RAMANEEYAM 1

Rise of a Star

Whatever happens in the world are results of cyclical revolution. Whenever this fundamental truth is forgotten or suppressed by vested interests, just to remind us the truth Gurus descend on the universe. A few to be mentioned are Goudapathar, Adthi Sankarar, Ramanujar, BhagavAn Ramana MAHARSHI, Sri Ramakrishna paramahamsar
Belong to this category of great Gurus. If at all anyone claims that he is the GOD, it is little difficult to accept him. People going after him certainly give rise to unnecessary apprehension. It is true that because of excessive devotion to their Guru disciples deify him. Even such behaviour is not acceptable.
GoudapAthar through his explanatory works on Mandukyopanishad laid the foundation for the AdvaithA philosophy.
Sri Adhi SankarachArya through his analysis gave Advaitha philosophy a more rational and acceptable format.
But BhagavAn Ramana Maharshi, slightly deviating from these Gurus, by his seclusion from the world for nearly thirty years, and gaining from his own experience, observed silence for most of his life thereafter except very few interactions with those who approached him expounded a rare philosophy which is ‘vichAra mArga” or “Who am I?”
Enquiry.
He had gone into the ArunAchalEswarar temple in TiruvannAmalai only once when he entered thiru Arunai for the first time.
He did not require going to temples, because he had realized that there is no God apart from self. That was the essence of his philosophy. We will see more of it in the coming days.
Star rises
A male child was born to Shri Sundaram Iyer and Srimathi AzhagammAl in the year 1879 29th of December in a small village called Tiruchuzhiyal near Madurai southern Tamilnadu. The day was so auspicious in as much as that was the day commemorating the celestial dance Lord Parama Siva which symbolized the srishti,samrakshanam,and SamhAram-the three functions of the Para Brahmam. That day is Arudra Darsana Day. The star was born at 1.00AM on that day when day has not yet dawned. He was christened Venkata Raman by his parents.
He was drawn to TiruvannAmalai in his sixteenth year certain inexplicable( to ordinary humans like us) forces. There he lived for the rest of his life. After 30 years of mounaviratham, world was drawn to him and he was called Ramana Maharshi. He became the torch bearer for millions around the world.
Today in the Tamil month of Karthikai a jothi is lighted at the top of the ArunAchala hill.
Ramana Maharshi lived at the foothills as a Jothi nearly sixty years showing moksha marga to all of us. Even today people visiting the place get tremendous solace and peace of mind

Advertisements

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 230

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 230

ஆசை தான்  நாசத்திற்கு விளை நிலம்

அத்யைஶைவாத்தி மாம்ஸாஸ்திருதிராதி ஶரீரகாத் 

மனோபிலவிலீனைஷா த்ரிஷ்ணாவநஶ்யநீ ந்ருணாம்!

अद्यशैवात्ति मांसास्थिरुधिरादि शरीरकात्

मनोबिलविलीनैषा त्रुष्णावनशुनी न्रुणाम् !

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” ஆத்மா தானாகவே – எந்தவித காரணவுமில்லாமல்- தன்னை மறந்து, தன் 

சொரூபத்தை மறந்து, பிரபஞ்ச வஸ்துக்களுடனும், அவை நல்குகின்ற அனுபவங்களுடனும் 

ஒன்றிப்போய்,மாசடைகின்றது.அப்பொழுது அங்கு ஆஸக்தி உளவாகின்றது.மேலும் மேலும் 

அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஒரு உந்துதல் மாயா மயக்கத்தை ஊக்குவித்து,தீவிரமாக்குகின்றது.விசுவ 

பிரளயத்தைக் வேண்டுமென்றால் சிவன் முதலிய தேவர்கள் எதிரக்கொண்டு சமாளித்திருக்கலாம். ஆனால் 

ஆசை எனும் அக்னியை எதிர்கொண்டு வெற்றி பெறுவதற்கு யாராலும் அவ்வளவு எளிதாக இயலாது.

இராமா,இவ்வுலகில் நிகழ்ந்துள்ள எல்லா துன்பங்களும் கஷ்டங்களும் ஆசையினாலுண்டானது தான்.

” கண்ணுக்குத் தெரியாமலே இருந்து கொண்டு , ஆசை எனும் மாயப் பிசாசு,சரீரத்திலுள்ள மாமிசம் – 

இரத்தம் முதலிய எல்லாவற்றையும் கொஞ்சமும் மிச்சம் வைக்காமல் உண்டு களிக்கின்றது.”

ஒரு சில நொடிகளுக்கு அது அடங்கிவிட்டது போல் தோன்றினாலும், அடுத்த நொடியிலேயே அது மீண்டும் 

உயிர்ப்பெற்று , வளர்நது, பெரிய உருவமாகிவிடுகிறது.ஆசையின் வலையில் சிக்கி மனிதன் வலுவிழந்து, 

ஒளியிழந்து, பரிதாபமான நிலைமையில், கேடுபயக்கும் மனப்பாங்குடன் மாயாமயக்கத்தில் 

வாழ்கிறான்.ஆனால் இந்த ஆசைகள் அழிந்துவிட்டாலோ ஜீவாத்மா மாசற்றதாய் தெய்வீக குணங்கள் 

நிறைந்தவனாகிறது.

அஞ்ஞானியின் இதயத்தை மட்டும் தான் ஆசையின் மாயக்கரங்கள் எட்டிப் பிடிக்கின்றன.

விலங்குகள் உணவின் மீதுள்ள ஆசையால் வேடன் விரித்த வலையில் சிக்குவது போல் , மனிதாத்மா 

ஆசையின் பின்னால் ஓடி ஓடி நரகத்தில் வாழ்கிறான்.முதுமையில் விளையும் பார்வையின்மை கூட, 

ஆசையினால ஒரு நொடியில் உளவாகும் மயக்கத்தின் அளவு கேடு விளைவிக்காது.ஆசை அவனை சிறுமைப் 

படுத்தி மானபங்கப் படுத்துகின்றது.

பகவான் விஷ்ணு கூட மகாபலியிடம் யாசிக்கச் சென்ற பொழுது குள்ளமான வாமன உருவத்தில்த் தான் போக 

வேண்டி வந்தது.

ஆகவே ஆசயை அருகே நெருங்க விடாமல் விலக்கியே வைக்க வேண்டும்.அதை முழுவதுமாக 

கைவிடவேண்டும்.மனிதனின் வீழ்ச்சிக்கு காரணமே ஆசை தான்.

ஆனால், இந்த ஆசையெனும் உத்வேகத்தால்த்தான் சூரியன் உதிப்பதும் ஒளி உமிழ்வதும். அதே 

காரணத்தினால்த் தான் காற்று வீசுவதும் மலைகள் நிலைகொள்வதும், பூமி எல்லா உயிரினங்களுக்கும் 

பாதுகாப்பாக இருப்பதும். ஏன், இந்த மூவுலகங்களும் இருந்து கொண்டிருப்பதுடன் கூட  ஆசையின் 

உத்வேகத்தால்த்தான் தான்.எல்லா உயிரினங்களையும் இணைப்பது பாசக்கயிறெனும் ஆசை தான்.எந்த 

கயிறை வேண்டுமானாலும் அறுத்து விடலாம் ஆனால் பாசக்கயிற்றால் அறுப்பது மட்டும் அவ்வளவு எளிதல்ல.

ஆகவே இராமா, எல்லா விதமான மனோ சங்கல்பங்களையும் கைவிட்டு,சிந்தைகள் கற்பனைகள் 

எல்லாவற்றையும் கைவிட்டு,நீ இன்றே ஆசையிலிருந்து விடுபடு.கற்பனைகளும், சிந்தைகளும், 

எண்ணங்களுமில்லை என்றால் மனமும் கிடையாது… 

முதலில்,’ நான’ ‘ நீ’ ‘ அது’ என்ற எண்ணங்களை மனதிலிருந்து துடைத்தெறிந்து விடு.ஏனென்றால் 

இம்மாதிரி எண்ணங்கள் உளவாக்குகின்ற மனோ விருத்திகள் தான் ஆசைகள், ஆஸக்திகள்.அம்மாதிரி 

மனோவிருத்திகள் உண்டாகமலிருந்தால் நீயும் ஞானியாக விடுவாய்.ஆசையும் அகங்காரமும் இரண்டில்லை. 

அவை ஒன்றே! எல்லா பாப கர்மங்களுக்கும் உறைவிடம் அதுவே தான்.

இராமா,ஞானமெனும்- விவேகமெனும் வாளால் அஹங்காரத்தின் வேரை அறுத்து, பயத்தை அழித்து விடு. நீ 

முக்தனாகி விடுவாய்

 

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 229

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 229

ஆத்மாவும் மனமும்

ஆத்மனோ ஜகதஶ்சாந்தர் த்ருஷ்டத்ரிஶ்யதஶாந்தரே

தர்ஶநாக்யே ஸ்வமாத்மானம் ஸர்வதா பாவயான்பவ!

आत्मनो जगदश्चान्तर् द्रिष्ट्यद्िश्य दशान्तरे 

दर्शनाख्ये स्वमात्मानम् सर्वदा भावयन्भव।

வஸிஷ்டர். தொடர்ந்தார்: புத்தி வளராதவர்களுக்கு ஆன்மீகஞானத்தை ஊட்ட நினைப்பவர்கள் ஒரு சிறிய 

குடையினால் ஆகாயத்தை மறைத்து விடலாம் என்று எண்ணுபவர்களே! ஏனென்றால் விலங்குகளைப் போல் 

வாழ்கின்றவர்களால் உயர்ந்த நிலையிலுள்ள தத்தவங்களை புரிந்து கொள்ள முடியாது என்பதில் எள்ளளவும் 

சந்தேகம் வேண்டியதில்லை.மனது என்கின்ற கயிற்றால் கட்டப்பட்டு அவர்கள் மேய

விடப்பட்டுள்ளார்கள். தங்கள் மனமென்ற மாயையில் கட்டப்பட்டு  அஞ்ஞானம் எனும் புதைகுழியில் புதைந்து 

போவதைக் கண்டு கற்களும் கண்ணீர் விடும்.ஆகவே ஞானிகள் அம்மாதிரி மனக் கட்டுப்பாடு 

இல்லாதவர்களுக்கு ஆத்ம வித்யை கற்றுக் கொடுக்க முயல மாட்டார்கள்.

ஆனால் மனக்கட்டுப்பாடு நேடி, ஆத்மவிசாரத்திற்கான பக்குவமடைந்தவர்களுக்கு துக்க நிவுருத்தி 

கிடைப்பதற்கு மகான்கள கண்டிப்பாக உதவவும்  செய்வார்கள்

இராமா, மனதிற்கு இருப்பு கிடையாது.தேவையில்லாமல் அதன் இருப்பை உண்டு பண்ணி 

துன்பபடாதே.ஏனென்றால் அது ஒரு பிசாசு.அது நம்மை அழித்து விடும்.ஆத்மாவை மறந்து விட்டோமென்றால் 

மனம் உண்டு என்று பொருளாகிறது.அதைக் குறித்து யோசித்துக் கொண்டேயிருந்தான் அது வளர்நது  

பெரிதாகிப் கொண்டேயிருக்கும்.ஆகவே அதைக் குறித்துள்ள சிந்தைகளை விட்டு விடு.

உன்னில் வஸ்து போதம் – வெளிப் பொருட்களைக் குறித்துள்ள அறிவு உதயமாகும் பொழுது நீ 

வாசனைகளுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறாய்.அது தான் பந்தம். அதுவே பந்தனம்.இந்த வாசனைகள் என்ற 

பந்தங்கள் இல்லாதாவது தான் முக்தி.அதாவது மனம் இல்லாத நிலை. 

இயற்கையின் குணநலன்களுடன் உண்டாகும் தொடர்பு பந்தங்களையும் உளவாக்குகின்றது.அந்த தொடர்பு 

அறுத்துவிட்டால் முக்தியை நோக்கி முன்னேறலாம்.

நீ எந்த வழியை வேண்டுமென்றாலும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம்.

‘ நான் அதுவல்ல ‘, ‘ நான் இதுவல்ல’,( நேதி, நேதி) என்று விசாரமார்ககத்தில் சென்று உன்னையே நீ

அறிந்து, உணர்ந்து, அனந்த ஆகாயம் போன்று சஞ்சலமேதுமில்லாதவனாக இரு.’ ஆத்மா’ ‘ பிரபஞ்சம்’ 

என்ற இரட்டை மனோபாவத்தை உண்டு பண்ணுகிற மாசடைந்த சிந்தைகளை கைவிடு.

‘ ஆத்மா என்ற திருஷ்டாவிற்கும்( காண்பவனுக்கும்) உலகம் என்ற திருசியத்திற்கும் ( காட்சிக்கும்) இடையில் 

நீ ‘காண்பது’ என்ற திருஷ்டியாக இருக்கின்றாய். இந்த உண்மையின் சாகஷாத்காரம். உன்னில் எப்பொழுதும் 

நிறைந்திருக்கட்டும்.’

அனுபவிக்கின்றவனுக்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையில் நீ நிற்கின்றாய்.இந்த உண்மை உணர்த்துவது  தான் 

ஆத்ம ஞானம்.அதில் அசையாமல் உறுதியாக நில்.

இந்த ஆத்மாவை தவிர்த்து வேறு ஒரு பொருளைக் குறித்து சிந்திக்க ஆரம்பிக்கின்ற பொழுது நீ மனமாக 

மாறுகிறாய். அதாவது ‘ விஷயி’ ஆகிவிடுகிறாய். அதனால் துன்பத்திற்கான ஆளாகிறாய். ஆத்ம 

வித்யையிலிருந்நது  மாறுபட்டது மனம். அது தான் துன்பத்தின் உறைவிடம்.

‘எல்லாம் ஆத்மாவே’ என்ற உணர்வு உண்டாகிவிட்டால்,மனமில்லை, விஷயமில்லை, விஷயி 

இல்லை.எண்ணங்களில்லை.

‘ நான் இந்த சரீரம்’ என்று எண்ணி விட்டாலோ ‘ மனம்’ உண்டாகிறது.அது துன்பமயமானதாகவும் 

இருக்கிறது.

‘ நான் ஆத்மா; நான் ஜீவனோ, சரீரமே மற்ற எந்த வஸ்துவோ அல்ல; ஏனென்றால் அவை எதுவும் உண்மையில் 

இல்லை.’

இந்த உண்மை புரிந்துவிட்டால்,மனம் காணாமலே போய்விடுகிறது; பரமானந்தம் தான் பிறகு.

‘ இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதுமே ஆத்மா தான்.’ என்ற உண்மையின் வெளிச்சத்தில் மனமென்ற இருளிற்கு 

இடமில்லை.மனமெனும் நாகம் நம்மை பிடித்துக்கொண்டிருக்கும்பொழுது தான் பயம் உண்டாகிறது.யோக 

சாதனைகளை மூலம் மனோ நாசம் சம்பவித்தது் விட்டால் பயத்திற்கும் எங்கே இடம்?
.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 239

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 239

ஏக ஏவாஸ்மி ஸுமஹாம்ஸ்தத்ர ராஜா மஹாத்யுதி:

ஸர்வக்யத் ஸர்வக: ஸர்வ: ஸ ச த்ருஷ்ணீம் வ்யவஸ்தித:

एक ऐवास्मि सुमहांस्तत्र राजा महात्याति:

सर्वक्रित सर्वग: सर्व: स च त्रुष्णीम व्यवस्थित: !

விரோசனன் பலி ராஜனிடம் கூறினான்,” மகனே, மூன்று உலகங்களையும் தன்னுள் கொண்ட ஒரு மண்டலம் 

இருக்கிறது.அதில் மலைகளோ, ந்திகளோ, பொய்கைகளோ, காடுகளோ, பூமியோ, ஆகாயமோ, நீயோ, 

நானோ, ஏன் தேவர்களோ, மஹாவிஷ்ணு முதலிய தெய்வங்களோ கூட கிடையாது.’ அங்கு இருப்பது 

பரமமான அந்த ஒளி மட்டுமே.அது தான் சர்வ வல்லமை படைத்ததும் எங்கும் வியாபித்திருப்பதுமான 

எல்லாவற்றின் உட்பொருளான சத்’.அது தான் எல்லாவற்றின் எல்லாம்.அது சாந்தமாக, 

செய்வதற்கேதுமில்லாத ஒன்றாய் நிலை கொள்கின்றது. மஹாராஜாவான அவரின் ஆணைக்கிணங்க 

ஒரு மந்திரி தான் கர்மங்கள் ஆற்றுகின்றார்.அவர் இல்லாததை உண்டுபண்ணுகிறார்; இருப்பதை உருவ 

மாற்றத்திற்கு ஆளாகின்றார்.மந்திரியோ எதையும் அனுபவிக்கவும், ஆஸ்வதிக்கவும் இயலாதவராக 

இருக்கின்றார்.

அஞ்ஞானியும் அறிவிலியுமான மந்திரி அரசனின் ஆணைகளை கேள்வி கேட்காமல் நிறைவேற்றுகிறார். அரசன் 

தனிமையில் பரம சாந்தமாக காட்சியளிக்கிறான்.

பலி ராஜன் தந்தையிடம் வினவினான்: ‘ தந்தையே, உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் தீங்கு விளையாத 

மண்டலங்கள் ஏதாவது உள்ளதா? யார் இந்த அரசனும் மந்திரியும்?இந்த கதை மிகவும் விசித்திரமானது 

இருக்கிறதே! நான் இது வரை கேள்விப் பட்டதேயில்லையே!கொஞ்சம் விபரமாக்க் சொல்லவும்’

விரோசனன் சொன்னார்,” தேவர்கள்- அசுரர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து படையெடுத்து வந்து  போராடினாலும் 

இந்த மந்திரியை வெல்ல இயலாது.அவன் தேவேந்திரனுமில்லை; மரண தேவனான  எமதர்மனுமில்லை; சகல 

செல்வங்களுக்கெல்லாம் அதிபதியான குபேரனுமல்ல.உன்னால் அவ்வளவு எளிதாக வெல்லக்கூடிய தேவனை 

அசுரனோ அல்ல.பகவான் விஷ்ணு அசுரர்களை கொன்று குவித்ததாக நீ கேள்விப் பட்டிருப்பாய்.உண்மையில் 

இந்த மந்திரி தான் இதையெல்லாம் செய்தது.விஷ்ணு பகவான்கூட இந்த மந்திரியின் ஜால வித்தையெனும் 

வலையில் விழுந்து பல ஜன்மங்கள் எடுக்க வேண்டி வந்தது என்பது உனக்கு ஞாபகம் இருக்கலாம்.காமனுக்கு 

சக்தி நல்குவதும் இந்த மந்திரி தான்.கோபத்தின் சக்தியின் உறைவிடமும் இந்த மந்திரி தான்.

இந்த மந்திரியின் விருப்பத்திற்கிணங்கத்தான் எல்லா நன்மை- தீமைகளிடையேயான போராட்டங்களும் 

நிகழுகின்றன.இவரை வெல்ல அந்த அரசனால் மட்டுமே முடியும்.காலப்போக்கில் மந்திரியை தோல்வியடைய 

செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருள்  எழுந்தால் அது நொடியிடையில் இயலக்கூடிய காரியமே.இந்த 

மூவுலகங்களிலுமுள்ளவர்களில் வீராதி வீரன் அந்த மந்திரி. மூவுலகங்களுமே அவர் விடுகின்ற மூச்சுக்காற்றே ! 

உன்னால் அவரை வெல்ல முடிந்தால் நீ மாபெரும் வீரனாகி விடுவாய். இந்த மந்திரி விழித்தெழும்பொழுது 

மூன்று உலகங்களும் தோன்றுகின்றன.தாமரை சூரியனைக்க கண்டால்த் தான் மலர்கின்றது.அவர் 

உறங்கும்பொழுது மூவுலகங்களுக்கும் உறங்கி விடுகின்றன.

உன் மனதை ஒருமுனைப்  படுத்தி,எல்லா மாயா மயக்கங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அஞ்ஞானம் சிறிதும் 

இல்லாத ஒரு நிலையை அடைந்தால் உன்னால் அவரை வெல்ல முடியும். அவரை  வென்று விட்டால் 

மூவுலகங்களிலுள்ள எல்லாம் உனக்கு சொந்தம்.அவரை வெல்ல முடியவில்லை என்றால் உன்னால் எதையும் 

வெல்ல முடியாது.அவரை வெல்லாமல் மற்ற எதை வென்றாலும் அதற்கு ஒரு மதிப்பும் கிடையாது.ஆகையால் 

மகனே, நீ உன் திறைமையையெல்லாம் பயன்படுத்தி எல்லா தடைகளையும் இல்லாதாக்கி அவரை வென்று 

பரம சாந்தியையும் சமாதானத்தையும் அடைந்து ஆனந்தப்படுவாய்’..

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 238

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 238

தமேவ புக்தவிரஸம் வ்யாபாரௌகம் புன: புன:

திவஸே திவஸே குர்வன்ப்ரக்ஞ: கஸ்மான்ன லஜ்ஜதே !

तमेव भुक्तविरसम् वयापारौघम पुन: पुन: 

दिवसों दिवसों कुरवनप्राज्ञ: कस्मान्न लज्जते !
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” இராமா, நான் முன்பு சொன்ன வழியை பின்பற்ற முடியவில்லையென்றால், பலி 

மகாராஜா செய்தது போல மன மாற்றத்தின் வழியாகவும் இந்த குறிக்கோளை அடையலாம்.நான் பலி 

மகாராஜாவின் கதையைக் கூறுகிறேன் கேள்.அதைக கேட்டால் நிரந்தர சத்யம் என்பது என்ன என்று 

புரியும்.

இந்த பிரபஞ்சத்தின் இன்னொரு பகுதியில் பாதாளம் எனும் உலகமுள்ளது.அங்கு மிகவும் 

அழகுடைய பெண்மணிகளும், ஒன்றுக்கு மேற்பட்டதலைகளுள்ள நாகங்களும் பெரும் உடலமைப்பு கொண்ட 

இராட்சதர்களும் வசித்து வந்தார்கள்.அங்கு எங்கும் அழுக்கு எதிலும் அழுக்கு என மாசடைந்த உலகமாக 

இருந்தது . அங்கு  எப்பொழுதும் மிகுந்த ஆரவாரத்துடன் ஒலி மிகுந்ததாக இருந்தது.அங்குள்ள குகைகளில் 

இரத்தின கற்கள் ஏராளமாக இருந்தன.கபில முனியின் காலடி பதிந்து புண்ணியமடைந்த இடங்களும் அங்கு 

இருந்தன.சுவரக்கவாசிகளான அப்சரஸுகள் உபாசிக்கின்ற ஹாடகேசுவரன் புனிதப்படுத்தின இடமும் அங்கு 

தான் உள்ளது.

விரோசனின் மகனான பலி இப்படிப் பட்ட பாதாள உலகை ஆண்டு வந்தான்.பிரபஞ்சத்திற்கெல்லாம் 

நாதனான ஶ்ரீ ஹரி தான் பாதாளதையும் பலி சக்கரவர்ததியையும் பாதுகாத்து வந்தார்.தேவர்களின் அரசனான 

தேவேந்திரன் கூட பலி ராஜனின் மீது மிகுந்த மரியாதை கொண்டிருந்தான்.பலி ராஜனின் பிராபவத்தால்த் 

கடல்கள் கூட வற்றி வரண்டுப் போனது போல் தோன்றின.வெறும் ஒரு பார்வையாலையே மலைகளைக்கூட 

அசைக்க முடிந்தது அவரால்.அவர் நீண்டகாலம் பாதாள உலகை ஆண்டு வந்தார்.காலப்போக்கில் அவரில் 

ஒரு மன மாற்றம் உண்டாயிற்று. அவருக்கு எதிலும் ஒரு பற்று இல்லாமல் போய் விட்டது. ‘ நான் இன்னும் 

எத்தனை காலம் இந்த பாதாள உலகில் வாழணும்? மூவுலகங்களையும் சுற்றி வரணும்? இந்த நாட்டை 

ஆள்வதால் என்ன பயன்?இந்த மூவுலகங்களும் ஒரு நாள் அழியப் போகிறது என்று தெரிந்தும் மகிழ்ச்சியை 

எப்படி நாட முடியும்?

” மீண்டும் மீண்டும் வந்து போகின்ற இன்ப- துன்பங்களும், திரும்ப திரும்ப செய்கின்ற கர்மங்களும் என்ன 

பயனை தருகிறது?ஞானிகள் கூட இதில் நாட்டம் கொள்வதில் ஏன் வெட்கபடுவதில்லை? ”

திரும்பத் திரும்ப வருகின்ற இரவுகளுக்கும் பகல்களுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.நதியின் நீர்ச் சுழி 

போல் வாழ்க்கை சுழன்று கொண்டேயிருக்கிறது.இதற்கெல்லாம் என்ன பொருள்? அந்த அர்த்தத்தை 

எப்படி கண்டு பிடிப்பது? இந்த ஜனன மரண சுழற்சியில் இன்னும் எத்தனை நாள் உழல வேண்டும்?இந்த 

சுழற்சியின் நோக்கம் தான் என்ன?”

இப்படியெல்லாம் யோசித்துக் கொண்டேயிருந்தான் பலி ராஜன்.’ஆஹா, இதே கேள்விகளுக்கான 

பதில்களை எனது தந்தை விரோசன் சொல்லியிருந்தாரே! அன்று நான் எழுப்பிய வினா இது தான்:

 ‘ தந்தையே,இந்த திருசிய பிரபஞ்சத்தின் நோக்கம் தான் என்ன? இந்த சக்கர சுழற்சி போல் வரும் 

நிகழ்வுகளின் அர்த்தம் தான் என்ன?என்று முடியும் இந்த சுழற்சி?என்று தான் மனதின் சஞ்சலங்கள் 

முடிவிற்கு வரும்?மற்றெதையும் நாடமல் எதை அடைந்தால் ஒருவன் பூரணத்துவத்தை அடைவான்?இந்த 

உலகம் தரக்கூடிய எந்த சுகானுபவங்களும் இந்த உலகில் நாம் ஆற்றும் எந்த கர்மங்களும் நம்மை அந்த 

பூரணத்துவத்திற்கு இட்டுச் செல்லாது என்று எனக்குத் தெரியும்.ஏனென்றால் அவை மனமயக்கத்தை 

அதிகரிக்கத் தான் செய்யும்.எவ்வாறு நான் அந்த பரமமான சாந்தி நிலையை அடைய முடியும்? எனக்கு 

உபதேசிப்பீர்களாக.”

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 237

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 237

மனோ விருத்திகளின் அழிவே முக்தி
தஸ்மாதாஸாமனந்தானாம் த்ருஷ்ணானாம் ரகு நந்தன

உபாயஸ்த்யாக ஏவைகோ ந நாம பரிபாலனம்!

तस्मादासामानन्तानाम् त्रुष्णानाम् रघुनन्दन 

उपायस्त्याग ऐवैको न नाम परिपालनम् ।
வஸிஷ்டர்தொடர்ந்தார்: ” தன் சோதரனின் மேற்படி வாதங்களையும் கேட்டு பவநனுக்கு போதம் 

உளவாயிற்று.இரண்டு பேருக்கும் உண்மையான ஞானம் உதித்துவிட்டதால் அந்த ஆனந்தத்தில் பரம 

சாந்தியை அனுபவித்தனர்.அவர்கள் காட்டில் மனம்போனபடி அலைந்து திரிந்தார்கள். அவர்களை எதுவும் 

பாதிக்கவில்லை.எண்ணை தீர்ந்து போன தீபம் அணைந்து போவது போல் அவர்கள் சிறிது காலத்திற்குப் பின் 

தேகத்தை வெடிந்தது முக்தரானார்கள்.

” இராமா, ஆஸக்தி தான் எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணம்.எல்லா ஆசைகளையும் துறந்து ,எதிலும் 

எந்த விதமான நாட்டமும் இல்லாமல் இருக்கும் ஒரே வழியைத் தான் புத்திசாலிகள் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்.” 

எரிகிறது நெருப்பில் எண்ணையை ஹோமிக்க ஹோமிக்க அது இன்னும் வேகமுடன் எரிய ஆரம்பிக்கும்.அது 

போல் மனோ விருத்திகள் இன்னும் பல மனோ விருத்திகளுக்கு வழி வகுக்கும்.அவை வளராமல் இருக்க 

வேண்டுமென்றால் மனோ நாசம் உண்டாக வேண்டும்.ஆகவே இராமா, மனோ நிவ்ரித்தி எனும் தேரில் ஏறி 

அளவற்றதும் கிருபை நிரம்பியதுமான உள்ளுணர்வுடன் துன்பங்கள் நிறைந்த இந்த உலகை பார்ப்பாய்.

இந்த நிலை தான் பிரம்ம நிலை.எல்லாவிதமான சித்த விருத்திகளிலிருந்தும் விடுபட்ட, ஆசைகள் 

ஏதுமில்லாத, தூய, சுதந்திரமான ஒரு நிலை இது.முட்டாளாக இருந்தவர்கள் கூட,இந்த நிலையை 

அடைந்தவுடன் மனோ கற்பனைகளிலிருந்து விடுபட்டு அவைகளுக்கெல்லாம் புறம்பானவனாகிறான். 

ஞானத்தை நண்பனாக கொண்டு, ஆத்ம போதத்தை சகதர்மிணியாகக் கொண்டு வாழ்ந்தால் எந்த விதமான 

பிரமைகளுக்கும் ஆளாக மாட்டோம்.ஆசைகளற்ற மனதிற்கு கிடைக்க முடியாத விலைமதிப்பற்ற எந்த 

பொருளும் இந்த மூவுலகங்களிலும் கிடையாது.உடலுடன் பிறந்து விட்டதனால் ஏற்படும் ஏற்றத் -தாழ்வு 

எண்ணங்கள் எதுவும் ஆசையற்றவர்களை பாதிப்பதில்லை.மன நிறைவு பெற வேண்டுமென்றால் அதை 

மாசற்றதாக்க வேண்டும்.ஆசைகள் மன நிறைவை தராது.ஆசைகளும் ஆஸக்திகளும் அற்று போனவர்களுக்கு 

இந்த பிரபஞ்சம் பசுவின் குளம்பு  அளவு தான்;யுகங்கள் என்பதோ நொடியிடை தான்.

ஆசையற்றவனின் மனதிலுண்டாகும் குளிர்மை இமயத்தின் குளிர்மையை விடமேலானது.முழு நிலவின் 

குளிர்மையையோ, சமுத்திரத்தின் அசாந்தியோ, சர்வ ஐசுவரியங்களும் தரும் தேவதைகளோ எதுவும் யாரும் 

ஆசையற்றவனின் மன அமைதிக்கு ஈடாகாது.ஆசை, பேராசை, எதிர்பார்பபுகள் இப்படிப் பட்ட கிளைகளை 

வெட்டி எறிந்து விட்டால், மனமெனும் மரம் தன்னுடைய இயற்கை நிலைக்கு திரும்பும்.மன உறுதியுடன், ‘இனி 

எந்த ஆசைகளுக்கும் என்மனதில் இடமில்லை’  என்று உறுதி பூண்டு விட்டால், உனக்கு எந்த பயமும் 

உண்டாகாது.

மனதில் சிந்தைகளின் அலைகள் ஓடும்பொழுது,ஆசைகளும்,விருப்பங்களும் அலட்டாமலிருந்து 

விட்டால்,அங்கு மனமே இராது.மனமின்மை எனும் நிலை தான் முக்தி.ஆசைகளும் விருப்பங்களும் உள்ள 

நிலை விருத்தி எனப்படுகின்றது.மனதின் அலைபாயுதல் தான் விருத்தி.ஆசைகளில்லையென்றால் விருத்தி 

இல்லை.காரணம் இல்லாதாகும்பொழுது காரியமும் இல்லாதாகிறது..ஆகவே மன அமைதி பெறுவதற்கு அதை 

பங்கப்படுத்துகின்ற காரணங்களை  அழித்து விடு.

.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 236

தினமொரு சுலோகம் 

நாள் 236

நடுநிலைமை

மத்யஸ்தத்ருஷ்டய: ஸ்வஸ்தா யதாப்ராப்தார்தத்ரஶின:

தஞ்ஞாஸ்து பரேக்ஷகா ஏவ ஸாக்‌ஷிதர்ம்மே வ்யவஸ்திதா:!

मध्यस्थद्रुष्टय: स्वस्था यथाप्राप्तार्थदर्शिन:

तज््ज्ज्ञास्तु प्रेक्षका ऐव साक्षिधर्म्मे व्यवस्थिता:!

புண்ணியன் தொடர்ந்தார்:” காற்று வீசும்பொழுது தூசி துரும்பு எல்லாம் பறந்து போவது போல் , அம்மா, 

அப்பா, நண்பர்கள்,பந்துக்கள் என்ற பொய்யான சங்கல்பங்கள் ஞான ஒளியில் காணாமலே போய்விடும்.இந்த 

பந்துக்கள் என்பதெல்லாம் உண்மையில்லை.வெறும் வார்த்தைகள் தான்.ஒருவனை நண்பன் என்று 

நினைத்தால் நண்பன்; அவனை வேறு ஒருவன் என்று நினைத்தால் வேற்று மனிதன்.ஆனால் எல்லாமே ஸர்வ 

வியாபியான பிரம்மம்தான் என்று உணர்ந்து விட்டால், மித்திரம் ஏதும், சத்துரு ஏது!

தம்பீ, நீ உன் உள்ளேயே தேடிப்பார்.இந்த சரீரம் வெறும் ஜடமே.சதைப பிண்டம்; இரத்தம், 

நரம்புகள்,எலும்புகள் இவையெல்லாத்தாலும் உருவாக்கப் பட்ட ஒரு கூடு தான் இது. இதில் ‘ நான்’ எங்கே?

 ‘ நீ’ எங்கே? இந்த விசாரணையைத் தொடர்ந்தால் இவை எல்லாமே பொய் என்ற உண்மை 

விளங்கும்.புண்ணியன், பவனன் என்று சொல்வதெல்லாம் கூட மித்யை தான்.அப்படியிருந்தும் உனக்கு ‘ நான்’ 

இருக்கிறது என்று தோன்றினால், யோசித்துப்பார்: உனக்கு முன் பிறவிகளில் இருந்த பந்துக்களைக் குறித்து 

ஏன் துயரம் அடைய மாட்டேன் என்கிறாய்?  அவர்களை நினைத்து ஏன் அழுவதில்லை? ‘நீ’ அன்னப்பட்சியாக 

பிறந்திருந்த பொழுது  உனக்கு அந்த இனத்தில் நிறைய சொந்த பந்தங்கள் இருந்திருப்பார்கள்.’ நீ’ மரமாக 

இருந்த பொழுது பல செடிகளும் மரங்களும், ‘ நீ’ ஒரு சிங்க்கமாகவிருந்தபொழுது அனேகம் சிங்கங்களும் 

உனக்கு பந்துக்களாய் இருந்திருப்பார்கள்.மீனாகவிருந்தபொழுது நிறைய மீன்கள் உனது பந்துக்களாய் 

இருந்திருப்பார்கள்.

‘நீ’ ஒரு அரசகுமாரனாயிருந்திருக்கலாம்; எருமையாகவும் இருந்திருக்கலாம்; ஆலமரமா இருந்திருக்கலாம்; 

பிராமணனாக பிறந்திருக்கலாம்; ஈ ஆக பிறந்திருக்கலாம்; கொசு, தேள்,எறும்பு, தேனீ, இதோ இப்பொழுது 

எனது சகோதரனாய் இருக்கிறாய். அதே போல் எனக்கும் பல பிறவிகள்இருந்திருக்கலாம்.என்னால் இந்த 

உண்மைகளையெல்லாம் உணர முடிகிறது.நான் தவளை, பட்சிகள், மரம்,ஒட்டகம், அரசன்,புலி, 

இப்படி எத்தனையோ பிறவிகள் எடுத்து இதோ உன் சகோதரனாகப்  பிறந்திருக்கிறேன்.பத்து வருடம் 

பருந்தாக இருந்திருக்கிறேன்; ஐந்து மாதம் திமிங்கலம்; .நூறு வருடம் சிங்கம்; இப்பொழுது உன் சகோதரன்.

இப்படி எண்ணிக்கையற்ற பிறவிகள் அஞ்ஞானத்தின்- பிரமையின் பிடியில் அகப்பட்டு,கடந்து போய்விட்டது. 

இவையெல்லாம் இப்பொழுது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அந்த பிறவிகளிலெல்லாம் எனக்கு நிறைய உற்றார் உறவினர்கள் இருந்தார்கள்.அவர்களில் யாரை நினைத்து 

நான் அழ வேண்டும்.?எனக்கு இவர்களில் யாரைக்குறித்தும் வருத்தமில்லை. வாழ்வெனும் னும் காட்டு வழியில் 

உதிர்நது கிடக்கும்பொழுது காய்த்துத் சருகுகள் இவர்கள். இந்த உலகில் மகிழ்ச்சியடைவதற்கோ துயரம் 

அடைவதற்கோ என்ன இருக்கிறது? ஆகவே, தம்பீ, நாம் அழுகையை நிறுத்தி விட்டு 

சாந்தியடைவோம்.உன்னுள் ‘நான்’ எனும் எண்ணத்தை உளவாக்கின்ற,உலகம் என்ற ப்பிரமையை 

அழித்திடுவோம்.கீழே விழாமலும், மேலே உயர்ந்து பறக்காமலும்,சமன் நிலையில் இருப்போமாக.உனக்கு 

துன்பமில்லை, பிறவியில்லை.அம்மாயில்லை, அப்பாயிலை.நீ ஆத்மா.வேறொன்றுமல்ல.

“முனிமார்கள் நடுநிலையான வழியை பின்பற்றுகிறார்கள்.அவ்வப்பொழுது காண்பதை அவை நொடியில் 

ஏமறையக் கூடியவை என்றுணர்நது, அமைதியாக இருக்கிறார்கள்.அவர்கள் சாக்‌ஷி போதத்தில் 

உறுதியாக நிலை கொள்கிறார்கள்.”

அவர்கள் இருளில் ஒளிர்கின்ற விளக்கு. விளக்கும், எண்ணையைப் திரியும் இல்லாமல் ஒளிர்கின்றவர்கள் 

அவர்கள்.அந்த ஒளியில் தான் எல்லாம் நிகழ்கின்றது.