட்டிற்கு கொண்டு போனார்கள்.நெருப்பு மூட்டி என் உடலை அதில் வைத்தார்கள்,
நொடியிடையில் என்னுள்ளிருந்த மனோ விகாரங்கள் கடலலைகளென மேலெழுந்து வந்தன.விசித்திரமான அனுபவங்களும்,காட்சிகளும் என்னில் தோன்ற ஆரம்பித்தன. பூமியிலுள்ள ஒரு பாழுங்கிணற்றில் வீழ்வது போல் தோன்றியது.ஆனால் உன் காதல் ஒரு கேடயமும் போல் என்னை பாது காத்துக் கொண்டிருந்தது.உன்னைக் குறித்துள்ள நினைவு என் இதயத்தில் நிறைந்திருந்தது.அந்த இக்கட்டான நிலைமையில்க் கூட உன்னிடமுள்ள பந்தம் என்னை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திக்கொண்டிருந்தது.நம்முடைய சிருங்கார சேஷ்டைகளின் ஒவ்வொரு எண்ணமும் என் மனதில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன.திடீரென என்னை சூழ்ந்து கொண்டிருந்த நெருப்பின் சூடு என்னை தகிக்க ஆரம்பித்தது.இவ்வளவையும் கேட்ட அந்த பெண் மயங்கி விழுந்து விட்டாள்.காதலன் அவளை மயக்கம் தெளியவைத்து தன் கதையை தொடர்ந்தான்.’ ஐயோ, நெருப்பு, நெருப்பு ‘ என்று கத்திக் கொண்டு நான் என் மயக்க நிலையிலிருந்து குதித்தெழுந்தேன்.நான் மரணத்திலிருந்து தப்பி வந்து விட்டதாக நினைத்து அங்கு குழுமியிருந்தவர்கள் மகிழ்ச்சியுற்றார்கள்.அவர்கள் என்னை சுற்றி ஆனந்த நடனமாடினார்கள். பிறகு எல்லோரும் கலைந்து போனார்கள். அப்படித்தான் நான் உன்னைக் காண ஓடோடி வந்துள்ளேன்.’,

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” இவ்வளவையும் கேட்ட அந்த நான்கு விபஶ்சித் மன்னர்களும் சேர்ந்து அக்னி பூஜை செய்தார்கள்.அக்னி தேவன் அவர்கள் முன் தோன்றினான்.அவர்கள் அக்னி தேவனிடம் இப்படி பிரார்த்தனை செய்தார்கள்:’ பஞ்ச பூதங்களாலான இந்த விசுவத்தை அதன் முழு உருவில் காண நாங்கள் விழைகிறோம்.அந்த காட்சியை நாங்கள் காணும் வரை எங்களை மரணம் தீண்டாமல் இருக்க எங்களை ஆசீர்வதித்தாலும் ்முடியுமென்றால் இந்த சரீரத்திலிருந்து கொண்டே அந்த காட்சியை காண்பதற்கான பாக்கியத்தை அளிக்க வேண்டும்.விழிகளால் காணமுடியாதவற்றை மனம் காணும்படி செய்யவும்.’

அக்னி தேவனும் அவர்கள் விரும்பிய வரத்தை நல்கினார் ்

—————-

@@ இந்த பகுதியில் இயற்கையன்னையின் பல பல விசித்திரக் காட்சிகளைக் பற்றியும்,ஆன்மீகத்திலுள்ள விதவிதமான மர்கங்களைக் குறித்தும் இயற்கையில் காணப்படும் செடி கொடிகளைப்பற்றியும் பட்சி மிருகங்களைக் குறித்தும் விவரமான கவிதை நயத்தோடு கூடிய வருணனையை வால்மீகி முனிவர் நமக்கு அளித்துள்ளார். அதில் ஒன்றிரண்டைத்தான் இங்கு குறிப்பிட்டுள்ளேன்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 610

Yogavasishtam @Maharamayanam 610

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 610

ஞானிகளின் குழப்பமும் ஆகாயத்தின்மகிமையும்

ஆஹ்னி ப்ரகாஶமஸி ரக்தவபுர்தி³னாந்தே
யாமாஸு க்ருʼஷ்ணாத² சாகி²லவஸ்துரிக்தம்ʼ
நித்யம்ʼ ந கிஞ்சித³பி ஸத்³வஹஸீதி மாயம்ʼ
ந வ்யோம வேத்தி விது³ஷோ(அ)பி விசேஷ்டிதம்ʼ தே (6.2/116/17



आह्नि प्रकाशमसि रक्तवपुर्दिनान्ते

यामासु कृष्णाथ चाखिलवस्तुरिक्तं

नित्यं न किञ्चिदपि सद्वहसीति मायं

न व्योम वेत्ति विदुषोऽपि विचेष्टितं ते (6.2/116/17



aahni prakaashamasi raktavapurdinaante
yaamaasu kri’shnaatha chaakhilavasturiktam
nityam na kinchidapi sadvahaseeti maayam
na vyoma vetti vidusho’pi vichesht’itam te (6.2/116/17
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அமைச்சர்கள் மன்னனை நோக்கி சொன்னார்கள்,’ மன்னா , பாருங்கள். எல்லை நாட்டு அரசர்கள் ஒருவருக்கொருவர் போர் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.போரில் காயமடைந்த புண்ணியாத்மாக்களான போர்வீரர்களை அப்சரஸுகள் தூக்கிக்கொண்டு கொண்டு ஆகாயத்தில் ரதத்திலேறி போகிறார்கள்.

உடல் சௌக்கியம், செல்வம், இவைகள் நிறைந்த செழுமையான வாழ்க்கை,சமூகத்தில் அதிருப்தி உண்டாகாமல் இருப்பது,மற்றவர்களின் தார்மீக காரியங்களுக்காக போராடுவது,என்பவை தான் வாழ்க்கையின் வெற்றி !

ஒருவன் போருக்கு அறைகூவல் விட,டுக்கொண்டு வரும் பொழுது, தார்மிக முறைகளிலிருந்து வழுவாமல்,போர் செய்து எதிரியைக் கொல்வது தர்மமே!! அப்படிப் பட்ட வீரனுக்கு வீர சொர்க்கம் உறுதி!

மன்னா, ஆகாயத்தை பாருங்கள்! அங்கு தேவர்களும் அசுரர்களும் நட்சத்திரங்களாக காணப்படுகிறார்கள்.அதே ஆகாயம் தான் பெருமைக்குரிய கிரகங்கள் மற்றும். சூரிய சந்திரர்களின் விளையாட்டு அரங்கமாகவும் இருக்கிறது.அறிவிலிகள் ஆகாயத்தை இப்பொழுதும் சூன்னியம் என்றே கூறுகிறார்கள்.நட்சத்திரங்கள் இடைவிடாமல் பயணித்துக்கொண்டிருந்தாலும்,தேவாசுரர்கள் இடையே ( வெளிச்சத்திற்கும் இருட்டிற்குமிடையே ) நிகழும் போரின் விளை நிலமாகும் இருந்தும் ஆகாயத்திற்கு எந்த களங்கமும் ஏற்படுவதில்லை.அதற்கு எந்த மாற்றமும் உண்டாவதில்லை.

ஓ ஆகாயமே, சூரியனை உன் மடியில் வைத்துக்கொண்டிருந்தும்,பகவான் நாராயணன் ஞதன் பரிவாரங்களுடன் உன்னில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தும்,உன்னிலிருந்து இருள் பூர்ணமாக விலகவில்லையே? என்னே ஆச்சரியம்? இருந்தும் நாம் ஆகாயத்தை போதம் விழித்தெழுந்த ஒன்றாகவும்,ஞானமாகவும்,உபாதிகள் எதனாலும் மாசுபடுத்தப்படாததாகவும் கருதுகிறோம்.

ஓ! ஆகாயமே! பகலில் நீ எவ்வளவு ஒளிமயமாக காணப்படுகிறாய்! விடியும் காலையிலும் மாலை அஸ்தமனம நேரத்திலும் உன் நிறம் இரத்த சிவப்பாக காணப்படுகிறது.இரவில் நீ கருமை நிறமாக காணப்படுகிறாய்.உன்னுள் எந்த விஷயப்பொருளும் இல்லை.எதன் பாரத்தையும் நீ சுமப்பதில்லை.ஆகவே நீ மாயை தான்! ஞானிகளுக்கும் படித்த அறிவாளிகளுக்கும் உன்னை இன்னும் புரிந்து கொள்ள இயலுவதில்லை.

.
ஆகாயமே, உனக்கென்று ஒரு செல்வமும் கிடையாது.உனக்கு நேடுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை.நீ சுயம் முற்றிலும் சூன்னியமாகவும் இருந்தாலும், நீ எல்லாவற்றிற்கும் உறைவிடமாகவும் விளைநிலமாகவும் இருக்கிறாய்.தன் தினசரி பயணத்திற்காக தினகரன் தேர்ந்தெடுத்த ஆகாயத்தில் நகரங்களோ, காடுகளோ, மரங்களோ அவைகள் தரும் நிழலோ எதுவுமேயில்லை! உண்மை தான் புனிதமான மகான்கள் தாங்கள் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாலும்,தங்களது நியத கர்மங்களை எந்த விதமான தயக்கமுமில்லாமல்,நேராக செய்து முடிக்கத்தான் செய்வார்கள்.

தான் எதுவும் செய்யவில்லை என்ற பாவனையில் நிலை கொள்கின்ற ஆகாயம் செடிகொடிகளின், மற்றும் மரங்களின் வளர்ச்சியை கட்டுப்படுத்துகின்றது.அவைகளின் மிகையான வளர்ச்சியை தடை செய்கின்றது.எல்லைகளற்ற, விசுவத்தின் இருப்பிடமாகவும், அதே நேரத்தில் மயானமாகவும் செயல்படுகின்ற ஆகாயத்தை சுத்த சூன்னியம் என்று சொல்லுகின்ற ஞானிகள் எதோ மனக்குழப்பத்திலுள்ளார்கள் என்று தோன்றுகிறது..

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 609

Yogavasishtam @ Maharamayanam 609

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 609

எங்கே பார்க்க முடியும் களங்கமற்ற பொருட்களை?

இத: ஸ்வபிதி கேஶவ: குலமிதஸ்ததீ³யாத்³விஷா
மிதோ(அ)பி ஶரணார்த்தி²ன: ஶிக²ரிபத்ரிண: ஶேரதே
இதோ(அ)பி வட³வானல: ஸஹ ஸமஸ்தஸம்ʼவர்த்தகை
ரஹோ விததமூர்ஜ்ஜிதம்ʼ ப⁴ரஸஹம்ʼ ச ஸிந்தோ⁴ர்வபு: (6.2/115/6)



इत: स्वपिति केशव: कुलमितस्तदीयाद्विषा

मितोऽपि शरणार्त्थिन: शिखरिपत्रिण: शेरते

इतोऽपि वडवानल: सह समस्तसंवर्त्तकै

रहो विततमूर्ज्जितं भरसहं च सिन्धोर्वपु: (6.2/115/6)

ita: svapiti keshava: kulamitastadeeyaadvishaa
mito’pi sharanaartthina: shikharipatrina: sherate
ito’pi vad’avaanala: saha samastasamvarttakai
raho vitatamoorjjitam bharasaham cha sindhorvapu: (6.2/115/6)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார்:” அவ்வாறு போர்க்களத்திலிருந்து புறமுதுகிட்டு காட்டி ஓடுகின்ற படைக்கு பின்னால் அவர்களை துரத்திக்கொண்டேயிருக்கிறது நாலு விபஶ்சித மன்னர்களும் நீண்ட தூரம் சென்றார்கள்.இந்த நால்வரும் சேர்ந்து, தங்கள் உள்ளத்தில் மறைந்திருக்கும். உலகமெங்கும் காணப்படும் எல்லைகளற்ற அவபோதத்தின் தூண்டுதலால், உலகை பணியவைப்பதற்கான முயற்சியில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.அவர்கள் தங்கள் படைகளுடன் நிறைய தூரம் பயணித்தார்கள்.அவ்வாறு இடைவிடாத, ஓய்வில்லாமல், பயணத்தினாலத்,அவர்களதைஉ படைகளும்,அவர்களைக்கண்டு கண்டு பயந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த எதிரிகளில் படைகளும், கடைசியில் பலவீனமடைந்து அழிந்து போனார்கள்.

அந்த நான்கு அரசர்களின் திவ்விய ஆயுதங்களின் சக்தியும் இல்லாமலாகிவிட்டிருந்தது.எரிபொருள் இல்லாத நெருப்பைக்கண்டு போல் எல்லாம் அடங்கி விட்டிருந்தது.அந்த நால்வரும் நாலு கடற்கரையை சென்றுஅடைந்தார்கள்.அவர்கள் கையில் மீதமிருந்தால் ஆயுதங்கள் மழையிலும் நனைந்தும் சேற்றில் புதைந்தும் தூள் தூளாகியும் போய்விட்டன.எல்லைகளற்ற கடலைக் கண,அடுத்த அந்த நால்வரும் வியப்பிலாழ்ந்து போனார்கள்.அவர்களை பின் தொடர்ந்து போய்க் கொண்டிருந்த அமைச்சர்கள் பலவிதமான காட்சிகளை அவர்களுக்கு சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டே வந்தார்கள்.வனங்கள்,மரங்கள்,சமுத்திரங்கள்,மேகங்கள்,மலையிலே வசித்த வந்த ஆதிவாசிகள்,போன்ற எல்லாவற்றையும் அவர்கள் அங்கு கண்டார்கள்

பிரம்மம் ஒன்றேயென்றாலும் பலதாக தோற்றமளிக்கின்றது போல், எல்லைகளற்றது என்றாலும் வரையறைகளுக்குட்பட்ட , நொடியில் அழியக்கூடிய இந்த உலகம்,ஒன்றே என்றாலும் பலதாக பிரிந்து காணப்படும் சமுத்திரம்,உள்ளிலும் வெளியிலும் ஊஞ்சலாடிக்கொண்டிருந்த அலைகள் எல்லாமே ஆச்சரியப்படும்படியாக இருந்தன.

அமைச்சர்கள் சமுத்திரத்தின் சுட்டிக்காட்டி,” மன்னா, இது சமுத்திரம்,இது தான் பகவான் நாரயணன்னின் இருப்பிடம்.இதோ அந்த சமுத்திரத்தில் நாராயணனின் எதிரிகளான அரக்கர்கள் வசிக்கிறார்கள்.இன்னொன்றில் மலைகள் மறைந்திருக்கின்றன.இதோ, இந்த கலுக்கடியில் விளக்கங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட அக்னி குண்டங்கள் உள்ளன.விசுவ பிரளயத்திற்கு காரணமான மேகங்களும் அங்குள்ளன. இந்த சமுத்திரங்கள் தான் எவ்வளவு பரந்து விரிந்து கிடக்கின்றன.என்னே ஆச்சரியம்! எவ்வளவு உண்மை! எவ்வளவு பலமுள்ளதாக இருக்கிறது, இவ்வளவு பாரத்தையும் தாங்குவதற்கு! என்ன, என்ன கடமைகளை செய்கின்றது!
சந்திரனை பாருங்கள்! கீழ்திசையில் அடிவானத்தில் அது உதயமாகின்ற பொழுது எவ்வளவு குளிர்மையான ஒளியை உமிழ்கின்றது! எல்லோருக்கும் செல்வச் செழிப்பையும் அளிக்கின்றது! இரவின்இருளின் பயத்தை முழுமையாக இல்லாமலாக்குவதற்கு அதனால் முடிகிறது.ஆனால் அந்த சந்திரனில் கூட களங்கம் உள்ளது.

சுவர்க்க லோக வஸ்துக்களில்க் கூட களங்கம் உள்ள பொழுது,இந்த உலகில் காணும் பொருட்களில் களங்கம் இல்லை என்று எப்படி கூற முடியும்? எதை நாம் நன்மை என்றும் உத்தமமானதென்று கூறுவோம்? கண்மூடி திறக்கும்பொழுது முன் மாறிப்போகின்ற விதிக்கும் ஆட்பட்டது தானே எல்லாமே! கண்டிப்பாக களங்கமில்லாத ஒன்றும் இந்த பூமியில் கிடையாது.

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 608

Yogavasishtam @ Maharamayanam 608

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 608

போரினால் உளவான கெடுதியும் நன்மையும்!

ப்ரவிஷ்டா யாசனம்ʼ ஸஹ்யே லப்³தா⁴: ஸுரபி³லாத்³ த்³வயம்ʼ
அனர்தே²னா(அ)ர்த² ஆயாதி காகதாலீயத: க்வசித் (6.2/112/30)
प्रविष्टा याचनं सह्ये लब्धा: सुरबिलाद् द्वयं

अनर्थेनाऽर्थ आयाति काकतालीयत: क्वचित् (6.2/112/30)
pravisht’aa yaachanam sahye labdhaa: surabilaad dvayam
anarthenaa’rtha aayaati kaakataaleeyata: kvachit (6.2/112/30)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” அரசன் நான்கு உருவங்களில் போர்க்களத்தில் நாலாபக்கமும் பாய்ந்து சென்று,போரிட்டார்.தன் படைகள், எதிரியைக் எதிர்கொள்வதிலும்,ஆயுதங்களிலும் எதிரியின் படைகளை விட பின்தங்கியருப்பதை மன்னன் உண்ர்ந்தார்.அவர் இப்படி யோசித்தார்:’ அகத்தியர் கடல் நீரை குடித்து கடலை வற்றை வைத்தது போல், தான் ஒரு அகத்தியராக மாறி, இந்த எதிரியின் படைகளை குடித்து வற்ற வைக்கத்தான் வேண்டும்’

அவர் வாயுஅஸ்திரத்தை நினைத்த மாத்திரத்திலையே அது அவர் கைக்கு வந்து சேர்ந்தது.மீண்டும் ஒருமுறை வணங்கி பிரார்த்தனை செய்து வாயு அஸ்திரத்தால் எதிரிகளின் மேல் எய்தான்.ஒரு கண நேரத்தில் அங்கு அஸ்திரத்தால் – ஶஸ்திரங்களின் ஒரு மஹா பிராவஹமே காணப்பட்டது.விசுவப்பிரளயம் என்று தோன்றுமாறு அங்கு புயலடித்தது.அந்த திவ்வியாஸ்திரம் எதிரிகளின் படைகளை இருந்த இடம் தெரியாமல் அழித்தது.அங்கு பெரும் மழையும், புயல்க் காற்றும் கருமை நிறத்துடனான மேகங்களும், நிறைந்து காணப்பட்டன. எதிரிகள் அங்கும் இங்குமாக ஓடிப்போனார்கள்.

முத்துகளும் நாகமும் நிறைந்த தென்பிராந்தியத்திலிருந்து வந்த எதிரிப் படை தங்கள் நாட்டை நோக்கி திரும்பி ஓடினார்கள்.பார்ஸிகள் வாஞ்சை வனத்தில் போய் ஒளிந்து கொண்டார்கள். தாரதர் குகைகளில் ஒளிந்து கொண்டார்கள்.தாஸர்ண படைகளின் அருகாமை யிலுள்ள காட்டிற்கு சென்று ஒளிந்து கொள்ள முயன்றார் களென்றாலும் அவர்களை சிங்கங்கள் கொன்று விட்டன.ஶாக பிராந்தியங் களிலிருந்து வந்த படைகள் இரும்பினாலான ஆயுதங்களின் தாக்குதலை எதிர்கொள்ள முடியாமல் பயந்து ஓடினார்கள்.

தங்க நிறமுடைய துங்குணர்களின் துணிமணிகள் கூட களவு போயின.அரக்கர்கள் அவர்களை கொன்று தின்றார்கள்.போரிலிருந்து உயிரோடு தப்பித்தவர்கள் சஹ்ய மலைகளில் போய் ஒளிந்து கொண்டார்கள். ஏழுநாட்கள் அங்கு தங்கி ஓய்வெடுத்துக் கொண்டார்கள். அவர்களது காயங்களுக்கு மருந்து போட்டது காந்தார நாட்டு வித்யாதர நாரீமணிகள்! விபஶ்சித் மன்னனின் ஆயுதங்கள் ஹூன், சீன,கிராட

நாடுகளிலிருந்து வந்த படைகளை காயப் படுத்தின.அவர்களது உறுப்புகளை காயப்படுத்தி துன்பத்திலாழ்த்தின.மரங்கள் கூட மன்னனின் போர் வீரத்தைக் கண்டு பயந்து நடுங்கின.போர்முடிந்த பிறகும் நீண்ட காலம் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தன.

விதுர நாட்டிலிருந்து வந்த ஆகாயப் படை காற்றின் புயல் வேகத்தில் அருகிலிருந்த ஏரியில் விழுந்து மூழ்கின.கண்மண் தெரியாமல் மழை பெய்ததால் தரைப்படைக்கு ஓடிப்போகக் கூட முடியவில்லை. வட திசையை நோக்கி ஓடிப்போனவர ஹூன் நாட்டுப் படை அங்கு பாலைவன மணலில் சிக்கி இறந்து போனார்கள்.கீழ்திசை நோக்கி ஓடிய ஶாக ப் படையை மன்னன் சிறை பிடித்து ஒரு நாள் கழிந்து விடுதலை பண்ணினான்.மாந்த்ர பிராந்தியத்திலிருந்து வந்த படைகளின் மகேந்திர பர்வதத்தில் அடைக்கலம் தேடினார்கள்.ஆனால் ஒரு அடி மேலே போனால் இரண்டடி கீழே விழுந்து காயமடைந்தார்கள். அவர்களை உபசரித்து மருந்து போட்டு குணப்படுத்தியது அங்கு தங்கியிருந்த முனிகளே!

“போர்க்களத்திலிருந்து தப்பியோடி உணவிற்காக இரந்து கொண்டு மலை மேல் ஏறினவர்களுக்கு நொடியில்,இரண்டு அனுக்கிரகங்கள் கிடைத்தன- அடைக்கலமும்,நிரந்தர சாந்தி தரும் மகாமுனிவர்களின் சத்சங்கமும் கிடைத்தன.கெடுதிகளுக்குப்பின் நல்லதும் சிலநேரங்களில் வந்து சேரும்.காக்கை உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது போல் எதேச்சையான ஒரு நிகழ்வு தான் அது

தாஶரணப் படைகள் தெரியாமல் விஷக்கனிகளைத் தின்று இறந்து போனார்கள்.ஆனால் ஹைஹயப் படைகளுக்கு கிடைத்தது ஏதோ ஒரு திவ்விய மருத்துவ செடி! ஆகாய பயணங்கள் முதலிய சித்திகளுடைய கந்தர்வரகளானார்கள் அவர்கள்.