மனீஷ பஞ்சகம் 4

சண்டாளனின் கேள்வி

अन्नमयाद् अन्नमयम् अथवा चैतन्यमेव चैतन्यात्

यतिवर दूरीकर्तुम् वांछसि किम् ब्रूहि गच्छ गच्छेति?

அன்னமயாத்³ அன்னமயம் அத²வா சைதன்யமேவ சைதன்யாத்
யதிவர தூ³ரீகர்தும் வாஞ்ச²ஸி கிம் ப்³ரூஹி க³ச்ச² க³ச்சே²தி
Annamaayaad annamayam athavaa chaitanyam yaeva chaitanyaat
yativara dooree kartum vaanchasi kim broohi gachcha gachchaeti ?

சொற்களின் பொருள்

Yati vara யதிவரா = O! Best among the learned! கற்றறிந்தவரில சிறந்தவரே

Broohi ப்ரூஹி= You shout (scornfully) to ( யாரைப் பார்த்து)கூச்சலிடுகிறீர்கள்

Gachcha  கச்சா = Get away விலகிச்செல்

Gachchaeti = Get away etc….விலகிச்செல் என்றெல்லாம்

Kim  கிம்= Whom (out of hatred) யாரை ( அருவருப்படைந்து)

Vaanchasi வாஞ்சஸி = You strongly desire to திவீரமாக ( ஒதுங்கிப்போக)விரும்புகிறீர்கள்

Dooree kartum தூரீ கர்தும் = keep at a distance, keep aloof ? தூர விலகியிருக்க

Annamayaadஅன்னமயாத் = Is it my body made from food, it is உண்வினால் உருவான உடலையா

Annamayamஅன்னைமயம் = same as yours nourished by food தங்களுடையதைப்போல் உணவினால்

Atha vaa அத வா= if not, perhaps if it is இல்லை,

Chaitanyam சைதன்யம் = the inner sentient energy in me என்னுள் இருக்கும் ஆன்மாவையா

Yaeva யாவ= it is also the அதுவும்

Chaitanyaatசைதன்யாத் = same as your inner sentient energy ( அதுவும்)தங்கள் உள்ளிருக்கும் ஆத்மாவைக் போல் தான்

விளக்கவுரை
சண்டாளனை கேட்டான்: ” எல்லாம் கற்றறிந்த கல்விமானே! எனக்கு புரியவில்லை,’ யாரைப்  பார்த்து விலகிச் செல் ‘ என்று கூறுகிறீர்கள் என்று. நீங்கள் இத்தனை அருவருப்புடன் விலகிச் செல்ல யாரை சொல்கிறீர்கள்? என் உடலையா? பஞ்ச பூதங்களாலான இந்த சரீரம் தங்களுடைதைப் போல் உணவினால் உருவானது தானே? .இல்லை என்னுள் இருக்கும ஆத்மாவைக் கண்டு அருவருப்படைகிறீர்களா? அதே ஆத்மா தானே தங்கள் உள்ளிலும் இருக்கிறது.”

இந்த கேள்விகள் மிகவும் ஆழமான கருத்துடையது.பகவத் கீதையில் வரும் கீழ்க்கண்ட சுலோகத்தை கவனத்தில்க் கொள்வது மிகவும் பொருத்தமானதாக இருக்கும்….

अन्नाद्भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसम्भव:।

यझाद्भवति पर्जन्यादन्नसम्भव यझ:कर्मसमुद्भव:।

அன்னாத்³ப⁴வந்தி பூ⁴தானி பர்ஜன்யாத³ன்னஸம்ப⁴வ:|

யஜா²த்³ப⁴வதி பர்ஜன்யாத³ன்னஸம்ப⁴வ யஜ²:கர்மஸமுத்³ப⁴வ:

பகவத்கீதை அத்தியாயம் 3 சுலோகம் 14

அன்னத்தினால் – உணவிலிருந்து சர்வ சராசரங்களின் பூதவுடலும் உண்டாகின்றன.பஞ்சபூதங்களால் உருவான பூதவுடலிற்கு- அது எந்த உயிரினமாக இருந்தாலும் – மூலகாரணம் அது உண்ணும் உணவுதான்.அந்த உணவு மழையினால் உண்டாகிறது. அந்த மழை எவ்வாறு உளவாகிறது என்றால் இந்த பிரபஞ்சத்தில் உருவாகும் உஷ்ணத்தினால் நீர் ஆவியாகி மேகமாகிம ழையாகிறது. ஆக எல்லாமே ஒரே மூலப்பொருளிலிருந்து உண்டானவைதான். தோற்றத்தில் மாறு பட்டிருந்தாலும எல்லா உடலும் பஞ்ச பூதங்களினால்- காற்று, நீர், நெருப்பு, மண்,ஆகாயம் அல்லது வெற்றிடம் – அவைகளினால் உருவானது தான்.நம் உடலில் இருப்பதும் இவை தான்.

இதையே தான் சண்டாளன் ஆதி சங்கரரைப் பார்த்து கேட்கிறான். உடல்களின் தோற்றத்திலும் நிறத்திலும் மாறுபாடுகள் இருந்தாலும் அடிப்படையில் அவை எல்லாம் ஒன்று தானே? பிறகு ஏன் இந்த உடலை ‘ஒதுங்கிப் போ ‘ என்று சொல்ல வேண்டும்?

இல்லை ஆத்மாவை க் கூறுகிறாயா?

அப்படியென்றால் எல்லா உயிர்களிலும் இருக்கின்ற ஆத்மா ஒன்று தானே? அந்த பரமன் தானே எல்லார் உள்ளிலும் வசிக்கிறான்? அப்படியிருக்கையில் அந்த ஆத்மாவை எப்படி விலகிப் போகச்சொல்ல முடியும்?”

பகவத்கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணனும் இதே கருத்தை கூறியுள்ளார்:

தே³ஹீ நித்யமவத்⁴யோஅயம தே³ஹேம்ʼ ஸர்வஸ்ய பா⁴ரத|

தஸ்மாத் ஸர்வபூ⁴தானி ந த்வம் ஸோ²சிதுமர்ஹஸி||

देही नित्यमवध्योअयम देहें सर्वस्य भारत।

तस्मात् सर्वभूतानि न त्वम् शोचितुमर्हसि।।

பகவத் கீதை அத்தியாயம் 2 சுலோகம் 30

சகல சராசரங்களிலும் ஆத்மா தான் நித்தியமான வஸ்து வாக குடியிருக்கின்றது. அதற்கு நாசம் கிடையாது. அப்புறம் நீ எப்படி அதை இல்லாமலாக்குவாய்?

நமக்கு வேண்டியது ‘சர்பூதானி’ சகல பௌதிக வஸ்துக்களிலும்  சகல தேகங்களிலும் தேகி’யாய் இருக்கப்பட்டவன் ஒருவன் என்ற கருத்து தான்.

சண்டாளனின் இந்த கேள்விகளுக்கு சங்கரர் அளித்த பதிலை  அடுத்த பதிவில் பார்க்கலாம்.

Advertisements

விவேக சூடாமணி 9

முக்திக்கு வேண்டிய முக்கனிகள்

து³ரலப்⁴யம் த்ரய மேவைத தை³வானு க்³ரஹஹேதுகம் |

மனு ஷ்யத்வம் முமுக்ஸ்தவம் மஹாபுருஷஸ் ஸம்ஸ்²ராய: || 3||
दुरलभ्यम् त्रय मेवैत दैवानु ग्रहहेतुकम् |

 मनु ष्यत्वम् मुमुक्स्तवम् महापुरुषस् सम्श्राय: ||३||

duralabhyam traya mēvaita daivānu grahahētukam |

manu ṣyatvam mumukstavam mahāpuruṣas samśrāya: ||3|| 
முதல் சுலோகத்தில், ‘மனிதப் பிறவி கிடைப்பது அரிது, அதிலும் ஆளுமையுடன் அரிது,அதுவும் பிரம்மத்தை உணர்ந்த தாய்தந்தையருக்கு மகனாக பிறப்பது அரிதிலும் அரிது.ஆகவே கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவிய விடாமல் சாஸ்திரங்களை கற்று அஅன்படி நடந்து வாழ்ந்து ஆத்ம விசாரணை செய்து முக்திக்கு வழி தேடுங்கள்’. என்றார் ஆதி சங்கரர்.
அதே கருத்தை வலியுறுத்தும் முகத்தான் ஆச்சாரியார் இந்த சுலோகத்த்தில் மீண்டும் கூறுகிறார், :” மனிதராக பிறப்பது தெய்வானுக்கிரகத்தால் மட்டுமே சாத்தியம்; அதிலும் பிரம்மஞானம் பெற வேண்டும் என்ற வேட்கை உண்டாவது , அதாவது முமுக்ஸ்தவம் உண்டாவது துர்லபம்., மகான்களின் தொடர்பு ஏற்படுவது என்பதும் அவ்வளவு சுலபமில்லை. அவைகள் எல்லாமே மிகவும் அரிது. அதற்கு தெய்வானுக்கிரகம் கண்டிப்பாக வேண்டும்’ என்கிறார்.

தெய்வானுக்கிரகம் என்றால் என்ன? தெய்வம் என்பது நம்மிலிருந்து  வேறல்ல; ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஒன்றே என்பதால் தெய்வானுக்கிரகம் நம்மிலிருந்து தான் உதயமாக வேண்டும்; வெளியிலிருந்து வருவதல்ல.அதன் பொருள் தெய்வானுக்கிரகம் நம் வினைப் பயனே! பூர்வ ஜன்ம பலன்களால்த்தான் அந்த அனுக்கிரகம் கிடைக்க இயலும்.

ஆக, நமக்கு கிடைக்கின்ற இந்த கிடைப்பதற்கரிய மனிதப்பிறவியும, ஆளுமையும், ஆத்ம தரிசனம் பெற்ற தாய் தந்தையரும் எல்லாமே நம் கர்மங்கள் பலன்கள்தான்.

முன் சுலோகத்தில் கடைசியில் கூறுகிறார்,” இந்த சௌபாக்கியங்களெல்லாம் பல கோடி ஜன்மங்களில் செய்த புண்ணியங்களின் பலன் தான்’ ( புண்யர்வினா லப்யதே’ ) என்று.

‘ பல கோடி ஜன்ம புண்ணியங்கள் ‘ என்பதை இந்த சுலோகத்தில் தெய்வானுக்கிரகம் என்று கூறுகிறார்.

இரண்டுமே ஒன்றே தான் என்றால்- கர்ம பலன்களும் தெயவானுக்கிரகமும்- ஏன் இரண்டு விதமாக சொல்ல வேண்டும்? 

மனிதப்பிறவியும் ஆளுமையும் வேத சாஸ்திர ஞானமும் எல்லாம் பூர்வ வினைப்பயன் தான் என்றால் எல்லாமே ‘ என்னால்’ தான் என்ற ஒரு தோற்றம் உருவாகிறது. அந்த தவறை நீக்குவதற்காக ஆதி சங்கரர் இவ்வாறு கூறுகிறார். 

 எதுவும் தனியொருவனின் முயற்சியினால் மட்டும் உண்டாகிவிடாது.. நல்ல காரியங்கள் நாம் செய்தாலும் அதன் பலன் பல விதமான நம்மை மீறிய சக்திகளால் உளவாகிறது. ஒருவன் மரம். நடலாம்; அதற்கு நீர் பாய்ச்சலாம்; உரமிடலாம்; ஆனால் சூரிய ஒளியை உண்டு பண்ண முடியாது; மழையை உண்டு பண்ண முடியாது; மண்ணின் தன்மையை மாற்ற முடியாது. எல்லாம் ஒத்துப் போனால்த்  தான் செடி மரமாகும்; பூ பூக்கும்; காய் காய்க்கும்; காய் கனியாகும். ஆகவே ஒருவனது புண்ணிய கர்மங்களின் பலன் என்கின்ற பொழுது அவனை மீறிய சக்திகளும் உதவ வேண்டும். அது தான் தெய்வானுக்கிரகம்.

‘ ‘ நான்’ தான் எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் ‘ என்ற அகம்பாவம் உளவாகிவிடக்கூடாது  என்பதற்காக ஆச்சாரியார் தெய்வானுக்கிரகம் என்ற சொல்லை இந்த சுலோகத்தில் பயன் படுத்துகிறார்.இதை உணர்நதுவிட்டால் தானாகவே தன்னடக்கம் உண்டாகிவிடும்.

ஆச்சாரியர் சொல்கிறார் ‘ இந்த மூன்றும்'( த்ரயம்). தெய்வானுக்கிரகத்தால் உண்டாகிறது என்று. எந்த மூன்று?

மனுஷ்யத்துவம்- மனிதனாக பிறப்பது. மனிதப் பிறவி அரிதிலும் அரிது. முன் சுலோகத்தில் சொன்னதை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார்

முமுக்ஸ்த்துவம்- புருஷார்த்தங்களில் நான்காவது சொல்லப்படுகின்ற மோக்‌ஷத்தை அடைய வேண்டும் என்ற வேட்கை.இந்த வேட்கை சாதாரணமாக ஒருவனுக்கு உண்டாகிவிடாது. மற்ற மூன்று புருஷார்த்தங்களான அர்த்தம், (பொருள்), காமம்( ஆசை), தான தர்மம் எல்லோரும் தேடிப்போவது சகஜம். முக்தி வேண்டும், இந்த இகலோக வாழ்விலிருந்து, பிறப்பு- இறப்பு எனும் சக்கர சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை வேண்டும் என்று முழு மனதுடன் விடா முயற்சி செய்பவர் அரிதிலும் அரிது. அம்மாதிரியான முக்தியை, விடுதலையை தனது தலையாய இலட்சியமாக கொள்பவர் மிகவும் சிலரே.அந்த வேட்கையே முமுக்ஸ்த்வம்.அப்படிப்பட்ட இலட்சிய வேட்கை தெய்வானுக்கிரகம் இருந்தால் மட்டுமே கிடைக்கும்.

மஹாபுருஷஸமாஶ்ரய-மானுடப்பிறவியும் முக்தி வேட்கையும் இருந்து விட்டால் போதாது. தனது இலட்சியத்தை அடைவதற்கு ஒரு வழிகாட்டி தேவை.குரு என்பவர் ஒருவரது அஞ்ஞான இருளை அழித்து ஞான ஒளியை கொடுப்பவர். எவ்வளவு தான் வேத வேதாந்தங்களை படித்து ஆத்ம விசாரம் செய்தாலும் வழி பிறழாமல் இருக்க வேண்டும். அந்த குரு எப்படிப்ப பட்டவராக இருக்க வேண்டும்? பாகவதத்தில் ஏகாதச ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தி நாலு விதமான குருமார்களைப் பற்றி கூறியுள்ளார் வியாச முனிவர். ஆத்மதரிசனத்திற்கு வேண்டியது அப்படிப்பட்ட குரு அல்ல. அவர் மஹா புருஷராக இருக்க வேண்டும்.

குரு என்றாலே ஆளுமை.கர்மேந்திரியங்களையும், பாஹ்யேந்திஇயங்களையும் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து, பரமனோடு ஐக்கியம் அடைந்த மஹாபுருஷராயிருக்க வேண்டும்.எல்லோருக்கும் குரு அவசியமானதா? ஒரு சிலர் அவர்களே மஹாபுருஷர்களாயிருப்பார்கள். அவர்களுக்கு தனியாக குரு தேவைப்படாது. பகவான் ரமணர் அப்படிப்பட்டவ்களில்  ஒருவர்.சிறுவயதிலையே ஆத்மசாக்‌ஷாத்காரம் அனுபவித்தவர் அவர் கூட அக்ஷரமணமாலையில் கூறுவார்:

            குற்றமற்றறுத்தெனை குணமாய் பணித்தாள்

           குருவுருவாய் ஒளிரருணாசலா!

அவர் அருணாசலனையே குருவாக வரித்துக்கொள்கிறார்.ஆகவே மஹாபுருஷ் ஸம்ஶ்ராயம் எல்லோருக்கும் அவசியம்.

மனிதப்பிறவியும் கிடைத்து ஞான வேட்கையும் இருந்து முக்தி கைவரவில்லை என்றால் சரியான மஹாபுருஷனை நீ இன்னும் சந்திக்கச் வில்லை என்று அர்த்தம்.மஹாபுருஷனான ஒரு குருவும் ஒரு உத்தமம் சிஷ்யனும் ஒன்று சேர்ந்து விட்டால் முக்தி கிடைக்காமல் போகாது. கடோபநிஷத் கூறுகிறது:

    ‘ அனன்ய ப்ரோக்தே  கதிர்ரத்ர நாஸ்தி’

 உத்தம சிஷ்யனும் மஹாபுருஷனான குருவும் ஒன்று சேர்ந்து விட்டால் முக்தி கிடைக்காமல் போக வழியேயில்லை.

..

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 281

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 281

முட்டாள் மனமே-உன்னை கை கழுவுகிறேன்!

कुरंगालिपतंगेभमीनास्त्वेकैकशो हता:

सर्व्वैर्युक्तैरनर्त्थेस्तु व्याप्तस्याज्ञ कुत: सुखं (५/५२/२१)

குரங்கா³லிபதங்கே³ப⁴மீனாஸ்த்வேகைகஸோ² ஹதா:

ஸர்வ்வைர்யுக்தைரனர்த்தே²ஸ்து வ்யாப்தஸ்யாஜ்ஞ குத: ஸுக²ம்ʼ (5/52/21)

kuraMgAlipataMgebhamInAstvekaikazo hatA:

sarvvairyuktairanartthestu vyAptasyAjJa kuta: sukhaM (5/52/21)
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” உத்தாலகர் அழகான அந்த குகையில் உள்ளே சென்று தியானத்தில் மூழ்கி அமர்ந்தார்.மனோ விசாரங்கள் எதுவுமில்லாத, சஞ்சலங்களற்ற,மனம் வேண்டி உறுதியுடன் தனது கவனத்தை முழுவதும் மனதில் நிலை கொண்டிருநஃஅ வாசனைகளின்பால் செலுத்தலானார்.அவர் யோசிக்கலானார்:

‘ மனமே உனக்கு இந்த திருசிய பிரபஞ்சத்தில் என்ன வேலை? ஞானிகள் இன்பம் தரும் அனுபவங்களுடன் தொடர்பு வைத்துக் கொள்வதில்லை.ஏனென்றால் அவை  பிற்காலத்தில் துன்பம் பயக்கும் அனுபவங்களாக மாறும் என்று அறிந்ததால்.அது தான் எல்லோருடைய . அனுபவமும்.தன்னுள் இருக்கும் பரமானந்தத்தை தவிர்த்து விட்டு புலன்கள் தரும் சிற்றின்பங்களின் பின்னால் போகிறவர்கள், அழகான மலர்கள் பூத்து குலுங்கும் மனதிற்கு நிரந்தர ஆனந்தத்தைத் தரக்கூடிய நந்தவனத்தை ஒதுக்கிவிட்டு, விஷச்செடிகள் நிறைந்த முட்புதர்களை நாடி செல்பவர்களே!நீயும் எங்கு வேண்டுமானாலும் போகலாம். ஆனால் மனதை சாந்தமாக்கினாலன்றி பரமானந்தத்தை நீ அறியமாட்டாய்.

ஆகவே எல்லாவிதமான ஆசைகளையும் எதிர்பார்ப்புக்களையும் முடிவிற்கு கொண்டு வா.ஏனென்றால், நீ இன்று காணுகின்ற அதிசயமாகத் தோன்றுகின்ற,பலவிதமான இயற்கை காட்சிகள் கூட உனக்கு நிரந்தர சுகத்தைத் தராது.இனிமையான மணி ஓசையும் காதுக்கினிய சங்கீதமும் தான் மானை வேடனின் வலையில் அகப்பட வைக்கின்றது.பெண்யானையின் ஸ்பரிச சுகத்தில் மயங்கிய ஆண் யானை தான் படுகுழியில் விழுகின்றது.நாவிற்கு ருசியான உணவின் மீதுள்ள ஆசையினால்த் தான் மீன் தூண்டிலில் கோர்த்திருக்கின்ற இரையை பிடித்து விடலாம் என்ற எண்ணத்தினால் தான் தன் உயிரை இழக்கின்றது.விளக்கின் ஒளியில் மயங்கி விட்டில் பூச்சிகள் உயிரை அழிக்கின்றன. தேனின் மணத்தால் கவரப்பட்டு மலர்களுக்குள் நுழையும் தேனீக்கள், அந்த மலர்களே தன் இதழ்களை மூடிக்கொள்ளும்பொழுது மரணத்தின் வலையில் அகப்பட்டுக் கொள்கின்றது.

” ஏய் , முட்டாள் மனமே,மேற் சொன்ன பிராணிகளெல்லம் தங்கள் உயிரை இழப்பது புலன்களின் தூண்டுதலால் உண்டான ஆசைகளால்த் தான்-அதுவும் ஒரேஒரு புலனின் தூண்டுதலுக்கு வசப்பட்டதனால்தான்.( மான் கேள்வி சுகத்திற்கும்,தேனீக்கள் மணத்தின் வசப்பட்டும் அதாவது நாசியேந்திரத்தின் வசப்பட்டும்,விட்டில் பூச்சிகள் கண்கள் கண்ட காட்சிகளினால் ஈர்க்கப்பட்டும்,யானைகள் ஸ்பரிச சுகத்தின் தூண்டுதலாலும்,மீன்கள் நாவின் ருசிக்கு அடிமையாகியும் உயிரை அழிக்கிறார்கள்.) ஆனால் நீயோ ஐந்து இந்திரியங்களின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்டிருக்கிறாய்.

பிறகு எங்கிருந்து உனக்கு  அழிவில்லாத சுகம் கிடைக்கும்?”

நீ , பட்டு நூல் புழு எப்படி தானே உருவாக்கிய கூட்டிற்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டு வெளியே வர முடியாமல் இருக்கிறதோ அது போல்,நீராகவே உருவாக்கின மனோ சங்கற்பங்களிலும்,மனோ விசாரங்களின் வலைக்குள்ளும்  அகப்பட்டுக்கொண்டு வெளியே வர முடியாமல் தவிக்கின்றாய்.

அதிலிருந்து வெளியே வர முடிந்து விட்டால் உன்னதமான தூய்மையும்,இறப்பு-பிறப்பு பயத்திலிருந்து விடுதலையும் பெறுவாய்.அப்பொழுது சர்வ சமத்துவ உணர்வும் அதன் வழியாக மிகச்சிறந்த வெற்றியையும் பெறுவாய்.

மாறாக, இந்த மாற்றத்திற்கு உட்பட்ட உலகிலுள்ள இன்பங்களின் பின்னால்த்  தான் ஓடுவாய் என்றால்  நீ மாபெரும் துன்பத்திற்கும் நாசநஷ்டங்களுக்கும் ஆளாவாய். அது திண்ணம்.

என்னளே கஷ்டம்! நான் எதற்காக, மனமே , உன்னிடம் இவைகளையெல்லாம் கூறிக்கொண்டிருக்கிறேன்.?மனம் என்ற ஒன்று இல்லவேயில்லையே!மனமே அறிவின்மையின் குழந்தையல்லவா!அஞ்ஞானத்தை ஒழித்து விட்டால் மனமும் காணாமல் போய்விடும்.ஆகவே ‘நீ அழிந்து கொண்டிருக்கின்றாய்’ என்று அறிந்து கொள்வாயாக!அழிவை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருப்பவனிடம் உபதேசித்து என்ன பயன்? நாளாக, நாளாக பலவீனமாயிக்கொண்டிருக்கின்ற, அழிந்து கொண்டிருக்கின்ற, உன்னை  நான் இதோ முழுவதுமாக தியாகம் செய்கிறேன்.கைகழுவி விடப்போகிறவனிடம் அறிவாளி யாராவது உபதேசம் செய்வார்களா?

ஏய் மனமே! நான் அஹங்காரமற்ற, பிரித்து பார்க்க முடியாத,எல்லைகளில்லாத அவபோதமே! அப்படிப்பட்ட எனக்கும் அஹம் உண்டாக காரணமான உனக்கும் இனி ஒட்டும் இல்லை; உறவுமில்லை.

 

 யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 280

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 280

உத்தாலகரின் கதை

कदोपशान्तमननो धरणीधरकन्दरे
समेष्यामि शिलास्मायं निर्विकल्पसमाधिना (५/५१/३३)

கதோ³பஸா²ந்தமனனோ த⁴ரணீத⁴ரகந்த³ரே
ஸமேஷ்யாமி ஸி²லாஸ்மாயம்ʼ நிர்விகல்பஸமாதி⁴னா (5/51/33)

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” மிகவும் நுண்ணிய மனதில் உளவாகின்ற எண்ணங்களை்க் குறித்தும் அதிலுண்டாகின்ற சங்கல்பங்களுக்கும் குறித்தும், இராமா , நீ எந்த முடிவும் எடுக்க வேண்டியதில்லை.ஏனென்றால் மனதை உருவாக்கியது காலம தான்.அதை வலுவுடையாக்குவதும் காலம் தான்.காலமே இந்த சரீரமெடுத்துள்ள வீண் செடியை அழித்து விடும்.அதற்கு முன் நீ விவேகஞானத்தால் மனதை உன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வா.எனது இந்த வார்த்தைகளை பக்தியுடன் மனனம் செய்யவும்.அவ்வாறு நீ பரமானந்தத்தை பெற முடியும்; பெறுவாய்.

இராமா, நான் இப்பொழுது இத்தாலியில் எனும் மாமுனியின் கதையை கூறுகிறேன்.அவர் பரம் பொருளை சாக்‌ஷாத்கரித்து மாமுனிவர்.உலகின் ஒரு மூலையில் அகந்த மாதனம் என்ற ஒரு மலை.அதன் உச்சியில் ஒரு மரம்.அது பெரிதாக வளர்நத மரம்.அங்கு தான் உத்தாலகர் வாழ்ந்து வந்தார்.

சிறு வயதிலேயே ஆத்ம ஞானத்திற்கான வேட்கையால் உந்தப்பட்டு அவருள் அதற்கான முளை விட்டிருந்தது..மாசற்ற இதயமுடையவராக இருந்தும் இளைமையும் சபலங்களும் சஞ்சலங்களும் வரை பாதிக்கத் தான் செய்தது.அதனால் உளவாகின்ற அறிவின்மையும் வரை ஆதித்திருந்தது.

திவீர தவம் செய்தும்,வேத சாஸ்திரங்களை படித்தும் அவருடைய ஞானம் வளர்ந்தது.ஒருநாள் தனியாக உட்கார்நதிருக்கும் பொழுது இப்படி யோசித்தார்:’  முக்தி என்பது என்ன? அது தான் ஒருவன் அடையக்கூடியதும் மேன்மையானது என்கிறார்கள்.அது கிடைத்து விட்டால் அவனுக்கு துன்பத்திலிருந்தும் விடுதலை என்கிறார்கள்.பிறகு அவனுக்கு மறு ஜன்மம் கிடையாதாம்.நான் எப்பொழுது அந்த நிலையை அடைவேனோ!ஆசைகளாலும் ஆஸக்தியாலும்உளவாகின்ற மனோ விகாரங்கள் எப்பொழுதும் என்னை விட்டு அகலும்?’ நான் இதை செய்தேன்’ ‘ நான் செய்வதற்கு இன்னும் இருக்கிறது’ முதலிய எண்ணங்களிலிருந்து என்று கிடைக்கும் விடுதலை? எப்பொழுதும் நீரிலேயே இருக்கும் தாமரை இலையில் நீர் ஒட்டாதது போல் இவ்வுலக பந்தங்களும்அவர்களது விசித்திரமான செயல்களும் என்னை அலட்டுவது என்று தான் ஓயும்?

என்று தான் நான் பரம விஞ்ஞானம. எனும் ஓடத்தில் ஏறி முக்தியும் கரையை அஅடைவேனோ? மனிதரிலும் வெவ்வேறு செயல்களை ஒரு குழந்தையின் ஆர்வத்துடன் தரிசிக்கிற முடியும்? என் மனம் என்று பூரண சாந்தியை கைவரிக்கும். விஷயீ- விஷய வேற்றுமைகள் என் அனுபவங்களிலிருந்து மறைந்து அனந்தாவபோதத்தின் பூரண நிலையை எப்பொழுது அஅடைவேனோ?இந்த காலனெனும் ஆரவாரத்தை அதன் கூச்சலில் மாட்டிக்கொள்ளாமல் புரிந்து கொள்ள முடியுமோ?

” ஒரு குகையில் ஏகாந்தமாக வசிக்கும் உறுதியான மனதையுடையவனாகி நான் என்று என்று என் மனோ விசாரங்களை அவைகளின் ஓட்டத்தை நிலைக்க செய்தேனோ?”

இவ்வாறு யோசித்த உத்தாலகர் தன் தியானத்தை தொடர்ந்தார்.ஆனால் அவரது மன சஞ்சலங்கள் ஓயவில்லை.சில நாட்களில் புற வஸ்துக்களில் ஆர்வமில்லாமல் மனம் நிர்மலமாக இருந்தது.மற்ற சில நாட்களில் அது தனது சஞ்சலங்களில்் அகப்பட்டு குரங்காட்டம் ஆடிக்கொண்டிருந்தது.மனதின் இந்த அடிக்கடி ஏற்படும் மாற்றங்களால் அவர் நிம்மதியிழந்தவராகக் காட்டில் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்தார்.அந்த அலைச்சலின் இடையே ஒரு நாள் யாரும் கால் வைக்காத ஒரு ஏகாந்தமாக இடத்தை கண்டார்.அங்கு பரம சாந்தி தரக்கூடிய ஒரு குகையையும் கண்டார்.அங்கிருந்த செடிகொடிகளோ பூத்து குலுங்கிக் கொண்டிருந்தன.சம சீதோஷ்ணத்தால் தவம் இருக்க தகுந்த இடமாக அவர் அந்த இடத்தைக் கண்டார்.அழகான மரகதம கல்லில் செதுக்கிய ஒரு இடம் போல் அந்த இடம் ஒளிர்நது கொண்டிருந்தது.

.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 279

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 279

மனம என்ற மத யானை

चित्तेन चेतः: शममाशु नीत्वा
शुद्धेन घोरास्त्रमिवास्त्रयुक्त्वा
चिराय साधो त्यज चञ्चलत्वं
विमर्क्कटो वृक्ष इवाक्षतश्री: (५/५०/८४

சித்தேன சேத​:: ஸ²மமாஸு² நீத்வா
ஸு²த்³தே⁴ன கோ⁴ராஸ்த்ரமிவாஸ்த்ரயுக்த்வா
சிராய ஸாதோ⁴ த்யஜ சஞ்சலத்வம்ʼ
விமர்க்கடோ வ்ருʼக்ஷ இவாக்ஷதஸ்ரீ: (5/50/84

வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:”  சரீரம் எனும் அடர்த்தியான காட்டில் மனம் என்ற மரம்  நன்றாக வேரூன்றி நிலைகொள்கின்றது.சந்தேகங்களும் சஞ்சலங்களும் தான் அதில் முளை விடும் மொட்டுக்கள்.முதுமையும் ஜராநரையும் அதன் கனிகள்.ஆசைகள்,புலன்கள் தரும் சுகங்கள்,என்ற மலர்கள் அந்த மரத்தை அலங்கரிக்கின்றன.அதிஆசைகளும்,அதில் உள்ளடங்கியிருக்கின்ற அதி மோகங்களும் அதன் கிளைகள்.விகாரபூரணமான, தான் தோன்றித்தனத்தின் எண்ணிக்கையில்லாத இலைகள் அந்த மரத்தில் நிறைந்திருக்கின்றன.மலைபோல் உறுதியாக நிலைகொள்கின்ற,அந்த மரத்தை வேரோடு பிழுது எடுப்பதற்கு, அதை வெட்டி சாய்ப்பதற்கு ஆத்ம விசாரம் என்ற கோடாலியால் மட்டுமே முடியும்.

இராமா, இந்த மனம், உடலெனும் காட்டில் மேய்ந்து நடக்கின்ற ஒரு மதம் பிடித்த யானை.அதன் பார்வை பிரமைகளால் மங்கிப் போயிருக்கிறது.அஞ்ஞானத்தின், வாசனைகளின், கட்டுப்பாட்டில் அகப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதால் அதனால் ஆத்மானந்தத்திற்கு அனுபவிப்பது என்பதும் இயலாத காரியம்.

ஞானிகளான மகான்களின் வாயிலாக கேட்ட சத்திய சொரூபத்தை தெரிந்து கொள்வதற்கு ஆர்வம் இருந்தாலும்,மனம் வாசனைகளுக்கும்,விருப்பு- வெறுப்புகளுக்கும் , ஏனைய மயக்கங்களுக்கும் ஆட்பட்டு விட்டதால் சத்திய சொரூபத்தை தெரிந்து கொள்ள அதால் முடிவதில்லை.நிறைய சந்தர்பங்களில் அது காமக்குரோதங்களால் பாதிக்கபட்டிருக்கிறது.அதற்குள்ளது காமாஸக்தியெனும் தும்பிக்கை தான்.இராமா, நீ அரசகுமாரர்களில் சிங்கம்.இந்த மத யானையை உன் புத்தி சக்தியையும் கூர்மையான வாளால் கண்ட துண்டமாக வெட்டிப் போட வேண்டும்.
இராமா, மனம் இந்த உடலை தன் கூண்டாக மாற்றின் ஒரு காகம் தான்..அது ருசிக்கின்றது அழுக்கைதான்.அது மாமிசம் உண்டு தன்னை கொழுக்கட்டை வைத்துக்கொண்டுள்ளது.அது மற்றவர்களின் இதயத்தை குத்தி துளைக்கின்றது. அதற்கு தான் உண்மை என்று நம்புகின்ற ஒரே ஒரு வழி மட்டும் தான் தெரியும்.மற்ற வழிகளைப் பற்றி அதற்கு கவலையும் இல்லை; கவனமும் இல்லை.மேலும் மேலும் கெட்டுப் போய்க்கொண்டிருக்கின்ற மனதின் முட்டாள்த்தனம் காரணம் கண்பார்வை பழுதடைகிறது.அவ்வாறு கேடுவிளைவிக்கும் எண்ணங்களும் செயல்களும் அதன் உடன் பிறந்த குணங்களாகும் விடுகிறது.அது பூமிக்கு பாரமாகிவிடுகிறது, இராமா.ஆகவே இராமா, அதை உன்னிலிருந்து தூரமாக விலக்கி வைத்துவிடு.

இராமா, மனம் ஒரு துர்- பூதம்.அது ஆஸக்தி எனும் பேயைத்தான் சேவிக்கிறது.அது அஞ்ஞானம் எனும் பயங்கர காட்டில் வசிக்கின்றது.அது எண்ணிக்கையற்ற உடல்களில்த் பைத்தியம் போல்  அலைந்து திரிகன்றது.

குருவின் கருணை, சுயமுயற்சி, மந்திரங்களை சொல்லுவது, ‘ தனது ‘ என்ற எண்ணமில்லாமலிருப்பது, ஞானம்( ஆத்மஞானம்) இவைகளினால்த்தான் இந்த துர்பூதத்தை விஅட்டமுடியும். அப்படி விரட்டினால்த்தான் ஆத்ம தரிசனம் பெறமுடியும்.

இராமா, மனம் எண்ணற்ற ஜீவன்களும் கொன்று குவித்த ஒரு கொடிய விஷப் பாம்பு.உசிதம தியான இஷ்டையோ, சாஸ்திர ஞானமோ தான் அதை கொல்லவல்ல கருடன்.நீ அவைகளை முறையாக பயில்வாயாக.

இராமா, மனம் சரியான ஒரு குரங்கு. அவன் ஓஇடத்திலிருந்து இன்னொரிடத்திற்க பொருளுக்காகவோ, பதவிக்காகவோ,குதித்தோடிக் கொண்டேயிருக்கும்.இந்த சம்சார சாகரத்தில் அவன் எல்லா ஜீவன்களையும் களிப்பூட்டி நடனமாடிக்கொண்டிருக்கிறான்.நீ பூரணத்துவத்தை வேண்டுமென்றால் அவனை ஒரிடத்தில் கட்டிப்போடவேண்டும்.

இராமா, இந்த மனம்,அவித்யையின், அஞ்ஞானத்தின்,கரிய மேக க்கூட்டங்கள்.மனோ விகாரங்களையும், மனோ விசாரங்களையும்,.சங்கல்பங்களையும் திரும்பத்த் திரும்ப நிராகரித்து, மறுத்து, இந்த கரிய மேகத்தை அடியோடு அரித்து விடவேண்டும்.

” அதி சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஆயுதத்தைக் எதிர்கொள்ள வேண்டுமென்றால் அதை விட சக்தி வாய்ந்த இன்னொரு ஆயுதம் வேண்டும்.மனதை மனதாலேயே மயக்கமடைய செய். அப்படி மனதின் எல்லா சஞ்சலங்களையும் இல்லாமலாக்கிவிடு.குரங்குகள் விட்டுப் போன மரம் போல் நீ பரிபூரணமான அமைதியை பெறுவாய்”

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 278

தினமொரு சுலோகம்

நாள் 278

 

சிற்றின்ப வேட்கை நம் வீழ்ச்சியின் மூல காரணம்

 

भोगाभोगतिरस्कारै: कार्यं नेयं शनैर्मन:

रसापहारैस्तज्ञेन कालेनाजीर्ण्णपर्ण्णवत् (५/५०

போ⁴கா³போ⁴க³திரஸ்காரை: கார்யம்ʼ நேயம்ʼ ஸ²னைர்மன

ரஸாபஹாரைஸ்தஜ்ஞேன காலேனாஜீர்ண்ணபர்ண்ணவத் (5/50)
வஸிஷ்டர் தொடர்ந்தார்:” நிதானமும் பொறுமையும் நிறைந்த செல்வச் செழிப்புடனிருக்கும் அதற்கு சமானமான எதுவுமில்லாத மேதா சக்தி ஆசாபாசங்களில்லாத எதிர்பார்ப்புகளில்லாத எல்லா பந்தங்களையும் அறுத்தெறிவிட்டு தர்மா- அதர்மங்களுக்கு மாறுபட்ட நிலைக்கு உயருவதுண்டு, இராமா.ஆத்மஞானம் உணர்ந்து அதில்உறதியாக நிலைகொள்பவனுக்கு கொடிய விஷம் கூட அமுது தான்.அனந்தாவபோதத்தை மூடி மறைக்கின்ற அஞ்ஞானம் எனும் இருளினால்த் தான் இந்த பிரபஞ்சம் எனும் மாயக் காட்சி  மனதில் உளவாகின்றது.

ஆனால் எல்லையில்லாததும் அதற்கு சமானமான ஒன்றில்லாததும் எந்த விதமான விஷய பந்தங்களுமில்லாததுமான ஆத்ம ஞானத்தில் உறுதியாக நிலைகொண்டுவிட்டால் உலகமெனும் பிரமை தரும் மாயையின் முடிவு வந்து விடும்.பிறகு, எல்லா திசைகளிலிருந்தும் பாய்கின்ற ஞான ஒளியின் காரணம் உலகம் முழுவதும் ஒளிமயமாகிவிடும்.

ஆத்ம ஞானத்தில் ஆனந்த ஸ்நானம்  செய்து அந்த அமுதை பருகிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு புலன்கள் தரும் சிற்றின்பங்கள் வேதனையைத்தான் உளவாக்கும்.அவர்கள் விரும்புவதெல்லாம் ஆத்மஞானிகளுடைய தொடர்பு தான். அந்த சத்சங்கத்தில்த்தான் அவர்களுக்கு ஆனந்தம் உண்டாகிறது.மற்றவர்களெல்லாம் மனித வேடமணிந்த கழுதைகளாக அவர்களுக்குத் தோன்றுகிறார்கள்.

கஜகேஸரிகள்- தலையெடுப்புள்ள யானைகள் ராஜ நடை போட்டு நடந்து போகுமோ அது போல் அவர்கள்  போததலத்தில் சென்றடைந்திருக்கிறார்கள் ரிஷி சிரேஷ்டர்கள். அதே பாதையில் இன்னும் உயர உயர சென்று கொண்டிருப்பார்கள்

அவர்களுக்கு வெளியுலக உதவிகள் எதுவும் தேவையில்லை. அவர்களுடைய பாதையை ஒளிமாயமாக்கக் கூடிய வேறொரு சூரியனும் கிடையாது.ஆத்மஞானம் தான் அவர்களுக்கு வழிகாட்டி.அவர்களுக்கு சூரிய-சந்திரர்கள் ஒரு பொருட்டேயல்ல.ஏனென்றறால் அவர்கள் விஷயங்கள் சம்பந்தமான விசார-விகாரங்களுக்கெல்லாம் அவைகளைக்குறித்துள்ள அறிவுகளுக்க்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட ஒரு நிலையை அடைந்து விட்டிருக்கிறார்கள.மத்தியான்ன சூரியன் ஒளிவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது ஒரு சிறு கை விளக்கிற்கென்ன வேலை? உயற்வின் உச்சியில் அவர்கள்- ஒளி, மகத்துவம்,சக்தி என்றல்ல எல்லாவிதமான சத்குணங்களின் பூர்ணம் அவர்கள்.

இந்த மகரிஷிகள் சூரியனைக்க போல், சந்திரனைப் போல்,அக்னியைப் போல், நட்சத்திரங்களின் சேர்க்கையைப் போல் ஒளிமயமாக காட்சியளிக்கிறார்கள்.அதே போல் ஆத்மஞானம் பெறாதவர்கள் புழுபூச்சிகளுக்கு சமானமே! பிரமைக்காட்சிகள் எனும் துர்பூதங்கள் தாக்குவது ஆத்மஞானம் பெறாத அஞ்ஞானிகளை மட்டுமே! அஞ்ஞானி எப்பொழுதும் துயரத்திலாண்டிருக்கிறான்.இந்த துன்பங்களையெல்லாம் இல்லாமலாக்குவதற்கு அவன் அலைந்து திரிகிறானென்றாலும்,அவை அவனை விட்டு விட்உ போவதில்லை.அவன் நடை பிணமே! ஆத்ம ஞானம் பெற்ற ரிஷியை மட்டும் தான் வாழ்கின்ற சைதன்யமுடைய, ஒரு ஜீவன் என்று சொல்ல முடியும்.

அடர்த்தியான கலியாண ஏக க்கூட்டங்கள் சூரியனை மறைப்பது போல், மனதை மாசு நிறைந்து அஞ்ஞானத்தில் மூழ்கியிருக்கும்பொழுது ஆத்மஞானம் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது பட்டிருக்கும்.

ஆகவே இது நாள் வரை அனுபவித்தறியாத,இன்பங்களுக்காகவும்,முன்காலங்களில் நாம் அனுபவித்தறிந்திருந்த சுகங்களின் மறு அனுபவத்திற்காக உள்ள உத்வேகத்தை கை விட வேண்டும்.இன்பங்களை தேடுதல் என்ற பயனற்ற கர்மங்களை கைவிடும்பொழுது,  மனதில் அவைகளிடம் நமக்குள்ள ஈடுபாடு  தானாகவே குறையும்.

ஆனால் உடல்,மனைவி, மக்கள்,வீடு, குடும்பம் முதலிய அனாத்ம வஸ்துக்களுமாகவுள்ள தொடர்பு நம்மை வீழ்ச்சியையும் நோக்கி இழுத்துச்செல்கின்றன..

‘ நான்’ ‘ நீ’  என்ற எண்ணங்கள்,மனதை மந்தவும் உயிரற்றதாகவும் ஆக்குகிறது.முதுமையை அடையும் பொழுது இன்னும் மோசமான நிலையை சென்றடைகின்றது. துயரங்களை,ஆசைகள்,மனக்கஷ்டங்கள், எதை எடுத்துக்கொள்வது- எதை விட்டு விடுவது என்ற குழப்பம்,அதி ஆசைகள்,செல்வத்திலும் புலனின்பங்களிலுமுள்ள ஆர்வம்,மற்ற இந்திரிய சுகங்களுக்குப் தாகம்,முதலிய எல்லாம் அஞ்ஞானம் எனும்மாயத்திரையினால் உளவாகின்ற பிரமை தான்.

யோகவாஸிஷ்டம் என்ற மஹாராமாயணம் 277

தினமொரு சுலோகம்
நாள் 277

மனோ நாசமே பூரண விடுதலை

சேதனம்ʼ சித்தரிக்தம்ʼ ஹி ப்ரத்யக்சேதன முச்யதே

நிர்மனஸ்கஸ்வபா⁴வம்ʼ தன்ன தத்ர கலனாமல: (5/50/21)
चेतनं चित्तरिक्तं हि प्रत्यक्चेतन मुच्यते

निर्मनस्कस्वभावं तन्न तत्र कलनामल: (५/५०/२१)

வஸிஷ்டர் தொடர்நதா ர்:” மனதின் குறைபாடுகளின் தாக்கத்திற்குட்படாத போதம் தான் சைதன்யம் என்ற புத்தி சக்தி.அது தான் ‘ அமனம்’ என்பதின் இயற்கை குணம்.அதில் எண்ணங்கள்,சங்கல்பங்கள் என்ற மாசுகள் எதுவும் கிடையாது.”

அதுதான் பரமமான அவபோதம். அது பரமாத்மாவில் வாசஸ்தானம்.அது ஸர்வவியாபி. எங்கும் எப்பொழுதும் இருக்கும் பரமாத்மா.மாசு படிந்த மனம் செயல்படும்பொழுது அதைக் காண முடியாது.அந்த திவ்விய தரிசனம் கிடைக்காது.மனம் எங்கு செயலாற்றுகின்றது அங்கு ஆசைகளுண்டு,எதிர்பார்ப்புகள் உண்டு.இன்ப துன்பங்களுண்டு.

சத்தியம் நிலையை அடைந்த  போதம் சங்கல்பங்களுக்கும் மனோ விசாரங்களுக்கும் நிறைந்ததுடையது குழியில் விழுவதில்லை.ஆகவே, மனம் பலபல அனுபவங்களை உளவாக்குகின்றது பொழுதும்,விகார விசாரங்களை தோற்றுவிக்கின்றது பொழுதும் போதம் உலகம் என்ற காணப்படுகின்ற பிரபஞ்சத்தையே, நினைவுகளையும்ம் உளவாக்குவதில்லை. அவைகளை உள்வாங்குவதில்லை..

வேத சாஸ்திரங்களை கற்று தெளிந்தவர்கள், மகான்களின் ஸத்சங்கத்தின் காரணமாகவும்,விழிப்புடன் சத்தியத்தைத் தேடி விசார மார்க்கத்தில் ஈடுபடுவதாலும்,இடைவிடாத பயிற்சியினாலும்,விஷயத்தொடர்பில்லாத ஒரு நிலையை அடைந்தவர்களாவார்.ஆகவே சாதகனாகப்பட்டவன் அஞ்ஞானத்திலிருந்தும்,சஞ்சலங்களிலிருந்தும் வலுக்கட்டாயமாக மனதை விலக்கி,வேத சாஸ்திரங்களைக் கற்பதிலும்,சத்சங்கங்களில் சேர்ந்து கொள்வதிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.அனந்தாவபோதத்தை, பரமாத்மாவைத் சாக்‌ஷாத் கரிப்பதற்கு ஒரே வழி ஆத்ம ஞானம் மட்டுமே. ஒருவனது துன்பங்களை இல்லாமலாக்குவதற்கான வழி ஆத்மாவை தானாகவே தேடி உணருவது தான்.
ஆகவே, இராமா, இந்த உலகில் நீ கர்மங்கள்செய்து வருவாய்; அதே நேரத்தில் மனதின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அகப்பட்டுக் கொள்ளாமல் நீ சுத்த போதமான பிரம்மம் தான் என்றறிவாய்.அதை உணருவாய; அனுபவிப்பாய்.

‘ இது என்னுடையது,அது அவன்,இது நான்’ முதலிய எண்ணங்களை தவிர்த்து விட்டு பிரிக்க முடியாத பரமாத்மாவில் ஐக்கியத்தில் ஆனந்தப்படுவர்களின்.சரீரம் இருக்கும் வரை நிகழ்காலமும் வருங்காலமும் ஒரே போல் பாவித்து சமன் நிலை பெறுவாய்.. எப்பொழுதும் எல்லா இன்ப- துன்பங்களாலும் இளைமையிலும் முதுமையிலும். நடக்கின்ற பொழுதும் கனவு காணுகின்ற பொழுதும் நீண்ட சுஷுப்தி நிலையிலும் அந்த அனந்தாவபோதத்திலேயே மூழ்கியிருப்பான்.விஷயத்தைக் குறித்துள்ள எண்ணங்கள்,ஆசைக் கனவுகள்  போன்ற மாசுக்களால் களங்கப்படாமல் ஆத்ம ஞானத்தில் மட்டுமே நிலை கொள்வாய்.

 

பாவனயான்யதாம்- நல்லவை என்றும் அப்படியல்லாதவை என்றும் நிகழ்வுகளை பிரித்துப் பார்க்காமல் விருப்பு- வெறுப்பு எனும் பாகுபாடுகளை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு,நீ அந்த போதம்மூலம் தான் என்று பகுத்தறிவாய்.விஷயங்களோ விஷயங்களோடு கர்மங்களோ உன்னை பாதிக்காது மாட்டா என்று உண்ருவாய்.அப்படி நீ சுமத்திராவின் போதம் தான் என்ற அறிந்து அந்த நிலையிலேயே உறுதியாக நிலைகொண்டாலும் விழித்து இருக்கும் பொழுது ‘ நீ தான் எல்லாமெல்லாம்’ என்ற விவேகத்தை உறுதியாக பற்றிக்கொண்டு,சுஷுப்தியெலென்பது போல் நிர் மமனாக’ ( எதையுமே சொந்தம் கொண்டாடாமல்) வாழ்வாய்

துவைதாத்வைதங்களில் வித்தியாசங்களுக்கு பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல்,சமன் நிலையை அடைவாய்.அது தான் சுத்த போதத்தினுடையதும், பூரண விடுதலையினுடையதும் ஆன நிலை.அது தான் மிகவும் உன்னதமான நிலை.அனந்தமான விசுவ போதத்தை ‘ நான்’ ‘ மற்றவர்’ என்று பிரிக்கமுடியாததும்  என்ற பரம சத்தியம் உன் மனதில் வேர் விடட்டும்.

.