யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 250

தினமொரு சுலோகம்

 நாள் 250

மூவுலக ஈசன்
த்ரிபுவனபாவனாபிராமகோஶம்

ஸகலகளங்கஹரம் பரம் ப்ரகாஶம்

அஶரணஶரணம் ஶரண்யமீஶம்

ஹரிமஜமச்யுதமீஶ்வரம் ப்ரபத்தயே

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” அவ்வாறு தேவர்களை சமாதானப்படுத்திவிட்டு விஷ்ணு பகவான் மறைந்து 

போய்விட்டார். தேவர்கள் அவரவர்கள் வீட்டிற்கு திரும்பிப் போனார்கள்.அதன் பின் அவர்கள் பிரகலாதனிடம்

நட்பும் ஏற்படுத்திக் கொண்டார்கள்.பிரகலாதன் தினமும் தன் தீருமானப்படி விஷ்ணு பூஜை 

மனதால்,செய்கையில் வார்த்தைகளால் நிர்வகித்து வந்தான்.

இப்படிப் பட்ட பூஜையின் உடனடி பலனாக, பிரகலாதனில் தூய குண ங்களைக் விலகி  விவேகம், அனாஸக்தி, முதலியவை வலுப்பெற்றன.அவர் சுகத்தை தேடவேயில்லை. சுகத்தைத் குறித்துள்ள தேடலைத் விட்டதாலும் ,பிரகலாதனில் எந்த விதமான வாசனைகளும் மீதமிருக்கவில்லை.

பிரகலாதனின் நிலைமையை அறிந்த விஷ்ணு பகவான் பாதாள உலகத்தில் பிரகலாதனின் முன் 

பிரத்தியட்சமானார்.பகவானைக் கண்ட பிரகலாதன் மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்று மீண்டும் தன் பூஜையை 

தொடர்ந்தார்.

பிரகலாதன் இவ்வாறு பிரார்த்தித்தான்:

‘மூன்று உலகங்களையும் ஆளுகின்ற இந்த பகவானை சரணம்அடைகிறேன்.எல்லாவிதமான இருளும் 

அஞ்ஞானமும் இல்லாதாக்கிற உத்தம பிரகாசம் பகவான்.அனாதைகளுக்கு ஒரே ஒரு அபயம் பகவான் 

தான்.இன்னமும் பிறவியெடுக்காத ( அதனாலையே மரணமுமில்லாத) அந்த பகவானை சரண்டைவது மட்டும் 

தான் விரும்பக் கூடியதாக உள்ளது.என்றென்றும் பாதுகாப்பு அந்த பகவானில் மட்டும் தான் கிடைக்கும்..

நீல வைரக்கல் போல், நீலத் தாமரை மலர் போல், ஓளிமயமானது பகவானின் உருவம்.ஶிஶிர காலத்தை நீல 

ஆகாயத்தின் கிரீடம் போல் ஒளிர்கின்றது பகவானின் திரு உருவம்.

கைகளில் விஷ்ணுவின் அடையாள குறிகளுடன் என் முன்னால் நிற்கும் பகவானை நான் சரணடைகிறேன். 

வேத சாஸ்திரங்களில் உறுதியிட்டு கூறுகின்ற சத்தியம் தங்கள் ஒலி.தங்களது நாபியிலிருந்து 

முளைத்தெழுகின்ற தாமரையில் தான் பிரபஞ்ச சிருஷ்டாவான பிரமன் நிலை கொள்கின்றான்.தாங்கள் 

எல்லா பௌதிக உயிர்களின் உள்ளிலும் வசிக்கிறீர்கள்.

யாருடைய கால் நகங்கள் ஆகாயத்தில் மின்னும் நடசத்திரங்கள் போல் ஒளிர்கின்றதோ, யாருடைய 

முகத்தாமரை சந்திரனைப் போல் புன்னகைக்கின்றதோ, யாருடைய இதயத்திலே கங்கை 

ஒழுகின்றதோ,ஒளிக்கீற்றுக்கள் போல் ஜ்வலிக்கின்ற இரத்தின கற்கள் இருக்கின்றதோ, யார் ஶரத்காலத்து 

ஆகாயத்தை வஸ்திரமாக அணிந்து கொண்டிருக்கிறாரோ அந்த பகவான் தான் எனக்கு அபயம்.

யாருடைய உள்ளத்தில் இந்த விசுவ பிரபஞ்சம் எந்த குறையுமில்லாமல் நிலை கொள்கின்றதோ, யார் 

பிறப்பில்லாதவனாக இருக்கிறானோ, யார் மாற்றங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவனாக இருக்கிறானோ,யாருடை 

தேகம். ஐசுவரிய நிறைந்த குணங்களால் அலங்கரிக்கப் பட்டுள்ளதோ,யார் ஆலிலையில் 

சயனித்திருக்கிறாரோ, அந்த பரமனில் நான் அபயம் தேடுகிறேன். சூரியன் மறையும்பொழுது தோன்றும் ஒளி 

வெள்ளம் போல்,அதிசௌந்தரியம் வழிகின்ற இலட்சுமி தேவி யாருடைய இடப்பக்கத்தில் 

குடிகொள்கின்றாளோ,அவரே எனக்கு சரணம்.மூவுலகங்களிலுமுள்ள தாமரை மலர்களுக்கெல்லாம் 

சூரியனாக விளங்கும் , அஞ்ஞான இருளை முற்றிலும் அகற்றும் மணி விளக்காக நிலை கொள்கின்ற 

அனந்தாவபோதமான,பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லாத் துன்பங்களையும் அழிக்க வல்ல அந்த பகவானை 

சரணடைகிறேன்.’

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 249

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 249

பிரகலாதனும் மாற்றமும் தேவர்களின் தடுமாற்றமும்

குணவான்னிர்குணோ ஜாத இத்யனர்த்தக்ரமம் வித்ய:

நிர்குணோ குணவாஞ்சாத இத்யாஹு: ஸித்திதம் க்ரமம்!

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” அவ்வாறு பிரகலாதன் தானாகவே விஷ்ணுவின் சொரூபத்தை கை வரித்துக் 

கொண்டு விஷ்ணு பூஜை செய்வதைக் குறித்து இவ்வாறு யோசிக்கலானான் :’ இதோ இங்கு இன்னொரு  

கருட வாகனன் விஷ்ணு.விஷ்ணுவினுடையது என்று சொல்லப்படுகிற எல்லா விதமான 

அடையாளங்களுடனும் திவ்விய குணங்களுடனும் சக்தி விசேஷங்களுடனும் உள்ள மற்றொரு விஷ்ணு.அந்த 

விஷ்ணுவை ஆசார விதிகளின்படி மனதால் பூஜை செய்கிறேன்.’

இவ்வாறு தீருமானித்து, எல்லாவித ஏற்பாடுகளும் செய்து சாஸ்திரங்களின் படி  பிரகலாதன் மனதால் பூஜை 

செய்ய ஆரம்பித்தான்.வெளிப்படையான பீஜாக்‌ஷர கிரமங்களையும் பிரகலாதன் கை விடவில்லை.பூஜை 

முடிந்ததும் பிரகலாதன் மகிழ்ச்சியுடையவனான்.அன்று முதல் பிரகலாதனின் விஷ்ணு பூஜை இவ்வாறு 

தொடர்ந்தது.

பிரகலாதனை பின்பற்றி மற்ற அசுரர்களும் விஷ்ணு பக்தர்களாகி அதே மாதிரி விஷ்ணு பூஜை செய்ய 

ஆரம்பித்தார்கள்.இந்த செய்தி காட்டுத்தீ போல் சுவர்க்க லோகத்திலும் பரவியது.இந்த நாள் வரை 

விஷ்ணுவின் பரம விரோதிகளாயிருந்த அசுரர்கள் விஷ்ணு பக்தர்களாகி விட்டார்கள் எனும் செய்தி 

எல்லோருக்கும் ஆச்சரியத்தை உளவாக்கியது. அரக்கர்கள் எப்படி பக்தர்களாக முடியும்? தேவர்கள் பகவான் 

விஷ்ணுவை சந்திக்க சென்றார்கள். அவர்கள் பகவானிடம் கேட்டார்கள்:’ பகவான், இந்த மாய நிகழ்ச்சிக்கு 

என்ன காரணம் ?அசுரர்கள் தங்கள் எதிரிகளல்லவா?அவர்கள் தங்கள் பக்தர்கள்ஆனதில் ஏதோ 

உள்நோக்கம் உள்ளது. அதில் ஏதோ ஏமாற்று வித்தை உள்ளது.அவர்களது அசுர குணங்கள் எங்கே போய் 

ணஒளிந்து கொண்டன? உயிரினங்களுக்கு பூர்வ ஜன்ம நற் கர்மங்களின்  பயனாக உண்டாகும் பக்தி எப்படி 

அசுரர்களுக்கு உண்டாகும்? நன்மையும் பவித்திர குணங்களும்  அசுரகுணங்களோடு எப்படி ஒத்து போக 

முடியும்?இதை எங்களால் நம்ப முடியவில்லை!’

‘ ஒரு உயிரினம் அதன் இயற்கை குணங்களால் பந்திக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அப்படியிருக்கையில் ஒரு இரவில்  

அசுரர்கள் பக்தர்களாகி விட்டார்கள் என்பதை எங்கள் மனம் ஒப்புக் கொள்ள மறுக்கிறது.படிப்படியாக 

காலப்போக்கில் சாதனைகள் மூலம் இந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தது என்றால் ஒரளவாவது 

நம்பலாம்.துஷடர்களாயிருப்பவர்கள் திடீரென ஒரு பொழுது புலர்நததும் விஷ்ணு பக்தர்களாகி விட்டார்கள் 

என்றால்  அதை எங்களால் நம்ப இயலவில்லை. ‘

பகவான் சொன்னார்:’ தேவர்களே, நீங்கள் வீணாக கவலைப்படவேண்டாம்.சந்தேகப்படவும் 

வேண்டாம்.பிரகலாதன் எனது உத்தம பக்தன்.இது அவனது கடைசிப் பிறவி.ஆகவே அவன் இப்பொழுதே 

முக்தனாவதற்கு தகுதியுள்ளவனாயிருக்கிறான்.அவனிலிருந்த அஞ்ஞானத்தின் விதைகளெல்லாம் எரிந்து 

சாம்பலாகிவிட்டன.இனிமேல் அவன் பிறவியெடுக்கப்போவதில்லை. !

‘உண்மையில் ஒரு நல்லவன் கெட்டவனாக மாறிவிட்டான்  என்றறிந்தால் வேதனைப்படலாம். அது பொருளற்ற ஒரு மாற்றம்.ஆனால் நல்ல குணங்கள் ஏதுமில்லாத ஒரு அசுரன் நற்குணங்களுள்ளவனாக மாறுவது மிகவும் பொருத்தமானதும் , விரும்பத்தக்க  காரியமும் ஆகும் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்’.

‘ பிரகலாதனின்  இந்த மாற்றம் உங்களுக்கும் நல்லது தான்.’
 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 248

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 248

பிரகலாதன்- நானே விஷ்ணு

!

அவிஷ்ணு: பூஜயன்விஷ்ணும்  ந பூஜா பலபாகீபகவத்

விஷ்ணுர்பூத்வா யஜேத் விஷ்ணுமயம் விஷ்ணுரஹம் ஸ்தித: !

பிரகலாதன் தன் சிந்தனையை தொடர்ந்தார்: ” பனி படர்நத இமயமலையின் உச்சி, சூரியனின் சூடு தாங்க 

முடியாமல் உருகி  இல்லாமல் போவதில்லை.அதே போல் பகவான் விஷ்ணுவை சரணடைந்தவர்களை 

துன்பங்கள் பாதிப்பதில்லை.மரத்தின்உச்சியில் அமர்நதிருக்கும் ஒரு சிறு வானரனுக்குக் கூட கீழே நிற்கும் 

பெரிய நாயை தொந்திரவுகள் செய்ய முடியும்.அதே போல் விஷ்ணுவின் ஆதரவின் பலத்தில் அசுரர்களை 

தேவர்கள் தொந்திரவுகள் செய்கிறார்கள்.

பகவான் விஷ்ணுவல்லவா உலகை முழுவதும் காத்து வருகிறார?.அவர் கையில் ஆயுதங்கள் 

ஏதுமில்லையென்றால் கூட அவரை யாரும் எதிர்த்து நிற்க முடியாது.நரசிம்மர் தன் கை நகங்களைத் தவிர 

வேறு என்ன ஆயுதம் பயன்படுத்தினார்?

அப்படிப் பட்ட பகவான் தான் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் இருக்கக் கூடிய  ஒரே சரணம்.ஆகவே அவரை 

சரணமடைவது ஒன்று தான் வழி.யாரும் அவருக்கு மேல் கிடையாது.சிருஷ்டி- ஸ்திதி-சம்ஹாரம் ( ஆக்கல்-

காத்தல்-அழித்தல் ) எல்லாமே அவர் கட்டுப்பாட்டில் தானே நடக்கிறது.ஆகவே இந்த நிமிடம் முதல் நானும் 

அவரை சரணடைந்து அவரது சாந்நித்தியத்தை என் உள்ளில். நிறைத்துக்  கொள்ள போகிறேன்.

‘ஓம் நமோ நாராயணா’ என்ற மந்திரம் பக்தனுக்கு சர்வ ஐசுவரியங்களையும் அளிக்கின்ற திவ்விமான மருந்து 

என்று சொல்கிறார்கள்.அது என் மனதிலிருந்து நீங்காமலிருக்கட்டும்.

‘ ஆனால் தான் விஷ்ணு ஆகாமல் , விஷ்ணுவிடமிருந்து எந்த ஒரு அனுக்கிரகமும்

கிடைக்காது.ஒருவன் விஷ்ணுவை  ஆராதிக்கவேண்டுமென்றால் அவனே விஷ்ணு ஆக மாற வேண்டும்.ஆகவே

நான் விஷ்ணுவே!’

பிரகலாதன் என்ற மனிதன் விஷ்ணு தான்.அங்கு இரண்டில்லை.விஷ்ணுவின் கருட வாகனம் 

என்னுடையது தான்.என் ஒவ்வொரு அஅங்கத்தினரும் விஷ்ணு குடியிருக்கிறான்.விஷ்ணுவின் பத்தினியும் 

லக்‌ஷ்மீ தேவி என் அருகில் இருக்கிறாள்.விஷ்ணுவின் திவ்விய ஒளி என்னிலுமுள்ளது.விஷ்ணுவை 

அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கின்ற சங்கு, சக்கரம்,கதை,தாமரை மலர்,வாள், எல்லாமே என்னை 

அலங்கரிக்கின்றன.விஷ்ணுவின் நாபியிலிருந்து உயர்நது வருகின்ற எந்த தாமரை மலரில் பிரம்மா 

வீற்றிருக்கிறாரோ, அது என் நாபியிலிருந்து உயர்ந்து வந்த தாமரை மலர் தான் ..என் வயிற்றில் அனேகம் 

பிரமாண்டங்கள் உண்டாகி, அழிந்து க்கொண்டிருக்கிறது. என் நிறம் இப்பொழுது நீலம்.விஷணுவைப் போல் 

நானும் இப்பொழுது பீதாம்பரத்தை தரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

எனக்கு எதிரி யார் இருக்கிறார்கள்? நான் விஷணுவானதால் எனது எதிரிகளெல்லாம் வேறு உலகிற்கு ஓடிப் 

போய். விட்டார்கள்.என்னிலிருந்து வெளிப்படும் ஒளிவெள்ளத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அசுரர்கள் 

குழம்புகினளனர்.நான் விஷ்ணுவாகையால் தேவர்கள் என்னை புகழ்ந்து பாடுகிறார்கள்.என்னிலுள்ள எல்லா 

இரட்டை மனப்பாங்குகளையும் அழித்து நான் விஷ்ணுவாகி விட்டேன்.மூவுலகங்களையும் என் 

ஆட்சிக்குள் கொண்டு வந்து, பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லா விதமான கெடுதிகளையுபம் அழித்து, எல்லா 

உயிரினங்களுக்கும் அபயம் அளித்து, அவர்களது சஞ்சலங்களையெல்லாம் நீக்கி ஆளுகின்ற 

விஷ்ணுவாகி இருக்கிறேன் நான்..அந்த மஹாவிஷ்ணுவை வணங்குகிறேன்.’
.
.

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹா ராமாயணம் 247

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 247

பிரஹலாதனின் கதை

மனாக்சலதி பர்ணேஅபி த்ருஷ்டாரிபயபீதய:

வத்த்வஸ்த்ரஸ்யந்தி விமத்வஸ்தா ம்ரிக்யோ க்ராமகதா இவ!

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்: எந்த விதமான தடைகளுமில்லாத வேறு ஒரு வழியில் சென்று முக்தி – ஆத்ம 

சாக்‌ஷாத்காரம் அடைந்த வேறு ஒருவரின் கதையை உனக்கு கூறுகிறேன், கேள் , இராமா.பாதாள உலகில் 

ஆண்டு வந்த இன்னொர அசுர குல மன்னன் ஹிரண்யகசிபு . இந்திரனிடமிருந்து மூன்று உலகங்களையும் 

வலுவில் பறித்துக் கொண்டவன் ஹிரண்யகசிபு .அவனுக்கு நிறைய புத்திரர்கள் இருந்தார்கள்.அவர்களில் 

ஒருவன்தான் மாபெரும் பக்திமான் என பிற்காலத்தில் புகழப்பட்ட பிரகலாதன்.மூன்று உலகங்களுக்கும் 

அதிபதி, பெரும்  படை பலம், திறைமைசாலிகளான புத்திரர்கள் இப்படி எல்லா சௌபாக்கியங்களும் 

ஹிரண்யகசிபுவை அகங்காரியும், யாரையும் மதிக்காதவனாகவும் மாற்றியது.அவனது நியாயத்திற்கு புறம்பான 

செய்கைகளும்,அக்கிரமும் தேவர்களை மிகவும் கவலைக்குள்ளாக்கியது.அவர்கள் தங்களது பிரச்சினையையும் 

தீர்த்து வைக்கும்படி பிரம்ம தேவனை வேண்டினார்கள்.ஆனால் பகவான்  ஹரி தான் நரசிம்மாவதாரம் எடுத்து 

அவனை வதம் செய்தார்.

பகவான் ஹரியின் நரசிம்மாவதாரம் மிகவும் பயங்கரமும், மிகவும் சக்தி வாய்நததாகவும்  

பீமாகாரமுமாயிருந்தது.கூரிய நகங்களும்,பற்களுக்கு,நெருப்பை கக்கிக்கொண்டிருந்த 

குண்டலங்களும்,மலையை ஒத்த வயிறும்,நெருப்பு பந்தங்களைப் போலுள்ள உரோமங்களும், உலக்கை 

போன்ற அவையவையங்களும் நரசிம்ஹன் மூர்த்தி மிகவும் பயமுளவாக்கக் உருவத்துடன் காட்சியளித்தார்.

நரசிம்மரின் கோபப் பார்வையிலிருந்து தப்பிக்க அசுரரகள் அங்குமிங்கும் ஓடினார்கள். அஅரண்மனையும் 

அந்தபுரங்களும் எரிந்து சாம்பலாயிற்று. ஆனால் பிஅகலாதன் மட்டும் எங்கும் ஓடாமல் 

பயமேதுமில்லாமல்,தந்தையின் கடைசி கருமங்களை நடத்தினான்.காயமுற்றவர்களுக்கு ஆறுதல் 

கூறினான்.இருந்தாலும் நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் உண்டான நாச நஷ்டங்களைக் கண்டு பிரகலாதனும் 

மற்றவர்களைப் போல் அதிர்சசியால் பேச்சுமூச்சற்றுப் போனான்.

பிரகலாதன் கூறினான்:” இப்பொழுது நமக்கு யார் உதவி செய்வார்கள்? ஹரி சுரங்க வம்சத்தின் அடி 

வேலையையும் பிழுது எறிந்துள்ளார்.நம் எதிரிகள் நம் படைகளை வென்றுள்ளார்கள்.என் தந்தையின் காலில் 

விழுந்து வணங்கி வந்த தேவர்கள், இன்று வீடுகளை வசப்படுத்தி விட்டார்கள்.நம் பந்துக்களின் முக்கியத்துவம் 

எல்லாம் நஷ்டப்பட்டு விட்டது.அவரகள் செய்வதற்கு தொழில் எதுவும் இல்லாமல் அநாதைகளாகி 

விட்டார்கள்.ஒரு காலத்தில் வலிமை மிக்க அவர்களாக இருந்தவர்கள் இன்று வலிமை எல்லாம் இழந்து 

பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள் .விதியின் விசித்திரம் மிகவும் அதிசயமான ஒன்று.!

” பயந்த சுபாவத்தையுடைய ஒரு பெண்மான் பழக்கமில்லாத ஒரு பிரதேசத்திலுள்ள சென்று விட்டால்,ஒரு 

சிறு இலை விழும் சத்தத்தைக் கேட்டுக் கூட பயந்து நடுங்கும்.அதே போல் ஒரு காலத்தில் வீரமிக்அக படை 

வீரர்களாக இருந்த அசுரர்கள் எதை கண்டாலும் கேட்டாலும் பதறினார்கள்”

நமது கறப்பதற்காக விருட்சத்தின் தேவர்கள் கொண்டு போய்விட்டார்கள்.முனபு அசுரர்கள் தேவ 

கன்னிகைகளை ஆர்ததியோடு பார்த்தார்கள்,  என்றால், இன்று அசுர குலப் பெண்களை தேவர்கள் கவர 

முயலுகிறார்கள்.அசுரர்களின்அந்தப்புரத்தில் வாழ்ந்து வந்த அப்சரஸுகள் ஓடிப் போய் மா மேருவின்,உச்சியில் 

ஒளிந்துகொள்கிறார்கள்.என் தாய்மார்கள்  மிகுந்த துன்பத்திற்கு ஆளாகியுள்ளார்கள்.என் தந்தையைப் 

விசிறிகள் கொண்டிருந்த விசிறிகள் இன்று தேவேந்திரனோ வீசித் கொண்டிருக்கின்றது. மகா விஷ்ணுவின் ‘ 

‘கருணையால்’ சாதரணமான,விவரிக்க இயலாத கெடுத்து நாம் அனுபவிக்கின்றோம் .யோசிக்க யோசிக்க 

இந்த நிலையிலிருந்து தப்பிக்க வழியோ, தப்பிக்க வழி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையோ தான் காண 

வில்லை.’
.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 245

    தினமொரு சுலோகம்

நாள் 245

ந சிஞ்சிதபி கர்த்தவ்வியம் யதி நாம் மயாத்யானா

தத்கஸ்மாந்ந கரோமீதம் கிம்சித்பக்ருத்யதக
ர்ம வை
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” பலி மகாராஜனின் பிரஜைகளான எல்லா அசுரர்களும்  விஷயத்தை கேள்விப்பட்டு அரண்மனையை நோக்கி ஒடி வந்தார்கள்.தியானத்திலிருந்த அரசனை சுற்றி நின்றுகொண்டு ‘என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக’ சுக்கிராச்சாரியரை தியானித்து வரவழைத்தார்கள்.இந்திரியங்களுக்கெல்லாம் அப்புறமான தியான நிலையில் ஆழ்ந்திருக்கும் பலி ராஜனைக் கண்டார் சுக்கிராச்சாரியர்.உள்ளிலுண்டான மகிழ்சசியினால் ஒரு சிறு புன்னகையுடன் அசுரர்களை பார்த்து கூறினார்:’இதுவல்லவா எல்லாவற்றிலும் சிறந்த பாக்கியம்! அசுரர்களே இப்பொழுது ஒன்றும் கேட்காதீர்கள்.அஞ்ஞான இருள் அகன்று விட்டால் ஞான சூரியன் உதயமாகிறான்.அது தான் பலிராஜனின் நிலை தற்பொழுது.சற்றே பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள். இன்னும் சிறிது நேரம் கழித்து அவர் தானாகவே இந்த நிலையிலிருந்து விழித்து எழுவார்.அவரது போதத்தில் இவ்வுலகம் மீண்டும் முளை விடும்.ஆகவே நீங்கள் எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் வேலைகளை கவனிக்க செல்லுங்கள்.அவர் ஆயிரமாண்டுகளுக்குப் பின் தான் பிரபஞ்ச போதத்திற்கு திரும்புவார்’

  குருவின் வார்த்தைகளைக்கேட்ட அசுரர்கள்  தங்கள் கர்மங்களை ஆற்றுவதற்காக திரும்பி போனார்கள்.ஆயிரம் தேவ வருடங்கள் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த பலி ராஜன் தேவ-கந்தர்வர்களின் சங்கீதத்தைக் கேட்டு விழித்தெழுந்தான்.அவரிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு லௌகீகத்திற்கு அப்பாற்பபட்ட ஒளி இந்த பிரபஞ்சத்தை ஒளிமயமாக்கியது.அசுரர்கள் மீண்டும் அரண்மனையை நோக்கி ஓடி வந்தார்கள்.

அதற்கு முன் பலி ராஜன் இப்படி யோசிக்கலானார்:’ எனக்கு இதே நிலையில் தொடர வேண்டும் என்று ஆவலாக உள்ளது.ஆனால் புற உலக கர்மங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? என் இதயமும் பரமானந்தத்தால் நிறைந்துள்ளது.’

அதற்குள் அசுரர்கள் எல்லோரும் பலி ராஜனைக் சுற்றி வந்து நின்றிருந்தார்கள்.

பலி தொடர்ந்து சிந்திக்கலானார்:’ நான் போதம். என்னில் எந்த விதமான வக்கிரத்தன்மையும்  விசித்திரமும் இல்லை.எனக்கு தியாகம் செய்வதற்கோ, அடைவதற்கோ ஒன்றும் இல்லை.என்ன ஆச்சரியம்! நான் முக்தி வேண்டுகிறேன்.ஆனால் நான் கட்டப்பட்டவனாகவே(பந்தனத்தில்்) இருக்கிறேன்.நான் எப்பொழுது இந்த பந்தனத்திற்காட்பட்டவனானேன்? யார் என்னை இந்த பந்தத்திற்குள்ளாக்கினது எப்படி இந்த நிலைமை உளவாயிற்று?இப்பொழுது நான் ஏன் முக்திக்காக ஏங்குகிறேன்? பந்தமும் இல்லை;முக்தியும் இல்லை.தியானம் செய்வதாலும் செய்யாமலிருப்பதாலும் என்ன கிடைக்கப் போகிறது? தியானம் எனும் பிரமையிலிருந்தும் விடுபட்டு அதற்கு பின் என்ன நிலை உள்ளதோ அந்த நிலையில் நிரந்தரமாக குடியிருப்பதல்லவா உத்தமம்? எனக்கு நேடுவதற்கும் இழப்பதற்கும் ஒன்றும் இல்லை.நான் தியான நிலையையோ தியானமற்ற நிலையையோ ஆசிக்கவில்லை.இன்பமோ துன்பமோ ஒன்றும் வேண்டாம்.பரம பதம் இவ்வுலகமோ எதுவும் எனக்கு வேண்டாம்.நான் வாழவில்லை; இறக்கவும் இல்லை.நான் ‘ ஸத்’ உம் இல்லை; ‘ ‘அஸத்’ உம் இல்லை.அனந்தவும்- முடிவில்லாததும் எப்பொழுதும் உண்மையாகவிருக்கின்ற என்னை நமஸ்கரிக்கின்றேன்.இந்த உலகம் எனது சாம்ராஜ்ஜியம் இருக்கட்டும்.எனக்கு இந்த சாம்ராஜ்ஜியம் இல்லாமலாகட்டும்.எனக்கு எந்தவித பாதிப்பும் கிடையாது.
தியானத்தினாலும் சாம்ராஜ்ஜியத்தினாலும ௐரு பயனுமில்லை.காரியங்கள் எப்படியிருக்கிறதோ அப்படியே இருக்கட்டும்.நான் யாருக்கும் கட்டுபட்டவனில்லை.எனக்காரும் கட்டுப்பட்டவர்களும் இல்லை.
“நான் எனும் எனக்கு செய்யவேண்டிய கர்மங்கள் எதுவுமில்வுலை.அப்படியிருக்கையில் சகஜமாக வந்துசேரும கர்மங்களை ஏன் கூடாது?”என்று மனதில்நி நினைத்துக்
கொணடு தனது ஒளிமிகுந்த கண்களால் தனது பிரஜைகளளை பார்த்தான் பலிராஜன்,அந்த பாரவை உதயசூரியன் தாமரை மலர்களைப் பார்த்தது போல் இருந்தது..

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 244

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 244

காற்றில்லாத இடத்து தீபம்

த்யாத்யேத்யத்யானஹீனோ நிர்மல்:ஶாந்தவாஸன:

ப்புவாவாததீபாபோ பலி: ப்ராப்தமஹாபத:!

சுக்கிராச்சாரியர் சென்ற பிறகு பலி ராஜன் யோசிக்க ஆரம்பித்தான்:” என் குரு நாதன் சொன்னது முற்றிலும் 

பொருத்தமானதும் உண்மையும் தான்.நிச்சயமாக எல்லாமே அனந்தாவபோதம் தான் அதல்லாமல் மற்றொன்றில்லை.அந்த போத சத் ‘ இது சூரியன்’ என்று நினைக்கும் பொழுது அங்கு இருட்டு விலகி ஒளி பரவுகிறது. அங்கு சூரியன் உதயமாகிறான்.வெளிசம் எது இருட்டு எது என்று பகுத்தறியும் உதவுவது இந்த 

போதம் தான்.பூமியை பூமியாகவும் ஆகாயத்்தையும் திசைகளையும் அவ்வாறு காண்பதற்கு உதவுவது இந்த 
ம் தான். இந்த பிரபஞ்சத்தை உருவாக்குவதும் பரிபாலித்துக்கொண்டிருப்பதும் போதம் தான்.

போதம் ஒரு மலையை மலையாக பகுத்தறியவில்லை என்றால் மலை எங்கிருந்து வரும்.இங்கு நாம் காண்பதெல்லாம் போதம் ன்புலன்களும்உடலும்மனதிலுண்டாகின்ற ஆசாபாசங்களும் உள்ளிலிருப்பவையும் வெளியேஇருப்பவையும் ஆகாயமும் மாறுதல் என்கின்ற விசித்திர நிகழ்வுகளும் எல்லாம் போதம் தான் .எனக்கு பிரபஞ்சத்திலுள்ள மற்ற பொருள்களுடன் ஏற்படுகின்ற தொடர்புகளும் அதனால் ஏற்படுகின்ற அனுபவங்களும் எல்லாமே போதம் உளவாக்கின்றவை தான்.சரீரம் எந்த வித்த்திலும் அதற்கு 
காரணமல்ல.சரீரமில்லாமலே நான் போத சொரூபம் தான்.அந்த போதமேயில்லாத விசுவத்தின் ஆத்மாவும்.ஒன்றன்றி மற்றொன்றில்லாமல் எங்கும் போதம் நிறைந்து நிற்கின்றது.அப்படியிருக்கையில் எனக்கு யார் நண்பன்? யார் விரோதி? இந்த பலி என்றழைக்கப்படுகின்றவனின் தலையை வெட்டியெறிந்தாலும், 

அனந்தாவபோதத்தின் தலைக்கு ஒன்றும் நேரப்போவதில்லை.வெறுப்பு முதலிய மற்ற 

குணங்களுள்ளவர்களாக இந்த போதத்தின் மாற்றங்கள் தான்.ஆனால் மனதும் அதில் உண்டாகின்ற வெறுப்பு மற்றும் ஆசாபாசங்களும்,உண்மையாக முடியாது.ஏனென்றால் அனந்தமான ஒன்றில் எப்படி வேற்றுமைகள் உளவாக முடியும்? போதம் நித்திய சுத்தமானது. அதற்கு முதலும் இல்லை ;முடிவும் இல்லை. போதம் என்பது 
அதன் பெயரில்லை.அது ஒரு குறியீட்டுக்கு சொல் மட்டுமே.அதற்கு பெயரும் கிடையாது,உருவமும் கிடையாது.

‘நான்’ சிரஞ்சீவியான பரம்பொருள் தான்.எனக்கு விஷயங்களும் விளக்கங்களும் 

அவசியமில்லை.கவர்சசியான எந்த ஒரு வஸ்துவோ, விஷயங்களோடு என்னை 

ஈர்பபதில்லை. அப்படிப்பட்ட,என்றென்றும் சுதந்திரமான அந்த சர்வ வியாபிக்கு என் நமஸ்காரங்கள்.விஷயீ-விஷய வேற்றுமைகளில்லாத என் ஆத்மாவையும் நான் வணங்குகிறேன்.எல்லா பொருள்களிலும் ப்படுகின்ற  ஒளியும் அதுவே தான்.அனுபவங்களுக்கான ஆர்வம் அடங்கின போத சொரூபம் தான் நான்.ஆகாயம் போன்று எல்லையில்லாதவற்றை நான்.இப்பிரபஞ்ச இன்ப துன்பங்கள் என்னை ஒன்றும் செய்யாது.எனக்கு அவைகளில் எந்த ஈடுபாடும் இல்லை.சுகமும் துக்கமும் எனக்கு ஒரே போல்தான்.ஒரு பொருளிலிருந்து இன்னொரு பொருளுக்கு ஒழுகிக் போகின்ற உயிர் சக்தி எந்தவிதமான லாப நஷ்டங்களையும் உளவாக்குவதில்லை.போதம் மட்டுமே உள்ளது என்கின்ற பொழுது மனோ விசாரங்களை, அவைகளில் உளவாகின்ற மாற்றங்களை அவைகளில் ஏற்படுகின்ற ஏற்ற இறக்கங்களோ, எதுவும் போதத்தை பாதிப்பதில்லை.ஆகவே ஆத்மாவில் பரமமான அமைதி உண்டாகும்பொழுது, ‘ நான்’ தொடர்ந்து எனது 
கர்மங்களை ஆற்றிக்கொண்டு கொண்டு எந்த வித மான பாதிப்பும் இல்லாமல் இருந்து கொண்டிருப்பேன்.”

வஸிஷ்டர் சொன்னார்” அதன் பின் பலி ராஜன் ‘ ஓம்’ எனும் பிரணவம் மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டு மௌனமாக இருந்தான்.’ எல்லா சந்தேகங்களும் நீங்கள் பெற்று, வஸ்துக்களைக் பற்றின் எந்த விதமான சிந்தைகளுமில்லாமல்,விஷய-விஷயீ என்கின்ற வேற்றுமைகள் எதற்கும் ஆட்படாமல்,மனோ விசாரங்கள்- 

சிந்தைகள்-மனோ விசாரங்களின் விஷயம்( தியானம், தியானிப்பவன், தியான விஷயம்)என்ற ண்ணங்ளேதுமில்லமல்,பலிராஜன் தொடர்ந்து வாழ்ந்து வந்தான்.எந்த விதமான இலடசியங்களுமில்லாமல்,மிகவும் அமைதியுடன்,மனம் அடங்கி, காற்றில்லாத இடத்தில் எரிந்துகொண்டிருக்கின்ற தீபம் போல் அவன் பரம்பதத்தில் ஆனந்தத்துடன் வாழ்ந்தான்.”
 

  யோகவாஸிஷ்டம என்ற மஹாராமாயணம் 243

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 243

பவ்யேஸி சேத்ததேதஸ்மாத்ஸர்வமாப்னோஷி நிஶ்சயாத்

நோ சேத்தத்வஹ்வபி ப்ரோக்தம் த்வயி கஸ்மனி ஹுயதே!

பலிராஜன் தானே சொல்லிக்கொண்டான்:” என் அதிருஷ்டம்;தந்தை சொன்னது தகுந்த நேரத்தில் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.இப்பொழுது எனக்கு லௌகீக சுகங்களின்பாலுள்ள எல்லா விருப்பமும் அற்றுப் போய்விட்டன.எனக்கு முதற்கண் சம்மான அந்த சாந்தி நிலையை அடைய வேண்டும்.திரும்பத் திரும்ப செல்வம் சேர்பபதிலும், ஆசைகளையு பீஊர்ததி பண்ணுவதிலும் புலனின்பத்திலுமுள்ள ஆஸக்தி அற்றுப் போய்விட்டன.இந்த சுகமான சாந்தமான நிலை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.இது அளவற்ற மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.உள்ளார்நத சாந்தியில் மற்றெல்லா இன்பங்களும் செல்லாக் காசாகிவிட்டன.வாழ்ககை என்பது அனுபவங்களின் தொடர் கதை தான். திரும்பத் திரும்ப அதே நிகழ்வுகள்; அதே அனுபவங்கள்.எந்த விதமான புதுமையுமே இல்லை.

நான் எல்லாவற்றையும் மனதால் உதறித் தள்ளிவிட்டேன்.இனிமேல் ஆத்ம சொரூபத்தில் லயித்து மகிழ்சசியில் மூழ்கப் போகிறேன்.இந்த பிரபஞ்சமே மனதின் கற்பனை தானே! அதை தியாகம் செய்வதால் நமக்கென்ன நஷ்டம்? மனமாற்றத்தைக் குறித்துள்ள இந்த விவாதம் போதும்.வியாதிக்கு வேண்டியது வைத்தியம் தான்.முடிவில்லாத விஙாதங்களினால் எந்த பயனுமில்லை.’ நான் யார்?’ ‘ இவையெல்லாம் என்ன?’ என்ற கேள்விகளை சுக்ராச்சாரியரிடமே கேட்போம்.”

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்”இவ்வாறு மனதில் தீருமானித்த பலிராஜன் சுக்ராச்சாரியரிடமே மனதில் தியானிக்க ஆரம்பித்தான்.எப்பொழுதும் அனந்தாவபோதத்தில் பரம சாந்தி கொண்டிருந்த ஆச்சாரியார் தனது சீடனின் பிரார்த்தனையை புரிந்து கொண்டு  அதே நொடியில் பலி ராஜன் முன்னால் பிரத்தியட்சமானார்.குரு வைக்க் கண்டவுடன் பலி ராஜனின் முகத்தில் ஒரு மகிழ்ச்சி தோன்றியது; தெய்வீகக் களை உண்டாயிற்று.பலிராஜன்  குருவை பணிவுடன் வரவேற்று பாத பூஜை செய்து நமஸ்கரித்தான்.

பிறகு ஆச்சாரியரிடம் கேட்டான்:’ பகவான்,தங்களுடைய தெய்வீக சக்தியின் ஒளிதான் என்னை இந்த கேள்விகளை தங்களிடம் கேட்க என்னைத் தூண்டியது.எனக்கு லௌகீக சுகங்களின் எவ்விதமான விருப்பமும் இல்லை.ஆனால் எனக்கு உண்மையை அறிய ஆவல் உள்ளது.நான் சார்? தாங்கள் யார்? இந்த பிரபஞ்சம் தான் என்ன? இவையே எனக்கு தங்கள் சற்றே விளக்கி கூறுவீர்களாக.’

சுக்ராச்சாரியர் கூறினார்:” நான் இன்னொரு காரியமாக சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். ஆகவே சுருக்கமாக உன். சந்தேகங்களுக்கும் விளக்கம் கூறுகிறேன், கேள்.’ போதம் ( பிரம்மம்) மட்டும் தான் உண்மையாக உள்ளது.இங்கு காண்பதையும் காணப்படாமையால் இருப்பவையும் எல்லாம் அந்த போதம் தான்.எங்கும் நிறைந்து நிற்பதுண்டு போதம் தான்.நீயும் நானும் இந்த உலகமும் எல்லாம் போதமல்லாமல் வேறொன்றல்ல.’ 

‘ உனக்கு பணிவும் உள்ளார்ந்த ஆர்வமுற்று இருந்தால் நான் இப்பொழுது சொன்னதிலிருந்தே எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொள்ள முடியும்.அப்படியில்லையென்றால் எவ்வளவு விவரித்தாலும் அது நெருப்பு அணைந்துவிடாமல் வெறும் சாம்பலை மட்டும் மிஞ்சியிருக்கும் ஹோமகுண்டத்தில் அர்க்யம் அர்ப்பணிப்புள்ள போல் வீண் வேலையாகும்.’ எரிந்து கொண்டிருக்கின்றோம் ஹோமகுண்டத்தில் அர்க்யத்தை ஹோமித்தால்த் தான் அவை அக்னியில் எரிந்து சேர வேண்டியவர்களையும் சேரும். என்பது உனக்குத் தெரிந்ததே! 

போதத்தில் உளவாகின்ற விஷய வாசனைகள், கற்பனைகள் தான் பந்தங்கள்.அவைகளை நிரப்புதல்- ஒதுக்கித்தள்ளுங்கள் தள்ளுவது தான் முக்தி.அவபோதத்திலிருந்து விஷயங்களில் குறித்துள்ள ‘ அறிவை’ எடுத்துவிட்டால் மீதமிருப்பது சத்தியமான போதம் மட்டும் தான்.எல்லா த்த்துவ ங்களின் அடிப்படையும் இது தான்.இந்த உணர்வில் திடமாக நின்றுகொண்டிருந்தால் நீ அனந்தாவபோதத்தைக் காண முடியும்.எனக்கு வேறு சில கர்மங்கள் ஆற்ற வேண்டியுள்ளதால்,நான் விடை பெறுகிறேன்.சரீரம் உண்டாகிவிட்டால் அதற்கான கர்மங்களை ஆற்றாமலிருப்பதாலும் முடியாதல்லவா! 

.